VI SA/Wa 3872/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 27 września 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. l, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 2, ust. 4 i ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 728, dalej: "u.t.d."), art. 71, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm., dalej "P.r.d."), § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019, poz. 2141, dalej: "rozporządzenie w sprawie kontroli") oraz Ip. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania K. P. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, dalej "ŚWITD", z 5 stycznia 2024 r. o nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 200 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawą faktyczną rozstrzygnięcia jest naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Organ wskazał, że 25 października 2023 r., na drodze krajowej nr [...], w miejscowości C., kontroli poddano pojazd ciężarowy marki R. o nr rej. [...], którym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie Niemcy-Słowacja w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy: [...] SP. Z O.O. (dalej: "Przedsięiorca"). W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że ww. pojazd nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego dopuszczającego go do ruchu drogowego. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...]z 25 października 2023 r. GITD wyjaśnił, że ŚWITD pismem z 6 listopada 2023 r. zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu, w związku z naruszeniem ujawnionym w wyniku kontroli drogowej z 25 października 2023 r. Jednocześnie organ poinformował Stronę, iż zgodnie art. 10 § 1 K.p.a., ma ona prawo do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również pouczył Stronę o prawie wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii odpisów, a także żądania uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy. Ww. pismo doręczono stronie 20 listopada 2023 r. i pozostało bez odpowiedzi. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez ŚWITD decyzji administracyjnej z 5 stycznia 2024 r. o nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł. Decyzja została doręczona stronie w dniu 19 stycznia 2024 r. Pismem nadanym w UP W. 30 stycznia 2024 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji I instancji. GITD rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie, wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie toczy się wobec Strony, jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. W omawianym przypadku doszło bowiem do naruszenia obowiązków związanych z przewozem drogowym przez Stronę nie jako wykonawcy przewozu, lecz jako osoby zarządzającej transportem. Organ wyjaśnił, że na podstawie danych zawartych w bazie KREPTD ustalono, że Strona posiada certyfikat kompetencji zawodowych w drogowym transporcie rzeczy nr [...]. GITD powtórzył ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji uznając je za prawidłowe. Wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego: dowodu rejestracyjnego, a przede wszystkim z protokołu kontroli z 25 października 2023 r., pojazd marki R. o nr rej. [...], którym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie w imieniu i na rzecz Przedsiębiorcy, nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego dopuszczającego go do ruchu drogowego. Ostatnie okresowe badanie techniczne ww. pojazdu zostało wykonane 27 września 2022 r., a więc kolejne powinno zostać przeprowadzone do 27 września 2023 r. Po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu GITD uznał, że decyzję I instancji należy utrzymać w mocy. Organ nie zgodził się z zarzutami podniesionymi przez Stronę w odwołaniu od decyzji I instancji. Pismem z 22 października 2024 r., Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 27 września 2024 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania w całości. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 189a § 2 pkt 1 -3 oraz art. I89f K.p.a., poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że nie zbagatelizował przedmiotowego postępowania, ale niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania wprowadził w przedsiębiorstwie plan naprawczy celem wyeliminowania niebezpieczeństwa powtórzenia się w przyszłości tożsamych lub podobnych naruszeń, za które może zostać nałożona kara pieniężna. Skarżący dodał, że w toku postępowania administracyjnego opisał wdrożone działania naprawcze m.in. wprowadzenie kalendarza elektronicznego w celu kontroli terminów, wyposażenie i zapoznanie kierowców z listą kontrolną kierowcy ciężarówki i "Teczką kierowcy". Kierowcy zostali poinformowani o tym, że będą wobec nich stosowane kary przewidziane w kodeksie pracy za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Tym samym, zdaniem Skarżącego, zostało potwierdzone usunięcie naruszenia prawa, co w konsekwencji powinno doprowadzić do odstąpienia od nałożenia kary. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie na Skarżącego, jako zarządzającego transportem w Przedsiębiorstwie, została nałożona kara pieniężna za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Zgodnie z art. 81 ust. 1, 2 i 3 P.r.d., właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego (ust. 1 ). Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (ust. 2). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 3). Jak wynika z art. 81 ust. 5 P.r.d., okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Wskazania wymaga, że zastrzeżenia z ust. 6-10 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 82 ust. 1 i 2 P.r.d., organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu (ust. 1). Uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: 1) wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; 2) wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu. W niniejszej sprawie wykonywany był 25 października 2023 r., międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie Niemcy-Słowacja w imieniu i na rzecz Przedsiębiorcy, pojazdem ciężarowym marki R. o nr rej. [...], który nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego dopuszczającego go do ruchu drogowego. Jak wynika z dowodu rejestracyjnego pojazdu ostatnie okresowe badanie techniczne ww. pojazdu zostało wykonane 27 września 2022 r., a więc kolejne powinno zostać przeprowadzone do 27 września 2023 r. Do dnia kontroli – 25 października 2023 r. badanie nie zostało przeprowadzone. Powyższe okoliczności faktyczne, ustalone przez organy, nie budzą wątpliwości w sprawie, nie kwestionuje ich Skarżący. Organy ustaliły ponadto, co również nie budzi wątpliwości w sprawie, że Skarżący jest zarządzającym transportem w Przedsiębiorstwie. Organ wyjaśnił, że na podstawie danych zawartych w bazie KREPTD ustalono, że Strona posiada certyfikat kompetencji zawodowych w drogowym transporcie rzeczy nr [...]. Zgodnie z art. 7c u.t.d., przedsiębiorca może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W świetle art. 2 ust. 5 rozporządzenia 1071/2009, "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Jak wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. W świetle art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 22 lit. d oraz lit. l u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.) i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, zawiera załącznik nr 4 do u.t.d. Zgodnie z lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, jest objęte karą pieniężną w wysokości 200 zł. W świetle powyższego stanu faktycznego oraz przytoczonych przepisów prawa organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 200 zł. za dokonanie 25 października 2023 r., międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na trasie Niemcy-Słowacja w imieniu i na rzecz Przedsiębiorcy, pojazdem ciężarowym marki R. o nr rej. [...], który nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego dopuszczającego go do ruchu drogowego, co prawidłowo uznał również GITD. W świetle przytoczonych przepisów – art. 81 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 5 P.r.d. – sporny pojazd objęty był wymogiem corocznego, okresowego badania technicznego, co oznacza, że powinien zostać poddany badaniu technicznemu 27 września 2023 r. Badanie to nie zostało przeprowadzone w tym, terminie, jak również nie zostało przeprowadzone do dnia kontroli drogowej 25 października 2023 r. Przewóz drogowy zatem 25 października 2023 r. spornym pojazdów odbywał się bez ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego za co w świetle art. 92a ust. 2 u.t.d., ponosił odpowiedzialność również Skarżący, jako zarządzającym transportem w Przedsiębiorstwie. Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 189a § 2 pkt 1 -3 oraz art. I89f K.p.a., poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny, zdaniem Skarżącego, znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Sąd, uwzględniając najnowsze orzecznictwo NSA stwierdza, że w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 189f § 1 K.p.a. Art. 189f K.p.a. w związku z art. 189a K.p.a., nie ma zastosowania do kar orzekanych na podstawie przepisów u.t.d., bowiem przepisy u.t.d. regulują odmiennie problematykę unormowaną w Kodeksie postępowania administracyjnego w zakresie kar administracyjnych. Jest to stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone np. w wyroku z 28 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 1881/23, które jest sprzeczne ze stanowiskiem wyrażonym wcześniej w wyrokach WSA w Warszawie np. z 22 maja 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 198/23 i z 31 sierpnia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3023/23. Zgodnie z art. 189f § 1 K.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zasady wyłączające odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego regulują art. 92b oraz 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92b u.t.d. "1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2." Zgodnie natomiast z art. 92c u.t.d. "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ." W tej sytuacji należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 189a § 2 K.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z regulacji tej wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVA K.p.a. "Administracyjne kary pieniężne", nie mają zastosowania i nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, K.p.a., to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu. Oznacza to, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021). Stosowanie art. 92 b i art. 92c u.t.d., w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f K.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Również zatem w zakresie zastosowania w niniejszej sprawie art. 189f K.p.a., zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa. Sąd stwierdza, że organy działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.) oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w K.p.a i prawidłowo ustalił stan faktyczny, a następnie dokonał jego prawidłowej subsumcji prawnej. Organ podjął zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Organ dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że materiał ten potwierdza (art. 80 K.p.a.), że Skarżący jako zarządzający transportem w Przedsiębiorstwie, podlegał nałożonej na niego karze pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Organ ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadnił powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.