VI SA/Wa 3335/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na kolejny okres na rozpowszechnianie programu telewizyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej jako: "Przewodniczący KRRiT") z dnia [...] września 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r. została wydana dopiero po upływie ok. 9 m-cy od złożenia wniosku o udzielenie koncesji na kolejny okres, mimo że postępowanie rekoncesyjne nie jest sprawą szczególnie skomplikowaną, jak również nie wymaga postępowania wyjaśniającego czy gromadzenia dowodów. Skarżąca stwierdziła, że gdyby organ wydał decyzję w terminie zakreślonym przez K.p.a., to zawierałaby ona postanowienie o opłacie w wysokości 616 zł, uiszczoną przez nią w dacie składania wniosku. Zdaniem skarżącej wydanie decyzji z inną opłatą narusza jej konstytucyjne prawa oraz jest niezgodne z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, powoduje – mimo uiszczenia opłaty, że obecnie jest "karana" poprzez ponowne nałożenie znacznie wyższej opłaty. Podniosła, że egzekwowanie podwyższonej opłaty na obecnym etapie może być potraktowane jako naruszenie konstytucyjnego prawa do ochrony sądowej (art. 45 oraz art. 2 Konstytucji), ze względu na bardzo duże obciążenie ekonomiczne wynikające z orzeczenia organu. W konkluzji skarżąca podkreśliła, że podstawowe zasady sprawiedliwości wymagają, by kwestia podwyższenia opłaty została zbadana przez Sąd, zanim opłata zostanie uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II OZ 412/13, LEX nr 1319092). Wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanką taką nie jest zasadność skargi strony w przedmiotowej, bądź w innej sprawie sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 87/13, LEX nr 1305524). Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że powołane przez skarżącą okoliczności dotyczące meritum sprawy wywołanej wniesioną skargą - nie pozwalają na zbadanie przez Sąd zaistnienia którejkolwiek z przesłanek, enumeratywnie określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem w żaden sposób nie odnoszą się do nich. Zważyć należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.