VI SA/Wa 3563/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. T. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Lekarza Weterynarii w sprawie ze skargi B. T. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu unieruchomienia przychodni weterynaryjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 4 listopada 2013 r. B. T. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą B. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lipca 2013 r. w części nakazującej skarżącemu unieruchomienie przychodni weterynaryjnej. W uzasadnieniu skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), podnosząc, ze wskutek jej wydania został pozbawiony możliwości prowadzenia przychodni weterynaryjnej w pełnym zakresie, co wpływa negatywnie na jego sytuację zawodową, a ponadto rodzi po stronie skarżącego realne straty finansowe i wizerunkowe. Wskutek unieruchomienia przychodni w zakresie dotyczącym obrotu medykamentami skarżący nie jest w stanie wykonywać wszystkich czynności związanych ze świadczeniem usług weterynaryjnych. Brak możliwości obrotu lekami, który stanowi naturalny element każdej placówki tego rodzaju przekłada się na wymierne straty finansowe strony, a także podważa jego zaufanie wśród właścicieli leczonych zwierząt. Zaskarżona decyzja powoduje odpływ klientów do innych przychodni, oferujących pełną gamę usług weterynaryjnych, w tym obrotu produktami medycznymi. Skarżący podkreślił, że odbudowanie renomy przychodni będzie procesem długotrwałym, zaś utrzymanie w mocy wykonalności zaskarżonej decyzji utrudni ten proces. Argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji została powtórzona przez skarżącego w piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OZ 779/09, Lex nr 552417), na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, którego argumentacja winna przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: dnia 12 października 2010 r. sygn. akt I GZ 316/10, Lex nr 607229; z dnia 4 marca 2010 r. sygn. akt II OZ 178/10, Lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny być poparte dokumentami źródłowymi. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym zakresie, winien więc swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki – wymagają konkretyzacji w materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/12). Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów potwierdzających argumentację podniesioną przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać skarżącego w trybie art. 49 p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających na ocenę wpływu jakie skarżone rozstrzygnięcie miało na funkcjonowanie przychodni prowadzonej przez skarżącego. Nie załączył żadnych dokumentów potwierdzających fakt obniżenia dochodów, a w konsekwencji pogarszania się sytuacji materialnej strony w związku ze wstrzymaniem działalności przychodni weterynaryjnej w zakresie obrotu medykamentami (argument podany we wniosku z dnia 27 stycznia 2014 r.). Można przyjąć, że bezpośrednim następstwem wykonania zaskarżonej decyzji jest uszczuplenie zasobów finansowych skarżącego. Jednakże wobec braku rzeczowych informacji (dokumentów) ocena taka była niemożliwa. Sąd, oceniając okoliczności sprawy pod kątem uwzględnienia wniosku nie może bazować na ogólnikowych stwierdzeniach (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 35/14). W sytuacji, gdy ma ocenić zagrożenie i wstrzymać, na zasadzie wyjątku, wykonanie decyzji, powinien dysponować wiedzą o sytuacji wnioskodawcy, opartą na stosownych dokumentach, których strona nie przedstawiła. Uzasadniając złożony wniosek skarżący powołał się również na negatywne konsekwencje zawodowe jakie pociąga za sobą zaskarżona decyzja w postaci naruszenia dobrego wizerunku skarżącego w oczach lokalnej społeczności. W ocenie Sądu z poglądem tym trudno jest polemizować. Kwestie utraty wizerunku czy reputacji nie mogą stanowić podstawy dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.