VI SA/Wa 3604/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – C. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł. W piśmie z dnia [...] października 2014 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny. Załączył pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD) z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12, LEX nr 1240582). Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Obowiązkowi temu nie czyni zadość wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania w całości czynności do czasu rozpatrzenia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny. Zauważyć należy, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 10 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt P 36/13 umorzył postępowanie w przedmiocie pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z dołączonego zaś przez skarżącego pisma GITD z dnia [...] października 2014 r. nr [...] wynika, że skarżący został pouczony przez organ o treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.