VI SA/Wa 4/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2007 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w G. na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął J. G. pozwolenie na broń palną myśliwską. Decyzja ta – po rozpatrzeniu wniesionego przez J. G. w dniu [...] lipca 2005 r. odwołania – została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...]. Wyżej wymieniona decyzja Komendanta Głównego Policji została następnie uchylona na mocy wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 lutego 2006 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1899/05 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.). Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 2 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. [...] Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...]cofnął J. G. pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu w/w decyzji z dnia [...] września 2006 r. organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania uzyskał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G. Zamiejscowy [...] Wydział Karny z siedzibą w P. G. z dnia [...] kwietnia 2005 r. (sygn. akt [...]), na mocy którego zostało warunkowo umorzone postępowanie przeciwko J. G., oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k., tj. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Popełnienie przez J. G. czynu zabronionego z art. 178 a § 1 k.k. w pełni wyczerpuje przesłankę do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy została spełniona, ponieważ obawa użycia przez J. G. broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z faktu ukarania za popełnienie przestępstwa umyślnego – którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości – a więc utraty wiarygodności co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. W dniu 16 października 2006 r. J. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. i podniósł, że decyzja ta wydana została po raz drugi na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2006 r. (VI SA/Wa 1899/05) uchylającego decyzję organu II instancji, a w dalszej kolejności wobec uchylenia pierwotnego rozstrzygnięcia decyzją Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] lipca 2006 r. ([...]). Rozpoznając sprawę po raz drugi organ I instancji winien bezwzględnie wypełnić zalecenia jakie otrzymał w wyżej wymienionym wyroku Sądu, jak i rozstrzygnięciu organu II instancji i dopiero wówczas wydać decyzję uwzględniającą cały zgromadzony materiał dowodowy. Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji, organ decyzyjny "ograniczył się do ogólnikowego i lakonicznego stwierdzenia, że w stosunku do skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Nie kwestionując w tym miejscu prawomocnego wyroku karnego Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] kwietnia 2005 r., należy stwierdzić, iż ustalenie to jest dowolne, nie znajduje oparcia w zebranych dowodach, a tym samym nie polega na prawdzie, albowiem skarżący nie wyjechał samochodem poza prywatny teren działki znajdującej się wokół jego domu, gdzie został zatrzymany. Powołanie się na wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest samo w sobie argumentacją dla przyjęcia, że skarżący może użyć broni niezgodnie z jej przeznaczeniem. W dniu [...] listopada 2006 r. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. i podał, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy musi uwzględniać fakt, że od osób posiadających pozwolenie na broń należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Każde zatem naruszenie przez nie prawa musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niewątpliwie zatem popełnienie przez skarżącego przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. jest zachowaniem skierowanym przeciwko obowiązującemu porządkowi prawnemu niezależnie od tego czy przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu czy też nie. Świadczy o tym użycie w cyt. przepisie zwrotu "w szczególności", które pozwala na objęcie mocą tego przepisu nie tylko osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, lecz także osoby, które zostały skazane lub popełniły przestępstwa inne niż wymienione (patrz VI SA/Wa 274/06). Obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organy Policji wywodzą z faktu, iż strona popełniła czyn prawem zabroniony, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości i jest on wymierzony przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Okoliczności tego czynu świadczą zatem o nieodpowiedzialności strony, bowiem kierując w stanie nietrzeźwości pojazdem godziła się na ewentualne tego następstwa w postaci możliwości utraty życia lub zdrowia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Co więcej strona wcześniej wywołała awanturę domową, a następnie zachowywała się agresywnie podczas interwencji Policji. Nie daje zatem gwarancji, iż w takim stanie nie użyje także posiadanej broni, a zatem nie stworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy podkreśla też, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądowego nie mogło skutkować innym, niż zapadło rozstrzygnięciem. Ocena osoby J. G., wyrażona w prawomocnym wyroku umarzającym warunkowo postępowanie o czyn z art. 178 a § 1 k.k. stanowi tylko prognozę, iż nie popełni ona w przyszłości przestępstwa. Nie jest ona jednak równoznaczna z oceną, iż strona nie naruszy przepisów prawa administracyjnego określającego zasady bezpiecznego posiadania i używania broni, a tym samym nie stworzy takiego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, które nie jest stypizowane w kodeksie karnym lub innych ustawach jako przestępstwo. Dlatego też prawomocny wyrok sądu warunkowo umarzający postępowanie karne nie wiąże organu Policji w ocenie postępowania strony w kontekście art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. czy ustalony stan faktyczny stwarza podstawę do wyciągnięcia konsekwencji administracyjnoprawnych w postaci obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia. Zauważyć też trzeba, iż przywołane przepisy nie nakazują udowodnienia, że posiadacz pozwolenia wykorzysta broń w sposób w nich opisany, wystarczające jest bowiem domniemanie obawy takiego zachowania. W dniu 4 grudnia 2006 r. (data stempla pocztowego) J. G. wniósł skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie, iż nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu podał, że decyzja Komendanta Głównego Policji jest dowolna, nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, a jej uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne. Tym samym narusza ona podstawowe zasady postępowania administracyjnego oraz przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest wyrokiem skazującym, podobnie jak występek opisany w art. 178 a § 1 k.k. nie należy do grupy przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, lecz przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wskazał to bezpośrednio w swoim uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylając pierwotną decyzję organów Policji. Również w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego wobec skarżącego nie toczyło się żadne postępowanie karne. Skarżący podał, że pojazdem kierował na swoim prywatnym terenie, z dala od drogi publicznej, na którą nie wyjeżdżał, ani też zamiaru takiego nie miał, na co wskazują bezpośrednio okoliczności zatrzymania zawarte w protokołach, nie zagrażał więc w żaden sposób innym uczestnikom ruchu, ani też mieniu osób trzecich. Nie uzasadniony jest również zarzut agresywnego zachowania w momencie interwencji Policji, gdyż już tylko takie zachowanie stanowiłoby podstawę do postawienia innych zarzutów, co jednak nie nastąpiło. Nie można przecież twierdzić, iż incydentalne zachowanie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku opisanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc stawiania tej sytuacji na równi z sytuacją osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu w szczególności za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organy Policji stawiają posiadaczom pozwolenia na broń wymagania wyższe niż przewiduje to ustawa, która przecież nie nakazuje odebrania pozwolenia na broń wszystkim osobom wobec których toczy się jakiekolwiek postępowanie, bądź które popełniły nawet najdrobniejsze wykroczenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że zgodnie z 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie natomiast do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że zasadniczą przesłanką cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni na ich podstawie jest stwierdzenie przez organy Policji, że w stosunku do posiadacza broni zachodzi uzasadniona obawa, że może jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie ustawodawcy obawa ta zachodzi na pewno w przypadku popełnienia przez taką osobę przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Mając na względzie treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy stwierdzić także należy, że ustawodawca poprzez zastosowanie zwrotu "w szczególności" jedynie przykładowo określił okoliczności, które mogą wzbudzać obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawodawca nie przyjął więc zamkniętego katalogu tych przesłanek, mogą to zatem być inne okoliczności, w tym także innego rodzaju czyny karalne, wymierzone przeciwko innym dobrom prawnie chronionym. Organ wskazał również, że skarżący, będąc w stanie nietrzeźwym, kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym. W związku z tym, że zachowanie to wypełniało znamiona czynu zabronionego określonego w art. 178 a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1998 r. Kodeks Karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.), został skierowany przeciwko niemu akt oskarżenia. Sąd Rejonowy w G. ustalając, że skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu, wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2005 r. sygn. akt [...] warunkowo umorzył prowadzone wobec niego postępowanie karne na okres próby 2 lat. W stosunku do skarżącego zachodzi więc uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący popełnił czyn zabroniony, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości. Zaznaczenia także wymaga, że chociaż przypisany skarżącemu czyn zabroniony wymierzony jest przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to jednak nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu (lądowego, wodnego). Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Sprawca przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego świadomie godzi się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania, tj. stworzenia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia innych ludzi. Okoliczność ta uzasadnia natomiast ocenę, że osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na posiadanie broni, nawet wówczas, gdy w swoim środowisku, czy też miejscu pracy jest pozytywnie postrzegana oraz przez wiele lat posiada broń i dotychczas nie użyła jej niezgodnie z prawem, a popełnione przestępstwo także związku z bronią nie miało. Z akt sprawy wynika, że w dniu [..] lutego 2005 r. skarżący, będąc pod wpływem alkoholu, wszczął awanturę ze swoją konkubiną, był także agresywny w stosunku do funkcjonariuszy Policji, którzy zatrzymali go do kontroli, podczas której stwierdzili, że prowadził on pojazd mechaniczny pod wpływem alkoholu. Fakty te ugruntowują ocenę, że skarżący nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...]września 2006 r. nie naruszają prawa. W działaniu organów Policji wydających decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organy obszernie wyjaśniły przesłanki podjętego rozstrzygnięcia a przytoczona na ten temat argumentacja prawna jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. wyżej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Jedną z takich kategorii osób są osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że nie chodzi tylko o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że toczyło się przeciwko niemu postępowanie o przestępstwo inne, niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, które to postępowanie o czyn z art. 178 a § 1 k.k. zostało warunkowo umorzone na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w G. Zamiejscowy [...] Wydział Karny z siedzibą w P. G. z dnia [...] kwietnia 2005 r. (sygn. akt [...]) i które również nie wiązało się z użyciem posiadanej przez niego broni nie wyłącza w świetle powołanego przepisu możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na powyższej podstawie, bo nie stanowi o braku przesłanek, o których mowa jest w przywoływanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z tego też względu ta okoliczność, podnoszona przez skarżącego pozostaje dla oceny zaskarżonych decyzji bez istotnego znaczenia. Wprawdzie nie doszło do skazania skarżącego za czyn z art. 178 a § 1 k.k. ale postępowanie w tej sprawie zostało warunkowo umorzone, jednakże wyrok ten jest potwierdzeniem winy skarżącego, iż w stanie nietrzeźwości kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym. W niniejszej sprawie istotne jest to czy czyn, jakiego dopuścił się skarżący daje podstawę do przyjęcia, że istnieje w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Według oceny Sądu ustalenia obu organów co do istnienia powyższej przesłanki do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji są trafne. Należy bowiem mieć na uwadze okoliczności popełnienia przez skarżącego przypisanego mu czynu. Z ustaleń Policji wynika, że w dniu [...] lutego 2005 r. skarżący, będąc pod wpływem alkoholu, wszczął awanturę ze swoją konkubiną, która zmuszona była wezwać organy Policji. Następnie skarżący wsiadł do samochodu, którym jeździł po swojej posesji do czasu zatrzymania przez funkcjonariuszy, którzy przybyli na miejsce na skutek telefonicznego wezwania. Tym samym skarżący wykazał się całkowicie nieodpowiedzialną postawą, gdyż kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości stanowił zagrożenie dla innych potencjalnych uczestników ruchu drogowego. Zdarzenie, jakie miało miejsce w dniu [...]lutego 2005 r. dowodzi, że skarżący w sytuacji konfliktu z konkubiną nie potrafił zapanować nad swoimi emocjami, narastającą w sobie agresję wyładowywał w ten sposób, że jeździł samochodem po swojej posesji, chociaż wiedział, że nie wolno mu tego robić, albowiem był pod wpływem alkoholu. W tym stanie rzeczy trudno jest postawić organowi Policji zarzut, iż uznały skarżącego za osobę, która nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania broni w przyszłości. Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać przestrzegania prawa. Wszelkie działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego wymagają zatem wnikliwej oceny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i takiej oceny organy dokonały zasadnie uznając, iż wobec przypisania skarżącemu czynu z art. 178 a § 1 k.k. zachodzi przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w tym przepisie prawa. W świetle powyższego chybionymi są zarzuty podnoszone przez skarżącego w skardze, a zaistniały stan rzeczy wskazuje na istnienie przesłanki obligującej, stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Oceny, dokonanej przez organy Policji nie zmienia fakt, iż skarżący posiada dobrą opinię w życiu zawodowym, w kole łowieckim, do którego należy oraz wywiązuje się z obowiązków rodzinnych. Trafnie wskazały organy Policji, iż nie są związane pozytywną prognozą odnośnie skarżącego, którą kierował się Sąd warunkowo umarzając wobec niego postępowanie karne. Policja bowiem ma prawo do własnej oceny co do zaistnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji przeprowadziły wnikliwie i dokładnie postępowanie dowodowe zgodnie z wymogami art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i wbrew twierdzeniu skarżącego organy zastosowały się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2006 r. Dokonana przez organ ocena dowodów jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu. Z tych wszystkich względów, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.