VI SA/Wa 3666/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. D. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3666/13 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko komornika sądowego postanawia - odmówić sporządzenia wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2014 r. - Decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...] Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] i nr [...], którą powołał T. D. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] i odmówił powołania T. P. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...]. Wyrokiem z dnia [...] października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi T. P. uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2014 r., nr [...], stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony uczestnikowi postępowania – T. D. w dniu 30 października 2014 r. (vide: z.p.o. - k. 70). Wniosek o sporządzenie wykładni wyroku został nadany w UP w dniu 5 listopada 2014 r. We wniosku uczestnik postępowania domagał się wykładni wyroku poprzez wskazanie, czy wyrok ten obejmuje wyłącznie decyzję o odmowie powołania na stanowisko komornika T. P. (zgodnie z zakresem interesu prawnego skarżącej), czy również decyzję Ministra Sprawiedliwości o powołaniu na stanowisko komornika T. D., a ponadto poprzez wyjaśnienie, czy zawarte w powyższym wyroku sformułowanie, że decyzja nie podlega wykonaniu dotyczy w jakikolwiek sposób aktualnego statusu komornika T.D., w szczególności, czy oznacza to podstawę do zawieszenia lub odwołania ze stanowiska komornika lub ustanowienia zastępcy, a co za tym idzie wskazanie, czy decyzja miała jedynie walor skuteczności, czy wykonalności. Zdaniem wnioskodawcy występuje konieczność wykładni wyroku wynikająca z następujących okoliczności: Wątpliwości zachodzą w odniesieniu do określenia przedmiotu zaskarżenia, co bezpośrednio rzutuje na zakres powagi rzeczy osądzonej. Strona zwróciła uwagę, że zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem określenie przedmiotu zaskarżenia powinno zawierać precyzyjne oznaczenie, jakiego aktu lub czynności organu administracji publicznej dotyczy wyrok. Wyrok nie jest w pełni zgodny z przepisem art. 138 p.p.s.a. Wnioskodawca podkreślił, że rozstrzygnięcie jest zupełne, gdy obejmuje całość rozpoznanej przez sąd sprawy. Z tego względu - w ocenie strony - rozstrzygnięcie Sądu odnoszące się do decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2013 r. w sprawie o znaku nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko komornika sądowego budzi wątpliwości w tym znaczeniu, że brak jest pewności czy obejmuje ono także rozstrzygnięcie o powołaniu wnioskodawcy – T. D. - na stanowisko komornika sądowego. Wątpliwość ta wynika z faktu, że rozstrzygnięcie odnosi się do decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2013 r. w sprawie o znaku nr [...] w przedmiocie odmowy powołania, a nie powołania. Postępowanie administracyjne w stosunku do wnioskodawcy toczyło się pod znakiem [...], a nie pod znakiem wskazanym w wyroku, czyli nr [...]. Powstała zasadnicza wątpliwość, czy zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości została uchylona w całości, czy też tylko w części - dotyczy bowiem tylko odmowy powołania, ale nie powołania na stanowisko komornika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Innymi słowy - Sąd, który wydał wyrok, może w dodatkowym postanowieniu rozstrzygnąć ewentualne wątpliwości co do jego treści. Niemniej jednak, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, iż wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji, niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 23/08). Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl.). Podobnie wypowiedział się NSA w postanowieniu z dnia 3 kwietnia 2008 r., II FZ 33/08, LEX nr 480386. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje. Istota rozpoznania w niniejszym przypadku skargi sprowadzała się do zbadania przez Sąd, czy organ, prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie obsadzenia stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...]. We wskazanym zakresie Sąd został związany wniesioną przez skarżącą skargą. Chodziło zatem o przeprowadzenie kontroli działalności Ministra Sprawiedliwości zarówno w przedmiocie powołania T. . na stanowisko komornika sądowego we wskazanej lokalizacji oraz odmowy powołania T. P. na to samo stanowisko. Powyższe postępowanie zakończyło się wydaniem jednej decyzji (zaskarżonej do Sądu), której data i numer został jasno wskazany zarówno w komparycji i tenorze wyroku, jak i w uzasadnieniu do niego. Jak już zostało zauważone powyższej, wniosek o wykładnie wyroku nie może stanowić merytorycznej polemiki z tym co zostało w orzeczeniu stwierdzone, zatem należy przyjąć, że sformułowanie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku, iż uchylona decyzja nie podlega wykonaniu - zostało jasno sprecyzowane. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2014 r. jest bezzasadny. Sąd, działając na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.