VI SA/Wa 3768/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiornika radiofonicznego oraz ustalenia opłaty za jego używanie oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, ze. zm., dalej u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania J. L. od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] nakazującej rejestrację jednego używanego odbiornika radiofonicznego oraz ustalającej opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego w kwocie 177 zł – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne. W dniu [...] maja 2014 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w lokalu położonym przy ul. D. [...] w S. zajmowanym przez sekretariat szkoły "C." prowadzonej przez J. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwa "C." z głównym miejscem wykonywania działalności przy ul. W. [...] w W. (dalej zwany "skarżącym"). Kontrola została przeprowadzona w obecności M. B. i M. A. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez M. B. W wyniku kontroli ujawniono w lokalu - sekretariacie ww. szkoły - 1 radioodbiornik "[...]", który odbierał program [...]. W protokole kontroli odnotowano, że po uruchomieniu odbiornika przez M. A., stwierdzono, że ww. odbiornik radiofoniczny jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiornika radiofonicznego wynosi cztery lata i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia M. B. W protokole odnotowano także, że M. B. oświadczył, iż odbiornik nie jest używany. W skierowanym do organu I instancji piśmie z dnia [...] maja 2015 r. M. B. i M. A. podnieśli, że odbiornik odnotowany w czasie kontroli to radio – odtwarzacz CD służący do nauki oraz egzaminów państwowych z języka obcego w zakresie odtwarzania CD, a nie radia i stanowi bazę dydaktyczną. Przed egzaminami radio-odtwarzacze będące na wyposażeniu szkoły są sprawdzane pod kątem sprawności ich funkcjonowania przez pracowników sekretariatów szkoły, tak by nie zawiodły podczas egzaminu. Omawiany odtwarzacz podczas kontroli nie był włączony klawiszem umożliwiającym odsłuchiwanie stacji radiowej, czego świadkami były osoby kontrolujące oraz pracownicy sekretariatu. Organ I instancji pismem z dnia [...] maja 2014 r. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Do pisma załączono kopię protokołu kontroli. Ponadto organ, odnosząc się do ww. pisma z dnia [...] maja 2014 r. wskazał, że w przypadku użytkowania odbiornika radiofonicznego umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu, pomimo tego, że jest on wykorzystywany wyłącznie do odtwarzania płyt CD, zgodnie z ustawą o opłatach abonamentowych istnieje obowiązek rejestracji używanego odbiornika radiowego i wnoszenia opłat abonamentowych Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w związku z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 1140) oraz art. 104 k.p.a., nakazał rejestrację jednego używanego odbiornika radiofonicznego oraz ustalił opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego w kwocie 177 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Za odbiornik podlegający rejestracji uważa się urządzenie stałe lub przenośne umożliwiające natychmiastowy odbiór programu radiowego lub telewizyjnego. Osoby prawne, instytucje i organizacje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą, zakłady lub pracownie produkcyjne i usługowe, sklepy, bary, restauracje itp. zobowiązane są do rejestracji każdego użytkowanego odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego i wnoszenia opłat abonamentowych za ich użytkowanie. Organ wskazał, że strona skarżąca w dniu kontroli, tj. [...] maja 2014 r., posiadała i użytkowała jeden odbiornik radiofoniczny, a do dnia wydania przedmiotowej decyzji nie dopełniła obowiązku rejestracji tego odbiornika radiofonicznego. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący zarzucił: - naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący i wszechstronny przedmiotowej sprawy, - naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony, - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapełnienie stronie czynnego udziału w kontroli, - naruszenie art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wobec niespełnienia przesłanek określonych wskazanymi przepisami. Skarżący wskazał, że decyzja I instancji zawiera błędne oznaczenie strony – "J. L. C., ul. W. [...]", podczas gdy prawidłowo skarżącym jest J. L., a pod adresem ul. W. [...] w L. skarżący nie zamieszkuje. Znajduje się pod nim obsługa administracyjna, księgowa i prawna Szkół [...]. Tym samym podważać można prawidłowość oznaczenia strony w zaskarżonej decyzji oraz skuteczność doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postepowania. Ponadto podniósł, że wyniki postępowania i wynikające z nich ustalenia nie pozwalają na zobowiązanie skarżącego jako posiadacza do rejestracji odbiornika radiofonicznego i nałożenia opłaty. Wskazał, że domniemanie wynikające z art. 2 ust. 2 u.o.a. można obalić, a w przedmiotowej sprawie zgodnie z oświadczeniem M. B. urządzenie nie było używane jako radio ale jako odtwarzacz CD. Ponadto z protokołu kontroli wynika, że w momencie wejścia kontrolerów odbiornik radiowy nie był włączony, nie był zatem faktycznie używany. Organ pominął ww. wyjaśnienia M. B. złożone w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. Zdaniem skarżącego wziąć należy pod uwagę także tą okoliczność, że przeważająca większość urządzeń odtwarzających płyty CD jest zintegrowana z radiem, zaopatrując się zatem w odtwarzacz CD otrzymuje się także odbiornik radiowy. Ponadto skarżący postawił zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., albowiem nie został zawiadomiony o terminie kontroli. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Minister Administracji i Cyfryzacji w uzasadnieniu odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 k.p.a. organ wskazał, że okoliczności przedmiotowej sprawy nie budziły wątpliwości. W czasie kontroli ustalono, że skarżący posiada wskazany w protokole niezarejestrowany odbiornik radiofoniczny, który jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony, organ przyznał, że nastąpiła omyłka w decyzji mająca charakter oczywisty, podlegająca sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. przez organ I instancji, tym samym nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego adresu zameldowania skarżącego, organ podniósł, że wszelka korespondencja w sprawie skierowana była do strony postępowania – osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą – na adres wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej jako adres do doręczeń. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. organ wskazał, że skarżący pismem z dnia [...] maja 2014 r. został zawiadomiony o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., jednakże po otrzymaniu ww. zawiadomienia nie wypowiedział się w przedmiocie kontroli. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 3, art. 7 ust. 6 u.o.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wobec niespełnienia przesłanek wskazanych przepisami, organ wskazał, iż ustawodawca w art. 2 ust. 2 u.o.a. wprowadził domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W przedmiotowej sprawie podczas przeprowadzonej kontroli odbiornik odbierał program [...]. Okoliczność, iż w omawianym odbiorniku, który ma funkcję radioodbiornika oraz odtwarzacza CD, funkcja radia nie jest wykorzystywana, nie stanowi podstawy do zniesienia obowiązku rejestracji i ponoszenia opłat abonamentowych. Dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać czy też korzysta, bądź nie, z programów nadawanych. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję J. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji. W uzasadnieniu skarżący powtórzył zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo skarżący wskazał, że co prawda prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą C., ale kontrowany lokal wykorzystywany jest przez szkoły C. sekretariat szkoły, co wynika z protokołu kontroli. Skarżący jest organem prowadzącym szkoły C. w S. w rozumieniu przepisów ustawy o systemie oświaty. W myśl art. 83a ustawy o systemie oświaty, prowadzenie szkoły nie jest działalnością gospodarczą. Nie można zatem uznać, że przedmiotowy odtwarzacz CD z odbiornikiem wykorzystywany był w ramach działalności gospodarczej przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Cyfryzacji i Administracji nie narusza ani przepisów postępowania, ani prawa materialnego w stopniu, który spowodowałby jej uchylenie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] czerwca 2014 r. , nakazującą rejestrację jednego używanego odbiornika radiofonicznego oraz ustalającej opłatę za używanie jednego niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego w kwocie 177 zł. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ miał uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za wymieniony w skarżonej decyzji niezarejestrowany odbiornik radiofoniczny. Powyższe znajduje oparcie zarówno w stanie faktycznym, jak i prawnym badanej sprawy. Na wstępie należy podnieść, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 u.o.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. K 2/03 (OTK ZU nr 8/A/2004, poz. 83), abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem abonament, mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony jest abonament rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej. Z wyroku Trybunału wynika zatem, iż opłatę abonamentową należy traktować na równi z daniną publiczną, której obowiązek świadczenia ma źródło w ustawie i ma charakter przymusowy (niezależny od woli osoby fizycznej lub innego podmiotu). Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, o czym stanowi ust. 4 art. 2 u.o.a. Jedyne ograniczenie tej zasady ustawodawca wprowadził w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Wykładnia literalna i funkcjonalna powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż adresatem normy prawnej jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej, przy czym wyraz "używanie" stanowi jest domniemanie zakładające, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Z treści przepisów ww. ustawy wynika także, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] maja 2014 r. w sekretariacie szkoły prowadzonej przez skarżącego ustalono, że w obiekcie tym znajduje się jeden sprawny odbiornik radiofoniczny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli podpisanego przez M. B., przedstawiciela skarżącego. Według twierdzeń zawartych w protokole kontroli po uruchomieniu odbiornika przez M. A., także przedstawiciela skarżącego, stwierdzono, że ww. odbiornik radiofoniczny marki [...] jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu (po uruchomieniu odbierał program [...]). Stwierdzony okres używania odbiornika radiofonicznego wynosi cztery lata i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia M. B. W protokole odnotowano także, że M. B. oświadczył, iż odbiornik nie jest używany. Tym samym, zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Protokół kontroli, zdaniem Sądu, zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym zdaniem Sądu moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez przedstawiciela skarżącego, co potwierdza prawdziwość zawartych w nim ustaleń. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. oraz aty. 7, art. 771 1.k.p.a. wskazać należy, że jest on bezzasadny. Zdaniem skarżącego domniemanie wynikające z art. 2 ust. 2 u.o.a. można obalić, a w przedmiotowej sprawie zgodnie z oświadczeniem M. B. urządzenie nie było używane jako radio ale jako odtwarzacz CD. Ponadto z protokołu kontroli wynika, że w momencie wejścia kontrolerów odbiornik radiowy nie był włączony, nie był zatem faktycznie używany. Ponadto przeważająca większość urządzeń odtwarzających płyty CD jest zintegrowana z radiem, zaopatrując się zatem w odtwarzacz CD otrzymuje się także odbiornik radiowy. Zdaniem Sądu bez znaczenia pozostaje to, na jakiej podstawie omawiany odbiornik spełnia wymóg z art. 2 ust. 7 u.o.a. tzn. jest urządzeniem technicznym dostosowanym do odbioru programu. Jak podkreśla się w orzecznictwie, dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych niż publiczne mediów (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 2437/06). Okoliczność, że funkcja radia nie jest wykorzystywana, nie stanowi podstawy do zniesienia obowiązku rejestracji odbiornika i ponoszenia opłat abonamentowych. Irrelewantne dla powstania ww. obowiązku jest także podnoszone przez skarżącego przeznaczenie omawianego odbiornika (funkcja pomocy dydaktycznej) oraz niemożność zakupu samodzielnego odtwarzacza CD bez funkcji radioodbiornika. Odbiornik radiofoniczny znajdujący się w posiadaniu skarżącego, nawet jeśli nie jest używany jako radioodbiornik, to w dalszym ciągu są urządzeniem o jakim mowa w art. 2 ust. 7 u.o.a. abonamentowych, potencjalnie zdolnym do natychmiastowego odbioru programu, a jedynie celowo, czasowo odłączonymi przez użytkownika od źródła zasilania i przekazu. Posiadanie odbiorników, które jedynie czasowo nie są używane, nie zwalnia z obowiązku zarejestrowania ich i odprowadzania należytych opłat abonamentowych (vide: wyrok WSA z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1123/04). Zdaniem Sądu przedstawiony wyżej zebrany przez organy materiał dowodowy jest spójny i potwierdza, że w dniu kontroli tj. [...] maja 2014 r. ujawniono w lokalu zajmowanym przez prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą jeden niezarejestrowany odbiornik radiofoniczny będąc w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W tej sytuacji, należy w konsekwencji uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony. Należy zgodzić się z organem, że w decyzji I instancji nastąpiła omyłka mająca charakter oczywisty, podlegająca sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. przez organ I instancji, tym samym nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji. Ponadto wskazać należy, że jak wynika z informacji zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej skarżący prowadzi działalność gospodarcza pod nazwą "C.". Głównym miejscem wykonywania działalności przez skarżącego jest W. [...] w W., natomiast jednym z dodatkowych miejsc wykonywania działalności gospodarczej jest ul. D. [...] w S. (powyższy dokument załączono do akt administracyjnych sprawy). W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że działalność prowadzona pod ww. adresem w S. zgodnie z informacją zawartą w rejestrze REGON to "pozostała pozaszkolna forma edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowana". Należy zgodzić się z organem. iż co prawda w świetle art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) prowadzenie szkoły nie jest działalnością gospodarczą, ale z powyższego wynika, że w lokalu przy ul. D. [...] w S. jest prowadzona działalność oświatowa, nieobejmująca prowadzenia szkoły, która może być podejmowana na zasadach określonych w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, do której ma zastosowanie art. 83a ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Tym samym organ słusznie uznał, że skarżący w omawianym lokalu prowadził działalność gospodarczą. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o kontroli, wskazać należy, że kontrola o której mowa w art. 7 u.o.a. ma na celu jedynie ustalenie czy w lokalu są używane niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne. Poczynione w trakcie kontroli ustalenia stanowią podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego a w konsekwencji do wydania decyzji. Kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników nie jest czynnością podejmowaną w toku postepowania administracyjnego, a tym samym nie mają do niej zastosowania przepisy k.p.a. Stanowi ona dopiero podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników, które to postępowanie mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Tym samym organ I instancji nie miał obowiązku informowania skarżącego o terminie przeprowadzenia kontroli. Obowiązek taki nie wynika z ustawy o opłatach abonamentowych i byłby sprzeczny z samą istotą kontroli. Skarżący pismem z dnia [...] maja 2014 r. został poinformowany o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego oraz o wynikającym z art. 10 k.p.a. prawie czynnego udziału w postępowaniu. Wobec powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. za prawidłową. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.