VI SA/Wa 3523/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ś. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 roku nr [...] w sprawie ze skargi R. Ś. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 roku nr [...]. R. Ś. (dalej też jako skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] października 2013 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 49 795 złotych pięćdziesięciu groszy. Następnie skarżący pismem z dnia [...] maja 2014 roku wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że jej wykonanie poważnie zachwieje płynnością finansową jego firmy. Podkreślił także, że opłata, którą na niego nałożono, jest kwestią sporną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżący podniósł, że wykonanie decyzji poważnie zachwieje płynnością finansową jego firmy. Skarżący nie powiązał jednakże skutków wykonania decyzji w zakresie nałożenia opłaty w kwocie 49 795, 50 złotych z konkretnymi zmianami w sferze majątkowej i organizacyjnej. Nie podał żadnych danych wskazujących na wysokość osiąganych z działalności gospodarczej przychodów oraz dochodów (ewentualnie strat), jak również nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację finansową (np. stanu pozostających do jego dyspozycji zasobów pieniężnych) przy jednoczesnym wskazaniu, jak zmieniłaby się ona po wykonaniu decyzji. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji a w szczególności, czy skarżący jest w stanie pokryć opłatę z posiadanych środków finansowych. Tymczasem ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, organizacyjnej i majątkowej skarżącego, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do realizacji wskazanych przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro skarżący nie wskazał żadnych danych dotyczących jej sytuacji majątkowej oraz posiadanych zasobów finansowych, nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Należy także zaznaczyć, iż ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 391/10). Jedynie w gestii strony leży sprecyzowanie w tym wniosku okoliczności wskazujących na wypełnienie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a oraz przedstawienie dowodów na ich poparcie. Również argumentacja skarżącego dotycząca spornego charakteru nałożonej na niego opłaty, w kontekście wskazanych powyżej przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie. Na aktualnym etapie sprawy odwołanie się do zarzutów stawianych decyzji jest bowiem niecelowe i przedwczesne, gdyż zasadność zarzutów skargi może zostać poddana ocenie wyłącznie przy merytorycznym rozpoznaniu samej skargi. Sąd nie jest władny badać przedstawionych zarzutów na etapie oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. akt I GZ 106/12). Rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (p. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 roku sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu i ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.