VI SA/Wa 343/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na pismo Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką w sprawie ze skargi R. G. na pismo Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odwołania od wyniku egzaminu na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 343/11 odmówił R. G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na pismo Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z dnia [...] października 2010 r., w przedmiocie odwołania od wyniku egzaminu, uznając, że skarżący nie wykazał się szczególną starannością w prowadzeniu sprawy. W wyniku rozpatrzenia zażalenia R. G., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 października 2011 r., sygn. II GZ 452/11 uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd ten podkreślił, że sąd rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek został złożony w ustawowym terminie oraz czy odpowiada on warunkom formalnym przewidzianym dla tego rodzaju pisma. W dalszej kolejności ocenie powinna podlegać kwestia uprawdopodobnienia okoliczności usprawiedliwiających opóźnienie w dokonaniu czynności procesowej oraz czy te okoliczności są tego rodzaju, że nie można przypisać stronie winy za to opóźnienie. Sąd pierwszej instancji przede wszystkim nie dokonał ustaleń dotyczących zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wobec tego Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie powinien przede wszystkim precyzyjnie ustalić: 1) kiedy upływał skarżącemu ustawowy termin do złożenia skargi na pismo Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z [...] października 2010 r., 2) jaka była przyczyna uchybienia temu terminowi, 3) kiedy przyczyna ta ustała, oraz 4) kiedy upłynął ustawowy termin do złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Ustalenie wymienionych okoliczności, pozwoliłoby Sądowi na stwierdzenie, czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.: dalej: "p.p.s.a."). R. G. pismem z dnia 24 listopada 2011 r. (data osobistego złożenia w sądzie – 28 listopada 2011 r.) wniósł o skierowanie sprawy na posiedzenie jawne i dopuszczenie dowodu z zeznań świadka J. G. oraz samego skarżącego na okoliczność terminu, w którym dowiedział się o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na pismo (zwane przez niego decyzją) z dnia [...] października 2010 r. Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz przyczyn uchybienia terminowi do złożenia skargi na to rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Pismo to wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, na mocy art. 88 p.p.s.a. Wobec powyższego przywrócenie uchybionego terminu jest możliwe jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) strona we wniosku uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu (czyli że dopełniła obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, co powinno nastąpić na podstawie wszystkich okoliczności konkretnej sprawy i z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności jakiej można i należy oczekiwać od osoby dbającej należycie o swoje interesy), 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Przede wszystkim należy odnieść się do kwestii traktowania przez skarżącego pisma Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z [...] października 2010 r. jako decyzji i to wydanej wskutek odwołania, co wynika z treści skargi. R. G. uznaje je za decyzję podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Pismo to zostało odebrane przez skarżącego w dniu 11 października 2010 r. Zatem, zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę należałoby wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia. W tej sytuacji termin do wniesienia skargi upływałby R. G. w dniu 10 listopada 2010 r. Na bieg terminu do wniesienia skargi nie miałaby wpływu informacja Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W. z dnia [...] października 2010 r., z której skarżący miał się dowiedzieć, że procedura odwołania w sprawie przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką została zakończona, a udzielona decyzja (z dnia [...] października 2010 r., przypisek sądu) kończy procedurę. Pismo to bowiem zostało odebrane przez skarżącego w dniu 29 października 2010 r. czyli w okresie, w którym biegłby hipotetyczny termin do wniesienia skargi. Podążając tym tokiem, termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi upływałby w dniu 17 listopada 2010 r., zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. Skarżący nie wskazał bowiem innej przyczyny opóźnienia w złożeniu skargi, oprócz swojej niewiedzy co do możliwości i terminu złożenia skargi. Nie jest to jednak przyczyna nadzwyczajna, objęta zakresem art. 86 § 1 p.p.s.a. Zatem, akceptując stanowisko skarżącego co do charakteru pisma Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z [...] października 2010 r., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zostałby złożony z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Został bowiem złożony dopiero w dniu 31 grudnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym, koperta – 9 akt sądowych). Omyłka sądu w przyjęciu dnia 3 stycznia 2011 r. jako daty złożenia omawianego wniosku, nie miałaby wpływu, gdyż i w dniu 31 grudnia 2010 r. takowy wniosek także byłby spóźniony. Należy jednak podkreślić, że nieuzasadnione jest stanowisko skarżącego, że pismo Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z [...] października 2010 r. ma charakter decyzji administracyjnej. Ani przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c), ust. 2 i 3 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie zdawania egzaminu przez skarżącego, ani uregulowania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie programu szkolenia, wzoru zaświadczenia oraz wysokości opłat za szkolenie i egzaminowanie w zakresie transportu drogowego taksówką (Dz. U. Nr 12, poz. 118) nie przewidują przeprowadzenia procesu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem w drodze postępowania administracyjnego zakończonego decyzją. Warunek z art. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym jest jedną z przesłanek uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Przepis ten wymaga od przedsiębiorcy, aby zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy posiadali zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem, lub wykazali się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa w wykonywaniu transportu drogowego nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od nich. Wynika więc z niego, że wykazanie ukończenia szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem następuje w formie zaświadczenia, o jakim stanowi art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Wzór takiego zaświadczenia, zgodnie z § 6 rozporządzenia w sprawie programu szkolenia, wzoru zaświadczenia oraz wysokości opłat za szkolenie i egzaminowanie w zakresie transportu drogowego taksówką określa załącznik nr 2 do tego aktu. Skoro zaświadczenie ma potwierdzać ukończenie szkolenia i zdanie egzaminu, to egzamin przed komisją egzaminacyjną jest tylko jednym z etapów uzyskania tego zaświadczenia. Zatem werdykt komisji (potwierdzony pismem jej Przewodniczącego z dnia [...] października 2010 r.) o pozytywnym bądź negatywnym wyniku egzaminu dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką nie może nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Żaden bowiem przepis prawa materialnego nie daje komisji egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminu dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką albo jej przewodniczącemu kompetencji do załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Błędne nazwanie przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W. w piśmie z dnia [...] października 2010 r. informacji Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z [...] października 2010 r. decyzją nie zmieniało charakteru tego pisma ani informacji Komisji Egzaminacyjnej o wynikach egzaminu. Dopiero udzielenie albo odmowa udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką następuje w formie decyzji, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu ponowna ocena pracy egzaminacyjnej skarżącego przez komisję egzaminacyjną i potwierdzenie negatywnego wyniku skarżącego z egzaminu nie jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Treść art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazuje, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Przypadek taki nie zachodzi w okolicznościach sprawy niniejszej. W świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz wydanego w jej wykonaniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie programu szkolenia, wzoru zaświadczenia oraz wysokości opłat za szkolenie i egzaminowanie w zakresie transportu drogowego taksówką wynik egzaminu podany przez komisję egzaminacyjną albo jej przewodniczącego nie mieści się w pojęciu aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednocześnie w ocenie sądu pism skarżącego z dnia 12 października 2010 r. bądź 10 listopada 2010 r. nie można uznać za nowe wnioski o wydanie zaświadczenia, o którym mówi art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Tym samym pisma Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W. z dnia [...] października 2010 r. i z dnia [...] grudnia 2010r. nie są postanowieniami, o których mowa w art. 219 k.p.a. Z kolei zaś skarga nie dotyczy bezczynności organu, jednoznacznie skierowana jest przeciw pismu Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką z [...] października 2010 r. Mając na uwadze, że nie było wątpliwości co do dat czynności Przewodniczącego Komisji, samej Komisji, Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta W. oraz samego skarżącego, nie było potrzeby przeprowadzania uzupełniającego postępowania dowodowego. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi należało uznać za spóźniony i na mocy art. 88 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.