VI SA/Wa 3539/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi U. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę Pismem z 24 czerwca 2013 r. W. S. wniósł do Urzędu Patentowego RP sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP z [...] czerwca 2012r. opublikowanej w WUP NR 12/2012 z dnia 31 grudnia 2012 r., o udzieleniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Suknia damska" nr [...] na rzecz U. C. zamieszkałej, z pierwszeństwem od 20 marca 2012 r. Jako podstawę swojego żądania wnoszący sprzeciw wskazał przepisy art. 103 ust.1 i 2, i art. 104 ust. 1 i 2 powołanej ustawy Prawo własności przemysłowej, podnosząc brak nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru. W uzasadnieniu wniosku i na rozprawie wnioskodawca podniósł, że przedmiotowy wzór w dacie jego zgłoszenia do rejestracji nie był nowy, a ponadto nie posiadał indywidualnego charakteru, wywierając takie samo wrażenie na zorientowanym użytkowniku jak wzory wcześniej produkowane i wprowadzane do obrotu handlowego przez wiele podmiotów, a w szczególności jak suknia firmy T. z siedzibą w USA, model [...], zaprezentowana na filmach internetowych [...] z datą przesłania tego pliku do portalu youtube dnia 19 października 2011r. i [...] z datą przesłania tego pliku do portalu youtube dnia 20 października 2011 r. Na dowód braku nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru wnoszący sprzeciw przedłożył, przy piśmie z dnia 15 stycznia 2014 r. i na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014r. następujące materiały: - płytę CD zawierającą filmy internetowe [...] z datą przesłania tego pliku do portalu youtube dnia 19 października 2011r. i [...] z datą przesłania tego pliku do portalu youtube dnia 20 października 2011r.; - zrzuty z ekranu filmów internetowych przedstawiających suknię firmy T. z siedzibą w USA, model [...], w tym dwa pochodzące z filmu [...], przedstawiające tę suknię od przodu i od tyłu, - zrzuty z ekranu ze strony przedstawiającej wyniki poszukiwania w Internecie frazy "[...]", - zrzuty z ekranu ze strony internetowej uprawnionej, - zrzuty z ekranu ze strony internetowej [...] oraz - zrzuty z ekranu oraz zdjęcia ze strony [...] na dzień 20 lipca 2011 r. uzyskane za pomocą programu Web.archiwe.org. wraz z płytą CD zawierającą te zrzuty. Ponadto, wnoszący sprzeciw, pismem z dnia 15 stycznia 2014 r., wnosił o dopuszczenie dowodu z zeznań szeregu świadków na okoliczność publicznego udostępnienia wzoru identycznego lub wywołującego na zorientowanym użytkowniku jednakowe wrażenie jak sporny wzór, przed datą zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji (dnia 20 marca 2012 r.) oraz o dopuszczenie dowodu z oględzin dwóch filmów internetowych i zrzutów zawartych na przedłożonych płytach CD. Kolegium Orzekające postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014r. dopuściło dowód z zeznań świadków w osobie H. S. i w osobie A. M. na wskazane okoliczności. Obie te osoby zeznały, że w listopadzie 2011r. zakupiły od wnoszącego sprzeciw suknie identyczne z suknią wnoszącego sprzeciw okazaną im na sali rozpraw, w ich przekonaniu jednakowe z widoczną na zdjęciach przedłożonych do akt suknią firmy T. w kolorze złotym. Ustosunkowując się do przedłożonych materiałów uprawniona w odpowiedzi na sprzeciw, w piśmie z dnia 14 lutego 2014r. i na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2014r. podniosła, iż przedłożone przez wnoszącego sprzeciw materiały nie dowodzą braku zdolności rejestrowej spornego wzoru przemysłowego. W szczególności, przedłożone do akt przedmiotowej sprawy zrzuty z ekranu są niewyraźne zaś filmy umieszczone na serwerach youtube.com nie zawierają elementów dowodzących daty ich powstania i publikacji, ponadto, jej zdaniem, prezentowany na filmach wzór nie jest identyczny z przedmiotowym i wywołuje odmienne od niego wrażenie. Zdaniem uprawnionej, jej suknia i suknia firmy T. różnią się długością, sposobem drapowania (marszczenia) tkaniny oraz wysokością splotów, zwłaszcza w dolnej części, góra sukienki różni się proporcjami cięć i długością, przy czym z tyłu w sukience T. fałdy zmarszczone w cięciu układają się w rodzaj choinki, a w sukience uprawnionej fałdki są takie same jak z przodu na dole i układają się w kształt rybiej łuski. Ponadto suknia przedstawiona na filmach różni się ozdobą przyszytą na przodzie. Na okoliczność wcześniejszego stosowania przez uprawnioną draperii i marszczeń przedłożyła ona świadectwa rejestracji [...] i [...]. Ponadto, uprawniona wniosła o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków w osobach M. S., A. C. i M. N. na okoliczność daty stworzenia i wprowadzenia do obrotu spornego wzoru w okresie 12 miesięcy przed datą jego zgłoszenia do rejestracji. Uprawniona argumentowała, że w kontekście dyspozycji art. 103 ust.3 p.w.p. wprowadzenie przez uprawnioną do obrotu spornego wzoru w kwietniu 2011r., tj. przed datą przesłania plików wskazanych przez pełnomocnika wnoszącego sprzeciw, stanowi o zdolności rejestracyjnej spornego wzoru. Pełnomocnik uprawnionej podniósł, iż w kontekście tego, że uprawniona wprowadziła wcześniej do obrotu kwestionowaną sukienkę, dowody wskazane przez wnoszącego sprzeciw nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, wniósł o reasumpcję decyzji Kolegium w zakresie wniosków dowodowych złożonych przez uprawnioną, gdyż dowody te mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Kolegium Orzekające postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 r. oddaliło wniosek o przesłuchanie świadków w osobach M. S., A. C. i M. N. na okoliczności wskazane w piśmie uprawnionego z dnia 11 marca 2014r. i na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej działający w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r. sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Suknia damska" nr [...] udzielonego na rzecz U. C., wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny złożonego przez W. S., działając na podstawie art. 104 w związku z art. 246, art. 247 ust.2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1410) oraz art.98 k.p.c. w związku z art. 256 ust.2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, postanowił: 1. unieważnić prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Suknia damska" nr [...], 2. przyznać W. S. od U. C. kwotę w wysokości 1840 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Kolegium Orzekające wskazało, że przedmiotowy wzór przemysłowy pt.: "Suknia damska" nr [...] został zgłoszony do rejestracji w dniu 20 marca 2012r. a zatem podstawę prawną oceny ustawowych warunków wymaganych do udzielenia ochrony na ten wzór przemysłowy, stanowić będzie ustawa Prawo własności przemysłowej. Kolegium Orzekające mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznało, że wnoszący sprzeciw udowodnił, w oparciu o te materiały brak indywidualnego charakteru spornego wzoru. W szczególności, film internetowy [...] z datą przesłania tego pliku do portalu youtube dnia 19 października 2011r. obecny na płycie CD przedłożonej przez wnoszącego sprzeciw i przedstawiający suknię firmy T. z siedzibą w USA, model [...] oraz zrzuty z ekranu pochodzące z filmu [...], przedstawiające tą suknię od przodu i od tyłu ujawniają suknię o wszystkich cechach drugiej odmiany spornego wzoru wskazanych w dokumentacji rejestrowej. Ujawniają one bowiem suknię damską, która posiada z przodu głęboki dekolt o zarysie litery "V". Jej powierzchnia jest zdobiona fantazyjnie układającymi się fałdami materiału, przebiegającymi w linii marszczenia, rozmieszczonej pośrodku przodu, od wierzchołka dekoltu aż do linii bioder. Ukośne fałdy materiału wokół dekoltu rozchodzą się na boki i opadają na ramiona, tworząc fantazyjne rękawki. Marszczenia materiału w okolicach dekoltu i bioder układają się ukośnie. Poniżej rozmieszczonej pośrodku, w okolicach linii bioder linii marszczenia, suknia jest zdobiona fantazyjnymi marszczeniami tworzącymi draperię z przebiegających poziomo, naprzemiennie fałdek. Na przedłużeniu wierzchołka dekoltu suknia posiada ozdobną dekorację, sięgająca aż do linii talii. Tył sukni jest zdobiony marszczeniami materiału, tworzącymi nieregularne fałdki układające się poziomo. U góry, wokół tylnej części dekoltu jest umocowana zmarszczona warstwa materiału, stylizująca szal. W związku z powyższym, ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku sporny wzór w obu jego odmianach nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się jego pierwszeństwo, tj. suknia firmy T. z siedzibą w USA, model [...], podana do publicznej wiadomości w filmie [...] dnia 19 października 2011r. Zdaniem organu brak indywidualnego charakteru spornego wzoru potwierdzają także inne materiały dowodowe przedłożone przez wnoszącego sprzeciw w postaci zrzutów z ekranu oraz zdjęć. Także dowody z zeznań świadków w osobie H. S. i w osobie A. M., które zeznały, że w listopadzie 2011r. zakupiły od wnoszącego sprzeciw suknie identyczne z suknią wnoszącego sprzeciw okazaną im na sali rozpraw, w ich przekonaniu jednakowe z widoczną na zdjęciach przedłożonych do akt suknią firmy T. w kolorze złotym, potwierdzają brak indywidualnego charakteru spornego wzoru w świetle sukni firmy Tadashi. Zwłaszcza, że świadkowie jako wieloletnie sprzedawczynie i użytkowniczki sukni damskich stanowią adekwatne reprezentantki zorientowanych użytkowników tego typu sukni (np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 796/11). Należało także uwzględnić dużą swobodę w projektowaniu spornego wzoru ograniczoną jedynie jego funkcją sukni, tj. zewnętrznej garderoby damskiej. Jednocześnie organ uznał, że pozostałe materiały dowodowe przedłożone przez wnoszącego sprzeciw w postaci zrzutów z ekranu ze strony przedstawiającej wyniki poszukiwania w Internecie frazy "[...]", zrzutów z ekranu ze strony internetowej uprawnionej oraz zrzutów z ekranu ze strony internetowej [...] okazały się nieprzydatne dla oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru. Organ stwierdził, że wobec faktu, iż zgodnie z obowiązującym w tym względzie orzecznictwem (np. wyrok NSA z dnia 6 maja 2014r., sygn. akt II GSK 319/13) brak indywidualnego charakteru jest wystarczającą samodzielną przesłanką do unieważnienia spornego wzoru, Kolegium nie analizowało zarzutu braku nowości w świetle przedłożonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego, zwłaszcza, że materiał ten w znacznej części pokrywa się z materiałem przedłożonym na okoliczność braku indywidualnego charakteru. W świetle powyższego zdaniem Kolegium argumenty uprawnionej, że jej suknia i suknia firmy T. różnią się długością, sposobem drapowania (marszczenia) tkaniny oraz wysokością splotów, zwłaszcza w dolnej części, góra sukienki różni się proporcjami cięć i długością, przy czym z tyłu w sukience T. fałdy zmarszczone w cięciu układają się w rodzaj choinki, a w sukience uprawnionej fałdki są takie same jak z przodu na dole i układają się w kształt rybiej łuski, a także suknia przedstawiona na filmach różni się ozdobą przyszytą na przodzie, nie mają znaczenia dla oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru, gdyż nie dotyczą cech uznanych przez nią za istotne w dokumentacji rejestrowej spornego wzoru. Nie wpływają one także na ogólne wrażenie odbioru spornego wzoru przez zorientowanego użytkownika, co potwierdziły zeznania świadków. Podobnie przedłożone przez uprawnioną na okoliczność wcześniejszego stosowania przez uprawnioną draperii i marszczeń świadectwa rejestracji [...] i [...] nie są przydatne dla oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru, nie dotyczą bowiem tego wzoru. Kolegium Orzekające wyjaśniło, że oddaliło wniosek o przesłuchanie świadków w osobach M. S., A. C. i M. N. na okoliczności wskazane w piśmie uprawnionego z dnia 11 marca 2014r. i na rozprawie w dniu 13.08.2014r., tj. wprowadzenie przez uprawnioną do obrotu spornego wzoru w kwietniu 2011r., tj. przed datą przesłania plików wskazanych przez pełnomocnika wnoszącego sprzeciw, gdyż te dowody wskazane przez wnoszącego sprzeciw nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W kontekście dyspozycji art. 103 ust.3 p.w.p. wprowadzenie przez uprawnioną do obrotu spornego wzoru w kwietniu 2011r., stanowi o nowości spornego wzoru, zgodnie z treścią tego przepisu i ustaloną doktryną (np. Komentarze Becka, Prawo Własności Przemysłowej, Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2010, str. 573), wyłącznie w stosunku do ujawnienia tego wzoru przez uprawnioną, natomiast nie w stosunku do ujawnienia dokonanego niezależnie przez inny podmiot. Ponadto, art. 104 p.w.p. nie przewiduje możliwości udzielenia prawa z rejestracji przy wcześniejszym ujawnieniu wzoru przez zgłaszającego. Rozstrzygając wniosek o zwrot kosztów postępowania złożony przez wnoszącego sprzeciw Kolegium uznało, że wniosek jest zasadny. Stosownie bowiem do obowiązujących przepisów, strona, której żądanie zostało uwzględnione ma prawo do zwrotu niezbędnych kosztów postępowania w razie złożenia o to wniosku nie później niż przed zamknięciem rozprawy. W przedmiotowej sprawie żądanie unieważnienia spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego zostało uwzględnione. Wobec powyższego za zasadne organ uznał przyznanie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania dla wnoszącego sprzeciw, wskazując że do niezbędnych kosztów postępowania w myśl przepisu art.98 § 1 k.p.c. zalicza się, w przypadku, gdy strona korzystała z zastępstwa pełnomocnika, jego wynagrodzenie, koszty przejazdu na rozprawy oraz wydatki związane ze sporządzaniem pism i wniosków. W niniejszej sprawie uprawniony korzystał z usług pełnomocnika, którym był radca prawny. Rozstrzygając wysokość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania Kolegium oparło się na rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2002r. Nr 163, poz. 1349). Zgodnie z § 10 pkt 20 tego rozporządzenia stawka minimalna w sprawach dotyczących prawa z rejestracji wynosi 840 zł. W związku z powyższym Kolegium uznało za zasadne przyznanie wnoszącemu sprzeciw kwoty 840 zł, tytułem zwrotu niezbędnych kosztów postępowania w sprawie, podwyższonej o kwotę 1000 zł stanowiącą zwrot opłaty za sprzeciw. Pismem z dnia 8 października 2014 r. U. C. reprezentowana przez rzecznika patentowego G. T. skierowała skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie wyżej wymienionej decyzji w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz przyznania na rzecz skarżącej zwrotu kosztów procesowych oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Wydanej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art.104 ust. 1 i 2 w związku z art. 246 i 247 ustawy - Prawo własności przemysłowej, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7, art. 8, art.75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na błędnie ustalonym, nie w pełni i błędnie ocenionym stanie faktycznym. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty podnosząc, że Urząd Patentowy RP dopuszczając dowód w postaci zeznania świadków ze strony wnoszącego sprzeciw, odmówił dopuszczenia dowodu z zeznań świadków ze strony uprawnionej z rejestracji, wydając postanowienie w dniu [...] kwietnia 2014 r, w którym stwierdził, iż niniejsze zeznania nic nowego nie wniosą do sprawy, w szczególności w zakresie wykazania, że U. C. sporny wzór przemysłowy w postaci sukni damskiej, objętej prawem ochronnym nr [...] opracowała osobiście, bez wzorowania się na innych modelach i że miało to miejsce znacznie wcześniej niż zostało dokonane zgłoszenie wzoru w Urzędzie Patentowym RP. Urząd Patentowy RP odmawiając wysłuchania świadków uczestniczki postępowania uniemożliwił potwierdzenie istotnych dla rozstrzygnięcia faktów, do czego jest zobowiązany na podstawie art.77 k.p.a. Zdaniem skarżącej odrzucenie przez Urząd Patentowy RP wniosku o przesłuchanie świadków uczestniczki postępowania pozbawiło ją możliwości przedstawienia swoich racji, czyniąc jednocześnie proces o unieważnienie prawa ochronnego nr [...] i wydaną w dniu 20 sierpnia 2014 r decyzję opartą na niepełnym materiale dowodowym. Skarżąca podkreśliła, że interesując się modą, śledząc wszelkie nowości wiedziała, że nadchodzi moda na marszczenia i draperie. Myślała już o tym na początku 2011 r. W tym okresie powstawały pierwsze przymiarki do stworzenia sukni, która w swej formie będzie zawierała cechy charakterystyczne dla nadchodzącego sezonu, zgodnie z zapowiedziami, że nadchodzi pora na stroje charakteryzujące się dużą ilością plis, fałdek, marszczeń. Jest o tym mowa w materiale przedstawionym przez wnioskodawcę, przedstawiającym stronę internetową [...], firmy U. C. Cechy takie jak fałdki, draperie, marszczenia wykorzystano we wcześniejszych wzorach opracowanych przez skarżącą. Wszystkie te wzory zostały zgłoszone w Urzędzie Patentowym RP przed dniem ujawnienia na portalu youtube sukni firmy T., której zdaniem Urzędu Patentowego RP naśladownictwem jest suknia według wzoru nr [...]. Ze względu na wcześniejsze ujawnienia tj. w dniu 19 października 2011 r. sukni o podobnych cechach, uznano, że suknia zgodnie ze spornym wzorem wywołuje to samo ogólne wrażenia co suknia ujawniona z wcześniejsza datą, a zatem w dniu stanowiącym o pierwszeństwie była pozbawiona zdolności rejestracyjnej gdyż nie spełniała wymogu indywidualnego charakteru, który oprócz nowości jest podstawową przesłanką do uzyskania prawa ochronnego. Zdaniem skarżącej wzór sukni firmy T. ujawniony w dniu 19 października 2011 r. nie był nowy, ani tym bardziej nie odznaczał się indywidualnym charakterem gdyż wzór w zbliżonej formie został opracowany co najmniej 6 miesięcy wcześniej przez U. C., która przed ostatecznym zgłoszeniem go sprawdzała czy ten wzór znajdzie uznanie klientek, czy przyjmie się na rynku, czy będzie na ten wzór sukni zbyt. Wnioskowani świadkowie ten stan rzeczy mieli potwierdzić, szczególnie, że wśród nich była pracownica U. C., która na podstawie projektu sporządza formy, przygotowuje produkcję, w tym dostosowując na bieżąco do np. rodzaju materiału dostępnego aktualnie na rynku, do zapotrzebowania na określone rozmiary, kolory itd. Skarżąca wskazała, że zgodnie z treścią art.103 ust.2 pkt.2 pwp wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, jeżeli został ujawniony w ciągu 12 miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub za zgodą uprawnionego przez osobę trzecią. Zdaniem skarżącej powyższy przepis określa sytuację "ulgi w nowości" z czym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Dotyczy ono udostępnienia wzoru przemysłowego, które nie niweczy nowości, gdy ujawnienie zostało dokonane przez twórcę (lub następcę prawnego) w ciągu 12 miesięcy przed datą pierwszeństwa. Zdaniem skarżącej wzorem wcześniejszym wywołującym to samo wrażenie nie mógł być wzór sukni firmy T., gdyż został on ujawniony 19 października 2011 r. podczas gdy wzór sukni autorstwa Pani U. C. powstał wcześniej. Znawcy przedmiotu wiedzą, że proces projektowania ubiorów jest długotrwały i pracochłonny. I tak też było z suknią według spornego wzoru, która powstawała przez kilka miesięcy na wiosnę 2011 r. Była ona rozwinięcie, ulepszeniem wzorów wcześniejszych, charakteryzujących podobnymi cechami wizualnymi właściwymi dla trendów obowiązujących w sezonie 2011r. wyznaczonymi przez dyktatorów mody. Cechy te zostały opisane powyżej. Pismem z dnia 14 października 2014 r. uzupełniono skargę, zarzucając: 1.naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 104 upwp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że art. 104 upwp nie przewiduje możliwości udzielenie prawa z rejestracji przy wcześniejszym udostępnieniu publicznym wzoru przez zgłaszającego podczas gdy zgodnie z art. 6 ust. 2 Dyrektywy98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów przy weryfikacji indywidualnego wzoru przemysłowego należy uwzględnić okres 12 miesięcy poprzedzający datę złożenia wniosku podczas, którego wzór dla którego żąda się ochrony został udostępniony publicznie; 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego błędną i dowolną ocenę wyrażające się w: a. błędnym pominięciu dowodów z zeznań w charakterze świadków M. S., A. C., M. N. poprzez uznanie, iż dowody te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy okoliczność wprowadzenia do obrotu przez uprawnioną spornego wzoru przed datą zgłoszenia do rejestracji jest istotna dla możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 104 upwp; b. błędnym pominięciu dowodów z dokumentu tj. przedłożonych przez uprawnioną świadectw rejestracji [...] i [...] poprzez uznanie, iż nie są przydatne dla oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru, bowiem nie dotyczą tego wzoru podczas gdy okoliczność wcześniejszego stosowania przez uprawnioną draperii i marszczeń uprawdopodabnia fakt, iż uprawniona udostępniła publicznie sporny wzór przed datą upublicznienia wzoru sukni firmy T.; c. błędnym uznaniu, iż argumenty uprawnionej dotyczące różnic jej sukni i sukni firmy T. nie mają znaczenia dla oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru, gdyż nie dotyczą cech uznanych przez nią za istotne w dokumentacji rejestrowej spornego wzoru podczas gdy cechy te wyszczególnione zostały w dokumentacji rejestrowej w szczególności na ilustracji wzoru przemysłowego; d. dowolnym uznaniu jakie cechy należy zaliczyć do cech istotnych wzoru przemysłowego w odmianie 1 i w odmianie 2 podczas gdy w dokumentacji rejestrowej w szczególności na ilustracji wzoru przemysłowego ujawnione zostały także jako istotne cechy wskazywane przez uprawnioną, do których Urząd Patentowy się nie odniósł; e. błędnym uznaniu, iż materiały dowodowe przedstawione przez wnoszącego sprzeciw ujawniają suknię firmy T. o wszystkich cechach drugiej odmiany spornego wzoru wskazanych w dokumentacji rejestrowej podczas gdy porównywane suknie nie mają wspólnych wszystkich cech - różnią się m.in. długością; f. błędnym uznaniu, iż przesłuchane w charakterze świadków H. S. i A. M. stanowią adekwatne reprezentantki zorientowanych użytkowników sukni damskich, które zeznały, iż w ich przekonaniu porównywane suknie są jednakowe podczas gdy suknie różnią się wskazywanymi przez uprawnioną cechami, a zorientowany użytkownik przed dokonaniem zakupu uważnie ogląda produkt, bada jego budowę i funkcjonalność oraz zwraca uwagę na detale, zetem osoby te będąc rzeczywiście adekwatnymi reprezentantkami zorientowanych użytkowników sukni damskich powinny na te różnice zwrócić uwagę; g. błędnym obdarzeniu wiarą zeznań przesłuchiwanych w charakterze świadków H. S. i A. M. które zeznały, iż w ich przekonaniu porównywane suknie są jednakowe podczas gdy suknie różnią się wskazywanymi przez uprawnioną cechami co przemawia za uznaniem, iż osoby te ukierunkowane są jedynie na składanie zeznań korzystnych dla wnoszącego sprzeciw i nie można uznać ich zeznań za wiarygodne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. W ocenie Sądu, prawidłowo ustalony przez organ i przyjęty za podstawę wydania decyzji stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych. Sąd dokonując ww. oceny zaskarżonej decyzji uwzględnił specyfikę postępowania przed Urzędem Patentowym. W świetle art. 255 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 poz. 1410), dalej "p.w.p.". Urząd Patentowy rozstrzyga sprawę w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Zatem to strony wyznaczają kierunek toczącego się postępowania, a w szczególności przedstawiają dowody dla ustalenia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Toteż, od stron wymaga się aktywności w tym zakresie. Dlatego w tym postępowaniu na Urzędzie Patentowym nie ciąży obowiązek zbierania materiału dowodowego, jaki - na zasadach ogólnych spoczywa - na organie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1597/12). W tego typu sprawach występuje zatem odmienność w zakresie postępowania dowodowego istotnie modyfikująca rozumienie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w stosunku do standardów proceduralnych ogólnego postępowania administracyjnego. Innymi słowy organ nie dokonuje samodzielnie rekonstrukcji całości stanu sprawy, a jedynie zajmuje stanowisko dotyczące argumentacji prezentowanej przez spierające się strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt 102/12, sygn. akt 2325/11, sygn. akt 2361/11, oraz z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II 959/12). Powyższe oznacza więc, że Urząd Patentowy orzeka na podstawie dowodów przedstawionych przez strony w trakcie postępowania spornego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Nic nie zwalnia też organu z obowiązku dokonania zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a. oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie UP zaskarżoną decyzją unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Suknia damska" nr [...] na rzecz U. C., z pierwszeństwem od dnia 20 marca 2012 r. uznając, iż nie posiadał on cechy indywidualnego charakteru, przyjmując jednocześnie, że jest to wystarczająca, samodzielna przesłanka do unieważnienia spornego wzoru, skutkująca tym, iż zbędne jest badanie cechy nowości spornego wzoru przemysłowego. Istota zatem niniejszej sprawy, sprowadza się do zbadania zgodności z prawem, dokonanej przez Urząd Patentowy RP oceny braku cechy indywidualnego charakteru w spornym wzorze przemysłowym. Przedmiotową kwestię reguluje art. 102 i art. 104 ustawy P.w.p. Wzorem przemysłowym, jak stanowi art. 102 ust. 1 P.w.p., jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli, zgodnie z art. 104 ust. 1 i ust. 2 P.w.p., ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru. Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami (art. 103 ust. 1 P.w.p.). W świetle przywołanych przepisów, punktem wyjścia ustalenia posiadania cechy indywidualnego charakteru przez sporny wzór przemysłowy jest ustalenie daty zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego w Urzędzie Patentowym RP, czyli daty, według której oznacza się pierwszeństwo spornego wzoru. Tylko bowiem ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku wzór przemysłowy udostępniony publicznie przed datą według której oznacza się pierwszeństwo, może podważyć indywidualny charakter spornego wzoru. Jak wynika zatem z akt sprawy, sporny wzór przemysłowy został zgłoszony do rejestracji 20 marca 2012 r. Jak wynika z akt sprawy do cech istotnych przedmiotowego wzoru przemysłowego w odmianie 1, zaprezentowanego na fotografii, fig. 1, fig. 3, zgodnie z dokumentacją rejestrową "należy zaliczyć, że suknia damska posiada z przodu głęboki dekolt o zarysie litery "V". Jej powierzchnia jest zdobiona fantazyjnie układającymi się fałdami materiału, przebiegającymi w linii marszczenia rozmieszczonej pośrodku przodu sukni, od wierzchołka dekoltu aż do linii bioder. Ukośne fałdy materiału wokół dekoltu rozchodzą się na boki i opadają na ramiona, tworząc fantazyjne formy przypominające rękawki. Marszczenia materiału w okolicach dekoltu i bioder układają się ukośnie. Poniżej rozmieszczonej pośrodku, w okolicach bioder linii marszczenia, suknia jest zdobiona fantazyjnymi marszczeniami w formie draperii, przebiegającymi poziomo, naprzemiennie. Tył sukni jest również zdobiony marszczeniami materiału, tworzącymi poziome, nieregularne fałdki. U góry, wokół tylnej części dekoltu jest umocowana zmarszczona warstwa materiału, stylizująca szal." Do cech istotnych wzoru przemysłowego w odmianie 2, zaprezentowanego na fotografii, fig. 2, fig. 3, zgodnie z dokumentacją rejestrową "należy zaliczyć, że suknia damska posiada z przodu głęboki dekolt o zarysie litery "V". Jej powierzchnia jest zdobiona fantazyjnie układającymi się fałdami materiału, przebiegającymi w linii marszczenia, rozmieszczonej pośrodku przodu, od wierzchołka dekoltu aż do linii bioder. Ukośne fałdy materiału wokół dekoltu rozchodzą się na boki i opadają na ramiona, tworząc fantazyjne rękawki. Marszczenia materiału w okolicach dekoltu i bioder układają się ukośnie. Poniżej rozmieszczonej pośrodku, w okolicach linii bioder linii marszczenia, suknia jest zdobiona fantazyjnymi marszczeniami tworzącymi draperię z przebiegających poziomo, naprzemiennie fałdek. Na przedłużeniu wierzchołka dekoltu suknia posiada ozdobną dekorację, sięgająca aż do linii talii. Tył sukni jest zdobiony marszczeniami materiału, tworzącymi nieregularne fałdki układające się poziomo. U góry, wokół tylnej części dekoltu jest umocowana zmarszczona warstwa materiału, stylizująca szal. Kształt, forma i motyw dekoracji umieszczonej z przodu sukni mogą się zmieniać i przyjmować różne formy. Może to być ozdoba biżuteryjna, pasmanteria, haft lub inne." W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnoszący sprzeciw udowodnił brak indywidualnego charakteru spornego wzoru. W szczególności, film internetowy [...] z datą przesłania tego pliku do portalu youtube dnia 19 października 2011r. obecny na płycie CD przedłożonej przez wnoszącego sprzeciw i przedstawiający suknię firmy T. z siedzibą w USA, model [...] oraz zrzuty z ekranu pochodzące z filmu [...], przedstawiające tą suknię od przodu i od tyłu ujawniają suknię o wszystkich cechach drugiej odmiany spornego wzoru wskazanych w dokumentacji rejestrowej. Ujawniają one bowiem suknię damską, która posiada z przodu głęboki dekolt o zarysie litery "V". Jej powierzchnia jest zdobiona fantazyjnie układającymi się fałdami materiału, przebiegającymi w linii marszczenia, rozmieszczonej pośrodku przodu, od wierzchołka dekoltu aż do linii bioder. Ukośne fałdy materiału wokół dekoltu rozchodzą się na boki i opadają na ramiona, tworząc fantazyjne rękawki. Marszczenia materiału w okolicach dekoltu i bioder układają się ukośnie. Poniżej rozmieszczonej pośrodku, w okolicach linii bioder linii marszczenia, suknia jest zdobiona fantazyjnymi marszczeniami tworzącymi draperię z przebiegających poziomo, naprzemiennie fałdek. Na przedłużeniu wierzchołka dekoltu suknia posiada ozdobną dekorację, sięgająca aż do linii talii. Tył sukni jest zdobiony marszczeniami materiału, tworzącymi nieregularne fałdki układające się poziomo. U góry, wokół tylnej części dekoltu jest umocowana zmarszczona warstwa materiału, stylizująca szal. W związku z powyższym, ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku sporny wzór w obu jego odmianach nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się jego pierwszeństwo, tj. suknia firmy T. z siedzibą w USA, model [...], podana do publicznej wiadomości w filmie [...] dnia 19 października 2011r. Brak indywidualnego charakteru spornego wzoru potwierdzają także inne materiały dowodowe przedłożone przez wnoszącego sprzeciw w postaci zrzutów z ekranu oraz zdjęć ze strony [...] na dzień 20 lipca 2011r. uzyskane za pomocą programu Web.archiwe.org. wraz z płytą CD zawierającą te zrzuty jak również film internetowy [...] z datą przesłania tego pliku do portalu youtube dnia 20 października 2011r. obecny na płycie CD przedłożonej przez wnoszącego sprzeciw. Organ dopuścił ponadto dowody z zeznań świadków w osobie H. S. i w osobie A. M., które zeznały że w listopadzie 2011r. zakupiły od wnoszącego sprzeciw suknie identyczne z suknią wnoszącego sprzeciw okazaną im na sali rozpraw, w ich przekonaniu jednakowe z widoczną na zdjęciach przedłożonych do akt suknią firmy Tadashi w kolorze złotym, potwierdzają brak indywidualnego charakteru spornego wzoru w świetle sukni firmy T. Jednocześnie organ zasadnie przyjął, że świadkowie jako wieloletnie sprzedawczynie i użytkowniczki sukni damskich stanowią adekwatne reprezentantki zorientowanych użytkowników tego typu sukni (np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 796/11). W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wykazał, że przedmiotowy wzór nie posiada indywidualnego charakteru, albowiem ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Przy czym zdaniem Sądu zgodzić należy się z organem, że wskazywane przez skarżącą różnice pomiędzy wzorami dotyczące długości, sposobu drapowania tkaniny oraz wysokością splotów, zwłaszcza w dolnej części, proporcji cięć nie mają znaczenia dla oceny zdolności rejestrowej spornego wzoru, gdyż nie dotyczą cech uznanych przez nią za istotne w dokumentacji rejestrowej spornego wzoru. Nie wpływają one także na ogólne wrażenie odbioru spornego wzoru przez zorientowanego użytkownika, co potwierdziły zeznania świadków. Podzielić należy stanowisko organu że wytwór, który nie spełnia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 102 P.w.p. nie może być chroniony prawem z rejestracji wzoru przemysłowego, gdyż nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru, a brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie. Jeżeli zatem wzór nie ma indywidualnego charakteru, to nie jest nowy i zgodzić się należy z poglądem Urzędem Patentowym, że w takiej sytuacji zbędne jest porównywanie wzorów przemysłowych pod kątem występowania cechy nowości (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1652/12). Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego błędną i dowolną ocenę wyrażające się w pominięciu dowodów z zeznań w charakterze świadków M. S., A. C., M. N. oraz dowodów z dokumentu tj. przedłożonych przez uprawnioną świadectw rejestracji [...] i [...]. Skarżąca poprzez wskazane dowody starała się dowieść, że sporny wzór został wprowadzony do obrotu przez uprawnioną przed datą zgłoszenia do rejestracji co w jej ocenie jest istotne dla możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 104 upwp. W ocenie Sądu stanowisko strony skarżącej jest błędne, a dowody przez nią wskazane nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zgodzić należy się z organem, że w kontekście dyspozycji art. 103 ust.3 p.w.p. wprowadzenie przez uprawnioną do obrotu spornego wzoru w kwietniu 2011r., stanowi o nowości spornego wzoru, zgodnie z treścią tego przepisu i ustaloną doktryną wyłącznie w stosunku do ujawnienia tego wzoru przez uprawnioną, natomiast nie w stosunku do ujawnienia dokonanego niezależnie przez inny podmiot. Treść art. 104 p.w.p. nie przewiduje możliwości udzielenia prawa z rejestracji przy wcześniejszym ujawnieniu wzoru przez zgłaszającego. W świetle powyższego, Sąd zgadza się z rozstrzygnięciem organu, zgodnie z którym sporny wzór przemysłowy nie odznacza się indywidualnym charakterem, o którym mowa w art. 104 P.w.p., wymaganym w świetle art. 102 P.w.p. dla uznania danego wytworu za wzór przemysłowy. Unieważniając zatem prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, organ nie naruszył przywołanych norm prawa materialnego. Sąd nie stwierdza również uchybienia przepisom proceduralnym, podnoszonego przez skarżącą. W ocenie Sądu, organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny wypełniając wymogi zasady prawdy obiektywnej. Wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, co skutkowało podjęciem prawidłowego rozstrzygnięcia, znajdującego swój wyraz w należycie uzasadnionej decyzji. Wobec powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.