VI SA/Wa 3407/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (słownie: piętnaście tysięcy) złotych na W. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: K. (skarżący, strona). Podstawą prawną decyzji były przepisy art. 64 ust. 1, 2, art. 64 d, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm. - zwanej dalej udp), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 951). Stan faktyczny sprawy ustalono w drodze kontroli drogowej, jakiej został poddany dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem tym kierował J. J., który wykonywał transport drogowy ładunku galanterii drewnianej (przetworzone wyroby drewniane - palisady, rygiel - towar podzielny i policzalny) umieszczone na paletach, w imieniu i na rzecz skarżącego. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...]. W odwołaniu złożonym od decyzji z dnia [...] marca 2014 r. strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego z porzuceniem obowiązku wyjaśnienia przyczyn odrzucenia innych dowodów. Według skarżącego doszło również do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy oraz naruszenia art. 75 § 1 Kpa poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie ze wskazaniami producenta wagi. Skarżący podniósł, iż droga, na której został skontrolowany pojazd, nie była należycie oznakowana poprzez podanie dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś pojazdu. Według skarżącego realizujący przejazd po drodze krajowej mógł pozostawać w przekonaniu, iż porusza się po drodze o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 t, z uwagi na m.in. treść art. 3 ust. 1 Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r., czy też z uwagi na to, że w dowodzie rejestracyjnym pojazdu wskazano jako dopuszczalny nacisk osi napędowej na wartość 11,5 t. Zdaniem skarżącego organ I instancji błędnie ustalił wymóg posiadania przez kierowcę zezwolenia kategorii VII z uwagi na to, że przedmiotem przewozu był ładunek podzielny, a zezwolenie to można jedynie uzyskać na przewóz ładunku niepodzielnego. Skarżący podał, iż masa przewożonego ładunku wyliczona była na podstawie gęstości sosny określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska i Ministra Gospodarki w sprawie określenia gęstości drewna. W jego ocenie, przy podanych parametrach, pojazd powinien być normatywny. Skarżący podniósł ponadto, iż wagi typu SAW 10/C użyte podczas kontroli pojazdu nie mogły być zastosowane do wyznaczenia masy całkowitej pojazdu. Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji na podstawie art. 155 kpa oraz ponowne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy podtrzymując stanowisko organu I instancji wskazał na bezzasadność zarzutów skarżącego. Przytoczył treść ustaleń zawartych w protokole kontroli oraz w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. wskazując, iż w toku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2014 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości N., w wyniku zmierzenia i zważenia pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu – 13,0 t (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych o 0,1 t w górę) – przekroczenie o 3 t, co stanowi przekroczenie o 30% wartości normatywnej oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu – 21,05 t – przekroczenie o 3,05 t, co stanowi przekroczenie o 16,94 % wartości normatywnej. Organ przytoczył przepisy prawa relewantne dla oceny stanu prawnego. Podał, iż przepis art. 41 ust. 1 udp dopuszcza po drogach publicznych ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 udp. Na mocy delegacji ustawowej wydanej na podstawie art. 41 ust. 2 udp, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał rozporządzenie z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061), w którym zawarł wykaz dróg krajowych oraz wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Droga 94, po której poruszał się kontrolowany pojazd, została zaliczona do dróg, po którym mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego pojazdu samochodowego – 18 ton. Organ odwoławczy wskazał, iż w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy kara pieniężna była nałożona za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd wydawane jest na przejazd pojazdu po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zgodnie z art. 64 ust. 2 prd pojazdem nienormatywnym na przejazd którego uzyskano zezwolenie nie można przewozić ładunku innego niż ładunek niepodzielny, za wyjątkiem zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 prd). Stosownie zaś do treści art. 140 ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ odwoławczy wskazał na kryteria pozwalające na ustalenie kategorii wymaganego zezwolenia. Organ kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd. Następnie organ dokonuje wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 prd. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ kieruje się po pierwsze - rodzajem drogi, na której stwierdzono nienormatywność pojazdu. Eliminowane są te kategorie zezwoleń, które nie mogłyby zostać przyznane na przejazd po drodze, na której stwierdzono naruszenie. Po drugie, rodzajem parametrów normatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju nie mogą być przekroczone, co oznacza, że w tym zakresie muszą być normatywne. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem "nie większe od dopuszczalnych". Organ zatem bada, spośród kategorii zezwoleń odpowiadającej drodze, na której stwierdzono naruszenie, parametry normatywne pojazdu, eliminując następnie te kategorie zezwoleń, które nie spełniają tego rodzaju warunków. Po trzecie, organ kieruje się rodzajem parametrów nienormatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju mogą zostać przekroczone, ale jedynie do górnej granicy określonej przepisami prawa. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem np. "o szerokości nie przekraczającej 3,2 m", "o długości nie przekraczającej 23 m dla zespołu pojazdów", "o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m", "o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t", "o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t". Kolejną czynnością jest zatem zakwalifikowanie przekroczonego parametru do kategorii zezwolenia, dla której możliwe byłoby jego uzyskanie i które nie przekraczałoby maksymalnych, ściśle określonych wielkości dla danej kategorii zezwolenia. Jeżeli pomimo tego nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeżeli zatem kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII. Zezwolenie na tę kategorię wydaje się bowiem, gdy przekroczono wielkości dopuszczalnych odstępstw określonych w zezwoleniach kategorii I - VI. Według art. 140aa ust. 4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na treść naruszenia lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Organ odwoławczy podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie ładunek nie stanowił materiału sypkiego, ani drewna, lecz produkty drewnopochodne. Nie miał więc zastosowania przepis art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd, zawierający wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika w określonych w tym przepisie przypadkach. W odniesieniu do pojęcia "należytej staranności" oraz "braku wpływu" organ wskazał na brak definicji legalnych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Należyta staranność jest jednak pojęciem, o którym można w art. 355 § 1 i 2 kodeksu cywilnego, która może służyć do zdefiniowania tego pojęcia na gruncie prawa administracyjnego. I tak, zdaniem organu, należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zaostrzonego wzorca z uwagi na zawodowy charakter tej działalności. Organ przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych na okoliczność potwierdzenia prawidłowości procedury ważenia przy pomocy wag SAW 10C w rozpatrywanej sprawie. Organ odwoławczy zauważył nadto, iż żądanie strony uchylenia decyzji na podstawie art. 155 kpa nie jest trafne z uwagi na to, że wymieniony przepis odnosi się do wzruszenia decyzji ostatecznych, a taka w sprawie dotychczas nie zapadła. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od decyzji GITD z dnia [...] sierpnia 2014 r., zarzucając: - naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 1137 z 2012 roku ze zmianami), - rażące naruszenie treści art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r. poz. 267, zwany dalej kpa) poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia, - naruszenie treści art. 7 Kpa w związku z art. 77 § 1 poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, - naruszenie art. 8 Kpa poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób nie budzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, - naruszenie art. 75 § 1 Kpa (legalność dowodu) poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie ze wskazaniami producenta wagi. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. Podkreślił, iż zasadą jest w Polsce przystosowanie dróg do nacisków osi do 11,5 tony. W ocenie skarżącego, w sytuacji zakwalifikowania danej drogi publicznej do mniejszego obciążenia, jak to miało miejsce w przypadku drogi, którą poruszała się strona, to wymagało to odpowiedniego oznakowania tej drogi, tak, aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku. Skarżący przytoczył wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1692/12, dotyczący obowiązku uiszczania opłat elektronicznych, przewidujący, iż warunkiem nałożenia sankcji administracyjnej jest stosowne oznakowanie drogi podlegającej ww. opłatom. Przekonanie strony o tym, że porusza się po drodze o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 tony było w jej ocenie uzasadnione z uwagi na przepisy postanowień pkt 3 rozdziału 8 załącznika XII do Traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej oraz przepisem art. 3 ust. 1 Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. Nadto skarżący wskazał na nieprawidłowe zastosowanie w jej przypadku normy penalnej, nakładającej karę za przejazd pojazdem nienormatywnym, z uwagi na brak prawnej możliwości uzyskania zezwolenia w sytuacji, gdy przedmiotem przewozu był ładunek podzielny. Podkreślił, iż organ pominął przy analizie materiału dowodowego, iż strona właściwie zaplanowała procedurę ważenia, co winno skutkować wyłączeniem jej odpowiedzialności na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd. Wskazał na parametry objętościowe przewożonych palisad sosnowych, ładowanych zgodnie z normami wynikającymi z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska i Ministra Gospodarki z 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. 536 z 2012 r.). Załadowany z tymi normami pojazd powinien być w trakcie kontroli normatywny. Ponadto, zdaniem skarżącego, nie jest miarodajny wynik ważenia dwiema wagami SAW 10C poprzez pomiar nacisku każdego z kół odrębnie. Jak wynika z pkt 1.2 tiret I i III instrukcji obsługi producenta tych wag, służą one do pomiaru obciążenia koła pojazdu bądź w przypadku utworzenia systemu połączonych dwóch wag do pomiaru nacisku osi, nie zaś do pomiaru masy całkowitej pojazdu. Skarżący wyraził pogląd, iż skoro dowód w postaci wyniku ważenia dmc nie spełnia warunku określonego w art. 75 § 1 k.p.a., nie może też stanowić podstawy do nałożenia kary, co z kolei dyskwalifikuje ustalenie faktyczne będące podstawą nałożenia kary. Podkreśliła, iż skoro dowód ważenia d.m.c. jest nieważny, to jedynym pozostałym ustaleniem przekroczenia wartości normatywnych jest przekroczenie nacisku osi, co z kolei nie może być samodzielną podstawą penalizacji w wypadku przewożenia ładunków sypkich – oraz drewna (art. 140 aa ust. 4). Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, nie podzielając argumentacji skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest pozbawiona uzasadnionych podstaw, a zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującemu prawu. W wyniku kontroli drogowej stwierdzono naruszenie dopuszczalnych norm w zakresie nacisku osi napędowej oraz dmc pojazdu, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 15000 zł za wykonywanie przejazdu po drodze publicznej bez zezwolenia kategorii VII. W szczególności – w świetle aktualnego orzecznictwa sądowoadministracyjnego – nie budzi wątpliwości Sądu dopuszczalność użycia w procedurze ważenia w toku kontroli drogowej do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisku osi napędowej w rozpatrywanym przypadku wag SAW 10C, - zwłaszcza w sytuacji, z jaką mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie – czyli takiej, gdy pojazd posiadał mniej, niż 3 osie składowe (vide – m.in. wyroki NSA: z 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 240/14, z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt: II GSK 1315/13, jak również z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn.akt: II GSK 440/14). Należy zauważyć iż problem ewentualnego braku zastosowania wag SAW10C w realiach rozpoznawanej sprawy nie ma istotnego znaczenia, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, aby pomiar tego parametru był decydujący przy nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W myśl ww. przepisu, kara pieniężna za brak zezwolenia kategorii VII wynosi: 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%; 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20 % oraz 15.000 zł - w pozostałych przypadkach. Zaznaczenia wymaga, iż przekroczenie nacisku na oś nastąpiło w rozmiarze przekraczającym 20%, a zatem uzasadniało nałożenie kary w najwyższej przewidzianej przez wyżej cytowany przepis wysokości "15.000 zł – w pozostałych przypadkach". Hipotetyczne uwzględnienie zarzutu skarżącej w odniesieniu do przekroczenia d.m.c. pojazdu pozostawałoby zatem bez wpływu na wysokość nałożonej kary, nie mogłoby więc być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) dla uwzględnienia skargi wymaga spełnienia przesłanki, aby naruszenie prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczenia jednak wymaga, że w obecnym składzie Sąd tego zarzutu nie podziela. Zdaniem Sądu, przyczyną naruszenia przepisów przewidujących normatywne wartości nacisków osi składowych pojazdów poruszających się po drogach publicznych przez skarżącego mogło być nieuzasadnione posłużenie się parametrami objętościowymi, a nie wagowymi przewożonego ładunku. W sposób nieuprawniony, nie uzasadniony realiami, przygotowanie ładunku do przewozu odbyło się na podstawie pomiarów gęstości drzewa, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska i Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. 536 z 2012 r.). Masa ładunku obliczona na podstawie gęstości była w ocenie skarżącego zgodna z dopuszczalną ładownością kontrolowanego pojazdu. Podkreślenia wymaga jednak, iż przewożonym ładunkiem było nie drewno (surowe), co uzasadniałoby zastosowanie wskazanego w tym Rozporządzeniu sposobu pomiaru ładunku według norm objętościowych, lecz wyroby drewniane (palisady, rygiel, umieszczone na paletach). Należy stwierdzić, że powyższe rozporządzenie nie znajduje zastosowania do wyrobów z drewna, gdzie masę własną ładunku bez nakładu większych środków z łatwością można ustalić. Brak było w powyższej sytuacji zastosowania odstępstwa od zasad ogólnych dotyczących wszystkich pozostałych rodzajów ładunku, które są ładowane "wagowo" i takiej samej kontroli podlegają ze strony organów Inspekcji Transportu Drogowego. Nie są zasadne także pozostałe zarzuty stawiane przez skarżącego. W szczególności nie miały zastosowania negatywne przesłanki nałożenia kary na przedsiębiorcę transportowego, określone w art. 140aa ust. 4 prd, zgodnie z którym to przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na treść naruszenia lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. W okolicznościach sprawy trudno jest mówić o należytej staranności czy też braku wpływu na treść naruszenia prawa w zakresie realizacji czynności związanych z przejazdem ze strony skarżącego, w sytuacji, gdy błędnie oceniając sytuację zastosował on niewłaściwy sposób przygotowania masy załadunku, doprowadzając tym samym w konsekwencji do przekroczenia wartości normatywnych obowiązujących na danej drodze publicznej. Jak wynika z dotychczasowego, jednolitego stanowiska sądów administracyjnych, przestrzeganie standardów branżowych norm prawnych jest obowiązkiem przedsiębiorców, a ich nieznajomość nie wyłącza bezprawności działania. Sąd nie podziela także argumentacji skarżącego w odniesieniu do zarzutu braku stosownego oznakowania drogi, po której poruszał się kontrolowany pojazd. Jak wynika z przepisów obowiązującego prawa, art. 41 ust. 1 udp dopuszcza po drogach publicznych ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 udp. Na mocy delegacji ustawowej wydanej na podstawie art. 41 ust. 2 udp, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał rozporządzenie z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061), w którym zawarł wykaz dróg krajowych oraz wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Droga 94, po której poruszał się kontrolowany pojazd, została zaliczona do dróg, po którym mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Z uwagi na powyższe, brak jest w ocenie Sądu podstaw do zastosowania jakichkolwiek odstępstw od zasady legalizmu przy szczególnym uwzględnieniu obowiązku przedsiębiorcy znajomości norm prawa regulujących prowadzoną przez niego działalność. Zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy oraz uzasadniona w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.