VI SA/Wa 348/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr[...], na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., nazywanej dalej "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b), art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku A. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektroniczne, bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Pismem z dnia 30 grudnia 2012 r. A. C. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą. Wśród zarzutów skargi strona wskazała na nieuprawnione nałożenie kary na kierującego pojazdem, który będąc jedynie pracownikiem firmy przewozowej, nie przyczynił się do stwierdzonego naruszenia przepisów u.d.p. w postaci wykonywania przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.t.d. Skarżący zaznaczył, że nie miał wpływu zarówno na zawarcie umowy dotyczącej opłat za przejazd, jak i na jej uiszczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, zatem rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracynego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Uznanie to jednak nie może być dowolne. Powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomii procesowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 1015/12, Lex nr 1240473). Należy podkreślić, że przyczyny zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. mają prejudycjalny charakter w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu, co oznacza że orzeczenie które zapadnie w innym toczącym się postępowaniu stanowić będzie podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym z tych przyczyn postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zatem, postępowanie sądowoadministracyjne może być zawieszone, na podstawie wskazanego przepisu, ze względu na jego zależność (prejudycjalność) od innego postępowania wskazanego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 201/13, skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne w związku z powziętą wątpliwością, czy art. 13k ust. 1 u.d.p., jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Wątpliwości Sądu orzekającego w niniejszej sprawie budzi kwestia nakładania kar pieniężnych na kierującego pojazdem w sytuacji, gdy świadczy on jedynie usługę przewozową w ramach łączącego go stosunku pracy lub innej formy zatrudnienia z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, zawierającym umowę z firmą K. Sp. z o.o., odpowiedzialną za obsługę krajowego systemu elektronicznego poboru opłat, działającą w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Inaczej mówiąc, kwestią sporną pozostaje zrównanie odpowiedzialności kierowcy – pracownika przedsiębiorcy z przedsiębiorcą, jak również karanie jedynie kierowcy za stwierdzone naruszenia, nawet tego, który wykonuje przejazd na rzecz pracodawcy. Z uwagi na tożsamość stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy i sprawy VI SA/Wa 201/13, w której zadano pytanie prawne, oraz prejudycjalny charakter rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego, wyrażający się w jego niezbędności do stwierdzenia czy zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja odpowiada prawu, zasadnym jest zdaniem Sądu zawieszenie niniejszego postępowania, do czasu rozstrzygnięcia zaistniałej wątpliwości prawnej przez Trybunał Konstytucyjny. W ocenie Sądu, wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Konstytucyjnego spełnia przesłankę zawieszenia postępowania o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, bowiem treść tego pytania związana jest w całej rozciągłości z przedmiotem sporu w niniejszej sprawie oraz podstawą prawną kwestionowanych decyzji, w związku z czym rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia