VI SA/Wa 358/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. w RP o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi K. w RP na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy METODYŚCI nr [...] postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego Pismem z dnia 26 stycznia 2009 r. K. w RP wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy METODYŚCI nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2009 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 1000 złotych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy niniejsze wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 11 marca 2009 roku. Należny wpis sądowy został uiszczony w dniu 19 marca 2009 r. (potwierdzenie uiszczenia k.[...] akt sądowych). W dniu 19 marca 2009 r. skarżący złożył w Sądzie wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia należnego w sprawie wpisu sądowego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż uprawnieni do reprezentacji K. przedstawiciele w dniach 9 – 15 marca 2009 r. przebywali na Konferencji [...] w S. Z tego powodu nie mogli ani otrzymać, ani się dowiedzieć o wezwaniu Sądu do uzupełnieniu braków formalnych skargi. Przesyłkę odebrał duchowny, który przypadkowo przebywał w pomieszczeniu sekretariatu kościelnego. Nie miał on możliwości dokonania przelewu bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270 z późn. zmianami, zwanej dalej p.p.s.a./ wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (por. J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Sądu skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać bowiem pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Skarżący tłumaczył w przedmiotowym wniosku niedotrzymanie terminu do uiszczenia wpisu sądowego faktem, iż podczas jego pobytu za granicą osób uprawnionych do reprezentowania Kościoła, przesyłkę z Sądu zawierającą wezwanie odebrała osoba nieuprawniona, która nie miała możliwości dokonania przelewu bankowego. Należy stwierdzić, iż przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie może zostać uznana za podstawę uzasadniającą przywrócenie terminu do dokonania powyższej czynności. Na wstępie odnieść się należy do argumentu strony skarżącej dotyczącego odbioru przesyłki sądowej przez nieuprawnioną osobę. W myśl art. 67 § 2 p.p.s.a., jeżeli stroną postępowania sądowoadministracyjnego jest osoba prawna, wówczas pisma sądowe doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania jej przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism, chyba że strona ustanowiła pełnomocnika. Wówczas pisma doręczać należy pełnomocnikowi. Poza sporem pozostaje w sprawie, iż K. na mocy art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.2004 Nr 68, poz.623) przysługuje przymiot osoby prawnej. Do doręczeń zatem korespondencji sądowej będzie miał zastosowanie powołany powyżej art. 67 § 2 p.p.s.a. Przedmiotowe wezwanie Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci uiszczenia wpisu zostało doręczone na adres skarżącego wskazany w skardze z dnia 26 stycznia 2009 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje podpis "J. O." opatrzony pieczęcią Kancelarii Głównej K. Także na uzyskanym w drodze reklamacji, wszczętej przez Sąd w celu ustalenia daty doręczenia przedmiotowego wezwania skarżącemu, zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje podpis tej samej osoby zaopatrzony w dopisek "prac. kanc.". W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż odebranie pisma przez pracownika osoby prawnej (stowarzyszenia) w jej siedzibie, rodzi domniemanie w zakresie umocowania do odbioru pism adresowanych do zatrudniającej go jednostki, zwłaszcza gdy, jak w tym przypadku, posługuje się on pieczęcią firmową ( Postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 911/07). Tymczasem strona skarżąca kwestionując w rozpatrywanym wniosku upoważnienie J. O. do odbioru korespondencji, nie powołała się na jakiekolwiek okoliczności, potwierdzające jej stanowisko w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone skarżącemu w sposób prawidłowy w dniu 11 marca 2009 r. i odebrane przez osobę do tego upoważnioną. Odnosząc się do argumentów strony dotyczących pobytu osób uprawnionych do reprezentacji K. poza granicami kraju, Sąd zwrócił uwagę, iż zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy osoby te przebywały w S. do 15 marca 2009 r. Potwierdzają ten fakt załączone do wniosku rezerwacje lotniczych biletów powrotnych. Termin do uzupełnienia braków formalnych upływał jednakże w dniu 18 marca 2009 r. Strona zatem miała jeszcze 3 dni, licząc od dnia powrotu do kraju, na wykonanie wezwania Sądu. Biorąc pod uwagę charakter obowiązków do jakich wykonania została wezwany skarżący uznać należy, iż był to termin wystarczający. Podnieść przy tym należy, iż skarżący opuszczając miejsce prowadzenia działalności, a będąc świadom toczącego się przed sądem administracyjnym postępowania w jego sprawie i spodziewając się otrzymania wydanego przez sąd orzeczenia winien dołożyć szczególnej staranności w zapewnieniu takiego sposobu odbioru przesyłki aby być w stanie dochować przedmiotowego terminu do złożenia środka zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 marca 2004 r. sygn. akt FZ 13/04 stwierdził, iż "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. (...) Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy. (...) Wyjeżdżając na urlop skarżący bądź to powinien powiadomić Sąd o czasowej nieobecności bądź to ustanowić pełnomocnika". Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w żaden sposób zaniedbania bądź braku należytej staranności ze strony skarżącego w zakresie zapewnienia odbioru korespondencji z sądu w sposób umożliwiający wywiązanie się z nałożonych obowiązków nie można zakwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu, a zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego nie mógł zostać przywrócony. Zważywszy powyższe działając na mocy art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.