VI SA/Wa 382/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. I. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie ze skargi I. I. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania I. I. (nazywanej dalej "skarżącą") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 14.700 złotych, utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję. W uzasadnieniu skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącej. Skarżąca podała, że zapłata kwoty 14.700 złotych spowoduje utratę środków pieniężnych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej i utrzymania płynności finansowej przedsiębiorstwa, co grozić może upadłością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OZ 779/09, Lex nr 552417), zaś obowiązkiem wnioskodawcy jest takie uzasadnienie wniosku, by Sąd został przekonany o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: dnia 12 października 2010 r. sygn. akt I GZ 316/10, Lex nr 607229; z dnia 4 marca 2010 r. sygn. akt II OZ 178/10, Lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795). Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podała co prawda, że zapłata kary pieniężnej w kwocie 17.400 złotych może skutkować utratą środków finansowych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej i utrzymania płynności finansowej przedsiębiorstwa, jednakże na potwierdzenie tych okoliczności, nie przedłożyła żadnych dokumentów, które uprawdopodobniłyby wystąpienie w sprawie jednej z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów na potwierdzenie argumentów podniesionych przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać wnioskodawcę w trybie art. 49 p.p.s.a. W związku z tym, że skarżąca nie uprawdopodobniła stosownymi dokumentami zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.