VI SA/Wa 358/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi C. , [...], Republika Białorusi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem/Głównym Inspektorem) decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania C., B., Republika Białorusi (zwaną dalej stroną/skarżącą) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji/[...] WITD) z [...] września 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 złotych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ustalono, że podczas przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2017 r. w P., w punkcie kontrolnym na drodze krajowej nr [...] kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...]o o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowca pojazdu A. V. - obywatel Republiki Białorusi, wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Niemiec do Rosji w imieniu strony. Podczas kontroli ustalono, że w zezwoleniu nr [...] okazanym do kontroli nie wypełniono rubryk: "Numer rejestracyjny - samochód ciężarowy/ciągnik" i "Numer rejestracyjny - przyczepa/naczepa". Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z [...] czerwca 2017 r. [...] WITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Strona wyjaśniła, że organ kontroli błędnie zakwalifikował stwierdzone naruszenie, bowiem doszło do naruszenia określonego w lp. 3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Strona wyjaśniła, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, ponieważ zezwolenie zostało niewłaściwie wypełnione nie przez właściciela przedsiębiorstwa, lecz przez kierowcę przeszkolonego w zakresie wypełniania zezwoleń. [...] WITD wydał dnia [...] września 2017 r. decyzję nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych za stwierdzone naruszenie. Strona złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i zarzuciła: - naruszenie art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art, 75 i art. 81 k.p.a. poprzez niedokonanie ustaleń i niezebranie materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz dokonanie ustaleń niezgodnych z zebranym materiałem dowodowym, a także wadliwą jego ocenę i stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem. - naruszenie art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz pominięcie milczeniem faktów i dowodów wskazanych w postępowaniu wyjaśniającym, - naruszenie art. 36 w zw. z art. 35 § 2 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o przedłużeniu postępowania i przyczynie zwłoki oraz niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy. - naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów czy żądań, - błędne ustalenie naruszenia określonego w Ip. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez bezpodstawne zastosowanie sankcji w przypadku, gdy w rzeczywistości doszło do naruszenia określonego w lp. 3.2 wymienionego załącznika. W odwołaniu strona rozwinęła argumenty. Ponownie rozpoznając sprawę organ wskazał, że według art. 28 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym, Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Jego zdaniem w myśl art. 28a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, podmiot zagraniczny wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia (ust. 2). Organ stwierdził, że w kwestii wykonywania przewozu drogowego na podstawie nieprawidłowo wypełnionego zezwolenia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2011 r., II GSK 1182/10. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że "Pozostawienie formularza zezwolenia bez jego wypełnienia powoduje ten skutek, że brak jest możliwości przyporządkowania tegoż zezwolenia do konkretnego przewozu, na który zostało wydane, a tym samym pozostaje jedynie formularzem zezwolenia, który w stosunku do konkretnego przewoźnika, nie może wywołać skutku w postaci realizacji uprawnień do wykonania konkretnego przewozu". Wobec tego organ stwierdził, że stosownie do treści art. 92a ust. 1. 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i l.p. 3.1 załącznika nr 3 do tej ustawy słusznie nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności: - art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 6. art. 7, art. 8 i art. i 5. art. 75. art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie poczynieniu ustaleń oraz nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a także wadliwą jego analizę, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a także stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem co bez wątpliwości jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz nie wyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego; - art. 8 oraz 107 § 3 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - w przypadku gdy organ pominął milczeniem fakty i dowody wskazane w trakcie postępowania wyjaśniającego, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej i wydanie decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną bez przeprowadzenia wnikliwego i szczegółowego postępowania administracyjnego; - art. 10 k.p.a. poprzez zatwierdzenie niewłaściwego postępowania organu I instancji polegającego na braku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów czy zgłaszania żądań poprzez poinformowanie o planowanym zakończeniu postępowania; - art. 36 w związku z art. 35 § 2 k.p.a. zatwierdzenie niewłaściwego postępowania organu I instancji poprzez nie zawiadomienie strony o przedłużeniu postępowania nie podając jednocześnie przyczyny zwłoki i nie wskazując nowego terminu załatwienia sprawy, a ponadto naruszenie prawa materialnego: poprzez błędne ustalenie przez organ I instancji naruszenia określonego pod lp.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. bezpodstawne zastosowanie sankcji w przypadku gdy w rzeczywistości doszło do naruszenia przepisów określonego pod lp.3.2 ww. załącznika. Wskazała, że stronie uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Równocześnie pominięto złożone przez stronę wnioski dowodowe. Jej zdaniem organ nie odniósł się merytorycznie do wyjaśnień złożonych przez stronę, nie uzasadnił dlaczego nie uznał dowodów przedstawionych w toku postępowania wyjaśniającego i dlaczego nie dał im wiary, co stanowi naruszenie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Jej zdaniem organ błędnie zakwalifikował czyn kierowcy polegający na niewypełnieniu zezwolenia jako "Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia" lp. 3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W powyższym wypadku organ winien stwierdzić naruszenie "Niewypełnienie przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub niewłaściwie wypełnienie wymaganego przy międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy zezwolenia" lp. 3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Stwierdziła, że zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym w pojeździe było wymagane ważne zezwolenie jednakże nieprawidłowo wypełnione. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] listopada 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] WITD z [...] września 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 złotych. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Strona wskazuje na naruszenie art. 7, art. 8, art. 10, art. 15, art. 35 § 2, art. 36, art. 75, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. w szczególności poprzez brak poczynienia ustaleń i brak zebrania materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji. Zarzuca także wadliwą ocenę materiału dowodowego przejawiającą się w uznaniu, iż zebrane dowody wskazują na wpływ, czy zgodę skarżącego na powstanie naruszeń. Wskazuje na naruszenie zasady obligującej organ do działania na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W ocenie strony nie wyjaśniono istoty sprawy i nie przeprowadzono wyczerpującego postępowania dowodowego. Wskazuje na braki w uzasadnieniu decyzji. Według art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym, Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Strona podczas kontroli wykonywała międzynarodowy przewóz rzeczy z Niemiec do Rosji, na podstawie zezwolenia nr [...], w którym nie wypełniono rubryk dot. numeru rejestracyjnego pojazdu oraz numeru rejestracyjnego naczepy. Przed wjazdem na terytorium RP kierowca winien był wypełnić prawidłowo cześć B ww. zezwolenia zawierającą rzeczone dane. Organ prawidłowo powołał orzeczenie w kwestii wykonywania przewozu drogowego na podstawie nieprawidłowo wypełnionego zezwolenia. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 listopada 2011 r. II GSK 1182/10 wskazał, że "Pozostawienie formularza zezwolenia bez jego wypełnienia powoduje ten skutek, że brak jest możliwości przyporządkowania tegoż zezwolenia do konkretnego przewozu, na który zostało wydane, a tym samym pozostaje jedynie formularzem zezwolenia, który w stosunku do konkretnego przewoźnika, nie może wywołać skutku w postaci realizacji uprawnień do wykonania konkretnego przewozu". Wobec tego organ stwierdził, że stosownie do treści art. 92a ust. 1. 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i l.p. 3.1 załącznika nr 3 do tej ustawy słusznie nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Nadto należy uznać, że do powyższych okoliczności organ szczegółowo i precyzyjnie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom naruszenia przepisów prawa formalnego należy zauważyć, że strona była informowana o prawie do czynnego udziału w postępowaniu w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r., będącym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego. Nadto należy zauważyć, że strona działała za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, który w jej imieniu, jeszcze przed wydaniem decyzji w I instancji, pismem z dnia [...] lipca 2017 r., wniósł wyjaśnienia. Strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, natomiast decyzję organu odwoławczego zaskarżyła do sądu administracyjnego. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że brak poinformowania skarżącej o zakończeniu postępowania przez organ odwoławczy nie ogranicza praw strony do czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca nie wskazała jakich istotnych czynności strona by dokonała, gdyby o zakończeniu postępowania została powiadomiona. Takich informacji strona nie wskazała także w skardze do Sądu. W tym stanie rzeczy zarzuty formalne strony nie są usprawiedliwione. Do wszystkich argumentów skarżącej podniesionych w skardze organ odwoławczy odniósł się szeroko i precyzyjnie oraz dokładnie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji, rozstrzygając sprawę ,oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.