VI SA/Wa 3492/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na powiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2013 r., [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. E. P. (nazywana dalej "skarżącą") wezwała Komisję Nadzoru Finansowego (nazywana dalej "KNF") o zaprzestanie łamania prawa przez uchylanie się od wydania decyzji o wszczęcie postępowania administracyjnego. KNF postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., [...] odmówiła wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2013 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego wobec C. S.A. W postanowieniu zawarto pouczenie, że zgodnie z art. 61a § 2 k.p.a. i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 11 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1149 ze zm.), stronie przysługuje prawo zwrócenia się do KNF z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Skarżąca wniosła do organu pismo z dnia [...] października 2013 r. zatytułowane "Zażalenie" na postanowienie z dnia [...] października 2013 r. Pismem z dnia 6 listopada 2013 r., zatytułowanym "Wniosek", złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżyła postanowienie KNF z dnia [...] października 2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2013 r. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. KNF zawiadomiła skarżącą o wydłużeniu terminu rozpatrzenia pisma będącego zażaleniem na postanowienie organu z dnia [...] października 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., [...] KNF utrzymała w mocy postanowienie z dnia [...] października 2013 r. Postanowienie doręczono stronie w dniu 26 listopada 2013 r. KNF, uznawszy pismo skarżącej z dnia 6 listopada 2013 r. za skargę na postanowienie organu z dnia [...] października 2013 r., w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. określa związek między postępowaniami administracyjnymi, w których podejmowane są decyzje administracyjne i określone postanowienia, które mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a postępowaniem sądowoadministracyjnym. Wyraża on zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli przed wniesieniem skargi w postępowaniu administracyjnym nie zostały wykorzystane określone środki weryfikacji kwestionowanych indywidualnych aktów administracyjnych. Taka intencja ustawodawcy znajduje potwierdzenie w postanowieniach art. 52 § 2 p.p.s.a. w którym zostało wyjaśnione, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest przy tym równoznaczne ze spełnieniem omawianego warunku. O wyczerpaniu dyspozycji przewidzianej w art. 52 § 1 p.p.s.a. można mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej wniesionego środka zaskarżenia. Zatem niezachowanie przewidzianego tam trybu ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ. Innymi słowy nie wystarczy samo złożenie środka zaskarżenia od kwestionowanych decyzji czy postanowienia organu I instancji, lecz wymagane jest, aby skarga została wniesiona na stosowne działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1710/12). W rozpatrywanej sprawie KNF, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2013 r., postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. odmówiła wszczęcia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia pouczyła stronę o przysługującym jej prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Pismem z dnia [...] października 2013 r. skarżąca złożyła stosowny wniosek zatytułowany "Zażalenie" na postanowienie KNF z dnia [...] października 2013 r. Po jego rozpatrzeniu KNF postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymała w mocy postanowienie z dnia [...] października 2013 r. Postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r. doręczono stronie w dniu 26 listopada 2013 r. wraz z pouczeniem o przysługującym skarżącej prawie do wniesienia za pośrednictwem KNF skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Skarżąca, w piśmie z dnia 6 listopada 2013 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżyła postanowienie KNF z dnia [...] października 2013 r. Z powyższych ustaleń wynika, że skarżąca, jeszcze przed rozpoznaniem przez KNF wniosku z dnia [...] października 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. (nazwanego "zażaleniem"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 6 listopada 2013 r., której przedmiotem zaskarżenia uczyniła właśnie postanowienie KNF z dnia [...] października 2013 r., które (na dzień składania skargi) nie stanowiło ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. W tym stanie rzeczy należało uznać, że w sprawie nie został spełniony warunek uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., albowiem jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, nie można mówić o jego spełnieniu dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany przez organ administracyjny (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r., sygn. akt I SA 2813/03, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 218/13). Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.