VI SA/Wa 3436/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Mirosława Kowalska Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant ref. staż. Klaudia Kruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi P. Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] września 2010 r. P. L. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] (nazywany dalej: "wnioskodawcą") wystąpił do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego, z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Powłoka powierzchni fakturowanych" Rp. [...] udzielonego na rzecz G. K. oraz P. K. (nazywani dalej: "uprawnionymi"), zgłoszonego do rejestracji [...] kwietnia 2002 r. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 102 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. zarówno 2001 r. Nr 49, poz. 508, nazywanej dalej: "p.w.p."), zarzucając zarówno brak jednoznacznego określenia postaci spornego wzoru oraz że nie posiada on trwałej postaci, a także nie jest bezpośrednim przedmiotem obrotu. Wskazał przy tym, że sporny wzór przemysłowy nie posiada cechy nowości i oryginalności stypizowanych w pierwotnym brzmieniu art. 102 p.w.p. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że współuprawnieni z rejestracji spornego wzoru, działając pod nazwą T. S.C. w styczniu 2002 r. wystawili sporny wzór przemysłowy do publicznej wiadomości na Targach Budownictwa [...] w [...]. W zakresie natomiast zarzutu braku oryginalności wzoru spornego, wnioskodawca wskazał na okoliczność, że metoda kształtowania powierzchni betonowych, głównie fasad budynków, była znana już na początku XX wieku. Przedłożył do akt sprawy katalogi firmy R., zwracając uwagę na matryce tej firmy, które służą do tworzenia elewacji i ich ukształtowania w charakterystyczny wzór słojów oraz sęków. Zwrócił także uwagę, że sporny wzór "powłoka powierzchni fakturowanych" nie znajduje się w sprzedaży w żadnej trwałej formie (okładzin, płyt, modułów itp.), lecz jest każdorazowo wykonywana z materiałów mineralnych przy pomocy urządzenia do fakturowania, a następnie pokrywana impregnatami i farbami nadającymi jej kolor drewna, jak wskazuje np. artykuł "[...]" z czasopisma "[...]", kwiecień 2003 r. Jego zdaniem, prawo z rejestracji na sporny wzór przemysłowy zostało udzielone na bliżej nieokreślone powierzchnie fakturowane w postaci elementów budowli wykonanych z wyrobów cementowo - wapiennych, cementowych i wapiennych z dodatkami. Swój interes prawny wnioskodawca wywiódł z prowadzenia konkurencyjnej wobec uprawnionych działalności w zakresie wykonywania powierzchni fakturowanych oraz skierowania przeciwko niemu przez uprawnionych do Sądu Okręgowego w [...] pozwu o zakazanie naruszania spornego wzoru podnosząc, że sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej mu w art. 20 i 22 Konstytucji RP swobody działalności gospodarczej. 2. Uprawnieni, ustosunkowując się do postawionych zarzutów pismem z dnia [...] listopada 2010 r. podnieśli, że podane przykłady z katalogu firmy "R." nie pozwalają na osiągniecie estetycznego efektu imitacji drewna, w szczególności pod względem kolorystyki. Ponadto wszystkie przedłożone materiały dotyczą produktów innego rodzaju, a w szczególności betonu ciężkiego. Zaprzeczyli twierdzeniom wnioskodawcy jakoby doszło do wprowadzenia przedmiotowego wzoru na wystawie [...] w [...] w styczniu 2002 r. Uprawnieni wskazali, że stało się to w 2003 r. i zostało potwierdzone przez świadka powołanego przez uprawnionego oraz w oświadczeniach R. M. i A. S. W zakresie zarzutu braku nowości wskazali, że Hala [...] w [...] posiadają odwzorowanie szalunków wykonanych z desek, a ich kolorystyka utrzymana jest w kolorze betonu. Wskazali także, że ich wzór przemysłowy zgodnie z art. 107 p.w.p. ogranicza się jedynie do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie, a więc przedmiotowy wzór przemysłowy odnosi się do powłok nanoszonych na podłoże, a nie do samych elementów konstrukcyjnych. Zaznaczyli przy tym, że wnioskodawca nie wskazał konkretnych wzorów, które znane były w dacie zgłoszenia do rejestracji wzoru spornego i uniemożliwiałyby jego rejestrację. 3. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. uprawnieni poinformowali o umorzeniu przez Sąd Okręgowy w [...] postępowania w sprawie o sygn. akt [...], co skutkuje brakiem istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego. Przedmiotowy wniosek powinien być oddalony. 4. Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] września 2011 r. unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Powłoka powierzchni fakturowanych" nr Rp-[...]. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 61/12 uchylił ww. decyzję, wskazując na naruszenie art. 102 p.w.p., gdyż organ zastosował przepisy prawa nieobowiązujące w dniu zgłoszenia spornego wzoru. 6. Na rozprawie w dniu [...] marca 2012 r., toczącej się przed Urzędem Patentowym RP, (nazywanym dalej: "UP"), strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Wnioskodawca rozszerzył podstawę prawną wniosku o art. 108 ust. 4 p.w.p. podnosząc, że zgodnie z tym przepisem jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające wspólne cechy istotne. Jego zdaniem, o contrario z przepisu tego wynika, że jednym zgłoszeniem nie mogą być objęte różne wzory, a tak jest w niniejszym przypadku. Wskazał także, iż sporny wzór przemysłowy nie nadaje się do powtarzalnego odtwarzania. Uprawnieni do spornego wzoru wskazali natomiast, że przeciwstawione wyroby firmy R. to wyroby innego rodzaju - betonowe płyty o nadanej (poprzez odlewanie w formach) fakturze drewna. Ich zdaniem, nawet jeśli przyjąć, że są to wyroby tego samego rodzaju to cechy powierzchni wyrobu wykazują kilka zasadniczych różnic takich jak inna kolorystyka, głębsza faktura wyrobów R., a tym samym brak uzyskania efektu odwzorowania dokładnie obrobionego drewna. Nadto wskazali, że budzi ich wątpliwości art. 108 ust. 4 p.w.p. jako podstawa prawna wniosku, gdyż przepis ten dotyczy wymogów formalnych dotyczących uzyskania prawa. Podniósł, że sporny wzór powielany jest w sposób przemysłowy za pomocą matryc. Wnioskodawca w uzupełnieniu swojego stanowiska wskazał, że z ilustracji spornego wzoru nie wiadomo jaka jest głębokość bruzd w tym wzorze. Niesłuszny jest również argument strony przeciwnej, że siding i tapeta o wzorze imitującym strukturę drewna pochodzą z daty późniejszej niż zgłoszenie spornego wzoru. Poza tym, jego zdaniem, powtarzalność słojów w spornym wzorze przemysłowym jest niemożliwa do stwierdzenia na podstawie ilustracji znajdujących się w aktach rejestrowych. 7. UP decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr Sp. [...], po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] września 2010 r. o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Powłoka powierzchni fakturowanych" Rp-[...] udzielonego na rzecz uprawnionych, na podstawie art. 89 ust. 1 w związku z art. 117 ust. 1 oraz art. 102. ust. 1, art. 103, art. 104 i art. 108 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo Własności Przemysłowej (Dz. U. z 2001r. Nr 49, poz. 508) oraz z art. 98 k.p.c. w zw. z art. 255 ust. 2 p.w.p., wniosek oddalił. UP, przy rozpatrywaniu złożonego wniosku, przesądził na wstępie, że wnioskodawca wykazał interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji udzielonego na wzór przemysłowy pt. "Powłoka powierzchni fakturowanych" Rp. [...]. W ocenie UP, nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że wnioskodawca konkuruje z uprawnionym w tej samej branży. Prowadzenie konkurencyjnej działalności gospodarczej oznacza, że prowadzący taką działalność mają interes prawny w rozumieniu art. 89 p.w.p. Zgłoszenie spornego wzoru przemysłowego pt. "Powłoka powierzchni fakturowanych" nr Rp. [...] nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2002 r. Do oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. mają zatem zastosowanie przepisy tej ustawy w brzmieniu pierwotnym ogłoszonym w Dz. U. Nr 49 z 2001 r., poz. 508. Zgodnie z art. 102 ust. 1 p.w.p. w brzmieniu pierwotnym wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania, postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie. W świetle zaś art. 102 ust. 2 p.w.p. w brzmieniu pierwotnym nie stanowi wzoru przemysłowego postać wytworu uwarunkowana wyłączenie względami technicznymi lub funkcjonalnymi. Z kolei zaś art. 103 p.w.p. w brzmieniu pierwotnym stanowi, że wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, nie został taki wzór podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtwarzanie, ani nie był z wcześniejszym pierwszeństwem zgłoszony i następnie zarejestrowany. Natomiast art. 104 p.w.p. w brzmieniu pierwotnym stanowi, że wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów. Zgodnie zaś z art. 107 ust. 1 p.w.p. w brzmieniu pierwotnym prawo z rejestracji wzoru przemysłowego ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie. Art. 107 ust. 2 p.w.p. w brzmieniu pierwotnym stanowi, że zakres przedmiotowy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego określają łączenie rysunek wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie. Według opisu przedmiotem wzoru przemysłowego Rp. [...] jest powłoka powierzchni fakturowanych, w szczególności faktur tynku elementów budowli typu ściany, wykonanych z wyrobów cementowo-wapiennych, cementowych i wapiennych z dodatkami. Wzór przemysłowy został zobrazowany przez UP w decyzji rysunkami, opatrzonymi kolejno numerowanymi podpisami figur od 1 do 6 zamieszczonymi na stronie 7 i 8 decyzji. Wzór przemysłowy przedstawiono ww. odmianach na którym fig. 1 przedstawia perspektywiczny widok naroża ścian zbudowanych z bali z uformowanym tynkiem w postaci połączenia ciesielskiego, fig. 2 - odmianę powierzchni fakturowanej ściany z uformowaną powłoką imitującą ścianę oszalowaną deskami "na zakładkę", fig. 3 i fig. 4 - odmiany powierzchni fakturowanych ścian z uformowanymi powłokami imitującymi ściany oszalowane deskami, fig. 5 - widok perspektywiczny kolejnej odmiany powierzchni fakturowanej ściany z uformowaną powłoką imitującą ścianę muru pruskiego, a fig. 6 - powiększony fragment połączenia ciesielskiego z fig. 1 z charakterystycznym dla poprzecznego cięcia drewna układem słojów, sęków i bruzd imitujących naturalne pęknięcia belek. Cechą wyróżniającą i charakterystyczną dla powłoki powierzchni fakturowanych według wzoru przemysłowego jest to, że faktura powierzchni na ścianach elementów imituje zewnętrzną strukturę drewna. Struktura drewna imitowana jest poprzez kolor i charakterystyczny wygląd linii słojów oraz sęków powstałych z poprzecznego i wzdłużnego cięcia drewna oraz promieniowych pęknięć drewna powstających przy jego wysychaniu. Jak obrazuje fig. 1 i fig. 6 (zamieszczone na stronie 7 i 8 decyzji), powierzchnia fakturowana powłoki elementu budowli imituje ściany zbudowane z bali drewnianych z charakterystycznymi połączeniami bali w narożu ścian z poziomymi rowkami imitującymi spoiny drewnianych bali. Występy imitujące przekrój poprzeczny belek posiadają bruzdy imitujące słoje poprzecznego cięcia drewna oraz posiadają promieniowe bruzdy imitujące naturalne pęknięcia belek powstające przy jego wysychaniu. Odmiany wzoru stanowią elementy budowli imitujące ścianę budynku, która przypomina swoim wyglądem ściany oszalowane deskami, przy czym fig. 2 - przedstawia odmianę powierzchni fakturowanej ściany z uformowaną powłoką imitującą ścianę oszalowaną deskami "na zakładkę", a fig. 3 i fig. 4 - odmiany powierzchni fakturowanych ścian z uformowanymi powłokami imitującymi ściany oszalowane deskami z widocznymi spoinami poziomymi i pionowymi. Na deskach widoczne są charakterystyczne słoje desek z sękami. Ten rodzaj wykończenia powierzchni może być stosowany zarówno na zewnątrz budowli jak też na ścianach wewnętrznych. Inną odmianę wzoru powłoki fakturowanej powierzchni ściany przedstawia fig. 5, w której powłoka tynkowa imituje belki ściany muru pruskiego. Dla tego rodzaju ścian charakterystycznymi elementami są drewniane poziome, pionowe i ukośne belki konstrukcji. UP zauważył w pierwszej kolejności, że zgodnie z cytowanym w brzmieniu pierwotnym art. 107 ust. 2 p.w.p. zakres przedmiotowy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego określają łącznie rysunek wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie. Natomiast w przepisach art. 102 - 104 p.w.p. jest mowa o postaci wytworu, przez który rozumie się ogólny wygląd nadany przez określone cechy czy elementy postrzegane przez zmysł wzroku czy dotyku, a przez to wywołujące określone wrażenie ogólne podczas oglądania wytworu. Wzór przemysłowy powinien być oceniany w takiej postaci, w jakiej ma rzeczywiście występować na rynku, i w jakiej będzie możliwe wizualne zapoznanie się z nim, nie podlega rozpoznaniu natomiast kształt i wygląd wzoru przemysłowego jaki potencjalnie może dana powierzchnie (elewacja) przyjmować, gdyż będzie to wtedy inny wzór. Mając powyższe na uwadze UP uznał, że sporny wzór przemysłowy nadaje się do przemysłowego, wielokrotnego odtwarzania i jest postrzegany (jako całość) zarówno zmysłem wzroku jak i dotyku. Posiada on bowiem stałą postać i zarówno na rysunku jak i w opisie nie prezentuje "technologii wykonania", a konkretną postać powierzchni zaprezentowaną na figurach 1 do 6, a uzupełnionych opisem. UP uznał, że uprawnionym z tytułu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego "Powłoka powierzchni fakturowanych" Rp. [...], przysługuje ochrona jedynie na postacie wytworów przedstawione na fig. 1 do 6 przy uwzględnieniu cech zawartych w opisie. Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego "Powłoka powierzchni fakturowanych" Rp. [...], nie obejmuje "technologii wykonywania" imitacji drewna na fasadach, elewacjach, etc, która z istoty rzeczy nie może być objęta prawem z rejestracji wzoru przemysłowego. Uprawnionym z tego tytułu nie przysługuje także prawo do innych wzorów imitujących zewnętrzną strukturę drewna z charakterystycznym dla drewna układem linii słojów, a zawierających bruzdy imitujące naturalne pęknięcia belek - pod warunkiem, że wzory te nie stanowią naśladownictwa postaci spornego wzoru prezentowanego na fig. 1 do 6 (zamieszczone na stronie 7 i 8 decyzji). Prawo z rejestracji spornego wzoru nie obejmuje więc swoim zakresem zewnętrznej struktury drewna z charakterystycznym dla drewna układem linii słojów, a jedynie konkretne zestawienie "desek i belek" imitujących drewno (fig. 1 do 6). Sporny wzór przemysłowy nie obejmuje swoją ochroną innych, odmiennych wytworów, w których zawarto imitację drewna (nawet tą samą technologią) nadaną poprzez odzwierciedlenie układu linii słojów, faktury, koloru drewna, czy bruzd imitujących naturalne pęknięcia belek, etc. UP, dokonując oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru nie oceniał zatem, samej imitacji faktury drewna (słojów, pęknięć, kolorystyki itp.), lecz wzory przemysłowe postrzegane ogólnie, jako całość, a więc jako konkretne postacie wytworów, przejawiające się w ich kształcie przy uwzględnieniu właściwości powierzchni. Zgodnie z definicją wzoru przemysłowego zawartego w art. 102 ust. 1 p.w.p. obowiązującym w dniu zgłoszenia spornego wzoru (Dz. U. Nr 49 z 2001 r., poz. 508), przedmiotem rejestracji wzorów przemysłowych są postacie ich wytworów. Tym samym organ rozpoznając niniejszą sprawę był zobowiązany porównać sporny wzór przemysłowy jedynie w zakresie postaci zaprezentowanych na fig. 1 do 6 (zamieszczone na stronie 7 i 8 decyzji, z uwzględnieniem opisu, z innymi przeciwstawionymi mu postaciami wytworów wskazanymi przez wnioskodawcę. Jednocześnie UP zaznaczył, że aby postać wytworu można było uznać za wzór przemysłowy podlegający ochronie muszą zostać spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: cecha nowości (art. 103 ust. 1 p.w.p) oraz cecha oryginalności (art. 104 p.w.p.) Dokonując analizy przepisów art. 102, art. 103 i art. 104 p.w.p. UP stwierdził, że w obu przypadkach (nowość i oryginalność) warunkiem sine qua non ich zastosowania jest wcześniejsze udostępnienie publiczne (wytworu) wzoru przeciwstawionego, przy czym udostępnienie publiczne wzoru przemysłowego może nastąpić poprzez jego stosowanie, wystawianie lub ujawnienie w inny sposób. Zdaniem UP, wnioskodawca nie przedstawił dowodów na okoliczność ujawnienia przed datą zgłoszenia, podobnej lub identycznej powłoki powierzchni fakturowanych, jak będące przedmiotem prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Materiały dowodowe przedłożone przez wnioskodawcę nie dowiodły ujawnienia przed datą zgłoszenia spornego wzoru identycznej lub podobnej powierzchni fakturowanej imitującej drewno w kształcie i kolorystyce. UP stwierdził, że przedłożona do akt sprawy faktura VAT nie identyfikuje postaci powierzchni fakturowanych wprowadzonych do obrotu, gdyż poza nazwą towaru "matryca" nie występuje w nich żaden element, który mógłby powiązać ją z konkretnymi postaciami powierzchni fakturowanych. Nadto faktura ta pochodzi z kwietnia 2010 r., a więc kilka lat po zgłoszeniu wzoru spornego. W ocenie UP, wnioskodawca nie przedstawił także takiego dowodu, który by w sposób jednoznaczny i niepodważalny wskazywałby na ujawnienie spornego wzoru przemysłowego na targach budowlanych [...] w [...] w 2002 r. Powyższa ocena wynika z faktu, iż zarówno wnioskodawca jak i uprawnieni przedstawili dowody (oświadczenia/zeznania osób trzecich), z których wynikają dwa odmienne stanowiska. Zeznania świadków strony wnioskującej – P. C. oraz T. H. - wskazują, że domek imitujący budowlę z "drewnianych bali" był prezentowany na targach w 2002 r., podczas gdy z przedłożonych przez uprawnionych "kontr-oświadczeń" A. S., K. B. oraz R. M. wynika, że domek ten stanowił element prezentacji na targach [...] w 2003 r. Zatem w sytuacji gdy wnioskodawca nie przedstawił innych dokumentów potwierdzających zeznania świadków P. C. i T. H., zdaniem UP, należało przyjąć, że okoliczności wystawienia domku na targach [...] w 2002 r. nie może być uznana za udowodnioną. Na zmianę takiej oceny nie mógł wpłynąć załącznik nr 3 do wniosku przedstawiający "domek" prezentowany na targach budowlanych, gdyż z dowodu tego nie wynika data w jakiej prezentacja domku miała miejsce, a sam wydruk został sporządzony w dniu 2010-09-[...], a więc dzień przed złożeniem wniosku o unieważnienie spornego prawa. Za powyższą oceną, zdaniem UP, przemawia natomiast fakt, że to uprawnieni przedłożyli dowód (faktura VAT nr [...] z [...] lutego 2003 r. w związku ze zleceniem transportu), który potwierdzał "kontr-stanowisko" wynikające z oświadczenia A. S., że to w 2003 r. transportował "domek" na targi [...] w [...]. Dokonując natomiast analizy przedmiotowego wzoru - w kontekście pozostałego materiału dowodowego – UP uznał, że sporny wzór spełnia przesłankę określoną w art. 104 p.w.p. (Dz. U. Nr 49 z 2001 r., poz. 508), podkreślając, że wymóg oryginalności wzoru przemysłowego nie odnosi się do posiadania przez wzór jakichś swoistych cech indywidualnej twórczości. Wystarczy, że taki wzór różni się dostatecznie (wyraźnie) od innych, znanych wzorów, a więc nie stanowi wyraźnego ich naśladownictwa. UP, biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci katalogu firmy R. K.G. w związku listem H. K. - który, mimo iż został ujawniony przed zgłoszeniem spornego wzoru (tj. w 1984 r.) – uznał, że nie przedstawia wzorów przemysłowych identycznych lub podobnych do spornego wzoru przemysłowego. Wzór przeciwstawiony przedstawia w rzeczywistości fakturę betonową uzyskaną poprzez odciśnięcie desek "szalunkowych", które nie tworzą zbyt wyraźnej formy słoi oraz faktury drewna. Poza powyższym różni się on zdecydowanie od wzoru spornego przede wszystkim brakiem "widocznych spoin poziomych i pionowych", które nawiązują swym wyglądem niejako do odstępów, tzw. "fug" stosowanych podczas układania płytek ceramicznych (tak jak we wzorze spornym). Z tego samego powodu kolejne postacie wytworów mimo, że posiadają strukturę wyraźniej nawiązującą do "faktury" drewna, nie zawierają cech istotnych dla spornego wzoru, gdyż także nie zawierają kolorów imitujących drewno jak i cech istotnych spornego wzoru wskazanych w opisie jako: ułożenie "na zakładkę", "ściana muru pruskiego", "beli narożnych i ich łączenia", czy nie zawierają wyraźnego łączenia desek "naprzemiennego" jak na fig. 3 wzoru spornego. Poza powyższym wzory te nie tylko posiadają odmienną kolorystykę, ale przede wszystkim nie prezentują "widocznych spoin poziomych i pionowych" nawiązujących w swym wyglądzie do wspomnianych odstępów ("fug") stosowanych podczas układania, np. płytek ceramicznych (tak jak we wzorze spornym). Tym samym elementy istotne wzoru spornego wpływające na ogólne wrażenie, jakie wzór ten wywołuje, przedstawiają odmienne "fasady, faktury, łączenia imitacji drewna" niż te prezentowane w w/w materiale dowodowym., co rzutuje na oryginalność wzoru spornego pt. "Powłoka powierzchni fakturowanych" Rp. [...]. W świetle powyższych ustaleń, zdaniem UP, sporny wzór różni się od faktur (fasad) przedstawionych w katalogu R.-KG w sposób umożliwiający uznanie, że postacie spornego wzoru przemysłowego pt. "Powłoka powierzchni fakturowanych" nr Rp. [...], są oryginalne i różnią się w sposób wyraźny od wzorów znanych, o czym stanowi art. 104 p.w.p. (Dz. U. Nr 49 z 2001 r., poz. 508). Bez wpływu na przyjętą ocenę UP pozostał materiał dowodowy w postaci: wydruków z Internetu: gdyż nie tylko przedstawiają inne powierzchnie betonowe lub inne materiały budowlane, ale przede wszystkim pochodzą z daty późniejszej niż zgłoszenie wzoru spornego, kopii zdjęć powierzchni betonowych, gdyż przedstawiają odmienne od wzoru spornego faktury i powierzchnie betonowe, wezwania do zaprzestania naruszania prawa z rejestracji wzoru przemysłowych, oświadczenie, faktury VAT [...], gdyż nie prezentują żadnej faktury powierzchni betonowej, a tym samym nie świadczą o wprowadzaniu do obrotu powierzchni betonowych, które mogłyby być podobne do wzoru spornego, kopii artykułu "[...]" z kwietnia 2003 r. gdyż artykuł ten pochodzi z daty po zgłoszeniu wzoru spornego. Dokonując analizy przedmiotowego wzoru w kontekście zarzutu opartego na art. 103 p.w.p., UP uznał, że sporny wzór tym bardziej spełnia przesłankę nowości o której mowa w tym przepisie, której ocena wymaga uwzględnienia dwóch czynników. czy wcześniej inny wzór został publicznie udostępniony oraz ustalenia ewentualnych różnic między tym wzorem, a wzorem ocenianym - tzw. identyczność, która stwierdzona jest w przypadku całkowitej zgodności cech wzorów lub ich zbieżności. Identyczność wzorów obejmuje więc - w świetle pierwotnego brzmienia p.w.p. - sytuację, gdy wzory są jednakowe, tożsame, bliźniacze (tzw. identyczność zupełna). Tym samym skopiowanie wzoru niweluje możliwość ochrony z uwagi na brak spełnienia przesłanki nowości. UP, uwzględniając swoje stanowisko przedstawione w kontekście zarzutu z art. 104 p.w.p., stwierdziła, że porównywane wzory przemysłowe różnią się w sposób zdecydowany także w świetle art. 103 p.w.p. Innymi słowy w sytuacji gdy wzory wywierają odmienne ogólne wrażenie, a więc są do siebie "niepodobne" nie można uznać, że są "identyczne". Tym samym wnioskodawca nie wykazał także, by przed dniem zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego identyczny wzór został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Z uwagi na powyższe Kolegium uznało za niezasadny także zarzut oparty na art. 103 p.w.p. UP za niezasadny uznał również zarzut oparty na naruszeniu art. 108 ust. 4 p.w.p., w świetle którego jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające wspólne cechy istotne (odmiany wzoru przemysłowego). UP podkreślił, że przepis ten nie określa ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa z rejestracji, których spełnienie zgodnie z art. 89 w związku z art. 117 ust. 1 p.w.p., może być jedynie przedmiotem oceny w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Uprawnieni dokonali w sposób prawidłowy zgłoszenia spornego wzoru, a więc także przedstawili odrębne postacie wytworu, które mają wspólne cechy istotne. 8. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. wnioskodawca przed UP - nazywany dalej Skarżącym - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z dnia [...] kwietnia 2013 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: a). naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i wynikającym z niej niewłaściwym zastosowaniu przepisów art. 102 ust.1, art. 103, art. 104 oraz art. 108 ust. 4 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień zgłoszenia ([...] kwietnia 2002 r.), b). naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 256 p.w.p. poprzez wybiórczą ocenę dowodów w sprawie, uznanie niektórych dowodów za wiarygodne a pominiecie innych dowodów i niewskazanie przyczyn, z powodu których UP odmówił im wiarygodności oraz brak oparcia rozstrzygnięcia o materiał dowodowy zebrany w sprawie, - naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 6 K.p.a. w toku prowadzonego postępowania, poprzez naruszenie wymienionych powyżej przepisów prawa materialnego i proceduralnego - art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, - art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który podważa zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, przejawiający się w błędnej wykładni i niewłaściwym stosowaniu przepisów prawa materialnego oraz naruszeniu powołanych przepisów postępowania. Skarżący zarzucił UP badanie dokumentów w oderwaniu od okoliczności, dla wykazania których zostały przedłożone. Wskazał na niewłaściwe badanie faktury zakupu matrycy firmy R. o nazwie A. w kontekście oceny ujawnienia wzoru przed datą zgłoszenia, podczas gdy wspominania faktura przywołana została na okoliczność wykazania, że uprawnieni ze wzoru, wskazani jako jego twórcy, nie są w stanie odróżnić powierzchni tynku wykonanych przy użyciu matryc firmy R. od chronionych wzorem Rp-[...]. Dodatkowo UP pominął fakt, że wspomniana faktura posiada odwołanie w postaci nazwy matrycy A. (pisownia bez dwuznaku A.), które pozwala w sposób jednoznaczny określić wzór odcisku uzyskanego przy jej użyciu, ujawnionego na stronach katalogu firmy R. z 1974 (strona 23), które załączono jako dowód do wniosku o unieważnienie. Ocena pozostałych odcisków matryc zawartych we fragmencie katalogu firmy R., załączonym przez Skarżącego do wniosku o unieważnienie z [...] września 2010 r. została przez organ przeprowadzona w sposób pobieżny, bez uwzględnienia cech istotnych decydujących o podobieństwie do wzoru Rp-[...]. Przy ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie UP nie dostrzegł również, że cechy wzoru Rp-[...] są wyłącznie kombinacją cech występujących w znanych już wzorach. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na stwierdzenie, iż naśladownictwo powierzchni drewnianych na fakturach fasad zewnętrznych wykonanych z wyrobów cementowo-wapiennych, cementowych i wapiennych było znane na kilkadziesiąt lat przed zgłoszeniem wzoru Rp-[...]. Świadczą o tym załączone do wniosku o unieważnienie strony katalogu firmy R. Jednocześnie same wzory okładzin drewnianych w postaci deski układanej "na zakładkę" czy też ściany szalowane deskami układanymi prosto i naprzemiennie, jak również naroża ścian zbudowanych z bali czy ścian muru pruskiego są znane od stuleci, co stanowi fakt powszechnie znany. Przeniesienie historycznych wzorów fasad drewnianych na fasady wykonane z wyrobów cementowo-wapiennych, wapiennych i cementowych stanowi kombinacje cech występujących w znanych wzorach i podważa oryginalność wzoru Rp-[...]. W przekonaniu Skarżącego w zaskarżonej decyzji UP: dokonał błędnego określenia cech stanowiącego przedmiot postępowania wzoru, w konsekwencji dokonał błędnej oceny wzorów przeciwstawianych i bezzasadnie uznał wzór Rp-[...] za oryginalny i nowy, jednocześnie dokonując tej oceny, UP posłużył się nieprawidłową metodologią badania cechy oryginalności. Dokonał błędnej identyfikacji wzoru. Celem przedstawienia swojego stanowiska Skarżący odwołał się do stanowiska UP, który przyjął, że przedmiotem wzoru o nazwie "powłoka powierzchni fakturowanych" są konkretne postacie powierzchni przedstawione w figurach 1 – 6, zestawienia "desek i belek" imitujących drzewo, przedstawione na rysunkach. Tak określone "wzory" nadają się do odtwarzania, a przedstawione przez Skarżącego wzory wcześniejsze nie były w UP identyczne, ani podobne do wzoru (a właściwie wzorów) zastrzeżonego(ych). W ocenie Skarżącego sama nazwa wzoru wskazuje, że jego przedmiotem jest "powłoka powierzchni", zaś w opisie jako "cechę wyróżniającą i charakterystyczną" wzoru wskazano to, iż powłoka imituje strukturę drewna. Zarówno określenie wzoru, jak i opis nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku, by przedmiotem wzoru byty kształty powierzchni odpowiadające ilustracjom, taki wzór bowiem nie dotyczyłby "powłoki powierzchni fakturowanych", lecz konkretnych kształtów, dla których powłoka byłaby jedynie cechą dookreślającą. Skarżący podkreślił, że podzielenie stanowiska UP w powyższej materii jest niemożliwe z uwagi na art. 108 ust. 4 p.w.p., zgodnie z którym jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające wspólne cechy istotne (odmiany wzoru przemysłowego), zwłaszcza, że w zaskarżonej decyzji UP wprost powołał się na związanie prawidłowością zgłoszenia (domniemanie prawidłowości zgłoszenia wynikające z art. 110 ust. 1 p.w.p.). Zgodnie z powszechnie przyjmowanym stanowiskiem odmiany wzoru przemysłowego mogą się od siebie różnić jedynie nieistotnymi cechami. Ponieważ, jak twierdzi UP, jest on związany domniemaniem prawidłowości zgłoszenia, musi to oznaczać, że odmiany wzoru Rp - [...] różnią się od siebie jedynie nieistotnymi cechami. W konsekwencji nie jest możliwe uznanie, by zasadnicze znaczenie miał w spornym wzorze układ "desek i belek imitujących drzewo", jest bowiem oczywiste, że układ ten jest zupełnie inny w każdej z odmian wzoru. Uznanie za zasadne stanowiska UP jest zatem niemożliwe, ponieważ określając cechy wzoru na potrzeby jego normatywnego badania kierować się trzeba przepisami obowiązującego prawa. Z uwagi na treść art. 108 ust. 4 p.w.p. w zw. z art. 110 ust. 1 p.w.p. z uwzględnieniem także cech istotnych wskazanych w opisie, przedmiot wzoru przedstawia się odmiennie od ujęcia go w zaskarżonej decyzji. Jest nim (zgodnie z nazwą) powłoka powierzchni o fakturze imitującej drewno. Zachowanie dyspozycji art. 108 ust. 4 p.w.p. jest możliwe tylko wtedy, gdy uzna się, że fig. 1 - 6 przedstawiają jedynie różne postacie tak rozumianego wzoru, których cechą wspólną jest zastosowanie powierzchni imitującej drewno. Sam kształt i rozmieszczenie "desek i belek" ma zaś wtórne znaczenie. W świetle powyższych wywodów uzasadniony jest zarzut, że UP błędnie ocenił znaczenie wskazanych przez wnioskodawcę (Skarżącego) wzorów wcześniejszych. Nie ocenił bowiem właściwie określonego wzoru, a zatem nie mógł prawidłowo ocenić, czy jest on nowy i oryginalny. Zdaniem Skarżącego, nawet gdyby zaakceptować sposób rozumienia przez UP spornego wzoru (prowadzący do przyjęcia, że jest to 6 odrębnych wzorów, co jest z prawnego punktu widzenia niemożliwe), wzór Rp-[...] i tak nie mógłby zostać uznany za oryginalny. Zgodnie z art. 104 p.w.p. wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów. W ocenie Skarżącego wzór, który ma polegać na połączeniu "pomysłu" imitacji powierzchni drewnianej oraz znanych form ułożenia drewnianych desek nie może być uznany za oryginalny w rozumieniu art. 104 p.w.p., ponieważ sporny wzór jest kombinacją cech znanych, tj. powłoki powierzchni imitującej drewno (deski i belki) oraz znanych form ułożenia tychże desek lub belek. Art. 104 p.w.p. wymagał by wzór różnił się wyraźnie od wzorów znanych i nie był kombinacją cech wzorów znanych. Skarżący zauważył, że przy dokonywaniu wykładni pojęcia oryginalności wzoru poprzez pryzmat ogólnego wrażenia, jakie wzór wywołuje należy owo ogólne wrażenie odnieść do jakiegoś podmiotu - zorientowanego użytkownika – osobę posiadającą ogólne wyobrażenie o cechach wzorów występujących w obrocie gospodarczym, którymi interesuje się jako użytkownik, a jego orientacja zrównana jest ze zwykłym doświadczeniem wynikającym z faktycznego posługiwania się danym produktem. Brak określenia podmiotu wobec którego określa się ogólne wrażenie wywoływane przez wzór stanowi istotną wadę decyzji w zakresie uzasadnienia, gdyż nie pozwala prześledzić procesu decyzyjnego organu. Ogólne wrażenie wywoływane przez wzór będzie bowiem zupełnie odmienne jeżeli podmiotem z perspektywy którego dokonuje się oceny będzie profesjonalista (np. projektant wzorów tynków) a zgoła inne jeżeli ogólne wrażenie będzie oceniane przez pryzmat odbiorcy końcowego czyli przykładowo mieszkańca domu, którego elewacja została wykonana z zastosowaniem wzoru Rp-[...]. Profesjonalista może bowiem dostrzegać różnice dotyczące np. materiału czy technologii zastosowanej przy wykonaniu elewacji z zastosowaniem wzoru, podczas gdy odbiorca końcowy nie będzie w stanie dostrzec różnicy pomiędzy elewacją wykonaną z tynku fakturowanego a elewacją wykonaną przy zastosowaniu okładzin drewnianych. W trakcie postępowania uczestnik kilkakrotnie podnosił, że wzór Rp-[...] ma za zadanie właśnie naśladowanie powierzchni naturalnego drewna i robi to w sposób tak udany, iż wielu odbiorców końcowych nie potrafi go odróżnić od naturalnego drewna. W ocenie Skarżącego, UP popełnił zasadniczy błąd w zakresie sposobu dokonania oceny podobieństwa spornego wzoru Rp-[...] do przeciwstawionych wzorów podobnych pod kątem oceny oryginalności. Organ prowadził porównanie pod katem szczegółowej analizy odcisku słojów i pęknięć na porównywanych wzorach, podczas gdy powinien był oceniać ogólne wrażenie jakie wzory te wywołują poprzez tzw. rzut oka a nie szczegółową analizę. Biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej wykładnię pojęcia zorientowanego użytkownika, Skarżący stwierdził, że ocena zakresu ochrony oraz oryginalności wzoru Rp-[...] nie stanowi oceny ogólnego wrażenia, ale ma charakter szczegółowej analizy porównywanych wzorów. Nie uwzględnia również pojęcia zorientowanego użytkownika, w oparciu o który to podmiot należałoby dokonać wykładni zarówno pojęcia oryginalności wzoru, rozumianego jako ogólne wrażenie jakie on wywołuje, jak i zakresu jego ochrony. Ocena została dokonana z punktu widzenia fachowca, eksperta organu w dziedzinie wzornictwa. 9. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. UP decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr Sp. [...], po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] września 2010 r. o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Powłoka powierzchni fakturowanych" Rp-[...] udzielonego na rzecz uprawnionych: G. K. oraz P. K., na podstawie art. 89 ust. 1 w związku z art. 117 ust. 1 oraz art. 102. ust. 1, art. 103, art. 104 i art. 108 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo Własności Przemysłowej (Dz. U. z 2001r. Nr 49, poz. 508) oraz z art. 98 k.p.c. w zw. z art. 255 ust. 2 p.w.p., wniosek oddalił. Skarżący (wnioskodawca) zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 102 p.w.p., art. 103 p.w.p., art. 104 p.w.p. oraz art. 108 ust. 4 p.w.p., a także przepisów postępowania, w szczególności: 77 § 1 K.p.a., art. 80 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. 4. zakresie naruszenia prawa materialnego Skarżący podnosił, że organ: a. dokonał błędnego określenia cech stanowiącego przedmiot postępowania wzoru, b. w konsekwencji dokonał błędnej oceny wzorów przeciwstawianych i bezzasadnie uznał wzór Rp-[...] za oryginalny i nowy c. jednocześnie dokonując tej oceny, organ posłużył się nieprawidłową metodologią badania cechy oryginalności. Skarżący wskazuje w uzasadnieniu skargi, iż organ dokonał "błędnej oceny cechy oryginalności (art. 104 p.w.p.) z uwagi na błędną identyfikację wzoru i ocenę przeciwstawień, bowiem nie ocenił właściwie określonego wzoru, a zatem nie mógł prawidłowo ocenić czy jest on nowy i oryginalny" (s. [...] skargi). Reasumująca Skarżący podnosi, że sporny wzór obejmuje swoim zakresem ochrony każdą imitację desek wykonanych techniką "odcisku na betonie", przez co przeciwstawione przez niego wzory (odmienne zdaniem organu) mogą stanowić skuteczne przeciwstawienie. W ocenie Sądu powyższe rozumowanie jest nie tylko błędne, ale także stoi w sprzeczności z głównymi zasadami ochrony prawa własności przemysłowej, której ochrona obejmuje zarejestrowane wzory przemysłowe w takiej postaci w jakiej zostały zgłoszone do UP. Ochrona ta rozciąga się także na wzory przemysłowe "wywołujące takie samo ogólne wrażenie", na co też organ zwrócił uwagę w swojej decyzji. Powyższe ustalenia oparte są na jasnych i klarownych przepisach obowiązujących w dniu zgłoszenia spornego wzoru, w świetle których "prawo z rejestracji wzoru przemysłowego ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie" (art. 107 ust. 1 p.w.p.), a "zakres przedmiotowy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego określają łącznie rysunek wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie" (art. 107 ust. 2 p.w.p.) 5. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga analizy samych założeń w zakresie funkcji instytucji, tj. znaku towarowego i wzoru przemysłowego. Jak wskazuje się w pracy "Prawo własności przemysłowej" (red. U. Promińska, wyd. Difin, Warszawa 2005, str. 199 i n.), "Mianem funkcji znaku towarowego określa się całokształt oddziaływania znaku towarowego w obrocie gospodarczym i tradycyjne wyróżnia trzy funkcje: oznaczania pochodzenia (odróżniającą), gwarancyjną i reklamową. (...) Niewątpliwie pierwotną i konstytutywną jest funkcja oznaczania pochodzenia. Ona stała się kryterium wyodrębnienia znaku towarowego szerszej grupy oznaczeń nakładanych na towar. (...) Najogólniej rzecz ujmując, można powiedzieć, że znak towarowy pozwala odróżnić towary ze względu na ich pochodzenie. Można więc powiedzieć, że w ramach jednej funkcji realizują się dwa aspekty. Z jednej strony znak wskazuje źródło pochodzenia towaru. Z drugiej – identyfikuje towar na rynku, a więc pozwala go odróżnić od innych towarów tego samego rodzaju znajdujących się w obrocie". O ile funkcje – zwłaszcza funkcja odróżniająca – znaku towarowego stanowią przedmiot obszernych rozważań w licznych opracowaniach, o tyle funkcje wzoru przemysłowego pozostają poza zakresem rozważań literatury przedmiotu. Zapewne dzieje się tak z tej przyczyny, że prawo z rejestracji wzoru przemysłowego jest prawem podmiotowym o charakterze majątkowym, które znalazło wyczerpujące uregulowanie w art. 105 p.w.p. Zgodnie z tym przepisem: "1. Na wzór przemysłowy udziela się prawa z rejestracji. 2. Przez uzyskanie prawa z rejestracji uprawniony nabywa prawo wyłącznego korzystania z wzoru przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Uprawniony może zakazać osobom trzecim wytwarzania, oferowania, wprowadzania do obrotu, importu, eksportu lub używania wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany, lub składowania takiego wytworu dla takich celów. 4. Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego obejmuje każdy wzór, który na zorientowanym użytkowniku nie wywołuje odmiennego ogólnego wrażenia. Art. 104 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 5. Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie. 6. Prawa z rejestracji wzoru udziela się na 25 lat od daty dokonania zgłoszenia w Urzędzie Patentowym, podzielone na pięcioletnie okresy, z zastrzeżeniem art. 111". W świetle tego przepisu, na prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, które obejmuje każdy wzór, który na zorientowanym użytkowniku nie wywołuje odmiennego ogólnego wrażenia, składają się zarówno uprawnienia pozytywne (prawo wyłącznego korzystania z wzoru przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej), jak i negatywne (możliwość zakazania osobom trzecim wytwarzania, oferowania, wprowadzania do obrotu, importu, eksportu lub używania wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany, lub składowania takiego wytworu dla takich celów), przy czym prawo to ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie i ma charakter czasowy, tzn. jest udzielane się na 25 lat od daty dokonania zgłoszenia w Urzędzie Patentowym, podzielone na pięcioletnie okresy. Jak wynika z wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 118/07, LEX nr 322739, "1. Treścią prawa z rejestracji wzorów przemysłowych jest możliwość wyłącznego korzystania ze wzoru przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na terytorium Polski w odniesieniu do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie, oraz do sprzeciwiania się korzystaniu z niego przez osoby trzecie. Zakres przedmiotowy prawa z rejestracji obejmuje nie tylko wzór identyczny, ale każdy wzór, który na zorientowanym użytkowniku nie wywołuje odmiennego ogólnego wrażenia"(...). Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. A. Kisielewicz, Prawo własności przemysłowej w zarysie, wyd. III, Przemyśl 2008, str. 46), "Z treści art. 120 ust. 2 p.w.p. wynika, że znakiem towarowym może być forma przestrzenna, czyli znak może być trójwymiarowy. Oznaczenie w postaci przestrzennej musi również posiadać zdolność odróżniającą. Nie może to być więc forma dyktowana naturą lub inną właściwością towaru czy opakowania albo koniecznością uzyskania efektu technicznego towaru. Forma towaru lub opakowania może być wobec tego znakiem towarowym pod warunkiem, że jest nietypowa dla tego towaru i przez to wyróżnia go spośród innych towarów tego rodzaju. Proste formy przestrzenne, mające bliski związek z charakterem lub funkcją towaru nie mogą być chronione jako znaki towarowe również i z tego powodu, że monopol na ich używanie ograniczyłby dostęp do tych form innym przedsiębiorcom". Zgodnie zprzedstawioną wyżej tezą, w niektórych przypadkach – a przynajmniej w tutaj rozpatrywanym - różnice między p wzorami przemysłowymi nie muszą mieć charakteru zasadniczego, a przynajmniej nie wykluczają jednego źródła inspiracji (struktura drewna). 6. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, UP poczynił prawidłowe ustalenia, dotyczące zarówno nowości spornego wzoru przemysłowego, jak i jego indywidualnego charakteru. W ocenie Sądu organ na podstawie powyższych przepisów oraz na podstawie rysunków i opisu dokonał prawidłowej i szczegółowej analizy przedmiotu sprawy, a więc tego co podlega ochronie w spornym wzorze. Na stronach 9 do 11 skarżonej decyzji Kolegium wskazało, że "W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z cytowanym w brzmieniu pierwotnym art. 107 ust. 2 p.w.p. zakres przedmiotowy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego określają łącznie rysunek wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie. Natomiast w przepisach art. 102 - 104 p.w.p. jest mowa o postaci wytworu. Przez określenie postaci wytworu rozumie się ogólny wygląd nadany przez określone cechy czy elementy postrzegane przez zmysł wzroku czy dotyku, a przez to wywołujące określone wrażenie ogólne podczas oglądania wytworu. Wzór przemysłowy powinien być oceniany w takiej postaci, w jakiej ma rzeczywiście występować na rynku, i w jakiej będzie możliwe wizualne zapoznanie się z nim (A. Tischner w: Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. P. Kostański, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2010 r., s. 560), nie podlega rozpoznaniu natomiast kształt i wygląd wzoru przemysłowego jaki potencjalnie może dana powierzchnie (elewacja) przyjmować, gdyż będzie to wtedy inny wzór. 7. W ocenie Sądu Kolegium Orzekające zasadnie uznało więc, że sporny wzór przemysłowy nadaje się do przemysłowego, wielokrotnego odtwarzania i jest postrzegany (jako całość) zarówno zmysłem wzroku jak i dotyku. Posiada on bowiem stałą postać i zarówno na rysunku jak i w opisie nie prezentuje "technologii wykonania", a konkretną postać powierzchni zaprezentowaną na figurach 1 do 6 (wizerunek wzoru w aktach sprawy), a uzupełnionych opisem. Zasadnie też UP przyjął w skarżonej decyzji, że w kontekście powyższego oraz treści art. 107 uat. 1 p.w.p., uprawnionym z tytułu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego "Powłoka powierzchni fakturowanych" Rp. [...], przysługuje ochrona jedynie na postacie wytworów przedstawione na fig. 1 do 6 (wizerunek wzoru w aktach sprawy) przy uwzględnieniu cech zawartych w opisie. Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego "Powłoka powierzchni fakturowanych" Rp. [...], nie obejmuje "technologii wykonywania" imitacji drewna na fasadach, elewacjach, etc, która z istoty rzeczy nie może być objęta prawem z rejestracji wzoru przemysłowego. Co trafnie uznał organ w skarżonej decyzji. Uprawnionym z tego tytułu nie przysługuje także prawo do innych wzorów imitujących zewnętrzną strukturę drewna z charakterystycznym dla drewna układem linii słojów, a zawierających bruzdy imitujące naturalne pęknięcia belek - pod warunkiem, że wzory te nie stanowią naśladownictwa postaci spornego wzoru prezentowanego na fig. 1 do 6 (rysunki wzoru w aktach sprawy). Oznacza to, że prawo z rejestracji spornego wzoru nie obejmuje swoim zakresem zewnętrznej struktury drewna z charakterystycznym dla drewna układem linii słojów, a jedynie konkretne zestawienie "desek i belek" imitujących drewno, a zaprezentowanych na rys. 1 znajdującym się w aktach sprawy (fig. 1 do 6). Sporny wzór przemysłowy nie obejmuje swoją ochroną innych, odmiennych wytworów, w których zawarto podobną wizerunkowo imitację drewna (nawet wykonanych taką samą technologią wytworzenia) nadaną poprzez odzwierciedlenie układu linii słojów, faktury, koloru drewna, czy bruzd imitujących naturalne pęknięcia belek, etc. Organ, dokonując oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru nie oceniał zatem, samej imitacji faktury drewna (słojów, pęknięć, kolorystyki itp.), lecz wzory przemysłowe postrzegane ogólnie, jako całość, a więc jako konkretne postacie wytworów, przejawiające się w ich kształcie przy uwzględnieniu właściwości powierzchni. 9. W ocenie Sądu UP prawidłowo ocenił postać spornego wzoru prezentowanego "na fig. 1 do 6 (z uwzględnieniem opisu) z innymi przeciwstawionymi mu postaciami wytworów wskazanymi przez wnioskodawcę" uwzględniając jednocześnie, że prawo z rejestracji nie obejmuje innych wzorów "imitujących zewnętrzną strukturę drewna z charakterystycznym dla drewna układem linii słojów, a zawierających bruzdy imitujące naturalne pęknięcia belek - pod warunkiem, że wzory te nie stanowią naśladownictwa postaci spornego wzoru prezentowanego na fig. 1 do 6", gdyż prawo z rejestracji wzoru obejmuje każdy podobny wzór do granicy, poza którą porównywane rozwiązanie wywołuje odmienne wrażenie. W doktrynie podkreśla się, że wszystkie cechy wzoru zarejestrowanego, o ile nie są to cechy, których nie obejmuje prawo z rejestracji, powinny być uwzględnione dla oceny ogólnego wrażenia, jakie wywiera wzór. Brak jest zatem podstaw, by pomijać którekolwiek z cech objętych zgłoszeniem. W konsekwencji nie wydaje się zasadne a priori dzielenie cech na istotne oraz nieistotne. To spostrzeżenie nie wyłącza jednak konieczności uwzględniania w ocenie ogólnego wrażenia różnego znaczenia poszczególnych cech z punktu widzenia zorientowanego użytkownika. Wszystkie zatem cechy, które odpowiadają za wygląd wzoru należy uwzględniać przy ocenie istnienia naruszenia, jedynie z wyłączeniem tych, których nie obejmuje prawo z rejestracji. Zgodnie z art. 107 ust. 1 p.w.p. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nie obejmuje cech wytworu wynikających wyłącznie z jego funkcji technicznej oraz tych, które muszą być odtworzone w dokładnej formie i wymiarach w celu umożliwienia mechanicznego połączenia go lub współdziałania z innym wytworem. Na tym etapie konieczne jest zatem wyodrębnienie tych cech, które – chociaż mogą być istotne dla ogólnego wrażenia, jakie wywiera wzór – to jednak nie mogą decydować o zakresie prawa z rejestracji. Zidentyfikowanie cech funkcjonalnych i tych, odpowiedzialnych za łączenie wytworu, w którym zawarto wzór z innym wytworem, pozwala wyłączyć je ze zbioru cech, stanowiących podstawę dla oceny istnienia naruszenia. Niezależnie zatem od tego, czy takie cechy mają wpływ na wygląd danego wzoru i uznamy, że oddziaływają na ogólne wrażenie, jakie wywołuje wzór, nie powinny być one brane pod uwagę podczas porównania, gdyż nie są objęte prawem z rejestracji. Identyczność czy podobieństwo cech określonych w art. 107 ust. 1 p.w.p. nigdy nie może prowadzić do stwierdzenia tożsamego ogólnego wrażenia, gdy cechy te, jako nieobjęte prawem z rejestracji, muszą zostać wyłączone z takiej oceny. Podobnie nie mogą one decydować o odmienności ogólnego wrażenia wywoływanego przez wzór, jeżeli cechy te są w danym wzorze różne. Może to w konkretnym przypadku powodować, iż uwzględnienie takich cech w ocenie ogólnego wrażenie będzie musiało prowadzić do stwierdzenia jego odmienności4 Zarzuty Skarżącego są zatem chybione, gdyż organ dokonał prawidłowo oceny zakresu ochrony spornego wzoru opierając się na przepisach obowiązujących w dniu zgłoszenia spornego wzoru, a nie ulega wątpliwości, że do oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. mają zastosowanie przepisy tej ustawy w brzmieniu pierwotnym ogłoszonym w Dz. U. Nr 49 z 2001 r., poz. 508. 10. Niezasadne są również zarzuty Skarżącego o "błędną metodologię badania cechy oryginalności" poprzez "brak określenia podmiotu wobec którego określa się ogólne wrażenie wywołane przez wzór (co) stanowi istotną wadę decyzji w zakresie uzasadnienie" (skarga str. [...]). Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej w dniu zgłoszenia spornego wzoru nie "przewidywały" dokonywania oceny oryginalności przez pryzmat "zorientowanego użytkownika". Tym samym zarzut Skarżącego o "brak określenia w decyzji podmiotu, wobec którego określa się ogólne wrażenie wywołane przez wzór" jest niezasadny w świetle obowiązującego w dniu wydania decyzji brzmienia przepisu art. 105 ust. 4 w zw. z art. 315 p.w.p. 11. W ocenie Skarżącego w zaskarżonej decyzji UP dokonał naruszenia prawa procesowego, w szczególności: 77 § 1 K.p.a., art. 80 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. Skarżący zarzucił organowi m.in. "odmienną" ocenę faktury na zakup matrycy firmy R. o nazwie A. Otóż skarżący podnosi, iż nie złożył powyższej faktury w kontekście oceny ujawnienia wzoru przed datą zgłoszenia, a tak oceniał powyższą fakturę organ. Skarżący podnosił iż złożył powyższą fakturę na okoliczność wykazania, iż uprawnieni ze wzoru, wskazani jako jego twórcy, nie są w stanie odróżnić powierzchni tynku wykonanych przy użyciu matryc firmy R. od chronionych wzorem Rp-[...]. Fakt ten potwierdza zdaniem Skarżącego brak oryginalności wzoru Rp-[...]. Dodatkowo organ pominął w ocenie fakt, iż wspomniana faktura posiada odwołanie w postaci nazwy matrycy A. (pisownia bez dwuznaku A.), które pozwala w sposób jednoznaczny określić wzór odcisku uzyskanego przy jej użyciu, ujawnionego na stronach katalogu firmy R. z 1974 (strona 23), które załączono jako dowód do wniosku o unieważnienie (załącznik nr 6). Zgodnie z art. 77 K.p.a. organ jest zobowiązany rozpatrzyć cały materiał dowodowy przedłożony przez strony. Przepis ten nie precyzuje czy organ ma obowiązek ograniczyć ocenę takowego dowodu tylko i wyłącznie do konkretnej argumentacji czy też powinien dokonać analizy tego dowodu w sposób całościowy w granicach zarzutów wnioskodawcy. W ocenie sądy organ prawidłowo dokonał oceny powyższej faktury poprzez pryzmat zarzutów podniesionych przez skarżącego, a więc także przez pryzmat zarzutu wcześniejszego udostępnienia publicznego wzorów wykonywanych matrycami firmy R. 12. W zakresie oceny materiału dowodowego w postaci katalogu firmy R. (k. [...], k. [...], k. [...], akta Sp. [...]), mimo iż został on ujawniony przed zgłoszeniem spornego wzoru (tj. w 1984 r.) - nie przedstawia wzorów przemysłowych identycznych lub podobnych od spornego wzoru przemysłowego. Powyższe ustalenia wynikają z faktu, iż wzór przeciwstawiony (wskazany na górze karty [...] akt Sp. [...]) przedstawia w rzeczywistości fakturę betonową uzyskaną poprzez odciśnięcie desek "szalunkowych" które nie tworzą zbyt wyraźnej formy słoi oraz faktury drewna. Poza powyższym różni się on zdecydowanie od wzoru spornego przede wszystkim brakiem "widocznych spoin poziomych i pionowych", które nawiązują swym wyglądem niejako do odstępów, tzw. "fug" stosowanych podczas układania płytek ceramicznych (tak jak we wzorze spornym). Z tego samego powodu kolejne postacie wytworów (przedstawione na k. [...]) mimo, iż posiadają strukturę wyraźniej nawiązującą do "faktury" drewna, nie zawierają cech istotnych dla spornego wzoru, gdyż także nie zawierają kolorów imitujących drewno jak i cech istotnych spornego wzoru wskazanych w opisie jako: ułożenie "na zakładkę", "ściana muru pruskiego", "beli narożnych i ich łączenia", czy nie zawierają wyraźnego łączenia desek "naprzemiennego" jak na fig. 3 wzoru spornego. Poza powyższym wzory te nie tylko posiadają odmienną kolorystykę, ale przede wszystkim nie prezentują "widocznych spoin poziomych i pionowych" nawiązujących w swym wyglądzie do wspomnianych odstępów ("fug") stosowanych podczas układania, np. płytek ceramicznych (tak jak we wzorze spornym). Tym samym elementy istotne wzoru spornego wpływające na ogólne wrażenie, jakie wzór ten wywołuje, przedstawiają odmienne "fasady, faktury, łączenia imitacji drewna" niż te prezentowane w w/w materiale dowodowym. Powyższe rzutuje na oryginalność wzoru spornego pt. "Powłoka powierzchni fakturowanych " Rp. [...]. Na marginesie warto także wskazać, że projektant wzoru przemysłowego w zakresie faktur (fasad) mających imitować drewno, posiada stosunkowo niewielką możliwość kombinacji. W zasadzie sporny wzór Rp. [...] posiada dwie kombinacje ułożenia słoi drewna na wzorze: poziomą i drugą z dużym, dominującym w wizerunku sękiem. Przeciwstawione struktury z katalogu R. mają widoczny, odmienny wygląd słojów i faktury drewna. Z uwagi na powyższe należy wskazać, że sporny wzór różni się od faktur (fasad) przedstawionych w katalogu R., w sposób umożliwiający uznanie, iż postacie spornego wzoru przemysłowego pt. "Powłoka powierzchni fakturowanych" nr Rp. [...], są oryginalne i różnią się w sposób wyraźny od wzorów znanych, o czym stanowi art. 104 p.w.p. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że wobec powyżej omówionych różnic (w kontekście zarzutu z art. 104 p.w.p.) porównywane wzory przemysłowe różnią się w sposób zdecydowany także w świetle art. 103 p.w.p. Innymi słowy w sytuacji gdy wzory wywierają odmienne ogólne wrażenie, a więc są do siebie "niepodobne" nie można uznać, że są "identyczne". Tym samym wnioskodawca nie wykazał także, by przed dniem zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego identyczny wzór został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Z uwagi na powyższe Sąd uznał za niezasadny zarzut oparty na art. 103 p.w.p. 13. Sąd nie zgadza się z zarzutami prawa procesowego zawartymi w skardze i uznaje, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony z wystarczającą dokładnością, a uzasadnienie decyzji było spełniało wymagania ustawowe, tak więc bezzasadny był zarzut strony skarżącej naruszenia przepisów postępowania, a zwłaszcza art.7, 77 § 1 oraz 107 § i i 3 K.p.a. Niezależnie od tego należy jednak pamiętać, iż w przyjmuje się za doktryną iż stwierdzenie istnienia naruszenia prawa z rejestracji cechuje się również pewnymi odmiennościami w porównaniu do oceny zdolności rejestracyjnej (zob. R. Skubisz, Komentarz do art. 107 p.w.p., Prawo własności przemysłowej, Legalis). Po pierwsze, należy wskazać, iż prawo z rejestracji nie obejmuje pewnych cech wytworu, stosownie do art. 107 p.w.p. Cechy te nie będą zatem uwzględniane przy ocenie istnienia naruszenia. Nie ma natomiast przeszkód, by takie cechy były brane pod uwagę w sytuacji oceny istnienia indywidualnego charakteru na potrzeby oceny zdolności rejestracyjnej. W konkretnym stanie faktycznym może to prowadzić do stwierdzenia nieistnienia naruszenia ze względu na to, iż wyłączenie z oceny pewnych cech wzoru zarejestrowanego i ich istnienie w wytworze mu przeciwstawianym będzie musiało skutkować odmiennym ogólnym wrażeniem. Tymczasem w przypadku, gdyby ocena dotyczyła indywidualnego charakteru na potrzeby rozstrzygnięcia o istnieniu zdolności rejestracyjnej, uwzględnienie w ocenie tych cech musiałoby prowadzić do wyłączenia zdolności rejestracyjnej18. Po drugie, w przypadku naruszenia punktem odniesienia dla oceny istnienia naruszenia są cechy wzoru zarejestrowanego. W konsekwencji, porównuje się wzory na tym poziomie uogólnienia, jaki wyznacza ujawnienie cech zastrzeżonych. Nie będą miały zatem znaczenia w ocenie istnienia ogólnego odmiennego wrażenia cechy dodatkowe, które będzie posiadał wytwór przeciwstawiany wzorowi zarejestrowanemu, a które mogłyby zadecydować o jego zdolności rejestracyjnej. Po trzecie, należy zwrócić uwagę, iż w przypadku badania zdolności rejestracyjnej postępowanie dowodowe nakierowane jest na wskazanie różnic, które pozwalają na stwierdzenie, iż ogólne odmienne wrażenie, jakie wywołuje dany wzór, jest inne od ogólnego odmiennego wrażenia wywoływanego przez wzory ujawnione wcześniej. Przy ocenie istnienia naruszenia dowód koncentruje się na wykazaniu, że ogólne wrażenie wywoływane przez wzory jest takie samo. Co do zasady zatem celem prowadzonego dowodu jest wykazanie tożsamości, a nie odmienności, jak w przypadku rozstrzygnięcia o zdolności rejestracyjnej. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe i analiza zgromadzonych dowodów przebiegała w sprawie prawidłowo z zachowanie wyżej wymienionych zasad i specyfiki związanej z unieważnieniem wzoru przemysłowego. Ponadto zauważyć należy, że skarżona decyzja zawiera szczegółową analizę wszystkich dowodów ze wskazaniem kart, na których się znajdują, oraz przyczyny, z powodu których nie można uznać argumentacji Skarżącego o rzekomym braku nowości i oryginalności spornego wzoru. 14. Odnośnie zarzutu Skarżącego z art. 108 ust. 4 p.w.p. iż zgodnie z tym przepisem jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające wspólne cechy istotne. Jego zdaniem, o contrario z przepisu tego wynika, że jednym zgłoszeniem nie mogą być objęte różne wzory, a tak jest w niniejszym przypadku. Wskazał także, iż sporny wzór przemysłowy nie nadaje się do powtarzalnego odtwarzania. W ocenie Sądu zarzut ten jest niezasadny. W świetle art. 108 ust. 4 p.w.p. "jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające wspólne cechy istotne (odmiany wzoru przemysłowego)". Przepis ten nie określa ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa z rejestracji, których spełnienie zgodnie z art. 89 w związku z art. 117 ust. 1 p.w.p., może być jedynie przedmiotem oceny w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. W ocenie Sądu nawet uznanie, że wszystkie postacie wzoru " Rp. [...] powinny być zarejestrowane oddzielnie, w kontekście tej sprawy nie miałoby znaczenia i wpływu na uchylenie skarżonej decyzji, ponieważ byłoby to inne naruszenie przepisów postępowania, które nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy rozumianego jako kwestia oceny nowości, oryginalności i odmienności spornego wzoru. W kontekście powyższego na uwagę zasługuje także zasadne stanowisko Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 61/12), zgodnie z którym "z art. 110 ust. 1 p.w.p. wynika domniemanie, że wydanie decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji oznaczało, iż zgłoszenie wzoru przemysłowego zostało sporządzone prawidłowo". Wobec powyższego w ocenie składu orzekającego należało przyjąć, że w sprawie niniejszej uprawnieni dokonali w sposób prawidłowy zgłoszenia spornego wzoru, a więc także przedstawili odrębne postacie wytworu, które mają wspólne cechy istotne. Tym samym także zarzut oparty na art. 108 ust. 4 p.w.p. należało uznać za niezasadny. 15. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.