VI SA/Wa 3966/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S. z siedzibą w W. kwotę 10539 (dziesięć tysięcy pięćset trzydzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 1 i 2, w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia Kupców "P." z siedzibą w W. (dalej: "strona" lub "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] lutego 2013 r. Nr [...] zezwalającą na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi powiatowej: ul. [...] w rejonie ul. [...] o powierzchni 2.022,00 m kw, wg lokalizacji szczegółowej określonej na planie sytuacyjnym stanowiącym załącznik decyzji, na okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. oraz umieszczenie w nim targowiska, a także ustalającej warunki zajęcia i opłatę z tego tytułu w wysokości 332.113,50 zł. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. W dniu [...] listopada 2012 r. strona złożyła wniosek o zawarcie umowy dzierżawy, ewentualnie o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, części działki ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 2.022 m kw, położonej w W. przy ul. [...] w celu prowadzenia w tym miejscu targowiska, w okresie od [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. We wniosku podniesiono, że skarżąca do roku 2008 zajmowało przedmiotowy grunt na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Zarządem Mienia Skarbu Państwa, co wynikało z faktu braku linii rozgraniczających pas drogowy ul. [...]. Wnioskodawca podkreślił, że taki stan trwa nadal, co wyłącza tryb postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Dodatkowo wskazał na ustawową definicję pasa drogowego oraz stwierdził, że granice działki ewidencyjnej oznaczonej symbolem "dr" nie stanowią linii rozgraniczających pas drogowy. Do wniosku dołączono dokumenty, zdaniem wnioskodawcy potwierdzające powyższe stanowisko. Po rozpoznaniu wniosku, Prezydent W. w dniu [...] lutego 2013 r. wydał decyzję Nr [...], w której zezwolił na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi powiatowej: ul. [...] w rejonie ul. [...] o powierzchni 2.022,00 m kw, wg. lokalizacji szczegółowej określonej na planie sytuacyjnym stanowiącym załącznik decyzji, na okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. oraz umieszczenie w nim targowiska, a także ustalającej warunki zajęcia i opłatę z tego tytułu w wysokości 332.113,50 zł. W uzasadnieniu decyzji organ, będący jednocześnie zarządcą drogi, stwierdził, że przedmiotowy teren przynależy do drogi publicznej nabytej przez samorząd W. na podstawie decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. wydanej przez Wojewodę [...], z uzasadnienia której wynika, że nieruchomość ta zajęta została pod drogę publiczną. Wskazano, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka ew. nr [...] z obrębu [...], na której usytuowane jest przedmiotowe targowisko, pozostaje działką drogową o kategorii drogi powiatowej, co do której zarząd sprawuje Zarząd Dróg Miejskich na podstawie ustawy o drogach publicznych. Zarządca drogi nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, co do braku podstaw ustalenia, że grunt zajmowany przez targowisku znajduje się w pasie drogowym, w zw. z czym zajęcie przedmiotowego gruntu wymaga zezwolenia wydawanego w drodze decyzji administracyjnej na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych. Organ I instancji stwierdził, że targowisko funkcjonuje od wielu lat i znajduje się w wykazie targowisk prowadzonym przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W. i w chwili obecnej lokalizacja targowiska nie koliduje z funkcją drogi, nie stwarza też zagrożenia ani utrudnienia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, tj.: art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 roku Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: "u.d.p.") przez błędną wykładnię polegająca na bezpodstawnym przyjęciu przez organ, iż granice działki ewidencyjnej oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem "dr" są jednocześnie liniami granicznymi pasa drogowego, art. 4 pkt 2 u.d.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że na drodze publicznej przeznaczonej do ruchu drogowego może być zlokalizowane targowisko, art. 40 ust. 1 u.d.p. przez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że targowisko znajduje się poza obszarem lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tym samym braku przedmiotu postępowania o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji nie mieszczącej się w zakresie postępowania administracyjnego, braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pozbawienie strony czynnego udziału w ustaleniu stanu faktycznego przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów wskazanych przez stronę i sprzeczność uzasadnienia decyzji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W odwołaniu wniesiono o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, które zostały już wcześniej przedłożone i znajdują się w aktach sprawy. W uzasadnieniu odwołania powtórzono stanowisko wnioskodawcy, że zezwolenie na zajęcie i ustalenie opłaty zajęcie zostało wydane bez podstawy prawnej, gdyż targowisko nie jest zlokalizowane w pasie drogowym. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało podniesione zarzuty za niezasadne, gdyż w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy u.d.p związane z udzielaniem przez zarządcę drogi zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi publicznej. Wynika bowiem z materiałów zgromadzonych w sprawie, że teren objęty wnioskiem strony i zajmowany przez targowisko, jak to prawidłowo ustalił Zarząd Dróg Miejskich, znajduje się w pasie drogowym drogi publicznej o charakterze drogi powiatowej - ul. [...]. Powyższego stanu faktycznego nie podważają dokumenty przedstawione przez stronę w postępowaniu przed organem I instancji i przywołane ponownie w odwołaniu, które były przedmiotem oceny organów obu instancji. Kolegium zauważyło, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 4 pkt 1 u.d.p., pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Aczkolwiek w myśl tej definicji pasem drogowym jest pewien obszar w przestrzeni również nad i pod gruntem, to jednak nie ulega wątpliwości, że istotnym elementem tego obszaru jest grunt wyznaczony liniami granicznymi, według którego wyznacza się tę przestrzeń. Natomiast drogą, w myśl art. 4 pkt 2 u.d.p., jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Droga jest pojęciem szerszym niż jezdnia, czy chodnik, gdyż jezdnia, zgodnie z art 4 pkt 5 u.d.p., jest tylko częścią drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów, a chodnik zgodnie z art. 4 pkt 6 u.d.p., jest tylko częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych. Powyższe potwierdza, że integralną częścią pasa drogowego jest droga. Bez drogi nie może zatem istnieć sam pas drogowy. Kolegium przywołało § 9 ust. 1, § 68 ust, 3 pkt 7 lit. a) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), które zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Organ zauważył, że zarówno definicja pasa drogowego z art. 4 pkt 1 u.d.p., jak i przywołane rozporządzenie definiujące działkę ewidencyjną, posługują się tym samym pojęciem: "gruntu wydzielonego liniami granicznymi". Granice pasa drogowego na gruncie (wyznaczające obszar w przestrzeni nad i pod gruntem) nie mogą przebiegać poza granicami działek ewidencyjnych. Zdaniem Kolegium, istnienie pasa drogowego można zatem stwierdzić w sytuacji, gdy istnieje droga w całości w nim zlokalizowana, czyli jednorodny grunt wydzielony liniami granicznymi, oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "dr". Nie może bowiem istnieć droga, czyli działka - jednorodny grunt wydzielony liniami granicznymi - oznaczony w ewidencji symbolem "dr", która w części będzie poza pasem drogowym tej drogi. W świetle powyższych rozważań Kolegium doszło do wniosku, że granicami pasa drogowego na gruncie (wyznaczającymi obszar w przestrzeni nad i pod gruntem) danej drogi publicznej są co najmniej granice działki (linie graniczne gruntu) oznaczonej w ewidencji jako "dr", chyba że pas ten wykracza poza daną działkę i obejmuje również (w całości) inne działki poza działką oznaczoną w ewidencji jako "dr". Zajęcie zatem części drogi publicznej określonej kategorii (działki oznaczonej w ewidencji jako "dr") oznaczać będzie zajęcie części pasa drogowego tej drogi, a tym samym konieczność naliczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, z uwzględnieniem jej kategorii. Kolegium wskazało przy tym, iż zgodnie z funkcjonalnym podziałem dróg wynikającym z art. 2 ust. 1 u.d.p., drogi dzielą się na różne kategorie, w zależności od znaczenia drogi w skali sieci drogowej, tj.: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Kolegium stwierdziło, że w aktach sprawy znajduje się dokument na którym wyraźnie określono granice działki gruntu o numerze ew. 1 będącej przedmiotem wniosku. Z akt wynika, że działka ta - czyli obszar jednorodny pod względem prawnym, stanowi nieruchomość drogową oznaczoną w ewidencji jako "dr". Wnioskowane targowisko zlokalizowane jest na części tej działki. Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez stronę, która potwierdziła powyższe w złożonym odwołaniu. Nie było zatem konieczne ustalanie, czy istnieją linie rozgraniczające pasa drogowego i gdzie one przebiegają, gdyż wystarczającym do rozstrzygnięcia, że przedmiotowy teren znajduje się w pasie drogowym było ustalenie, że teren ten stanowi część działki oznaczonej w ewidencji symbolem "dr", która jak wynika z akt sprawy, stanowi drogę publiczną zaliczoną do dróg powiatowych i siłą rzeczy znajduje się w pasie drogowym (tej drogi). W świetle powyższego Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy o drogach publicznych dotyczące udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i naliczył opłatę za to zajęcie, zaś postępowanie prze organem I instancji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a strona miała prawo czynnego w nim udziału i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, z którego skorzystała. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, mianowicie: 1. art. 4 pkt 1 w zw. z art. 34 u.d.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu bez normatywnej podstawy, iż granice działki ewidencyjnej oznaczonej w ewidencji symbolem "dr" są jednocześnie liniami granicznymi pasa drogowego; 2. art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.p. przez błędną wykładnię wskazanych przepisów, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu tożsamości zakresu znaczeniowego pojęcia "droga publiczna" i "pas drogowy"; 3. art. 34 i 35 u.d.p. przez niezastosowanie wskazanych przepisów skutkujące błędnym określeniem granic pasa drogowego; 4. art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu istnienia związku między ustalonym stanem faktycznym a normą prawną odkodowaną ze wskazanego przepisu; 5. art. 40 ust. 1 ustawy przez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że targowisko znajduje się poza pasem drogowym oznaczonym w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co skutkuje brakiem przedmiotu postępowania o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na niezastosowaniu wskazanego przepisu i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji i braku umorzenia postępowania mimo jego bezprzedmiotowości; 2. art. 1 § 1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji nie mieszczącej się w zakresie postępowania administracyjnego, zaniechanie umorzenia postępowania mimo jego bezprzedmiotowości, braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pozbawienie strony czynnego udziału w ustaleniu stanu faktycznego sprawy przez bezpodstawne zaniechanie przeprowadzenia dowodów wskazanych przez stronę, sprzeczność uzasadnienia decyzji z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, braku dokonania kompletnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym niepełnej podstawy faktycznej podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, polegającego na braku wskazania faktów uznanych za udowodnione, dowodów na których zostało oparte rozstrzygnięcie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także braku wyjaśnienia podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia i należytego uzasadnienia dokonanej przez organ wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Wskazując na powyższe naruszenia przepisów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. dnia [...] lutego 2013 r., stwierdzenie, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądzenie od Kolegium na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, ma miejsce kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności lub celowości rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r. dotyczącą zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod targowisko oraz ustalenia wysokości należnej z tego tytułu opłaty. Skarżąca wskazała na brak podstaw do wymierzenia opłaty o charakterze publicznoprawnym za zajęcie pasa drogowego w sytuacji, gdy organ administracji nie wykazał w prawidłowy sposób przebiegu linii rozgraniczającej działki ewidencyjnej, na której obszarze pas drogowy drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] jest zlokalizowany. W szczególności w ocenie strony nie może wynikać to z danych ewidencji gruntów i budynków (przebiegu granic działki ewidencyjnej oznaczonej w tej ewidencji symbolem "dr"), zwłaszcza, gdy dowody przedstawione przez skarżącą wskazują na lokalizację targowiska poza ww. pasem drogowym. W ocenie Sądu w wynikłym sporze rację należy przyznać stronie skarżącej gdyż organy administracji obu instancji podjęły decyzję w badanej sprawie bez wyjaśnienia wszystkich istotnych jej okoliczności, co w konsekwencji skutkuje brakiem ustalenia w niezbędnym zakresie stanu faktycznego sprawy. Słusznie wskazuje skarżąca na różnicę między pojęciem granic działki drogowej oraz pasa drogi publicznej, tj. obszaru potencjalnie oraz faktycznie zajętego pod drogę publiczną, których to pojęć nie można utożsamiać w przypadku wymierzania opłat za zajęcie pasa drogowego, gdyż może to powodować nałożenie daniny publicznej w wyższej wysokości, niż to wynika z przebiegu granic obszaru faktycznie zajętego pod drogę publiczną. W przypadku badanej sprawy występuje niezgodność przebiegi granicy działki drogowej wynikającej z ewidencji gruntów i budynków oraz decyzji nr [...], wraz z załącznikiem graficznym, Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (znajdujących się w aktach sprawy) oraz pisma Zarządu Dróg Miejskich - Wydziału Ewidencji Dróg z dnia [...] marca 2012r. nr [...] (również znajdującego się w aktach sprawy), informującego o wyznaczeniu pasa drogowego decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z których to dokumentów wynika lokalizacja targowiska prowadzonego przez skarżącą poza liniami lokalizacyjnymi drogi publicznej. Obowiązkiem organu było tę niezgodność wyjaśnić poprzez jednoznaczne ustalenie przebiegu granicy pasa drogowego na spornym obszarze, zwłaszcza, że z pisma Biura Architektury i planowania Przestrzennego Urzędu W. z dnia [...] maja 2011r. nr [...] (pismo także w aktach sprawy) wynika brak linii rozgraniczających pasa drogowego ul. [...], w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Za nieuprawnione należało zatem uznać działania organów ograniczające w tym zakresie postępowanie dowodowe, z uwagi na prezentowany pogląd prawny co do braku możliwości oddziaływania dowodów przedstawionych przez skarżącą na wynik sprawy. Słusznie wskazuje strona skarżąca, że żaden z organów nie przeprowadził w tym zakresie właściwych ustaleń, tak aby stan ten jednoznacznie potwierdzić. Obszar zajęcia pasa drogowego oznaczony w skarżonej decyzji istotnie różni się w stosunku do obszaru zajęcia pasa drogowego, który należałoby przyjąć uwzględniając stan wynikający z postanowień ww. decyzji, dlatego też nałożenie daniny publicznej tylko na podstawie przebiegu geodezyjnych granic spornej działki drogowej wymagał dogłębnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Organy rozpatrujące sprawę uznały za to, że dokument urzędowy w postaci wypisu z rejestru gruntów, z którego wynika, że działka ewidencyjna określona w tej ewidencji symbolem "dr" (której części dotyczy wniosek skarżącej), jest wystarczającym dowodem na okoliczność tożsamości granic działki ewidencyjnej z liniami granicznymi pasa drogowego. Tymczasem art. 34 ustawy o drogach publicznych wiąże granice przestrzenne pasa drogowego z lokalizacją obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, nie odwołując się w tym zakresie do danych ewidencji gruntów i budynków (przebiegu granic danej działki ewidencyjnej), podobnie jak i definicja pasa drogowego, o której mowa w art. 4 pkt 1 ww. ustawy. Z uwagi na powyższe regulacje, organy administracji mając świadomość niezgodności danych ewidencji gruntów i budynków, w szczególności z warunkami decyzji nr [...], wraz z załącznikiem graficznym, Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie mogą przypisywać a priori danym tym decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bez należytego wyjaśnienia tych okoliczności oraz dokonania samodzielnych ustaleń co do faktycznego przebiegu granicy pasa drogowego na spornym obszarze lub, gdy jest to podyktowane dobrem sprawy, z pomocą biegłego, zgodnie z dyspozycją art. 84 k.p.a. Należy bowiem pamiętać, że decyzja o nałożeniu opłaty za zajęcie pasa drogowego ma charakter decyzji związanej, o ustalonych stawkach, które nie podlegają miarkowaniu, dlatego też stan faktyczny sprawy – w tym przypadku obszaru pasa drogowego zajętego pod inwestycję skarżącej jaką jest targowisko – nie może powodować żadnych istotnych wątpliwości. W sytuacji, gdy takie wątpliwości istnieją, mając w szczególności na uwadze określoną w art. 75 § 1 k.p.a. zasadę równej mocy środków dowodowych, pominięcie przez organ w swoich rozważaniach oceny powyższych dowodów, wskazujących na lokalizację przedmiotowego targowiska poza pasem drogowym i ograniczenie postępowania dowodowego w sprawie de facto do dowodu z dokumentu w postaci wypisu z rejestru gruntów, stanowi nieuzasadnione ograniczenie zakresu postępowania dowodowego przez organ, które w konsekwencji prowadzi do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 pkt 1, art. 34, 35 i 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Na koniec należy wskazać na zapadłe w tożsamych sprawach wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 12 maja 2015 r. o sygnaturze akt: II GSK 504/14 oraz II GSK 505/14, których tezy skład orzekający w niniejszej sprawie miał również na uwadze. Rozpatrując ponownie sprawę, organ administracji rozważając zarzuty skarżącej przeprowadzi niezbędne postępowanie dowodowe we wskazanym zakresie, kierując się powyższą oceną prawną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił skarżone decyzje. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że skarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy.