VI SA/Wa 3983/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "W." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2014 r., nr [...] informujące "o braku możliwości prawnych dalszego prowadzenia postępowania na podstawie wniosku [...] oraz zmiany decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...], na mocy której Fundacja "[...]" z siedzibą w [...] nadaje program pod nazwą "[...]"" postanawia - odrzucić skargę - "W." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej zwana: "skarżącą") pismem z dnia [...] października 2014 r. złożyła do WSA w Warszawie skargę na pismo Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2014 r., nr [...] informujące "o braku możliwości prawnych dalszego prowadzenia postępowania na podstawie wniosku [...] oraz zmiany decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...], na mocy której Fundacja "[...]" z siedzibą w [...] nadaje program pod nazwą "[...]"". Skarga została uzupełniona pismem z dnia [...] października 2014 r. Z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na ogłoszenie Przewodniczącego KRRiT z dnia 20 grudnia 2012 r. (M.P. z dnia 27 grudnia 2012 r., poz. 1014) o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, skarżąca złożyła wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie drogą rozsiewcą naziemną w sposób cyfrowy w multipleksie pierwszym programu telewizyjnego pod nazwą "[...]" o charakterze wyspecjalizowanym społeczno-religijnym (nr [...]). W toku postępowania Przewodniczący KRRiT wielokrotnie wzywał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku. Skarżąca nie uzupełniła wniosku o wszystkie wskazane w pismach dokumenty. Uchwałą z dnia [...] czerwca 2013 r. , nr [...] Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, działając na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2012 r., o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r., nr 43, poz. 226 ze zm.) pozostawiła ww. wniosek skarżącej bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. KRRiT działając z upoważnienia Przewodniczącego KRRiT poinformowała skarżącą o podjętej w dniu [...] czerwca 2013 r. uchwale. Wskazała na przyczyny jej podjęcia. I tak, KRRiT pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. (zpo- [...].04.2013 r.) wezwała skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku w części "informacje ekonomiczno-finansowe" i "informacje o podmiocie" w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Organ stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS, z którego wynika, że jest on uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wnioskiem. Nie przedstawił także informacji na temat uprzywilejowania udziałów. Doręczono w dniu [...].06.2013 r. W toku postępowania skarżąca wielokrotnie występowała o przeprowadzenie ponownego sprawdzenia wniosku i zmianę decyzji w przedmiocie udzielenia koncesji Fundacji [...]. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2013 r. pouczono skarżącą, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie ma postaci decyzji, czy postanowienia, lecz stanowi czynność materialno-techniczna, która nie należy jeszcze do czynności w sprawie (doręczone w dniu [...].07.2013 r.). Pismami z dnia [...].11.2013 r. oraz z dnia [...].01.2014 r. skarżąca wystąpiła z wnioskami o udzielenie informacji dotyczącej jej wniosku nr [...] oraz ponownie wystąpiła o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego. Wniosła o poinformowanie jej o finansowaniu programu "[...]". Pismem z dnia [...].02.2014 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie wniosku nr [...] z dnia [...].02.2013 r. złożonego w odpowiedzi na Ogłoszenie Przewodniczącego KRRiT z dnia 20 grudnia 2012 r. (M.P. poz. 1014) oraz o przeprowadzenie rozprawy. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. organ poinformował skarżącą (jako uczestnika postępowania) o możliwości wglądu w dokumentację przesłaną przez Fundację [...] w trakcie postępowania. [...] marca 2014 r. Przewodniczący KRRiT postanowieniem nr [...] działając na podstawie art. 61 a i art. 124 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku z dnia [...].02.2014 r. Kolejnym pismem z dnia [...] września 2014 r. skarżąca wystąpiła do KRRiT z wnioskiem o zmianę decyzji i udzielenie informacji o możliwości nadawania naziemnie programu radiotelewizyjnego na podstawie wniosku koncesyjnego nr [...]. W odpowiedzi na powyższe pismo Przewodniczący KRRiT pismem z dnia [...] października 2014 r. poinformował o braku możliwości prawnej dalszego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku nr [...] oraz zmiany decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. Organ wyjaśnił, że decyzja Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. stała się ostateczna. Jej cofnięcie możliwe jest jedynie w wypadkach określonych w art. 38 ustawy o radiofonii i telewizji. Podkreślono, że ewentualna trudna sytuacja koncesjonariusza, o ile nie powoduje wskazanych w art. 38 ww. ustawy skutków, nie stanowi przesłanki cofnięcia koncesji (dor. 13.10.2014 r.). W skardze na powyższe pismo spółka podniosła, że organ (pomimo ciążącego na nim obowiązku) nie przekazał akt sprawy do WSA w Warszawie. Wskazała, że skarżąca wniosła już skargę, która w WSA w Warszawie została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 205/13 oraz II KO/Wa 90/13. Skarżąca stwierdziła, że przyznanie Fundacji [...] koncesji z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] na rozpowszechnianie programu telewizyjnego oznacza dalszą dyskryminację poglądów innych niż prezentowanych na antenie Telewizji [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, że pismo z dnia [...] października 2014 r. zostało podpisane przez osobę, która działa w imieniu Przewodniczącego KRRiT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga została wniesiona na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...].10.2014 r. "o braku możliwości prawnych dalszego prowadzenia postępowania na podstawie wniosku [...] oraz zmiany decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...], na mocy której Fundacja "[...]" z siedzibą w [...] nadaje program pod nazwą "[...]"". Sąd ex officio stwierdza, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji utrzymał w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie zmiany koncesji Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., udzielonej fundacji "[...] " z siedzibą w [...] na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...] ", polegającej na udzieleniu prawa do rozpowszechniania programu w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie pierwszym. Skarga Fundacji na decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 389/14. Od wyroku wniesiona została skarga kasacyjna do NSA. Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Na wstępie należy, zdaniem Sądu, wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm., określanej dalej jako "p.p.s.a."). Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest zatem złożenie jej na akt lub czynność objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Na podstawie art. 3 § 3 cyt. ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zwrócić należy uwagę, że zaskarżone pismo Przewodniczącego KRRiT (podpisane przez upoważnionego pracownika Departamentu Regulacji KRRiT) z dnia [...] października 2014 r. stanowi jedynie wyjaśnienie organu odnośnie braku możliwości prawnej dalszego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku nr [...] oraz zmiany decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. W ocenie Sądu, pismo z dnia [...].10.2014 r. nie stanowi więc czynności z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż nie ma charakteru władczego oraz nie kształtuje praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego materialnego. W tej sytuacji należy uznać, iż sprawa objęta niniejszą skargą nie podlega więc właściwości rzeczowej (kognicji) sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.