VI SA/Wa 390/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2013 r. sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej V. S.A. z siedzibą w K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także: "Prezes NFZ"), działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm. - dalej także: "ustawa o świadczeniach") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania spółki V. S.A. z siedzibą w K. prowadzącą Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" przy ul. [...] w W. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także jako: "Dyrektor [...]OW NFZ") z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] oddalającej odwołanie strony skarżącej od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie badania rezonansu magnetycznego na terenie powiatu W., o kodzie postępowania numer [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja Prezesa NFZ została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] kwietnia 2012 r. ogłosił konkurs ofert nr [...] o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w okresie od dnia [...] lipca 2012 r. do [...] grudnia 2013 r. w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna w zakresie: badania rezonansu magnetycznego na terenie powiatu W.. W ogłoszeniu przedmiotowego postępowania wartość zamówienia określono na nie większą niż 1.575.000,00 PLN na okres rozliczeniowy od 1 lipca 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Informacja o ogłoszeniu postępowania została opublikowana na tablicy ogłoszeń oraz stronie internetowej [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, co oznaczało, że wypełniona została dyspozycja art. 151 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Z ogłoszenia wynikało, że oferenci przystępujący do konkursu ofert winni byli spełniać wymagania określone przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia oraz wymagania wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, wskazane w: - ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r .o działalności leczniczej (Dz. U. 2011 nr 112 poz. 654); - ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, - rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. 2011 nr 293 poz. 1729); - rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. nr 273 poz. 2719); - rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 81 poz. 484); - rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz. U. 111, poz. 653 ze zm.); - Zarządzeniu nr 46/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 września 2011 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie opieki zdrowotnej, zmienionego zarządzeniem Nr 53/2011/DSOZ z dnia 30 września 2011 r., zwanym dalej "zarządzeniem 46/2011/DSOZ ze zm."; - Zarządzeniu Nr 54/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 września 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, ze zm., zwanym dalej "zarządzeniem 54/2011/DSOZ ze zm."; - Zarządzeniu Nr 81/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 4 listopada 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna, zwanym dalej "zarządzeniem 81/2011/DSOZ"; - Regulaminie pracy komisji prowadzącej postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (załącznik do Uchwały nr 36/2005 Rady NFZ z dnia 4 października 2005 r.). W przedmiotowym postępowaniu zostało złożonych 9 ofert, w tym oferta skarżącej spółki, która została zarejestrowana w systemie informatycznym [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ pod numerem [...]. Strona skarżąca do swojej oferty dołączyła oświadczenie z dnia [...] maja 2012 r., że zapoznała się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz przyjmuje je do wykonania. Komisja konkursowa, dokonując oceny formalno-prawnej ofert stwierdziła prawidłowość ogłoszenia postępowania prowadzonego w trybie konkursu ofert. Protokołem z posiedzenia Komisji konkursowej w części jawnej w dniu [...] maja 2012 r. Komisja przyjęła do dalszego postępowania 8 ofert po uprzednim wezwaniu 6 oferentów do usunięcia braków formalnych, pod rygorem odrzucenia oferty. Jednym z oferentów wezwanych do usunięcia braków formalnych była skarżąca spółka. Wspominane braki dotyczyły nie dołączenia do oferty "kopii polisy lub innego dokumentu potwierdzającego zawarcie przez oferenta umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oferenta za szkody wyrządzone w związku z udzielaniem świadczeń w zakresie przedmiotu postępowania". Pismem z dnia [...] maja 2012 r. skarżąca spółka przekazał zobowiązanie do zawarcia polisy OC na cały okres obowiązywania umowy, zachowując termin wskazany w wezwaniu oraz spełniając wymogi formalne. Dnia [...] maja 2012 r. strona skarżąca została wezwana do wyjaśnienia elementów spornych harmonogramu personelu, których występowanie stwierdzono podczas oceny oferty przez Komisję konkursową. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. skarżąca spółka przedstawiła szczegółowy harmonogram tygodniowy osób, które będą udzielać świadczeń w pracowni rezonansu magnetycznego. W dniu [...] czerwca 2012 r. Komisja konkursowa na podstawie przesłanego oświadczenia skarżącej wprowadziła zmiany w wykazie osób personelu i ich harmonogramie czasu pracy. Oferta skarżącej spełniła wymogi formalno-prawne i została przekazana do oceny w części niejawnej postępowania konkursowego. Z rankingu otwarcia przedmiotowego postępowania wynika, iż oferta skarżącej spółki zajęła 4 pozycję, z łączną liczbą punktów oceny 54,5 punktów (za ofertę cenową - 20 punktów, za kompleksowość - 15 punktów, za jakość - 4,5 punktów, za dostępność - 15 punktów). Następnie w dniu [...] czerwca 2012 r. Komisja konkursowa, działając na podstawie przepisu art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach, w celu ustalenia liczby i ceny planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej przeprowadziła negocjacje z oferentami, w wyniku których ustalono cenę jednostkową dla świadczenia w zakresie badania rezonansu magnetycznego (8,10 zł) oraz ilość świadczeń w wymiarze 14.908,00 punktów jednostkowych na wartość 120.754,80 zł. Strony podpisały protokół końcowy z negocjacji w dniu [...] czerwca 2012 r., który zawiera ostateczne (zbieżne) stanowiska stron w procesie negocjacji, co do ilości i ceny. Jednocześnie w protokole z przeprowadzonych negocjacji została zamieszczona uwaga, o następującej treści: "(...) Zbieżność stanowisk w protokole końcowym nie oznacza dokonania wyboru oferenta i przyrzeczenia zawarcia umowy (...)". W wyniku uszeregowania ofert w kolejności wynikającej z łącznej liczby punktów oceny, Komisja konkursowa dokonała wyboru oferentów w kolejności zgodnej z uzyskaną pozycją w rankingu końcowym, aż do wyczerpania łącznej wartości zamówienia określonej w ogłoszeniu. Ostatecznie, w rankingu końcowym, oferta skarżącej spółki została sklasyfikowana na 4 pozycji rankingowej, z łączną liczbą punktów oceny 54,5 punktów, tj. powyżej pozycji, przy której [...] Oddział Wojewódzki NFZ wyczerpał środku finansowe przeznaczone w niniejszym postępowaniu. W dniu [...] czerwca 2012 r. nastąpiło rozstrzygnięcie spornego postępowania konkursowego nr [...], w wyniku którego Komisja konkursowa wybrała 7 ofert, a następnie zamieściła zarówno w siedzibie, jak i na stronie internetowej [...] Oddziału Wojewódzkiego Funduszu ogłoszenie o rozstrzygnięciu postępowania w trybie konkursu ofert. Komisja konkursowa, dokonując rozstrzygnięcia postępowania w dniu [...] czerwca 2012 r., wybrała m.in. ofertę złożoną przez skarżącą spółkę V. S.A. z siedzibą w K.. W dniu [...] czerwca 2012 r. strona skarżąca - działając na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy oświadczeniach - wniosła do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia Komisji konkursowej. W dowołaniu skarżąca spółka zarzuciła Komisji konkursowej naruszenie: - art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach - poprzez nieodrzucenie ofert zawierających nieprawdziwe informacje w zakresie posiadania Certyfikatu Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia, - art. 134 ustawy o świadczeniach w związku z art. 9 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, a także art. 32 Konstytucji RP - poprzez nierówne traktowanie oferentów, naruszenie zasady uczciwej konkurencji oraz nadużywania pozycji dominującej i stosowania różnych kryteriów różnicujących podmioty lecznicze, - naruszenia Zarządzenia nr 54/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 30 września 2011 r. oraz zarządzenia nr 81/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 4 listopada 2011 r. - poprzez błędne obliczenie w postępowaniu konkursowym punktów za jakość świadczonych usług i tym samym błędne i nieuzasadnione przyznanie niektórym oferentom dodatkowych punktów za jakośc świadczonych usług i tym samym błędne i nieuzasadnione przyznanie niektórym oferentom dodatkowych punktów, a także poprzez jednostronną, uznaniową i nieznajdującą oparcia w przepisach prawnych ocenę kryterium polegającego na spełnianiu przez oferentów wymogu wykonania minimum 2500 badań RM rocznie oraz posiadania Certyfikatu Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Fundusz Zdrowia - działając na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy o świadczeniach - decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], oddalił w całości odwołanie skarżącej spółki. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor [...]OW NFZ wskazał, że pytanie dotyczące posiadania certyfikatu Centrum Monitorowania Jakości nie zostało sformułowane w sposób jednoznacznie odnoszący się do posiadania certyfikatu w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna, czy też generalnie wyszczególniającego inny rodzaj świadczeń. Organ wyjaśnił, że powyższe pytanie dotyczy zewnętrznej oceny jakości i samego faktu posiadania przedmiotowego certyfikatu, nie wskazuje jednocześnie, że oferent ma posiadać certyfikat właśnie w jednym, wąskim zakresie. Organ wskazał, że w załączeniu do zarządzenia Prezesa NFZ Nr 81/2011/DSOZ z dnia 4 listopada 2011 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w tabeli 1.13.2 ambulatoryjne świadczenia diagnostyczne kosztochłonne jedną z opcji wyboru jest możliwość zaznaczenia odpowiedzi: "certyfikat wydany przez Centrum Monitorowania Jakości", ważny w dniu zawarcia umowy. Organ wyjaśnił także, że pytanie dotyczące liczby wykonywanych badań dotyczy wszystkich badań rezonansu magnetycznego wykonywanych przez świadczeniobiorcę. Zdaniem Dyrektora [...]OW NFZ, możliwość uzyskania dodatkowych punktów za posiadanie certyfikatu nie stanowi o uprzywilejowaniu tych oferentów wobec niektórych świadczeniobirców. Organ wyjaśnił, że jeśli oferent nie jest w stanie spełnić wymagań postawionych przez Fundusz, to nie można automatycznie stwierdzić, że doszło do naruszenia przepisów art. 134 ustawy o świadczeniach. Dyrektor [...]OW NFZ wskazał ponadto, że skarżący oferent został poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w jego sprawie materiałem dowodowym i skorzystał ze swojego uprawnienia. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. skarżąca spółka wniosła do Prezesa NFZ dowołanie od powyższej decyzji Dyrektora [...]OW NFZ. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora [...]OW NFZ, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i orzeczenie o uchyleniu rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert, objętego zaskarżoną decyzją, ewentualnie o uchylenie spornej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, strona skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie: 1) art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach w związku z § 6 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań - poprzez brak weryfikacji i odrzucenia ofert zawierających nieprawdziwe informacje w zakresie posiadania certyfikatu Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia dotyczącego spełniania standardów akredytacyjnych przyjętych dla podmiotów wykonujących ambulatoryjne świadczenia diagnostyczne kosztochłonne oraz w zakresie wykonywania w pracowni minimum 2 500 badań rezonansu magnetycznego w ciągu roku; 2) art. 134 ustawy o świadczeniach, art. 9 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, a także art. 32 Konstytucji RP - poprzez nierówne traktowanie oferentów, naruszenie zasady uczciwej konkurencji oraz nadużywanie pozycji dominującej i stosowanie nieuzasadnionych prawnie, ekonomicznie i organizacyjnie kryteriów różnicujących podmioty lecznicze; 3) błędną wykładnię i naruszenie przepisów zarządzenia nr 54/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 30 września 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wraz z załącznikami, w szczególności § 1 ust. 2 zarządzenia nr 54/2011/DSOZ i załącznik nr 3 część b zarządzenia nr 81/2011/DSOZ - poprzez przyjęcie, że pytanie zawarte w ofercie AOS dotyczące minimalnej liczby wykonywanych badań RM odnosi się do wszystkich lokalizacji (pracowni) oferenta; 4) błędną wykładnię i naruszenie przepisów zarządzenia nr 82/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 4 listopada 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wraz z załącznikiem - tabela 1.13.2. - poprzez przyjęcie, że objęty nią certyfikat Centrum Monitorowania Jakości nie odnosi się jednoznacznie do zakresu ambulatoryjne świadczenia diagnostyczne kosztochłonne; 5) art. 10, art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak porównania przedmiotowych ofert, na podstawie jednolitych kryteriów wynikających z przepisów ustawy i przepisów obowiązujących Komisję konkursową, co uniemożliwiło odwołującemu wypowiedzenie się co do istotnych okoliczności sprawy. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Prezes NFZ - działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Dyrektora [...]OW NFZ z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Prezes NFZ stwierdził, że strona skarżąca nie udowodniła uchybień ani w zakresie pracy Komisji konkursowej podczas prowadzonego postępowania, ani też naruszenia prawa w zakresie wydanej przez organ I instancji decyzji. Prezes NFZ podkreślił, że biorąc pod uwagę dokumentację spornego postępowania konkursowego, za niezasadne należy uznać zarzuty skarżącej spółki dotyczące naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ogłoszenia o postępowaniu poprzez niezastosowanie ww. przepisów prawa i w konsekwencji brak weryfikacji i odrzucenia ofert zawierających nieprawdziwe informacje, co skutkowało dopuszczeniem do konkursu oferentów podających nieprawdziwe informacje. Zdaniem Prezesa NFZ, z analizy niniejszego postępowania wynika, że prowadząc sporne postępowanie, Komisja konkursowa dokonała sprawdzenia wszystkich złożonych ofert. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że Komisja konkursowa ustaliła, iż oferty biorące udział w postępowaniu spełniają wymagane warunki określone w przepisach prawa oraz warunki określone przez Prezesa NFZ na postawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach, wobec czego nie zachodzą wobec nich przesłanki określone w art. 149 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy. Prezes NFZ pokreślił, że zgodnie z zasadami postępowania prowadzonego na podstawie ustawy o świadczeniach, spełnienie szeregu wymogów odbywa się na podstawie oświadczeń złożonych przez oferenta. Prezes NFZ wskazał, że w tym zakresie Fundusz działa w zaufaniu do oferentów, którzy świadomi są skutków podania nieprawidłowych danych w trakcie postępowania określonych w § 36 ust. 1, 2, 3 "Ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej" stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia z dnia 6 maja 2008 r. Organ odwoławczy ponadto podkreślił, że zgodnie z powyższymi przepisami podanie nieprawidłowych danych w trakcie postępowania skutkować może rozwiązaniem umowy o udzielanie świadczeń bez wypowiedzenia. Prezes NFZ zauważył, że stwierdzenie podania nieprawidłowych danych przez oferenta może nastąpić w trakcie badania oferty lub podczas kontroli przeprowadzonej w trybie wskazanym w § 6 rozporządzenia w sprawie sposobu ogłoszenia o postępowaniu. Organ podkreślił także, że Komisja konkursowa, korzystając z uprawnienia wynikającego z § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ogłoszenia o postępowaniu, przeprowadziła kontrolę u skarżącego. Organ wskazał, że podczas powyższej kontroli Komisja konkursowa potwierdziła prawdziwość i prawidłowość danych zawartych w ofercie. Prezes NFZ zwrócił uwagę także na fakt, że przeprowadzenie kontroli u jednego z oferentów nie niesie za sobą konieczności przeprowadzania kontroli u pozostałych oferentów biorących udział w postępowaniu konkursowym. Prezes NFZ przywołał tezę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 265/10 stanowiącą, że uprawnienie Komisji konkursowej do przeprowadzania kontroli "(...) nie może być rozumiane jako przejaw nierównego traktowania uczestników konkursu, mieści się bowiem w granicach swobodnego wyboru Komisji konkursowej (...)". Prezes NFZ uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - zasada równego traktowania świadczeniodawców, wynikająca z art. 134 ustawy o świadczeniach, została w przedmiotowym postępowaniu spełniona, ponieważ ofertę skarżącej spółki przyjęto do postępowania konkursowego, a następnie oceniono według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców zasad. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Prezes NFZ, na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o świadczeniach był uprawniony do określenia kryteriów oceny ofert oraz warunków wymaganych od świadczeniodawców, które były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania. Zdaniem Prezesa NFZ, że Komisja konkursowa, prowadząc sporne postępowanie, zapewniła równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem zostały udostępnione oferentom na takich samych zasadach. Prezes NFZ podkreślił, że skarżąca spółka, przystępując do postępowania, miała możliwość zapoznać się z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców oraz kryteriami oceny ofert, jednakowymi dla wszystkich oferentów, które zostały podane w w/w ogłoszeniu konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Prezes NFZ jednocześnie wskazał, że każdy ze świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu składa stosowne oświadczenie, iż zapoznał się z warunkami postępowania dotyczącymi zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz przyjmuje je do stosowania. Organ podniósł, że przedmiotowe oświadczenie zostało również złożone przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyżej poczynione rozważania, Prezes NFZ stwierdził, że sporne postępowanie konkursowe było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w przepisach obowiązującego prawa. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia art. 134 ustawy o świadczeniach i wynikającej z tego przepisu zasady prowadzenia uczciwej konkurencji świadczeniodawców poprzez nieodrzucenie oferentów, którzy odpowiedzieli twierdząco na pytanie dotyczące posiadanego certyfikatu Centrum Monitorowania Jakości, a także niepotwierdzenie przez Komisję konkursową podanych informacji, Prezes NFZ uznał, że zarzut ten jest bezpodstawny. Organ wskazał, że komisja konkursowa nie ma ustawowego obowiązku przeprowadzania kontroli potwierdzających prawdziwość podawanych przez oferentów danych, a jedynie posiada uprawnienie pozwalające na wykonywanie tych czynności. Prezes NFZ zwrócił uwagę na fakt złożenia przez wszystkich oferentów biorących udział w przedmiotowym postępowaniu oświadczenia, w którym w pkt 13 świadczeniodawcy potwierdzili, iż "dane przedstawione w ofercie i niniejszych oświadczeniach są zgodne ze stanem prawnym i faktycznym". W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że w spornym postępowaniu konkursowym nie został naruszony art. 32 Konstytucji RP, ponieważ skarżąca spółka nie była dyskryminowana w trakcie trwania postępowania konkursowego, a co za tym idzie została potraktowana tak, jak pozostali oferenci. Analizując zarzut zastosowania przez Dyrektora [...]OW NFZ błędnej wykładni i naruszenia przepisów Zarządzeń Prezesa NFZ nr 54/2011/DSOZ oraz Zarządzenia nr 82/2011/DSOZ, organ odwoławczy zauważył, że zdaniem strony skarżącej w wyniku błędów Komisja konkursowa uwzględniła odpowiedzi pozostałych oferentów, biorących udział w spornym postępowaniu, na pytania: - "Czy oferent posiada certyfikat Centrum Monitorowania Jakości, ważny w dniu zawarcia umowy?" oraz - "Czy oferent realizuje w pracowni co najmniej 2.500 badań rezonansu magnetycznego rocznie?". Prezes NFZ wyjaśnił, że stawiając pytanie dotyczące posiadanego certyfikatu, Komisja konkursowa kierowała się zapisami znajdującymi się w załączniku do wskazanego przez skarżącą spółkę Zarządzenia nr 82/2011/DSOZ. Organ odwoławczy zauważył, że Tabela 1.13.2 dotycząca ambulatoryjnych świadczeń diagnostycznych kosztochłonnych w kryterium jakości w punkcie dotyczącym zewnętrznej oceny jakości daje możliwość wyboru jednej lub obydwóch odpowiedzi. Prezes NFZ wyjaśnił, że Komisja konkursowa chcąc ocenić, czy oferenci biorący udział w przedmiotowym postępowaniu posiadają certyfikat, dokonała wyboru jednej ze wskazanych odpowiedzi, pomijając odpowiedź na pytanie dotyczące certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych, ważnego w dniu zawarcia umowy. Zdaniem Prezesa NFZ, Komisja konkursowa nie naruszyła przepisów, ponieważ możliwość taka wynika właśnie z zapisów zarządzenia Prezesa NFZ. Organ wskazał, że w pytaniu "Czy oferent realizuje w pracowni co najmniej 2.500 badań rezonansu magnetycznego rocznie?" nie zostało wskazane, że pytanie odnosi się jedynie do badań wykonywanych na podstawie zawartej przez oferenta umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że brak weryfikacji odpowiedzi poszczególnych oferentów również nie stanowi naruszenia jakichkolwiek przepisów, ponieważ, jak wskazano wcześniej, Fundusz działa w zaufaniu do oferentów, którzy są świadomi skutków podania nieprawidłowych danych w trakcie prowadzonego postępowania. Zdaniem organu, istotne jest złożenie przez wszystkich oferentów oświadczeń, w których potwierdzają oni, że wszystkie podane przez nich informacje są zgodne ze stanem prawnym i faktycznym. Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego nieudostępnienia protokołów z postępowania konkursowego wraz z treścią ofert złożonych przez pozostałych oferentów biorących w nim udział, Prezes NFZ uznał, że jest on bezpodstawny. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 264/10, Narodowy Fundusz Zdrowia nie może udostępniać dokumentów zawierających dane wrażliwe (tj. dane osobowe ustawowo chronione, a także dane zawierające tajemnice przedsiębiorstwa). Odpowiadając na zarzuty skarżącej spółki, organ powołał się na przepisy art. 11 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), a także art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), Prezes NFZ zauważył, iż oferty złożone przez konkurencyjnych świadczeniodawców zawierały informacje o przedsiębiorstwach oraz o osobach zatrudnionych u oferentów, których ujawnienie przez Narodowy Fundusz Zdrowia stronie skarżącej należałoby uznać za czynność wypełniającą znamiona czynu nieuczciwej konkurencji, ponieważ wskazane dane o przedsiębiorstwach mają charakter informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że w ofertach konkurencyjnych świadczeniodawców znajdują się informacje o pracownikach zatrudnionych do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna. Zdaniem Prezesa NFZ, przekazanie tego typu informacji należy uznać za naruszenie dóbr osobistych pracowników. Organ odwoławczy, wskazując na normę prawną wyrażoną w przepisie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) - stwierdził, że niewątpliwie przekazanie informacji zawierających imiona i nazwiska pracowników podmiotów leczniczych biorących udział w postępowaniu konkursowym oraz m.in. informacji o ich wykształceniu i numerze prawa wykonywania zawodu, znajdujących się w ofercie tych świadczeniodawców oznaczałoby, iż tożsamość tych osób można by określić w sposób bezpośredni, a to byłoby naruszeniem przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Prezes NFZ zauważył ponadto w uzasadnieniu wydanej decyzji, iż strona skarżąca pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. została poinformowana o możliwości udostępnienia akt sprawy dotyczących jej oferty, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., w konsekwencji czego, spółka V. S.A. skorzystała w dniu [...] czerwca 2012 r. z przysługującego jej uprawnienia, zapoznając się z dokumentacją zgromadzoną w jej sprawie. Organ odwoławczy stwierdził także, iż zasady oceny ofert oraz kryteria, według których ta ocena była dokonywana, określone zostały w zarządzeniu Prezesa NFZ nr [...], które były jawne i pozostały niezmienne przez cały okres kontraktowania. Zdaniem Presa NFZ, wszystkie oferty biorące udział w spornym postępowaniu, zostały ocenione według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców zasad. W ocenie Prezesa NFZ, niezasadne jest więc stwierdzenie skarżącej spółki, iż Komisja konkursowa nie działała zgodnie z obowiązującymi ją przepisami, w konsekwencji czego uniemożliwiono stronie skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Prezesa NFZ uznał, że w świetle przedstawionych okoliczności stwierdzić należy, że [...] Oddział Wojewódzki NFZ nie naruszył w toku postępowania konkursowego jego zasad określonych w ustawie o świadczeniach, aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, czy też zarządzeniach wydanych przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Konkludując, Prezes NFZ uznał, że wobec nienaruszenia interesu prawnego strony skarżącej, złożone przez nią odwołanie nie może zostać uwzględnione. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżąca spółka V. S.A. z siedzibą w K., jako oferent prowadzący Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]", reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Prezesa NFZ z dnia [...]grudnia 2012 r. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] lipca 2012 r., jako decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie obydwu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, skarżąca spółka zarzuciła: 1) naruszenie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań - poprzez brak weryfikacji i odrzucenia ofert zawierających nieprawdziwe informacje w zakresie posiadania certyfikatu Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia dotyczącego spełniania standardów akredytacyjnych przyjętych dla podmiotów wykonujących ambulatoryjne świadczenia diagnostyczne kosztochłonne oraz w zakresie wykonywania w pracowni minimum 2.500 badań rezonansu magnetycznego w ciągu roku; 2) naruszenie art. 134 ustawy o świadczeniach, art. 9 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, a także art. 32 Konstytucji RP - poprzez nierówne traktowanie oferentów, naruszenie zasady uczciwej konkurencji oraz nadużywanie pozycji dominującej i stosowanie nieuzasadnionych prawnie, ekonomicznie i organizacyjnie kryteriów różnicujących podmioty lecznicze; 3) błędną wykładnię i naruszenie przepisów zarządzenia nr 54/2011/DSOZ Prezesa Funduszu z dnia 30 września 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wraz z załącznikami, w szczególności § 1 ust. 2 zarządzenia nr 54/2011/DSOZ ze zm. i załącznik nr 3 część b zarządzeniem 81/2011/DSOZ - poprzez przyjęcie, że pytanie zawarte w ofercie AOS dotyczące minimalnej liczby wykonywanych badań RM odnosi się do wszystkich lokalizacji (pracowni) oferenta; 4) błędną wykładnię i naruszenie przepisów zarządzenia nr 82/2011/DSOZ Prezesa Funduszu z dnia 4 listopada 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wraz z załącznikiem - tabela 1.13.2. - poprzez przyjęcie, że objęty nią certyfikat Centrum Monitorowania Jakości nie odnosi się jednoznacznie do zakresu ambulatoryjne świadczenia diagnostyczne kosztochłonne; 5) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 73 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez brak porównania przedmiotowych ofert, na podstawie jednolitych kryteriów wynikających z przepisów ustawy i przepisów obowiązujących komisję, co uniemożliwiło odwołującemu wypowiedzenie się co do istotnych okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skarżąca spółka zarzuciła, że nieuprawnioną jest argumentacja organu II instancji w odniesieniu do naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń poprzez brak weryfikacji innych ofert, które mogły zawierać informacje nieprawdziwe. Strona skarżąca podkreśliła, że organ wskazał, że w tym zakresie Fundusz działa w zaufaniu do oferentów, którzy świadomi są skutków podania nieprawdziwych danych w trakcie postępowania określonych w § 36 ust. 1,2,3 ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. Zdaniem skarżącej spółki, zaniechanie przez organ sprawdzenia prawdziwości danych zawartych w ofertach i "przeniesienie" weryfikacji rzetelności ofert na etap po zawarciu umowy, może być kwalifikowane jako naruszenie dyscypliny finansów publicznych i naruszenie zasad dotyczących wydatkowania środków publicznych (art. 44 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych). Skarżąca spółka zarzuciła jednoczenie, iż odstąpienie przez organy NFZ od takiej weryfikacji, tym bardziej na etapie postępowania administracyjnego, musi być kwalifikowane jako naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. Strona skarżąca uznała, że w przedmiotowym postępowaniu konkursowym uprawnienie do przeprowadzenia kontroli nie mieści się już, jak twierdzi Prezes NFZ, w granicach swobodnego wyboru komisji konkursowej. Ponadto skarżąca spółka stwierdziła, że skoro ocena złożonych ofert dokonana została w oparciu o Zarządzenie Prezesa NFZ nr 82/2011/DSOZ, to organy Funduszu obu instancji, rozstrzygając zarzuty strony skarżącej, winny szczegółowo wyjaśnić, jakie były podstawy przyznania skarżącemu oferentowi określonej ilości punktów w poszczególnych kategoriach. Zdaniem skarżącej spółki, uzasadnienie zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie przybliża nawet okoliczności przyznania stronie i innym oferentom określonej ilości punktów, szczególnie w kategoriach posiadania certyfikatu Centrum Monitorowania Jakości ważnego w dniu zawarcia umowy oraz ilości realizowanych badań rezonansu magnetycznego. W tym zakresie, zdaniem strony skarżącej, sporna decyzja narusza również przepis art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie strony skarżącej, motywy zaskarżonej decyzji winny zostać tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz rozumieć zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ. Skarżąca spółka podkreśliła także, iż podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko dotyczące zarzutu naruszenia przez organy obu instancji zasady równości wyrażonej w art. 134 ustawy o świadczeniach oraz w Konstytucji RP. Strona skarżąca uznała, że ciążący na organie obowiązek równego traktowania oferentów w postępowaniu konkursowym nie został zachowany. W ocenie skarżącej spółki, zarówno przepisy wydane na podstawie delegacji ustawowej, tj. Zarządzenie Prezesa NFZ nr 82 - nie są, wbrew stanowisku organu I instancji, sformułowane "w sposób nieostry i pozwalający na dużą interpretację". Skarżąca podkreśliła, że w jej ocenie nie sposób przyjąć, iż taka dowolność traktowania przepisu expressis verbis precyzującego kryterium jakości - wymóg posiadania certyfikatu centrum monitorowania jakości (tabela 1.13.2) - jest praktyką powszechną stosowaną przez wszystkie organa Narodowego Funduszu Zdrowia. Zdaniem skarżącej spółki, również zasady wykładni logicznej bezsprzecznie wskazują, że certyfikat ten sklasyfikowany, jako podgrupa w grupie wymogów dookreślonych dla ambulatoryjnych świadczeń diagnostycznych kosztochłonnych, nie może dotyczyć, jak sugeruje organ, jakichkolwiek innych zakresów działalności. Skarżąca spółka wskazała, że w formularzu zgłoszeniowym, w zakresie kryterium jakości (certyfikat ISO), w podrubryce "typ odpowiedzi" wskazano, iż oferent może wymienić jedną lub dwie odpowiedzi, przy czym każda z tych odpowiedzi jest punktowana oddzielnie (po 2.5 punktu). W ocenie strony skarżącej, powyższe bezsprzecznie przesądza, iż dowolność wyboru jednej ze wskazanych odpowiedzi dotyczy oferenta, a nie - jak wskazuje Prezes NFZ - organa Funduszu. Strona skarżąca podkreśliła, że organa Funduszu zobligowane są za każdą z podanych przez oferenta odpowiedzi dokonać obliczenia punktacji podług algorytmu zawartego w przywołanej tabeli (przyjąć sumę wynikającą z liczby posiadanych certyfikatów - max 5). Skarżąca spółka wskazała jednakże, że jako oferent, nie ma niestety wiedzy o rzeczywistym sposobie obliczenia punktacji w spornym konkursie. Zdaniem skarżącej spółki, ocena zachowania zasady równości przy ustalaniu rankingu świadczeniodawców wymaga nie tylko weryfikacji oceny ofert samego odwołującego się. Pomimo tego, strona skarżąca zarzuciła, że organy Funduszu na każdym etapie postępowania konkursowego, a także na etapie wszczętego później postępowania administracyjnego - odmówiły skarżącej spółce dostępu do ofert pozostałych oferentów biorących udział w konkursie. Zdaniem strony skarżącej, organy obu instancji, poza przytoczonymi ogólnikowymi twierdzeniami, nie odniosły się do sposobu punktacji innych oferentów na tle formułowanych przez skarżącą spółkę zarzutów. W konsekwencji, skarżąca spółka uznała, że takie postępowanie organów w sposób rażący naruszało w spornym postępowaniu zasadę równego traktowania świadczeniodawców. Skarżąca spółka zarzuciła ponadto, że nie można zgodzić się z przyjętą przez Prezesa NFZ wykładnią dotyczącą kryterium minimalnej liczby wykonywanych badań rezonansu magnetycznego. Strona skarżąca wskazała, że wykładnia gramatyczna zapisu dookreślającego ten wymóg "liczba badań (....) wykonywanych rocznie w pracowni", nie dopuszcza lokalizacji poza tą pracownią, wobec faktu, iż zapis posługuje się rzeczownikiem w liczbie pojedynczej. W ocenie skarżącej spółki, odmienna interpretacja tegoż zapisu dokonana przez organy NFZ nosi zatem znamiona dowolności procedowania organów Funduszu, a jej faktyczne zastosowanie skutkuje bezspornie zasadnością zarzutu obrazy prawa, w rozumieniu art. 134 ustawy o świadczeniach. Zdaniem skarżącej spółki, do oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania, jak również w celu wykazania, że Komisja konkursowa zapewniła równe traktowanie wszystkich oferentów zgodnie z zasadami gwarantującymi zachowanie zasad uczciwej konkurencji, niezbędne jest wykazanie, iż liczba punktów przypadających na daną kategorię została wyliczona na podstawie przejrzystych i jednakowych dla wszystkich oferentów kryteriów. Strona skarżąca wskazała, że organ winien zatem przedstawić, z jakimi okolicznościami przypisanymi poszczególnym kategoriom oceny wiążą się określone liczby punktów. Na poparcie tego stanowiska strona odwołała się do wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1391/06. Mając na uwadze wskazane zasady postępowania obowiązujące w postępowaniu konkursowym, skarżąca spółka stwierdziła, że przejrzystość owych zasad nie została zachowana, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak wyjaśnień w tym zakresie. Skarżąca stwierdziła jednocześnie, że jakkolwiek zarządzenia Prezesa NFZ nie stanowią aktu, w rozumieniu art. 93 Konstytucji RP, ich nieprecyzyjność lub arbitralna wykładnia Funduszu podlegać może kontroli sądowoadministracyjnej, w tym zakresie zatem odwoływanie się przez Fundusz do prawidłowości postępowania wobec samego faktu odwołania się do treści obowiązującego zarządzenia - nie zasługuje na ochronę prawną, jeżeli ich stosowanie narusza inne zasady postępowania (art. 134 ustawy o świadczeniach). W odniesieniu do odmowy udostępnienia skarżącej spółce przez organy Funduszu ofert innych oferentów, strona skarżąca wskazała, że stanowisko reprezentowane przez Prezesa NFZ pozostaje w diametralnej sprzeczności z aktualnym stanowiskiem zarówno WSA w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącej spółki, nieudostępnienie ofert innych oferentów doprowadziło w konsekwencji do naruszenia przepisów procedury, w szczególności zasady określonej w art. 10 k.p.a. w zw. z art. 73 k.p.a. Mając na uwadze powyższe zarzuty, strona skarżąca stwierdziła, że zarówno Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ , jak i Prezes NFZ dopuścili się ciężkiego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu [...] lipca 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe uczestnika postępowania - [...], w którym podmiot ten, nie zgadzając się z zarzutami strony skarżącej - poparł w pełni stanowisko wyrażone w spornych decyzjach Dyrektora [...]OW NFZ, jak i Prezesa NFZ. Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2013 r. uczestnik postępowania – E. sp. z o.o., reprezentowany przez radcę prawnego, podzielając stanowisko wyrażone w odpowiedzi Prezesa NFZ na skargę - wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - sporne postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi w obowiązujących przepisach prawa, zaś w jego trakcie nie doszło do ich naruszenia. Zdaniem uczestnika chybiony jest w szczególności zarzut naruszenia zasad uczciwej konkurencji, albowiem w trakcie postępowania konkursowego żaden z oferentów nie był dyskryminowany i uczestniczył w postępowaniu konkursowym na tych samych zasadach, co pozostali oferenci. Na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 października 2013 r. pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał zarówno dotychczasowe zarzuty, jak i stanowisko strony skarżącej wyrażone w skardze. Obecny na rozprawie przed Sądem pełnomocnik jednego z uczestników postępowania – K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga spółki V. S.A. z siedzibą w K., prowadzącą Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" przy ul. [...] w W., zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia- narusza przepisy prawa. Zdaniem Sądu, należy uznać, że wydając sporną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Prezes Funduszu dopuścił się - mogącego mieć wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej, arbitralnej nieobiektywnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Według Sądu, w konsekwencji powyższych uchybień proceduralnych, organ nie ustaliły w sposób jednoznaczny, czy rzeczywiście nie doszło do naruszenia przepisu art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a więc, czy nie doszło w toku spornego postępowania konkursowego do obrazy zasady równego traktowania wszystkich oferentów oraz zasad uczciwej konkurencji, a w konsekwencji tego naruszenia - interesu prawnego strony skarżącej. W tej sytuacji należy uznać, że Prezes NFZ, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się ewidentnej obrazy przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa. Zdaniem Sądu, komisja konkursowa dopuściła się naruszenia prawa poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, tj. niedostateczne wyjaśnienie na etapie procesu decyzyjnego - oceny ofert – liczby punktów przypadających na daną kategorię i przyjęcie tym samym w sposób arbitralny rozstrzygnięcia na niekorzyść strony skarżącej. Powyższe skutkowało w niniejszej sprawie niepełnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy i podstaw rozstrzygnięcia konkursu. Ponadto, w ocenie Sądu, Prezes Funduszu nie ustalił również, czy w toku spornego postępowania konkursowego nie doszło do naruszenia przepisu art. 148 ustawy o świadczeniach. Z analizy zgromadzonej dokumentacji przeprowadzonej przez Sąd wynika bowiem, że - wbrew stanowisku organów obu instancji - Komisja konkursowa w chwili oceny ofert pod względem formalnym nie podjęła próby rzetelnego wyjaśnienia prawdziwości danych zawartych w ofertach pozostałych uczestników postępowania konkursowego. Jak stanowi przepis art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Jednym z wymogów zachowania wspomnianych zasad jest dokonanie przez komisję konkursową oceny wszystkich ofert zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym m.in. zgodnie z wytycznymi zawartymi w ustawie o świadczeniach, w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2719 ze zm.), w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 111, poz. 653 ze zm.) załączniku nr 2 do tego rozporządzenia oraz w zarządzeniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nr 81/2011/DSOZ z dnia 4 listopada 2011 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna, wydanym na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 21 i 25 oraz art. 146 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z art. 148 ustawy o świadczeniach, porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: 1) ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją; 2) ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów. Niewątpliwie wskazane kryteria oceny ofert, użyte w ustawie i dookreślone następnie - na podstawie art. 146 ustawy o świadczeniach - przez Prezesa Funduszu, na podstawie opinii właściwych konsultantów krajowych, stanowią podstawową wykładnię (wskazówkę) dla komisji konkursowych, jak dokonywać porównywania złożonych ofert. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia sprecyzował te pojęcia w zarządzeniu nr 73/2009/DSOZ z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W wyniku przeprowadzenia analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, iż należy podzielić zarzuty skarżącej spółki, że skoro ocena złożonych ofert dokonana została w oparciu o Zarządzenie Prezesa NFZ nr 81/2011/DSOZ, to organy Funduszu obu instancji, rozstrzygając zarzuty strony skarżącej, winny szczegółowo wyjaśnić, jakie były podstawy przyznania skarżącemu oferentowi określonej ilości punktów w poszczególnych kategoriach. Należy zauważyć, że uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ, jak również poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...]OW NFZ, w żaden sposób nie przybliżają okoliczności przyznania stronie i innym oferentom określonej ilości punktów, szczególnie w kategoriach posiadania certyfikatu Centrum Monitorowania Jakości ważnego w dniu zawarcia umowy oraz ilości realizowanych badań rezonansu magnetycznego. Działanie takie jest niewątpliwie wadliwe, albowiem - jak przyjmuje się zgodnie w orzecznictwie - dla oceny prawidłowości postępowania dotyczącego zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej niezbędne jest szczegółowe wykazanie w oparciu o przepisy materialne, szczegółowo wskazane, iż wyliczenie ilości punktów przypadających na daną kategorię dokonane zostało w oparciu o przejrzyste i jednakowe dla wszystkich oferentów kryteria (tak m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 10/10). W konsekwencji Sąd podzielił zarzut strony skarżącej, że Prezes NFZ w istocie nie dokonał rzetelnego zbadania oferty skarżącej spółki w stosunku do innych ofert pozostałych uczestników postępowania konkursowego. W tej sytuacji, zgodzić się należy w pełni ze stroną skarżącą, iż Prezes NFZ, wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r., nie odniósł się w jej uzasadnieniu w sposób rzeczowy i bezpośredni do wszystkich formalnoprawnych zastrzeżeń strony dotyczących procedury konkursowej, które strona podniosła w swoich środkach zaskarżenia składanych w toku całego postępowania. Prawidłowość działania komisji Konkursowej, a następnie organów obu instancji budzi w tej sytuacji wątpliwości w kontekście przepisu art. 148 ustawy o świadczeniach, albowiem brak jednoznacznego określenia okoliczności przyznania określonej ilości punktów poszczególnym oferentom, w konsekwencji przemawia za stwierdzeniem, iż organy obu instancji naruszyły zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, zasadę rzetelnego wyjaśnienia wszystkich aspektów sprawy, rzeczowej argumentacji i w końcu zasadę swobodnej oceny dowodów. Powyższe świadczyć może o naruszeniu zasad rządzących postępowaniem konkursowym, w tym przede wszystkim zasad równego traktowania i uczciwej konkurencji, o których mowa w art. 134 cyt. ustawy. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98, nie publik.). Zdaniem Sądu, wydając sporną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r., organ odwoławczy dopuścił się obrazy w/w norm postępowania, albowiem nie odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji w sposób precyzyjny do wszystkich zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwości postępowania konkursowego przeprowadzonego przez [...] Oddział Wojewódzki NFZ, a także, ignorując wyraźne żądania strony - nie wyjaśnił w szczególności kwestii związanej z przyznaniem określonej ilości punktów w kategorii posiadania certyfikatu Centrum Monitorowania jakości. Nieprawidłowości te mają istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wadliwość ustaleń Komisji konkursowej i wpływu tych ustaleń na końcowy wynik postępowania konkursowego, spowodowały, że zachodzi uzasadniona wątpliwość zachowania przez organy zasad postępowania konkursowego określonych w art. 134 ustawy o świadczeniach. W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnieni zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie to nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji o rozstrzygnięciu spornego konkursu. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania Prezes NFZ winien dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego oraz wyjaśnić wszelkie wątpliwości podnoszone przez stronę skarżącą i na tej podstawie dokonać szczegółowej analizy złożonych ofert. Zdaniem Sądu, oczywistym jest, że prowadząc postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i przestrzegając zasad tego postępowania, Fundusz nie może naruszać reguł wynikających zarówno z ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jak i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Niemniej ograniczenia wynikające z powyższych ustaw w zakresie przestrzegania norm w nich zawartych, nie mogą naruszać jednocześnie zasad obowiązujących w postępowaniu odwoławczym prowadzonym według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Prezes NFZ uznał, że odmowa udostępnienia oferty konkurencyjnej innemu uczestnikowi postępowania konkursowego nie narusza przepisów art. 7, art. 8, art. 10 i art. 77 k.p.a. Prezentując powyższy pogląd, Prezes NFZ powołał się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 16 marca 2011 r., wydanych w sprawach sygn. akt II GSK 264/10 oraz sygn. akt II GSK 265/10. Warto zauważyć w tym miejscu, że przywołane przez Prezesa NFZ w uzasadnieniu decyzji oraz odpowiedzi na skargę orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 264/10 i II GSK 265/10, nie zapadły jednogłośnie. Zdaniem Sądu, należy zwrócić uwagę, że sędzia NSA, składający zdanie odrębne do tych orzeczeń, nie bez racji zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny w treści uzasadnienia tego wyroku nie wskazał, które przepisy z wyżej powołanych ustaw zostały naruszone, aby uzasadniały taką odmowę. Ponadto - zdaniem sędziego NSA zgłaszającego votum separatum - NSA nie odniósł się również do treści przepisu art. 73 k.p.a., który ma zastosowanie w sprawie, regulując prawo strony wglądu do akt w każdym stadium postępowania. Dalej sędzia NSA wskazał, że postępowanie toczące się przed Dyrektorem Oddziału Wojewódzkiego NFZ oraz Prezesem NFZ jest postępowaniem administracyjnym, gdyż wniesione odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania złożone zostało na podstawie art. 154 § 1 ustawy o świadczeniach. Złożone odwołanie otworzyło postępowanie administracyjne, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie niewyłączonym przez przepisy tej ustawy. Zdaniem sędziego NSA, o ile otwarte jest już postępowanie administracyjne, to musi dojść do ujawnienia i zbadania wszystkich okoliczności związanych ze sprawą. Także z punktacją, ofertami, uzasadnieniem punktacji, itp., gdyż jest to skutek ocen dokonanych w odniesieniu do poszczególnych wymagań stawianych w ogłoszeniu. Zdaniem sędziego NSA, odmowa stronie udostępnienia pełnych akt sprawy, pomimo złożonego w tym względzie wniosku, narusza art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sędzia NSA zwrócił również uwagę na fakt, iż akta, których stronie nie udostępniono, nie były objęte klauzulą poufności, o której mowa w art. 55 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), co oznacza, że nie było innych podstaw prawnych, aby jawność akt stronie w postępowaniu administracyjnym wyłączyć. Konkludując, zdaniem sędziego NSA wnoszącego zdanie odrębne do w/w wyroków, wprowadzenie zastępczych barier, jak to uczynił NSA w analizowanej sprawie, w powiązaniu z ogólnymi zasadami wynikającymi z zacytowanych ustaw w kontekście powyższych wywodów i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest niedopuszczalne, co oznacza, że stronę bezpodstawnie pozbawiono prawa do obrony, skoro nie miała prawa wglądu do całości akt, aby przedstawić i uzasadnić stawiane zarzuty. Ponadto, warto zauważyć dodatkowo, że również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 121/12, NSA po przedstawieniu stanowiska w kwestii relacji pomiędzy postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organy Funduszu i przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w pełni zaakceptował pogląd Sądu I instancji, że zarówno oceny poszczególnych ofert, jak i oferty powinny być włączone do akt kontrolowanego postępowania administracyjnego. NSA wskazał również, że nie dopatruje się w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej dostatecznych podstaw prawnych do wyłączenia stosowania w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy Funduszu przepisów art. 73 - 74 k.p.a. NSA stwierdził, że potrzebę ochrony informacji obejmujących np. tajemnicę przedsiębiorstwa lub ochrony danych osobowych można zaspokoić korzystając z innych, odpowiednich regulacji prawnych, np. odpowiednio art. 55 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.). Zdaniem Sądu, na uwagę zasługuje również fakt, że w sprawach ze skarg na decyzje podejmowane w omawianym postępowaniu administracyjnym, dbałość o ochronę informacji dotyczących świadczeniodawców wykazują przede wszystkim organy Funduszu, a nie świadczeniodawcy. Pomijając już, że pogląd co do niestosowania w tym postępowaniu administracyjnym przepisów art. 73 i 74 k.p.a. nie ma prawnego uzasadnienia, to należy zauważyć, że jego zaakceptowanie mogłoby prowadzić do istotnego ograniczenia możliwości rozpatrzenia przez organ sprawy według zasad określonych w k.p.a., gwarantujących przeprowadzenie rzeczywistej, rzetelnej kontroli zaskarżonego wyniku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W ocenie składu WSA w Warszawie, orzekającego w niniejszej sprawie, uznać należy w kontekście powyższych wątpliwości, że Prezes NFZ, rozpatrując sprawę ponownie, winien również odnieść się do tej kwestii i szczegółowo uzasadnić powody ewentualnej odmowy udostępnienia stronie skarżącej wglądu do pełnych akt postępowania, w tym do ofert innych uczestników postępowania konkursowego. W konsekwencji Sąd uznał, iż organ odwoławczy z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. nie rozważył należycie i wszechstronnie całokształtu zebranego materiału dowodowego. Taka całościowa analiza jest konieczna, tym bardziej, jeśli zauważymy, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, iż Prezes NFZ zobowiązany były m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Warto zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie należy uznać, że w toku ponownego postępowania Prezes NFZ zobowiązany będzie dokonać jeszcze raz pogłębionej analizy całego materiału dowodowego, która pozwoli na podjęcie właściwej decyzji, zgodnej z treścią przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, kierując się stosownymi wytycznymi wskazanymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Biorąc pod uwagę wskazane uchybienia organów obu instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja administracyjna Prezesa NFZ nie będzie podlegać wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a. Sąd, orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowego, oparł swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).