VI SA/Wa 3650/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić przywrócenia terminu Pismem z 30 listopada 2013 r. skarżący, Ma. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2013 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Do skargi skarżący załączył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. otrzymał w dniu 29 listopada 2013 r., kiedy to ojciec skarżącego przyniósł ją do biura jego firmy. Skarżący zaznaczył, iż prowadzi działalność gospodarczą w miejscu zamieszkania jego rodziców, jednak nie upoważniał ich do odbioru kierowanej do niego korespondencji. W ocenie skarżącego, przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została wydana osobie nieuprawnionej do jej odbioru. Ponadto, list został odebrany przez jego rodziców i odłożony na szafkę. Przesyłka została odnaleziona przez przypadek, w trakcie porządków, a rodzice przekonani byli, iż oddali przesyłkę skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 87 § 1 ustawy. W niniejszej sprawie przyjąć należy, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 29 listopada 2013 r., tj. w dniu, w którym skarżący dowiedział się o treści decyzji z 11 października 2013 r. Biorąc pod uwagę, że wniosek o przywrócenie terminu nadał w dniu 30 listopada 2013 r., uznać należy, iż wniosek ten został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej oceny rozpoznawanego wniosku, należy stwierdzić, że okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodabniają braku winy skarżącego w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się bowiem z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący wskazuje, iż uchybienie terminu wynikało z nieprawidłowego doręczenia adresatowi, przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy korespondencję doręczono na adres M. G. S. [...], [...] W.. Ze zwrotnego potwierdzenia wynika, iż odbiór korespondencji potwierdzała osoba posługująca się pieczątką przedsiębiorcy, zawierającą informację o prowadzonej przez niego działalności gospodarczej tj. nazwę, adres, telefon oraz NIP i REGON. Podkreślić należy, iż skarżący nie jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego. Jest osobą fizyczną. Tym samym doręczenia powinny być dokonywane mu osobiście. Zgodnie z art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 dalej k.p.a.) pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...) (art. 43 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżący jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej. Osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym tak, jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 k.p.a. (Sąd Najwyższy [w:] postanowienie SN z 9 sierpnia 2011 r., I UK 23/11 LEX nr 1106756). Jak wynika z akt sprawy w odwołaniu od decyzji z [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] skarżący jako adres do korespondencji wskazał: M. G. ul. S. [...], [...] W.. Na wskazany wyżej adres organ doręczył skarżącemu decyzję z [...] października 2013 r. W wyniku wszczętego przez organ postępowania reklamacyjnego ustalono, iż przesyłka została doręczona w dniu 26 października 2013 r. W sprawie bezspornym jest, że w imieniu skarżącego, odbiór kierowanej do niego korespondencji, potwierdził jeden z rodziców skarżącego, zamieszkujący pod wskazanym przez niego adresem do korespondencji, umieszczając na dowodzie doręczenia pieczątkę firmową skarżącego wraz ze swoim podpisem. Należy zauważyć, że prawidłowe doręczanie pism jest niezbędne dla spełnienia przesłanek ważności postępowania administracyjnego, w tym właściwego obliczania terminów, zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Z uwagi na powyższe, przepisy o doręczeniach mają charakter obligatoryjny, tak by wyłączyć swobodną dyspozycję stron w zakresie sposobu doręczania pism. Poprawnie dokonane doręczenie zastępcze jest równoważne w skutkach z doręczeniem, w przypadku, którego dokument doręczany rzeczywiście trafia do rąk adresata. Doręczenie zastępcze jest klasycznym przykładem fikcji mającej na celu usprawnienie obrotu. Przyjęty w art. 43 k.p.a. tryb doręczenia pism adresatowi stanowi wyjątek od zasady doręczania bezpośredniego. Wyjątkowy charakter tego uregulowania prowadzi do wniosku, że nie jest dopuszczalne interpretowanie tego przepisu w sposób rozszerzający. Z treści art. 43 k.p.a. wynika jednoznacznie, że skorzystanie w sposób skuteczny z określonego w nim trybu doręczenia wymaga spełnienia łącznie trzech wskazanych w nim warunków, którymi są: po pierwsze - adresat jest nieobecny w momencie doręczenia pisma, po drugie - pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem dorosłe osoby wymienione w tym przepisie, z zachowaniem kolejności w nim podanej, tj. domownik, sąsiad lub dozorca domu, po trzecie - osoby te zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi (NSA [w:] postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II GSK 703/11 LEX nr 1333365). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2013 r. została doręczona prawidłowo. Niewłaściwy obieg korespondencji polegający na braku przekazania pism lub opóźnionym przekazaniu pism kierowanych do skarżącego na adres wskazany przez stronę w ramach postępowania administracyjnego jako adres do doręczeń, nie świadczy o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą musi dbać o swoje interesy. Należy pamiętać, iż strona ma możliwość ustalenia dowolnego adresu dla doręczeń. Winna więc wskazać taki adres pod którym korespondencja będzie podejmowana i niezwłocznie przekazywana adresatowi. Skarżący zdając sobie sprawę z tego, iż pod wskazanym przez niego adresem zamieszkują również jego rodzice winien tak zorganizować obieg korespondencji aby przesyłki adresowane do niego były niezwłocznie mu przekazywane. O braku winy można mówić gdyby, strona nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku nie była w stanie usunąć przeszkody w dochowaniu terminu do wniesienia skargi. Tymczasem okoliczności podnoszone przez skarżącego i związane z tym niedochowanie terminu do wniesienia skargi nie są następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz wynikają z niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.