VI SA/Wa 3372/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia oddala skargę Sygn.akt: VI SA/Wa 3372/14 Uzasadnienie Minister Sportu i Turystki (dalej: Minister) decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 11 ust. 2 pkt 4 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127,. poz. 857 ze zm.; dalej jako "ustawa o sporcie") w związku z art. 127 ust. 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej jako "Kpa."), po rozpatrzeniu wniosku P. z siedzibą w L. (dalej Związek, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia władzom Związku w związku z niedostosowaniem działalności Związku do wymogów określonych w ustawie o sporcie oraz zażądania od władz Związku niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2013 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Minister Sportu i Turystyki utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Minister, w wyniku analizy dokumentacji dotyczącej Związku, powziął wątpliwość, co do spełnienia przez Związek wymogów określonych w ustawie o sporcie. W konsekwencji, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia prawidłowości działalności władz Związku w zakresie zgodności ich działania z przepisami prawa, w związku z niedostosowaniem działalności Związku do wymagań ustawy o sporcie. Minister decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., udzielił zarządowi Związku upomnienia w związku z niedostosowaniem działalności do wymogów określonych w ustawie o sporcie, ze względu na nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności Związku do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (dalej MKOl), o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie; zażądał od władz Związku niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, tj. przedstawienie zaświadczenia o przynależności Związku do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOl, o którym mowa ww. przepisie, w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia Minister wskazał między innymi, że stosownie do treści art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie, z dniem [...] października 2012 r. strona postępowania, będąca polskim związkiem sportowym, miała obowiązek w pełni dostosować swoją działalność do wymogów zawartych w ustawie o sporcie. Jednocześnie Minister wyjaśnił, że tylko podmiot będący członkiem międzynarodowej federacji sportowej może korzystać z uprawnienia w zakresie ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym przez niego organizowanym. Podał, że na gruncie przepisów ustawy o sporcie doszło do konkretyzacji zasad związanych z uczestnictwem polskiego związku sportowego w międzynarodowej federacji. W tym miejscu Minister zwrócił uwagę na przepis art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, zgodnie z którym, do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego składanego do ministra właściwego w sprawach kultury fizycznej, dołączyć należy zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOl. Podkreślił przy tym, że uznanie danej międzynarodowej federacji sportowej przez MKOl jest każdorazowo warunkiem niezbędnym i koniecznym. Jak podał Minister, polski związek sportowy nie spełniając wymogu przynależności do międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl, nie może właściwie korzystać z uprawnień gwarantowanych mu przez przepis art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie. Minister wskazał, że zwrócił się do Związku o przedstawienie informacji o przynależności do międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl oraz o przekazanie stosownego zaświadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. W odpowiedzi Związek złożył oświadczenie oraz przedłożył zaświadczenie o przynależności do organizacji Międzynarodowej Federacja [...] ([...]). Powyższa organizacja nie należy, na co zwrócił uwagę Minister, do międzynarodowych federacji sportowych uznanych przez MKOl. W związku z powyższy Minister stwierdził, że Związek nie przedstawił zaświadczenia potwierdzającego jego członkostwo w międzynarodowej federacji uznanej przez MKOl, naruszając tym samym wymogi określone w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Związek zarzucił decyzji Ministra naruszenie art. 6 i art. 7 Kpa., wobec: - naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez złamanie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa, polegające na naruszeniu zasady pewności prawa, zasady niedziałania prawa wstecz, zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady niedyskryminacji wobec błędnej wykładni i zastosowania art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie oraz art. 11 ust. 2 pkt 4 tej ustawy; - naruszenia stanowiących prawo pierwotne Unii Europejskiej zasad rządów prawa, tj. zasady pewności prawa, zasady niedziałania prawa wstecz, zasady ochrony praw słusznie nabytych oraz zasady niedyskryminacji wobec błędnej wykładni i zastosowania ww. przepisów ustawy o sporcie. - naruszenia art. 16 Kpa., tj. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie w związku z art. 11 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Wobec powyżej sformułowanych zarzutów Związek wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie w tym zakresie postępowania przeprowadzonego w pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Związek wskazał przede wszystkim, że Minister stosując prawo dokonał wykładni contra legem art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie oraz art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, nakładając na Związek obowiązek przedstawienia zaświadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, wbrew powołanym przez Związek zasadom, tj. pewności prawa, niedziałania prawa wstecz, ochrony praw słusznie nabytych, niedyskryminacji, praworządności, pierwszeństwa uwzględniania słusznego interesu strony, pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, czy wreszcie trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. W ocenie Związku, Minister obowiązek ten nałożył nie na podmiot ubiegający się o nadanie statusu polskiego związku sportowego po wejściu w życie ustawy o sporcie, lecz na podmiot posiadający już status polskiego związku sportowego, chroniony powołanymi wyżej przepisami i zasadami prawa. Zaskarżoną do Sądu decyzją Minister utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Jak zaznaczył Minister, to właśnie organ uznał, że Związek będąc polskim związkiem sportowym w rozumieniu dotychczasowych przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, stał się polskim związkiem sportowym także w myśl nowej regulacji ustawowej. Minister, odnosząc się do treści art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy o sporcie, podkreślił, że Związek z dniem [...] października 2012 r., będąc polskim związkiem sportowym, miał obowiązek w pełni dostosować się do wymogów zawartych w ustawie o sporcie, jako że dotychczasowa ustawa o sporcie kwalifikowanym w odmienny sposób regulowała kwestię przynależności polskich związków sportowych do międzynarodowych federacji sportowych. Minister wyjaśnił, że skoro nowa ustawa wprowadziła nowe wymagania, a jej wejście w życie poprzedzone zostało nie tylko stosownym okresem vacatio legis, ale również dodatkowo odpowiednio długim okresem przejściowym, to Związek bezzasadnie powołuje się na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, ochronę praw słusznie nabytych, czy zakaz retroaktywności prawa. Minister nadto wskazał, że wymóg wynikający z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, obejmuje także aktualnie działające polskie związki sportowe. Podkreślił, że zasadniczym celem przyjętych zmian była unifikacja działalności polskich związków sportowych, w szczególności poprzez wskazanie wspólnych, jednolitych dla całej grupy międzynarodowych standardów. Zdaniem Ministra, ograniczenie obowiązku wynikającego z art. 11 ust. 2 pki 4 ustawy o sporcie wyłącznie do nowotworzonych polskich związków sportowych w żaden sposób nie przyczyni się do realizacji założeń ustawodawcy. Co więcej taka wykładania oznacza oczywistą dyskryminację podmiotów dopiero ubiegających się o uznanie za polski związek sportowy, a zarazem pozostaje sprzeczna ze spójną wykładnią całości przepisów ustawy o sporcie. W ocenie Ministra, wykładnia taka prowadzi jednocześnie do utrwalania niczym nieuzasadnionego zróżnicowania w grupie podmiotów, które zgodnie z założeniami ustawodawcy powinny spełniać te same warunki określone w przepisach ustawy i być traktowane w tym zakresie jednakowo. Minister uznał również za bezzasadny, sformułowany przez Związek, zarzut nieuprawnionego zastosowania sankcji określonej w art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o sporcie. Wyjaśnił, że skoro z dniem [...] października 2012 r., tj. po upływie okresu przewidzianego na dostosowanie działalności do wymogów ustawy o sporcie, Związek nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku, to ze względu na stopień stwierdzonych nieprawidłowości, jak również mając na uwadze charakter i rodzaj przysługujących organowi środków, zasadnie zdecydowano o zastosowaniu środka nadzoru najłagodniejszego, tj. tego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. W ocenie Ministra, w tej sytuacji już zastosowanie tego środka pozwala na wskazanie uchybień (udzielenie upomnienia), a zarazem na wezwanie do ich usunięcia, poprzez zobowiązanie adresata decyzji do przedstawienia stosownego zaświadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. W skardze na powyższą decyzję Ministra skarżący Związek wniósł o uchylenie tej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej oraz stwierdzenie, że decyzje te nie podlegają wykonaniu. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 Kpa., poprzez niewykazanie zasadności wyznaczenia dwumiesięcznego terminu na podjęcie działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawierała w tym zakresie, jak wskazał skarżący, żadnej podstawy prawnej ani faktycznej, a z uwagi na fakt, że oparta jest na uznaniu administracyjnym, koniecznym było, aby organ wskazał, czym kierował się wybierając taki czasookres. W opinii skarżącego, obecny kształt decyzji z uwagi na fakt, że powielił brak z uzasadnienia decyzji wydanej w dniu [...] lutego 2013 r., a w pozostałym zakresie sprowadził się do ustosunkowania się do poszczególnych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie pozwala na uznanie, że Minister przeprowadził ponownie postępowanie wyjaśniające i poddał powtórnie ocenie zgromadzony materiał dowodowy. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że powyższy przepis statuuje obowiązek spełnienia przez polskie związki sportowe, istniejące w dacie wejścia w życie ustawy o sporcie, wszystkich wymagań wskazanych w art. 11 ustawy o sporcie, w szczególności obowiązku wskazanego w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Postawił też zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o sporcie w związku z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie oraz w związku z art. 82 ust. 2 tej ustawy, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zostały spełnione przesłanki zastosowania powyższych przepisów. Skarżący podkreślił, że osią sporu w niniejszej sprawie jest wykładnia i zastosowanie art. 82 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. W ocenie skarżącego, obowiązujące przepisy prawa wyraźnie stanowią o potrzebie dostosowania działalności w szczególności obowiązujących statutów oraz regulaminów. Zdaniem skarżącego, przywołany przepis nie wskazuje na konieczność ponownego przejścia przez istniejące na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów prawa polskie związki sportowe, nowej zmienionej procedury uzyskania zgody na ich utworzenie. Jak podał skarżący, w szczególności takiego obowiązku w żaden sposób nie da się w sposób zgodny z wykładnią literalną wyprowadzić z obowiązujących przepisów prawa. Podkreślił przy tym, że w art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie ustawodawca stanowi o obowiązku "dostosowania działalności" podając po słowie w szczególności: "obowiązujące w nich statuty oraz regulaminy". Skarżący stanął na stanowisku, że w świetle powyższego brak jest odesłania do wymagań wskazanych w art. 11 ustawy o sporcie, czy też informacji o konieczności ponownego uzyskania zgody w oparciu o wymagania przewidziane w rozdziale 3 ustawy o sporcie. Jednocześnie wykładnia działań, jakie ma podjąć polski związek sportowy, podanych w szczególności w art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie, wskazuje na działania polegające na zmianie postanowień aktów wewnętrznych, nie zaś ponownego przechodzenia procedury rejestracji. Skarżący wyraził podgląd, że ustawodawca przewidział w przepisach przejściowych i końcowych obowiązek dostosowania działalności w zakresie statutu i regulaminu, jednakże ustawodawca nie przewidział z tytułu ewentualnego braku dostosowania żadnej wyraźnej sankcji. Stwierdził jednocześnie, że przewidziana sankcja, jaką chce wyinterpretować organ, jest sankcją zbyt daleko idącą. Zdaniem skarżącego, za niedopuszczalne uznać należy jednakowe traktowanie w zakresie wymogów, jak i ewentualnych konsekwencji, polskich związków sportowych nowoutworzonych i tych funkcjonujących już w obrocie prawnym i prowadzących wieloletnią działalność zakrojoną na szeroką skalę, niezwykle pożyteczną także z punktu widzenia interesu społecznego. Nadto skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony praw słusznie nabytych, w szczególności w zakresie, w jakim nakłada obowiązek przynależności do określonej międzynarodowej organizacji, do której przynależność uzależniona jest od arbitralnej decyzji władz jednego podmiotu, tj. Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Skarżący uznał powyższe, jako nakładanie na podmiot obowiązków, których spełnienie nie jest zależne od jego woli, a od arbitralnej decyzji podmiotów trzecich. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając decyzję z dnia [...] maja 2013 r. podkreślił, iż na aprobatę zasługuje interpretacja przepisów Ustawy o sporcie dokonana przez Ministra, który stwierdził, że artykuł 82 ust. 2 ustawy o sporcie jest źródłem obowiązku polskich związków sportowych w przedmiocie dostosowania swojej działalności, w tym w szczególności brzmienia statutów oraz regulaminów, do wymogów przewidzianych w przepisach ustawy o sporcie. Obowiązek dostosowania regulacji wewnątrzzwiązkowych dotyczyć będzie w szczególności wprowadzenia do nich standardów wskazanych w art. 9 ustawy o sporcie – a należy do nich w szczególności wymóg wynikający z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie, obejmujący także aktualnie działające polskie związki sportowe – a zatem także P. z siedzibą w L. Sąd dostrzegł jednak wadę uzasadnienia zaskarżonej decyzji (art. 107 par. 3 p.p.s.a.) polegającą na braku wyjaśnienia przyczyn, dla których wyznacza skarżącej termin 2 miesięcy na podjęcie działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem. Sąd nakazał wyjaśnienie tej kwestii przez organ, przy uwzględnieniu kierowania się w tej mierze rzeczywistym czasem koniecznym dla załatwienia sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. Podtrzymując własne, dotychczas wyrażane poglądy prawne, dotyczące obowiązku dostosowania aktualnie działających polskich związków sportowych - w tym w szczególności brzmienia statutów oraz regulaminów, do wymogów przewidzianych w przepisach ustawy o sporcie, podjął się wyjaśnienia kwestii okresu udzielonego skarżącemu terminu dostosowania do obowiązującego stanu prawnego. Mianowicie stwierdził, iż celem nałożonego środka nadzoru jest jak najszybsze doprowadzenie do stanu zgodności z prawem w postaci potwierdzenia członkostwa Związku w odpowiedniej międzynarodowej federacji sportowej. Podkreślił, iż negatywne skutki niezastosowania się do przepisów Ustawy o sporcie obciążają stronę. Wyznaczony termin realizacji obowiązków nie może być zatem zbyt długi. Ma pozwolić przede wszystkim na finalizację działań organizacyjnych związanych z potwierdzeniem członkostwa Strony we właściwej federacji i wystawienia stosownego zaświadczenia. Organ zaznaczył, iż przy uwzględnieniu czasu, jaki dotychczas upłynął od wyekspirowania okresu przejściowego – termin 2 miesięczny jest wystarczający, a zarazem możliwy do zrealizowania i w pełni zasadny dla przeprowadzenia niezbędnych działań organizacyjnych w opisanej sprawie. Organ zaznaczył, iż ze strony skarżącego nie został wskazany inny termin, który Związek uznawałby za bardziej adekwatny dla podjęcia działań i uzyskania wymaganego zaświadczenia; podkreślił nadto, iż aby nie było podstaw do zarzutu nieuzasadnionego uprzywilejowania niektórych z istniejących polskich związków sportowych, wszystkim wyznaczono taki sam, dwumiesięczny termin na przedłożenie zaświadczenia o przynależności do stosownej federacji . Strona zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 107 par. 3 k.p.a. w zw. z art. 138 par. 1 k.p.a. – poprzez niewykazanie w uzasadnieniu decyzji zasadności wyznaczenia akurat dwumiesięcznego terminu na podjęcie działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, ponieważ decyzja nie zawierała, zdaniem strony, żadnej podstawy prawnej ani faktycznej, a z uwagi na fakt jej oparcia na uznaniu administracyjnym, koniecznym było wskazanie, czym kierował się organ przy wyznaczaniu terminu; naruszenie prawa materialnego – art. 82 ust.2 Ustawy o sporcie poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że ww. przepis statuuje obowiązek spełnienia przez polskie związki sportowe istniejące w dacie wejścia w życie Ustawy o sporcie wszystkich wymagań wskazanych w art. 11, w szczególności obowiązku wskazanego w art. 11 ust. 2 pkt 4 Ustawy o sporcie; naruszenie prawa materialnego – art. 22 ust. 1 i 2 w zw. z art. 11 ust. 2 pkt 4 Ustawy o sporcie – poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie, podczas, gdy w okolicznościach sprawy nie zostały spełnione przesłanki stosowania ww. przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i poglądy prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Nadto wymaga podkreślenia, że w myśl art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2014 r., w sprawie sygn. akt: I GSK 143/13 (publ: LEX nr 1587435), "Przez "ocenę prawną", o której mowa w art. 153 p.p.s.a., zasadniczo rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena ta musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone przez sąd w wydanym orzeczeniu. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych". Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona pozbawiona uzasadnionych podstaw. Przede wszystkim, mając na uwadze wyrażoną w art. 153 P.p.s.a. zasadę mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w przypadku niniejszej sprawy w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2014 r. sygn. akt: VI SA/Wa 2072/13, należy zaaprobować interpretację obowiązujących unormowań dokonaną przez organ, polegającą na zgodnym z poglądami wyrażonymi przez WSA w powyższym wyroku twierdzeniu, że stosownie do treści art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie, z dniem [...] października 2012 r. strona postępowania, będąca polskim związkiem sportowym, miała obowiązek w pełni dostosować swoją działalność do wymogów zawartych w ustawie o sporcie. Pomimo takich unormowań, Związek w okresie przejściowym nie dostosował swojej działalności do obecnych regulacji, nie przedkładając stosownego zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Jak podkreślił WSA w wyżej powołanym wyroku, organ zasadnie zdecydował o zastosowaniu środka nadzoru najłagodniejszego, tj. tego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Należy stwierdzić, iż kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] nie zawiera już popełnionego uprzednio przez organ błędu polegającego na zaniechaniu wyjaśnienia przesłanek wyznaczenia 2-miesięcznego terminu dla złożenia przez stronę postępowania zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej, uznanej przez MKOl, naruszając tym samym wymogi określone w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Mianowicie organ wskazał, iż celem nałożonego środka nadzoru jest jak najszybsze doprowadzenie do stanu zgodności z prawem w postaci potwierdzenia członkostwa Związku w odpowiedniej międzynarodowej federacji sportowej. Podkreślił, iż negatywne skutki niezastosowania się do przepisów Ustawy o sporcie obciążają stronę. Wyznaczony termin realizacji obowiązków nie może być zatem zbyt długi. Ma pozwolić przede wszystkim na finalizację działań organizacyjnych związanych z potwierdzeniem członkostwa Strony we właściwej federacji i wystawienia stosownego zaświadczenia. Organ podkreślił, iż przy uwzględnieniu czasu, jaki dotychczas upłynął od wyekspirowania okresu przejściowego – termin 2 miesięczny jest wystarczający, a zarazem możliwy do zrealizowania i w pełni zasadny dla przeprowadzenia niezbędnych działań organizacyjnych w opisanej sprawie. Organ zaznaczył także, iż ze strony skarżącego nie został wskazany inny termin, który Związek uznawałby za bardziej adekwatny dla podjęcia działań i uzyskania wymaganego zaświadczenia; podkreślił nadto, iż aby nie było podstaw do zarzutu nieuzasadnionego uprzywilejowania niektórych z istniejących polskich związków sportowych, wszystkim wyznaczono taki sam, dwumiesięczny termin na przedłożenie zaświadczenia o przynależności do stosownej federacji . Reasumując należy uznać, iż organ w należyty sposób wykazał, iż wyznaczony stronie dwumiesięczny termin jest z jednej strony niezbędny, a z drugiej – winien być uznany za wystarczający dla sprostania przez P. wymogowi wykazania stosownym zaświadczeniem przynależności do federacji, o której mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie. Sąd nie dopatrzył się po stronie Ministra naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.