VI SA/Wa 370/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi [...] z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nakładająca na Stronę karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] czerwca 2024 r. w W. około godz. 02:40 poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował B. A. (dalej: "Kierowca"). W toku kontroli stwierdzono, że pojazd oznakowany był jako taksówka, na przednich lewych i prawych drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone pasy z numerem [...], herb Miasta [...] oraz na dachu - lampa z napisem TAXI. Kierowca w trakcie kontroli nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na pojazd o ww. numerze rejestracyjnym. Ustalono, że przedsiębiorcą realizującym przejazd jest Skarżący. Mając na uwadze powyższe, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, o czym zawiadomił Spółkę pismem z dnia 18 lipca 2024 r., doręczonym w dniu 23 lipca 2024 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] września 2024 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Spółkę, na podstawie art. 92a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 728, ze zm.), dalej: "u.t.d.", karę pieniężną w wysokości 500 zł, w związku z naruszeniem o którym mowa pod lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. - "Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – za każdy dokument". Kierujący wykonując przewóz drogowy taksówką nie przedstawił wypisu z licencji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania Strona podniosła, że organ wadliwie ocenił wartość dowodową protokołu z kontroli z dnia [...] czerwca 2024 r. Stan faktyczny został zaś ustalony niezgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Nie zebrano wszystkich dostępnych w sprawie dowodów. Materiał dowodowy nie jest jednoznaczny, zupełny i spójny, co narusza art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.". Po rozpatrzeniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2024r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Główny Inspektor", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 10 września 2024 r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1, 3 i 7 oraz art. 87 ust. 4 u.t.d. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor wskazał, że w trakcie kontroli drogowej w dniu [...] czerwca 2024 r. Kierowca wykonując przewóz osób taksówką w imieniu Skarżącego nie okazał kontrolującemu wypisu z licencji. Pojazd był oznakowany zgodnie z wymogami dotyczącymi przewozu osób taksówką, tj. na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem TAXI, natomiast na drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone pasy z numerem bocznym [...] oraz herb [...], co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Na dzień kontroli Strona posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną dnia 6 lutego 2023 r. w trybie zmiany licencji nr [...] z dnia 22 lutego 2022 r. Jednocześnie ustalono, że na dzień kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] był zgłoszony do ww. licencji oraz posiadał ważny wypis z licencji. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności protokołu kontroli i sporządzonej w dniu kontroli dokumentacji fotograficznej, organ odwoławczy wywiódł, że Strona wykonywała zarobkowo przewóz osób jednocześnie nie wyposażając Kierowcy w oryginał wypisu z licencji. W tej sytuacji, zdaniem Głównego Inspektora, kara za naruszenie określone w Ip. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Główny Inspektor wskazał, że w jego ocenie nie zasługują one na uwzględnienie. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów. Organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez Stronę przepisów prawa poprzez niewyposażenie Kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., a materiał dowodowy w sprawie został zgromadzonych należycie już w momencie kontroli drogowej. Niewątpliwie Skarżący miał zapewniony czynny udział w sprawie, czego potwierdzeniem jest złożone przez jego pełnomocnika pismo. Odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji, spoczywa na przedsiębiorcy. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny Kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), brak wyjaśnienia zasad działalności aplikacji; 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnieniu dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zarówno decyzji zaskarżonej jak i decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Wskazała, że wiarygodność protokołu z kontroli jako dokumentu urzędowego można zakwestionować. Takie kwestionowanie autentyczności dowodu może nastąpić szczególnie w przypadku wezwania świadków, których zeznania mogłyby podważyć wiarygodność oraz autentyczność informacji wskazanych w protokole kontroli. Dalej Skarżący podniósł, że faktem jest, iż w protokole kontroli jako podmiot wykonujący przewóz drogowy została wskazana Spółka. Okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie, co oznacza przedwczesność decyzji wydanej wobec Spółki na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. Materiał dowodowy jest zatem niepełny, co narusza art. 7, 77 § 1 oraz art. 75 § 1 k.p.a. W dalszej części uzasadnienia Spółka podniosła, że nie miała wpływu na to, czy kierowca w chwili kontroli okaże posiadane dokumenty. W chwili kontroli Spółka posiadała prawidłowe dokumenty do wykonywania przewozu oraz wyposażyła w nie kierowcę. W konsekwencji to nie Spółka ponosi odpowiedzialność za przedmiotowe naruszenie, tylko kierowca, który prawidłowo wyposażony w dokumenty nie okazał ich w trakcie kontroli, a zatem to kierowca dopuścił się naruszenia przepisów. Skarżący wskazał także, że nie był przesłuchiwany pod kątem spełnienia przesłanek z art. 92b i art. 92c u.t.d. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie. Sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Organ zgłosił wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a Skarżący w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w sprawie, pod względem jej zgodności z prawem, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 92a ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 7 u.t.d. w zw. z lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. Stosownie do art. 92a ust. 1 pkt 2 u.t.d. (tj. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że: przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie. Przepis art. 5b ust. 1 u.t.d. dotyczy podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. Co do zasady suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że: przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej (art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10, załącznika nr 3 do ustawy (ust. 7 art. 92a u.t.d.). Z treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli wymienione w tym przepisie dokumenty, a ponadto: wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Przepis art. 87 ust. 4 u.t.d. stanowi, że: "Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji.". Za niewyposażenie kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 u.t.d. nakłada jest kara pieniężna w wysokości 500 zł za każdy dokument (lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. – "Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument). W ocenie Sądu z zebranego w sprawie materiału jednoznacznie wynika, że kierujący pojazdem nie okazał wymaganego dokumentu, o którym mowa w art. 87 u.t.d., tj. wypisu z licencji, zatem uznać należy, że organy słusznie nałożyły na Skarżącego karę w wysokości 500 zł zgodnie z art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z Ip. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. Jak wynika z akt sprawy, zatrzymanym do kontroli pojazdem w dniu [...] czerwca 2024 r. wykonywano krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze [...]w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa [...] w W. Przedmiotowy pojazd był oznaczony jako taksówka - na dachu posiadał dodatkową lampę TAXI, a na bokach pojazdu widniały pomarańczowo-żółte pasy z numerem bocznym [...] i emblematem herbu [...]. Kierujący podczas kontroli nie okazał wypisu z [...] licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Oświadczył jednakże, okazując to na swoim telefonie w aplikacji U., że wykonuje usługę na rzecz Skarżącego, posiadającego licencję nr [...]. Powyższe wynika wprost z protokołu kontroli pomieszczonego w aktach wraz z załącznikami, w tym z dokumentacją fotograficzną. Okoliczność posiadania przez Spółkę licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką potwierdzono w toku postępowania wyjaśniającego. Urząd [...] potwierdził bowiem, w piśmie z dnia 31 lipca 2024 r., że Spółka w dacie kontroli posiadała wskazaną wyżej licencję, a pojazd [...] nr rej. [...] był zgłoszony do tej licencji. Wskazano także, że Kierowca posiadał identyfikator kierowcy TAXI do taksówki o numerze bocznym [...], a więc takim samym jak oznakowano przedmiotowy pojazd. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy zasadnie przyjęły, iż Kierowca kontrolowanego pojazdu współpracował ze Skarżącym, a sporny przejazd był wykonywany na rzecz Spółki. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadniał ustalenia organów i wobec tego słusznie uznano w sprawie, że na Spółce ciążyły określone w art. 87 u.t.d. obowiązki. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyroki NSA z 7.12.2010 r. II GSK 1062/09 i 9.07.2019 r. II GSK 1944/17). Sąd zgadza się ze Stroną, że co do zasady możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów (art. 76 § 3 k.p.a.), jednakże w sprawie Strona nie wskazała takich okoliczności, które wzbudziłyby wątpliwości co do treści protokołu kontroli. Jak już wyżej wskazano, zebrane w sprawie dowody w powiązaniu ze sobą, a więc nie tylko protokół z kontroli, potwierdzają ustalenia organów co do tego, że przedmiotowy przejazd wykonywany był na rzecz Skarżącego. Zdaniem Sądu okoliczności istotne dla zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego zostały wykazany. Zbędne było zatem przeprowadzenie dodatkowych dowodów. W ocenie Sądu, organ administracji jest uprawniony do oceny potrzeby przeprowadzenia dowodu i nie narusza przepisów, jeżeli odmówi przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, powołując się na zbędność jego przeprowadzenia (por. wyrok NSA z 22.03.2024 r. I GSK 363/23). W sprawie Strona złożyła wniosek o: ustalenie danych adresowych pasażera kursu oraz o odebranie zeznań od pasażera i Kierowcy celem odpowiedzi na następujące pytania: czy został zamówiony kurs, czy została uiszczona opłata i w jakiej wysokości oraz na czyją rzecz i co się stało z ewentualnie uiszczonym wynagrodzeniem (patrz: pismo Strony z dnia 24.07.2024 r.). W ocenie Sądu okoliczność, że w chwili zatrzymania Kierowca świadczył usługę transportu wynika z treści protokołu kontroli. Zaś to, w jakiej wysokości została pobrana opłata i co się stało z ewentualnym wynagrodzeniem nie ma znaczenia dla wyniku sprawy niniejszej. Zarzut skargi, że organ odwoławczy nie ustalił w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przewóz nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący chcąc skutecznie podważyć ustalenia poczynione w sprawie, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do ich zanegowania. Samo twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Skarżącego w wykonanym przewozie, nie podważa wiarygodności ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji. Zaś okoliczność stosunku łączącego Kierowcę z przedsiębiorcą nie ma znaczenia dla wyniku sprawy niniejszej. Wystarczy bowiem, że kierowca faktycznie działał w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy. W sprawie okoliczność, że Kierowca działał w imieniu i na rzecz Spółki nie została przez Stronę skutecznie zanegowana. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Działanie na podstawie prawa (art. 6 k.p.a.) obejmuje dwa zasadnicze elementy: 1) ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz 2) zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2019, str. 71). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony z poszanowaniem przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści rozstrzygnięcia. Nie narusza zatem przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Trafnie także organ odwoławczy uznał brak podstaw do umorzenia postępowania, stosownie do art. 92c u.t.d., zgodnie z którym: "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.". W sprawie nie budzi wątpliwości, że przesłanki wskazane w punktach 2 i 3 nie zaistniały. Na podstawie zebranego materiału dowodowego brak jest także podstaw by przyjąć, że na powstanie stwierdzonego naruszenia Strona nie miała wpływu, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nadto, żadnych okoliczności które mogłyby uwolnić Stronę od odpowiedzialności w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie przedstawiła. W kontekście zarzutów Strony wskazać trzeba, że w celu wykazania przez Stronę ewentualnych przesłanek o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie jest konieczne korzystanie z takiego środka dowodowego jak przesłuchanie strony (art. 86 k.p.a.). Wystarczy bowiem by Strona w toku postępowania na piśmie przedstawiła stosowną argumentację. W sprawie niniejszej takich argumentów Strona nie dostarczyła. Odnosząc się zaś do argumentacji skargi, że Spółka wyposażyła Kierowcę we właściwe dokumenty, ale nie miała wpływu na jego zachowanie polegające na nieokazaniu ich w toku kontroli, wskazać należy, że kwestia odpowiedzialności za wyposażenie kierowcy w wymagane do kontroli dokumenty oraz spowodowanie, żeby kierowca podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego miał przy sobie i okazał na żądanie wypis z licencji należy do przedsiębiorcy. W tej sytuacji obrona polegająca na wskazaniu w sposób ogólnikowy braku wiedzy czy też braku możliwości przeciwdziałania zachowaniu Kierowcy przez Spółkę nie może zostać uznana za skuteczną. Trafnie zatem organ odwoławczy przyjął, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Od dnia ujawnienia naruszenia do dnia nałożenia kary pieniężnej nie upłynął okres ponad dwóch lat, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Końcowo Sąd wskazuje, że w sprawie organy nie dopuściły się także naruszenia zasady informowania stron, o której mowa w art. 9 k.p.a. Przede wszystkim w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania Strona została pouczona m.in. o treści art. 92c u.t.d. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.