VI SA/Wa 3382/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w K. w likwidacji na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2012 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "[...] udzielonego na rzecz J. C. z W. (zwanego dalej uprawnionym), na skutek sprzeciwu złożonego przez J. Sp. z o.o. z K. (zwaną dalej wnoszącym sprzeciw/wnioskodawcą /skarżącym), działając na podstawie art. 246 oraz art. 247 ust.2, a także art. 94 i art. 25 w związku z art. 100 ust 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej pwp) oraz na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 pwp sprzeciw oddalił oraz przyznał uprawnionemu zwrot kosztów postępowania w sprawie. Do Urzędu Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej wpłynął w terminie sprzeciw wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na rzecz uprawnionego, na wzór użytkowy pt. "I.", zgłoszony do ochrony w dniu [...] czerwca 2008 r. Wnoszący sprzeciw wskazał, że sporny wzór użytkowy nie spełnia ustawowych warunków określonych w art. 94 ust. 1 i 2 oraz art. 25 ust 1 i 3 (w związku z art. 100) pwp, gdyż rozwiązanie w dacie zgłoszenia nie było nowe i nie spełniało warunku użyteczności. Przedmiotowej decyzji zarzucił ponadto naruszenie art. 49 ust. 1 oraz naruszenie art. 11 ust 1 pwp. Jako dowody szkodzące nowości cech i użyteczności spornego wzoru wskazał dwa opisy ochronne wzorów użytkowych: [...]. Stwierdził, że w obu wskazanych rozwiązaniach płyty okładzinowe zawierają wszystkie istotne cechy przedmiotowego (spornego) wzoru użytkowego, więc dowodzą braku nowości spornego wzoru. Jedyną różnicą w budowie porównywanych płyt ([...] i wcześniejszego [...]) są "przerwy fugowe" zastrzegane w części znamiennej zastrzeżenia 1, które, zdaniem wnoszącego sprzeciw, nie mają żadnego wpływu na istotę wzoru jako całości i są bez znaczenia. Wnoszący sprzeciw zakwestionował również użyteczność spornego wzoru. Stwierdził, że cecha wyposażenia płyty podkładowej z prowadnicami w "przerwy fugowe" (będąca istotą wzoru) nie posiada przymiotu użyteczności, bo nie ma ona żadnego wpływu na funkcjonalność izolacyjnej płyty podkładowej i stanowi jedynie nieistotną zmianę kształtu prowadnicy. Nie wpływa ona na usprawnienie procesu montażu płytek ceramicznych, więc nie można, jego zdaniem, mówić o użyteczności spornego wzoru. Zwrócił też uwagę na fakt bezprawnego, jego zdaniem, wykorzystania przez uprawnionego wiadomości w zakresie wytwarzania płyt opartych na wzorach użytkowych [...], co powoduje, że nie powinien być on uznany za twórcę spornego rozwiązania. W kolejnym piśmie procesowym stwierdził, że wskazane przez uprawnionego funkcje "przerw fugowych" są rzekome i mają marginalny charakter, więc nie przesądzają o użyteczności spornego rozwiązania. Podniósł też inne argumenty świadczące jego zdaniem o nieuczciwości uprawnionego, powołując np. sposób wykorzystywania znaków towarowych zarejestrowanych na każdą ze stron sporu oraz na sposób reklamowania wyrobów uprawnionego w mediach. W odpowiedzi na sprzeciw uprawniony stwierdził, że sprzeciw jest bezzasadny i wniósł o jego oddalenie. Podniósł, że wnoszący sprzeciw nie udowodnił braku nowości, bo sporne rozwiązanie posiada istotną cechę, która odróżnia go od stanu techniki (w tym przeciwstawionych rozwiązań, które są opisane w opisie stanu techniki zgłoszenia i były wcześniej przedmiotem analizy porównawczej przed Urzędem). Stwierdził, że bezsprzecznie nową cechą jest wprowadzenie w prowadnicach listwy - przerw fugowych na całej długości płyt. Sporny wzór różni się więc od przeciwstawionych listew właśnie tą cechą znamienną zastrzeżenia ochronnego. Ponadto, jego zdaniem, wyposażenie płyt w przerwy fugowe spełnia określoną rolę, m.in. przerwy stanowią bazę i podziałkę, która pozwala na ustalenie położenia płytki elewacyjnej, powoduje łatwość przycinania płyt, a także zwiększa przyczepność kleju. Wszystkie te cechy dowodzą użyteczności spornego wzoru. Uprawniony skomentował też zarzut o bezprawnym wykorzystaniu przez niego wiadomości w zakresie wytwarzania płyt, uznając że jest on nieprawdziwy i szkalujący. Podane informacje, jego zdaniem, nie mają żadnego związku ze sprzeciwem i są jedynie próbą podważania dobrego imienia uprawnionego. Sporny wzór jest, w pojęciu uprawnionego, nowym i użytecznym rozwiązaniem, jego autorstwa. Podkreślił też różnice w konstrukcji wyrobów systemu "A." (swojego) i "I." (wnoszącego sprzeciw). Na rozprawie przed organem obie strony podtrzymały swoje stanowiska. Wnoszący sprzeciw zakwestionował użyteczność płyty wyposażonej w przerwy fugowe i stwierdził, że w jego opinii, przerwy fugowe zostają zakryte klejem i nie spełniają swojej roli, bo ich nie widać. Kwestionował również rolę przerw w łatwiejszym docinaniu płyt, które po docięciu ulegają wykruszeniu. Jego zdaniem wyposażenie płyt podkładowych w przerwy fugowe w prowadnicach powoduje zmniejszenie użyteczności wzoru i wymusza zastosowania materiału sczepnego do klejenia płytek. Przesłuchany w charakterze świadka F. F. podważał walory użytkowe spornego wzoru. Stwierdził m.in., że wprowadzenie w spornym rozwiązaniu przerw fugowych jest jedynie ideologią i jest technicznie bezużyteczne. Jego zdaniem istotną funkcją prowadnic (lub występów wzdłużnych) płyty jest podtrzymywanie płytek klinkierowych, a przerwanie tej funkcji (jak w spornym wzorze) jest nieprawidłowe. Jego zdaniem zorientowanie płytek w pionie ma jedynie walor estetyczny, a nie praktyczny więc zastosowanie przerw fugowych wpływa jedynie na estetykę i wygląd elewacji. Podniósł też, iż firma J. nie musi stosować [...] (emulsji pod klej), gdyż ich rozwiązanie cechuje się rozwiniętą powierzchnią klejenia, zwiększającą przyczepność. Natomiast sporny wzór (technologia A.) wymaga stosowania [...], a powierzchnia stosowanych płyt jest praktycznie gładka. Uprawniony stwierdził, że nie zgadza się z zarzutem braku nowości, bo wprowadzone przerwy fugowe stanowią istotną różnicę w budowie spornego wzoru. Ponadto podkreślił, że wprowadzenie tej istotnej i innowacyjnej cechy rozwiązało konkretne zagadnienia techniczne, tj. przerwy stanowią punkt odniesienia (w pionie i w poziomie), pozwalają na łatwiejsze cięcie płyt i dają lepszą przyczepność (więcej kleju łączy wchodząc w przerwy). Wszystko to ma dowodzić użyteczności spornego wzoru. Ponadto uprawniony przedstawił referencje firm stosujących płyty wg spornego wzoru (system A.), mające dowodzić zalet tego systemu i jego walorów użytkowych. Stwierdził, że nie zgadza się z postawionymi przez świadka zarzutami o braku nowości i braku użyteczności spornego wzoru. Oświadczył, że jego wytwór posiada walor użyteczności i różni się od przeciwstawnych rozwiązań. Jego zdaniem stosowanie w systemie A. (z płytą wg spornego wzoru) [...], nie świadczy o "gorszej użyteczności", lecz dowodzi jedynie, że mamy do czynienia z różnym (od technologii I. - firmy J.) systemem i stosowanie mostka ma na celu uzyskanie większej przyczepności mocowanych płytek. Uprawniony wskazał także na Aprobatę Techniczną [...], która ma dowodzić, iż system A. jest użyteczny a zatem stosowane w nim płyty wg wzoru, również. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie wnoszący sprzeciw zarzucił, iż wbrew wymogom art. 94 pwp sporny wzór użytkowy pt. "Izolacyjna płyta podkładowa" nie spełnia przesłanki nowości. Jako dowody na brak nowości wskazano: wzory użytkowe [...] i [...] ponadto podniesiono zarzut braku użyteczności spornego wzoru. Organ uznał, że zarzuty nie znajdują uzasadnienia w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazano, że dla skutecznego postawienia zarzutu braku nowości niezbędne jest wskazanie materiału dowodowego posiadającego łącznie wszystkie cechy zastrzeganego wzoru użytkowego. Uznano, że opis ochronny wzoru [...], oraz opis ochronny wzoru [...] nie stanowią skutecznego przeciwstawienia dla udowodnienia braku nowości. Sporny wzór charakteryzuje się bowiem nową, istotną cechą, odróżniającą go od przeciwstawionego stanu techniki. Jest to cecha wyposażenia równoległych prowadnic płyty podkładowej w przerwy fugowe. Cecha ta jest ujęta w części znamiennej zastrzeżenia ochronnego spornego wzoru, nadając mu tym samym przymiot nowości. Żaden z przeciwstawionych opisów nie posiada zdaniem organu zespołu zastrzeganych cech ujętych w zastrzeżeniu ochronnym, tj. nie pokazuje płyty podkładowej, która ma w równoległych prowadnicach wykonane "przerwy fugowe". Organ nie podzielił stanowiska wnoszącego sprzeciw, że cechę tę należy uznać za nieistotną, bowiem ma ona znaczenie z punktu widzenia użyteczności rozwiązania. Wobec powyższego uznano, że nie udowodniono zarzutu braku nowości spornego wzoru użytkowego rozpatrywanego jako całość. W odniesieniu do drugiego zarzutu, tj. braku użyteczności spornego wzoru, stwierdzono, że zdaniem organu, nie znajduje on uzasadnienia w świetle art. 94 ust. 2 pwp. Uznano, że wyposażenie płyty w przerwy fugowe w prowadnicach uzyskano konkretny efekt techniczny. Wprowadzenie tej nowej cechy powoduje m.in., że na płycie podkładowej wg. spornego wzoru możliwe jest układanie płytek okładzinowych z orientacją w płaszczyźnie poziomej i pionowej, co zapewnia lepszy punkt odniesienia. Cecha ta zapewnia więc efekt wpływający na walory estetyczne, które są istotne w wyglądzie elewacji. Świadczy to o użyteczności spornego wzoru. Ponadto uznano, że cecha użyteczności spornego rozwiązania została potwierdzona poprzez uzyskanie przez system A., w którego skład wchodzi płyta podkładowa, aprobaty technicznej ITB. Z porównania rysunków spornego wzoru [...] i aprobaty [...] wynika, że oba dokumenty dotyczą tego samego wyrobu - płyty podkładowej, która jest integralną częścią systemu A. Cecha użyteczności (systemu i płyty) jest własnością stałą. Wskazano, że należy uznać, że własność tą wykazywała płyta zarówno w czasie sporządzania Aprobaty, jak i w dacie zgłaszania spornego wzoru do Urzędu. Stanowiska organu nie zmienił dowód z zeznań świadka F. F. Zdaniem organu, nawet jeżeli uzna się, że wprowadzenie przerw fugowych i uzyskanie orientacji płytek w poziomie i w pionie ma (jak twierdzi świadek) głównie walor estetyczny, to w przypadku prac elewacyjnych jest to bardzo ważny czynnik. Nie można się więc zgodzić ze świadkiem, że cecha ta nie ma praktycznego znaczenia. Poprzez wprowadzenie tej cechy uzyskano konkretny efekt techniczny, co zdaniem organu świadczy o tym, że sporny wzór posiada przymiot użyteczności. Należy przy tym zauważyć, że celem przeprowadzonego przesłuchania było uzyskanie informacji odnoszących się do okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy a nie opinii świadka (przesłuchiwana osoba nie została powołana w charakterze biegłego). Pozyskane od świadka informacje odnoszące się do okoliczności faktycznych, stanowią faktycznie powtórzenie argumentacji wnoszącego sprzeciw. W ocenie organu, dowód ten samodzielnie nie może przesądzać o zasadności podnoszonych zarzutów wnoszącego sprzeciw, natomiast mógłby mieć znaczenie, gdyby znajdował potwierdzenie w innych materiałach dowodowych. Analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie potwierdza zeznań świadka. Zdaniem organu przy badaniu kryterium użyteczności, nie ma obowiązku wykazania "większej użyteczności" przedmiotu zgłoszenia przejawiającej się w tym, że cały przedmiot będzie ogólnie lepszy. Wskazuje, że wystarczy, że choćby jedna własność przedmiotu ulegnie poprawie, nawet przy pogorszeniu innych. Można więc uznać, że polepszyły się walory estetyczne wykonywanej z wykorzystaniem płyty wg spornego wzoru elewacji, a więc uzyskano efekt mający praktyczne znaczenie. Uznano, że wystarczy to do udowodnienia warunku użyteczności spornego wzoru. Wskazano, że nie można się zgodzić z opinią wnoszącego sprzeciw, że w momencie smarowania klejem przerwy fugowe zostają zakryte i nie spełniają wtedy swej funkcji. Uznano, że wszystko zależy od grubości warstwy kleju i przy stosowaniu kleju o odpowiedniej grubości nie powinien on zakrywać fug, aby niwelować ich funkcję. Powołując się na stanowiska stron uznano, że grubsza warstwa kleju, która mogłaby zakrywać fugę, nie jest uzasadniona, bo dodatkowo używa się [...]. Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że sporny wzór [...] spełnia wymóg użyteczności. W związku z powyższym, orzeczono jak w osnowie. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnoszący sprzeciw, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 84 § 1 K.p.a. poprzez orzeczenie w przedmiocie dotyczącym nowości i użyteczności wzoru użytkowego "Izolacyjna płyta podkładowa" z pominięciem opinii biegłego specjalisty z zakresu techniki budowlanej pomimo iż kwestie te wymagały wiedzy specjalistycznej, której organ nie posiada; 2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 25 ust. 1 pwp i uznanie wzoru użytkowego "Izolacyjna Płyta Podkładowa" za nowy, pomimo, iż jest on częścią znanego stanu techniki; 3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 94 ust. 1. i ust 2 pwp przez uznanie, że "Izolacyjna Płyta Podkładowa" jest wzorem posiadającym nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, pomimo, iż rzeczony wzór użytkowy nie posiada tych walorów oraz uznanie wzoru użytkowego za rozwiązanie użyteczne, pomimo że nie pozwala ono na osiągnięcie celu mającego praktyczne znaczenie w wytwarzaniu lub korzystaniu z wyrobu. Biorąc powyższe zarzuty pod uwagę wnosił o uchylenie decyzji Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazał, że zgodnie z art. 7 K.p.a. w związku art. 77. § 1 K.p.a. organy administracji publicznej winny stać na straży praworządności, a obowiązkiem jest podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając i względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, czego w niniejszej sprawie nie czynił. Urząd Patentowy RP w toku postępowania spornego zaniechał zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, czym dopuścił się naruszenia ww. przepisów. Urząd Patentowy w szczególności nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa i orzekł w przedmiocie nowości i użyteczności wzoru użytkowego "Izolacyjna Płyta Podkładowa" pomimo, iż w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, czym dopuścił się naruszenia art. 84 § 1 K.p.a. Wskazał, iż zarówno przesłanka braku nowości jak i użyteczności była konsekwentnie podnoszona przez skarżącego w toku postępowania, a rzekome walory tego wzoru użytkowego zostały skutecznie podważone przez świadka F. F. W takiej sytuacji organ winien przeprowadzić dowód z opinii biegłego posiadającego wiadomości specjalne z zakresu techniki budowlanej czego nie uczynił i orzekł o charakterze prezentowanego rozwiązania pomimo, iż do wydania rozstrzygnięcia niezbędna była wiedza specjalna, której sam organ nie posiadał. Jego zdaniem, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaniechanie przez organ administracji państwowej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji, a uprawnienie organu administracji państwowej do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym (wyrok NSA z dnia 19 marca 1981 r., SA 234/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 23) Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z przepisów art. 7 i 77 § 1 K.p.a. wynika, iż postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 17 maja 1994 r., SA/Lu 1921/93, LEX nr 26517). Wskazał, że nie znajduje nadto uzasadnienia stanowisko Urzędu Patentowego jakoby wzór użytkowy "Izolacyjna płyta podkładowa" charakteryzował się wymaganą cechą nowości, nie wynikającą z istniejącego stanu techniki. Wbrew stanowisku Urzędu Patentowego RP przedmiotowe rozwiązanie nie jest nowym ani użytecznym rozwiązaniem o charakterze technicznym. Jego zdaniem konieczne jest uzyskanie użytecznego, praktycznego rezultatu. Rozwiązanie nie może być chronione, jeżeli różni się od rozwiązania technicznego udostępnionego już do powszechnej wiadomości wyłącznie cechami kształtu, które nie mają znaczenia dla osiągnięcia zamierzonej użyteczności (decyzja Komisji Odwoławczej UP RP z [...].06.1974 r., odw. [...]) oraz VI SA/Wa 1531/11 - Wyrok WSA w Warszawie z 26 marca 2012 r. Tym samym sama poprawa walorów estetycznych (nawet gdyby uznać iż takowa zachodzi) nie stanowi o technicznym charakterze wzoru użytkowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Izolacyjna płyta podkładowa" nr [...] udzielonego na rzecz J. C. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w terminie. Jak wynika z akt sprawy prawomocnym postanowienia z dnia [...] maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1123/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniesioną przez J. Sp. z o.o. z siedzibą w K. skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Izolacyjna płyta podkładowa" nr [...]udzielonego na rzecz J. C. Z uzasadnienia postanowienia wynika, iż w ocenie Sądu, zaskarżona wówczas decyzja nie weszła do obrotu prawnego z uwagi na fakt naruszenia przez organ obowiązków doręczania stronom postępowania pisemnych decyzji. Odpis prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu w powyższym zakresie, doręczony został organowi w dniu [...] września 2013 r. (tak data widnieje na prezentacie organu k. 285 akt sądowych), a zatem dopiero od tej daty organ mógł podjąć działania zmierzające do prawidłowego doręczenia spółce decyzji z [...] września 2012 r., nr [...]. Prawomocność rozstrzygnięcia Sądu kwestionująca wcześniejsze doręczenie otwierała drogę do kolejnego doręczenia, które to miało miejsce w dniu [...] października 2013 r. (k. 26 akt sądowych), kiedy to przy piśmie organu z [...] września 2013 r. (k. 286 akt administracyjnych) przesłano spółce zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Mając na względzie treść art. 53 § 1 p.p.s.a., termin do zaskarżenia decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...], doręczonej stronie w dniu [...] października 2013 r. upływał w dniu 6 listopada 2013 r. Skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 6 listopada 2013 r. (data stempla pocztowego k. 6 akt sądowych) a zatem z zachowanie terminu do jej wniesienia. Okoliczność nadania skargi w ww. dniu jest bezsprzeczna, co potwierdza organ w odpowiedzi na skargę. Stosownie do przepisów art. 246 ust. 1 i art. 246 ust. 2 pwp, każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego, a jeżeli uprawniony w odpowiedzi na sprzeciw podniesie zarzut, że sprzeciw ten jest bezzasadny to sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 pwp sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy, na skutek złożonego sprzeciwu, rozpatruje Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego. W przedmiotowej sprawie wzór użytkowy pt.: "Izolacyjna płyta podkładowa" został zgłoszony do Urzędu Patentowego RP w dniu [...] czerwca 2008 r. tj. w okresie obowiązywania ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r.- Prawo własności przemysłowej. Ustawa ta będzie więc stanowić podstawę prawną w zakresie oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania praw ochronnych na wzór użytkowy. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły podtrzymywane w chwili zamknięcia rozprawy zarzuty braku nowości i użyteczności spornego wzoru użytkowego oparte na art. 94 i 25 pwp. W świetle art. 94 ust.1 pwp wzorem użytkowym podlegającym ochronie jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Przy czym w myśl art. 25 pwp, znajdującego odpowiednie zastosowanie do wzorów użytkowych zgodnie z art. 100 pwp, rozwiązanie uważa się za nowe, jeśli przed datą wg której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu (i prawa ochronnego) nie zostało ono udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Istota przedmiotowego wzoru użytkowego dotyczy izolacyjnej płyty podkładowej w kształcie cienkiego prostopadłościennego bloku z uformowanymi na jej powierzchni równoległymi prowadnicami, pomiędzy którymi znajdują się wgłębienia montażowe i pokryta siatką wzajemnie prostopadłych nacięć i charakteryzuje się tym, że "w równoległych prowadnicach na całej ich długości wykonane są przerwy fugowe". W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, biorąc pod uwagę cały zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, że wskazane w sprzeciwie materiały nie dowodzą braku nowości cech rozwiązania objętego prawem ochronnym nr [...]. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że nowość wzoru ma się przejawiać w nowych cechach kształtu i budowy lub zestawienia przedmiotu. Niweczyć jego nowość może jedynie inne rozwiązanie o identycznym zestawie cech. Takiego rozwiązania w sprzeciwie nie wskazano. Uprawniony wykazał też , że wprowadzając nową cechę uzyskał konkretne efekty wpływające na osiągnięcie zamierzonej użyteczności. Zdaniem Sądu, organ nie naruszył przepisów art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 84 § 1 K.p.a. bo wbrew twierdzeniom skargi przeprowadził wnioskowane przez strony postępowanie dowodowe służące ustaleniu stanu faktycznego. Zgodnie z art. 84 § 1 K.p.a., organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii, ale w rozpatrywanej sprawie jak słusznie wywodzi organ nie było takiej konieczności, gdyż nie zachodziła potrzeba skorzystania z wiedzy specjalistycznej wykraczającej poza kompetencje Kolegium Orzekającego. W sprawie oceniane były zarzuty dotyczące nowości (i użyteczności) wzoru użytkowego, gdzie jak wskazano wiedza składu orzekającego (dwóch techników, w tym jeden inżynier budowlany z praktyką na budowie) gwarantowały właściwą i fachową analizę materiału dowodowego, bez konieczności powoływania biegłego. Ponadto należy zauważyć, że żadna ze stron nie wnosiła o powołanie biegłego. Poza tym organ, zdecydował się na przesłuchanie świadka F. F. i wiadomości uzyskane z jego zeznań również były przedmiotem analizy Kolegium, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji. Należy zauważyć co słusznie wykazał organ świadek nie pełnił roli biegłego, a złożone przez niego zeznania zostały poddane ocenie z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Sądu Kolegium Orzekające w sprawach spornych generalnie posiada wiedzę specjalistycznych w sprawach przez siebie rozpatrywanych. Zarzut strony skarżącej jest zdaniem Sądu niesłuszny, bo nie doszło do naruszenia przepisów art. 77 § 1 i 84 § 1 K.p.a . Organ orzekający, należycie zbadał sprawę, wziął pod uwagę całość dokumentów i dokładnie wyjaśnił stan faktyczny oraz dokonał szczegółowej i wyczerpującej analizy, nie naruszając wskazanych przez Skarżącego przepisów art. 7, 77 § 1 i 84 § 1 K.p.a. Organ zgodnie z art. 77 K.p.a. dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz zebrał i rozpatrzył cały przedstawiony przez strony materiał dowodowy. Właściwie też zastosował art. 84 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu organ właściwie zastosował art. 94 oraz art. 25 (w związku z art. 100) pwp a więc przesłanka nowości została właściwie wykazana. Po analizie materiału dowodowego i porównaniu cech obu przeciwstawionych wzorów [...] oraz [...] - ze spornym wzorem użytkowym [...] organ słusznie uznał, że izolacyjna płyta podkładowa wg spornego wzoru odróżnia się od cytowanych rozwiązań konkretną cechą techniczna - tj. przerwami fugowymi w równoległych prowadnicach. Skarżący przyznaje istnienie tej różnicy w budowie porównywanych rozwiązań. Organ także uznał, że wyposażenie płyty w nową cechę - przerwy fugowe jest nadaniem płycie podkładowej określonej postaci (z przerwami fugowymi w prowadnicach) uzyskany został cel mający określone znaczenie dla użytkownika. Taki zabieg nadania nowej cechy we wzorze nie może być uznany za "drobną modyfikację". Wprowadzenie nowej cechy przekłada się też na walory użytkowe wzoru - zapewnia on lepszą orientacje płytek w pionie i poziomie, co w przypadku prac elewacyjnych jest bardzo ważnym czynnikiem świadczącym o użyteczności spornego wzoru. Prawidłowe zorientowanie płytek w układanej elewacji wpływa ma walory estetyczne. Trzeba jednak zauważyć, że polepszenie estetyki elewacji nie jest jedynie sprawą innego ogólnego wrażenia, ale dokonuje się na drodze wprowadzenia konkretnych i nowych cech technicznych spornej płyty elewacyjnej. Nie można więc utożsamiać tak uzyskanych walorów estetycznych wzoru użytkowego (wynikających z nowych cech technicznych) z brakiem spełnienia przez ten wzór wymogu technicznego charakteru. Rozpatrywany wzór ma techniczny charakter. Zdaniem Sądu organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa materialnego i uznał, na podstawie analizy zgromadzonego materiału, że nie można znaleźć podstaw do unieważnienia ochrony na sporny wzór. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Zdaniem Sądu należy uznać, że organ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ administracji - rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.