VI SA/Wa 386/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę W dniu [...] grudnia 2013 r. w B. na ul. G. patrol z KMP w B. zatrzymał i poddał kontroli pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z pięcioosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Z przeprowadzonych czynności kontrolujący funkcjonariusz Policji sporządził notatkę urzędową z dnia 20 grudnia 2013 r. Następnie dnia 20 grudnia 2013 r. inspektor Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę ww. pojazdu członowego. Pojazdem członowym kierował K. W., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem 21 sztuk elementów stalowych konstrukcji mostu (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy Pana A. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - długość pojazdu członowego 21,09 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 4,59 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 27,81 %), - szerokość pojazdu członowego 3,45 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 0,9 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,52 %), Podczas kontroli kierowca okazał m.in. zezwolenie kategorii V nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 6 miesięcy w terminie od dnia 3 września 2013 r. do dnia 2 marca 2014 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określonych w pozycji 5 tabeli. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych, W odwołaniu A. R. reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez nieustalenie czy możliwe było osobiste wykonanie przez kierowcę pomiaru szerokości pojazdu z ładunkiem, naruszenie art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b prd poprzez ich niezastosowanie i odmowę umorzenia postępowania w stosunku do skarżącego, pomimo, że okoliczności sprawy wskazują, że przewoźnik dochował staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, art. 140ab ust. 1 pkt 3 i załącznika nr 1 do prd, przez jego błędne zastosowanie, gdyż w odniesieniu do posiadanego zezwolenia kategorii V rzeczywista długość pojazdu członowego nie została przekroczona, zaś szerokość została przekroczona o 1,5 %. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że organ nie przeprowadził postępowania celem ustalenia, czy kierowca mógł osobiście dokonać pomiarów szerokości pojazdu z ładunkiem, a okoliczności sprawy wskazują, że podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Odwołujący się podkreślił, iż przekroczenie normy w zakresie szerokości pojazdu było minimalne tj. jedynie o 5 cm, a kierowca nie dysponował specjalistycznym sprzętem, który pozwoliłby na dokładne zmierzenie szerokości pojazdu. W ocenie pełnomocnika organ dokonał błędnej kwalifikacji ujawnionych naruszeń, mając na względzie fakt, że podmiot wykonujący przejazd legitymował się w dniu kontroli zezwoleniem kategorii V. Organ za punkt odniesienia do wyznaczenia wielkości przekroczenia dopuszczalnej normy przyjął wartości określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a mając na uwadze, iż poruszając się pojazdem o długości 21,09 m i szerokości 3,45 m, skarżący nie przekroczył dopuszczalnej długości, a szerokość została przekroczona w odniesieniu do wartości posiadanego zezwolenia o 1,5 %, w związku z czym przekroczenie to powinno uzasadniać nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych. W ocenie strony pojęcie dopuszczalnych wartości powinno więc być odnoszone do wartości wskazanych w posiadanym zezwoleniu. Mając na uwadze przedstawioną w treści odwołania argumentację strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1,4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 - zwanej dalej udp), po rozpatrzeniu odwołania A. R. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że stosownie do treści § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2013 r. poz. 951), szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m i nie obejmuje ona lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub z innych tworzyw sztucznych. Szerokość nadwozia pojazdu, który przeznaczony jest do przewozu towarów w określonej temperaturze, jeżeli jego ściany boczne wraz z izolacją termiczną mają grubość nie mniejszą niż 45 mm każda, może wynosić do 2,6 m. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego - 16,50 m. Pomiaru długości, szerokości pojazdu wraz z ładunkiem dokonano przy pomocy przymiaru wstęgowego o nr IB24, który w dniu kontroli legitymował się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. z datą ważności do 31 grudnia 2013 r. Organ wskazał, że jak stanowi Ip. 5 załącznika nr 1 do prd, zezwolenia kategorii V jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze publicznej: a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 601. Zdaniem GITD okazane zezwolenie było niewystarczające do uznania, iż kontrolowany przejazd odbywał się zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Przedmiotem transportu był ładunek podzielny w postaci kilkunastu sztuk elementów stalowanych mostu. Podczas kontroli sporządzono również dokumentacje fotograficzną przewożonego ładunku. W trakcie kontroli ustalono, iż szerokość pojazdu członowego wraz z ładunkiem wynosił 3,45 m, a więc przekraczała wartość 3,40 m - maksymalną dla zezwolenia kategorii V. Tym samym okazane zezwolenie było niewystarczające do uznania, iż kontrolowany przejazd odbywał się zgodzie z okazanym zezwoleniem. Skoro okazane zezwolenia było niewystarczające, to podstawą do wyznaczenie wielkości przetoczenia dopuszczalnych norm były wartości maksymalne, uregulowane w treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Trudno wymagać, aby podstawą do wyznaczenia wielkości przekroczenia dopuszczalnej normy były wartości określone w danym zezwoleniu, skoro było ono niewystarczające dla danego przejazdu drogowego. Normy uregulowane są w ww. rozporządzeniu, a kary pieniężne wynikają nie za przekroczenie konkretnych parametrów, lecz za brak właściwego zezwolenia. Skoro okazane zezwolenie nie było wystarczające to bez znaczenia jest wartość przekroczenia parametru, gdyż kara jest nakładana za brak zezwolenia. Poza tym karę wymierza się za przekroczenie normy, która jest zawsze taka sama, a nie za przekroczenie wartości zezwolenia danej kategorii. W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało więc karę jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustała się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 15000 złotych. Ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kierował się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd. Następnie organ dokonał wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 prd. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Jeżeli pomimo tego nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeżeli zatem kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII. Zezwolenie na tę kategorię wydaje się bowiem, gdy przekroczono wielkości dopuszczalnych odstępstw określonych w zezwoleniach kategorii I - VI. Organ odwoławczy zauważył, iż bez znaczenia na kwestię odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd jest okoliczność możliwości osobistego wykonania przez kierowcę pomiaru szerokości ładunku podjętego do przewozu. To podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął do przewozu powinien był przedsięwziąć kroki, aby pojazd był normatywny na drodze po której wykonuje przejazd, bądź uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego, czego jednak zaniechał. O tym, że pojęcia podmiot wykonujący przejazd nie można utożsamiać z kierowcą pojazdu świadczą przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414) - np. art. 92, który określa przypadki, w jakich kierowca podlega karze grzywny (ale nie karze pieniężnej nakładanej w drodze decyzji administracyjnej). Ustawodawca w treści art. 140aa ust, 3 pkt 1 ww. ustawy, nie określił kierującego pojazdem jako stronę postępowania administracyjnego, lecz wskazał jasno, że stroną postępowania administracyjnego jest podmiot wykonujący przejazd. Podmiotem wykonującym przejazd jest zaś ten na rzecz kogo jest on wykonywany. Kierowca wykonuje jedynie czynności kierowania pojazdem, jest dzierżycielem pojazdu, nie wykonuje przejazdu dla siebie lecz dla innej osoby. Gdyby ustawodawca chciał, aby odpowiedzialność administracyjną ponosił kierowca, to nie użył by zwrotu "podmiot wykonujący przejazd", lecz "kierujący pojazdem". Celowo więc użyto tego zwrotu, aby odpowiedzialność ponosili przewoźnicy drogowi, podmioty wykonujące przewozy na potrzeby własne itp., bez względu na to czy jest to osoba prawna, jednostka organizacyjna, czy osoba fizyczna itp. Wypada także zauważyć, iż zasada odpowiedzialności przedsiębiorstwa transportowego za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy zapisana jest wprost w przepisach dotyczących czasu pracy kierowców. W ocenie organu odwoławczego nie ma powodu, by uznać, iż akurat w przypadku naruszeń norm dotyczących parametrów pojazdu odpowiedzialność administracyjna miałaby wyglądać zupełnie inaczej, czyli tak jak oczekiwałby tego skarżący. Brak jest podstaw do uznania, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, skoro naruszenie było w istocie wynikiem decyzji podmiotu wykonującego przejazd, gdyż to on wykonuje przejazd. Zdaniem organu odwoławczego to od wartości dopuszczalnej wskazanej w powszechnie obowiązujących przepisach należy wyznaczać wielkość przekroczenia dopuszczalnej normy. Trudno oczekiwać, aby wielkość ta była wyznaczana od wartości określonej w treści danego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Warto zauważyć, iż przecież ustawodawca w treści poszczególnych zezwoleń wskazał różne graniczne wartości. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Pismem z dnia 05 stycznia 2015 r. A. R., reprezentowany przez pełnomocnika adwokata B. M., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art 7, 77, 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ uznał, iż przedmiotem przewozu był ładunek podzielny, a nie ładunek niepodzielny - art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia czy możliwe było osobiste wykonanie przez kierowcę pomiaru szerokości ładunku podjętego do przewozu, które w oczywisty sposób wykazałoby, iż szerokość ładunku przekracza o 5 cm szerokość ładunku dopuszczalną zgodnie z warunkami zezwolenia kategorii V 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez ich niezastosowanie i odmowę umorzenia postępowania w stosunku do Skarżącego, pomimo iż okoliczności sprawy wskazują, że przewoźnik dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia - art. 140ab ust. 1 pkt 3 w zw z załącznikiem nr 1 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż skarżący nie posiadając zezwolenia kategorii VII przekroczył dopuszczalne wartości w zakresie długości i szerokości pojazdu członowego o ponad 20%, co uzasadnia nałożenie kary w wysokości 15.000 zł, podczas gdy w odniesieniu do posiadanego przez Skarżącego zezwolenia kategorii V rzeczywista długość pojazdu członowego nie została przekroczona, zaś rzeczywista szerokość pojazdu członowego została przekroczona o 1,5% Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania celem umorzenia postępowania wobec skarżącego oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego którą nałożono na skarżącego karę pieniężnej w wysokości 15000 złotych. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] grudnia 2013 r. w B. na ul. G. patrol z KMP w B. zatrzymał i poddał kontroli pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z pięcioosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Następnie dnia [...] grudnia 2013 r. inspektor Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę ww. pojazdu członowego. Pojazdem członowym kierował K. W., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem 21 sztuk elementów stalowych konstrukcji mostu (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy Pana A. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - długość pojazdu członowego 21,09 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 4,59 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 27,81 %), - szerokość pojazdu członowego 3,45 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 0,9 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,52 %), Podczas kontroli kierowca okazał m.in. zezwolenie kategorii V nr [...]na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 6 miesięcy w terminie od dnia 3 września 2013 r. do dnia 2 marca 2014 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określonych w pozycji 5 tabeli. Organ uznał, że okazane zezwolenie było niewystarczające do uznania, że kontrolowany przejazd odbywał się zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi i orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych. W ocenie Sądu mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy stwierdzić należy, że decyzje organów obu instancji są prawidłowe. Definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej prd). Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami wymienionymi w art. 64 ust. 1, 2 i 3 prd. Zalicza się do nich wymóg uzyskania zezwolenia. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 prd). Stosownie do art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 prd ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 prd wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii I -VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca, bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zgodnie z treścią § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2013 r. poz. 951), szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m i nie obejmuje ona lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub z innych tworzyw sztucznych. Szerokość nadwozia pojazdu, który przeznaczony jest do przewozu towarów w określonej temperaturze, jeżeli jego ściany boczne wraz z izolacją termiczną mają grubość nie mniejszą niż 45 mm każda, może wynosić do 2,6 m. Jak stanowi § 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego - 16,50 m. Pomiaru długości, szerokości pojazdu wraz z ładunkiem dokonano przy pomocy przymiaru wstęgowego o nr IB24, który w dniu kontroli legitymował się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. z datą ważności do 31 grudnia 2013 r. W trakcie kontroli ustalono, iż szerokość pojazdu członowego wraz z ładunkiem wynosił 3,45 m, a więc przekraczała wartość 3,40 m - maksymalną dla zezwolenia kategorii V. Dlatego tez zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że okazane zezwolenie było niewystarczające do uznania, iż kontrolowany przejazd odbywał się zgodzie z okazanym zezwoleniem. Jednocześnie wbrew twierdzeniom strony skarżącej podstawą do wyznaczenie wielkości przetoczenia dopuszczalnych norm były wartości maksymalne, uregulowane w treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Za bezzasadne uznać należy stanowisko skarżącego, że podstawą do wyznaczenia wielkości przekroczenia dopuszczalnej normy powinny być wartości określone w danym zezwoleniu, skoro było ono niewystarczające dla danego przejazdu drogowego. W niniejszym stanie faktycznym karę pieniężną należało więc karę jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustała się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 15000 złotych. Ponadto w toku postępowania, strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. W rozpatrywanym przypadku przewożono elementy stalowych konstrukcji mostu, (ładunek podzielny), które nie stanowią ładunku sypkiego, ani drewna. Nie znajduje więc także zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.