VI SA/Wa 4042/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S.A. z siedzibą w B. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w B. W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenie w części decyzji ostatecznej w zakresie ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego "[...]" i naliczenie opłaty p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W dniu [...] października 2014 r. spółka A. S.A. z siedzibą w B. W. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca"), reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej także: "Przewodniczący KRRiT" lub "organ") z dnia [...] września 2014 r., nr [...], na mocy której Przewodniczący KRRiT utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...]uchylającą w części decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w zakresie, w jakim ustalona została opłata za zmianę koncesji nr [...]z [...] lutego 2011 r. na rozpowszechnianie programu telewizyjnego "[...]" i naliczenia opłaty w wysokości [...] złotych. W petitum skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca spółka wskazała, że w wyniku wznowienia postępowania w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09, Przewodniczący KRRiT naliczył opłatę za zmianę koncesji w wysokości [...]złotych, tj. opłatę o [...] złotych wyższą od poprzedniej opłaty naliczonej na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją RP. Strona skarżąca podniosła, że jako podstawę naliczenia nowej opłaty organ wskazał m.in. przepisy rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych. Mając powyższe na względzie, skarżąca spółka wskazała, że w konsekwencji poszukiwania ochrony prawnej wobec niezgodnego z Konstytucją działania organów Państwa, obecnie jest "karana" poprzez nałożenie na nią znacznie wyższej opłaty za zmianę koncesji tylko dlatego, że skorzystała z przysługującego jej bezpośrednio na mocy przepisów Konstytucji (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP) uprawnienia do żądania wznowienia postępowania po uchyleniu przez Trybunał Konstytucyjny przepisów niezgodnych z Konstytucją, na podstawie których naliczono poprzednią opłatę. Strona skarżąca, powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. VI SA/Wa 2980/13 oraz z dnia 26 marca 2014 r., sygn. VI SA/Wa 2947/13 - wskazała, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że sporna decyzja podwyższająca opłatę zostanie uchylona. Mając na uwadze powyższe, skarżąca spółka uznała, że w jej ocenie zachodzą przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem zaskarżona decyzja podlega wykonaniu, zaś w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające twierdzenie, że w razie jej wykonania przed dokonaniem kontroli sądowej stronie może zostać wyrządzona znaczna szkoda. Skarżąca spółka wskazała ponadto, że naliczona przez organ opłata jest o blisko [...] miliony złotych, tj. o ponad 20%, wyższa od poprzedniej. Zdaniem strony skarżącej, naliczenie opłaty nastąpiło z naruszeniem nie tylko przepisów prawa materialnego, ale także podstawowych zasad konstytucyjnych wynikających z art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady pogłębiana zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, czy też zasady sprawiedliwości społecznej. W ocenie skarżącej spółki, działanie organu prowadzi de facto do tego, że spółka musi ponosić negatywne, wymierne w pieniądzu, konsekwencje zaniechania wprowadzenia przez ustawodawcę przepisów przejściowych (por. uzasadnienia wyroków WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. VI SA/Wa 2980/13 oraz z dnia 26 marca 2014 r., sygn. VI SA/Wa 2947/13). Mając powyższe na uwadze, skarżąca spółka uznała, że egzekwowanie podwyższonej opłaty na obecnym etapie postępowania uznać należy za naruszenie zasady ochrony własności jednostki gwarantowanej na gruncie art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (dalej: "EKPC"), a to ze względu na bardzo duży ciężar ekonomiczny wynikający z orzeczenia organu. Strona wskazała, że w myśl zasady ochrony własności, ingerencja w mienie jednostki jest możliwa w interesie publicznym i zasadach określonych w ustawie oraz przepisach prawa międzynarodowego (art. 1 Protokołu nr 1 do EKPC), przy czym zwykły interes Skarbu Państwa nie może być uznany za równoznaczny z interesem publicznym lub ogólnym. Skarżąca spółka podkreśliła, że zaskarżona decyzja podwyższa wysokość opłaty koncesyjnej o [...] złotych, co powoduje znaczne obciążenie finansowe. W ocenie skarżącej, wspomniane obciążenie finansowe strona zobowiązana jest ponieść tylko dlatego, że działała w obronie swych praw, domagając się naprawienia poniesionej przez nią szkody spowodowanej błędem ustawodawcy, co zostało potwierdzone wspomnianym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Strona skarżąca uznała jednocześnie, że realizację obowiązku zapłaty opłaty koncesyjnej w podwyższonej wysokości ocenić należy jako realizację nie publicznego lecz stricte fiskalnego interesu Skarbu Państwa. Skarżąca spółka stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadziłoby do uszczuplenia mienia skarżącej, co mogłoby budować przekonanie społeczne, że za błędy organów Państwa, w sytuacji domagania się przez jednostkę naprawy tych błędów, dotkliwe konsekwencje finansowe poniesie taka jednostka i to nawet jeszcze przed momentem prawomocnego zakończenia sporu. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że podstawowe zasady słuszności i sprawiedliwości wymagają, aby kwestia podwyższenia opłaty podlegała prawomocnemu zbadaniu i ocenie dokonanej przez Sąd, zanim opłata zostanie wniesiona w pełnej wysokości przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może natomiast, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Należy uznać, że ciężar dowodu niewątpliwie leży po stronie wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (tak m.in. /w:/ postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W tej sytuacji, należy uznać, że argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi więc być odpowiednia, a więc w sposób przekonywujący wykazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Innymi słowy, niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia wniosku złożonego przez stronę skarżącą, spółka wskazała jedynie, że wykonanie spornej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę, gdyż zaskarżona decyzja podwyższa wysokość opłaty koncesyjnej o [...]złotych, co powoduje znaczne obciążenie finansowe. Zdaniem Sądu, powyższe twierdzenia strony skarżącej nie zostały przez nią poparte jakimikolwiek dokumentami źródłowymi, na podstawie których Sąd dokonałby oceny wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zauważyć, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w żadnym wypadku nie nakłada na Sąd obowiązku wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowych dokumentów, czy też złożenia stosownych wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FZ 391/10). Jedynie w gestii strony wnioskującej leży sprecyzowanie w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku okoliczności wskazujących na wypełnienie przesłanek przewidzianych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a oraz przedstawienie konkretnych okoliczności oraz materiałów dowodowych uprawdopodabniających potrzebę zastosowania tymczasowej ochrony strony skarżącej. Sąd uznał, że w złożonym w niniejszej sprawie wniosku strona skarżąca nie powołała żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie Sądu, żądanie wstrzymania wykonania spornej decyzji Przewodniczącego KRRiT bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie, należy uznać za niewystarczające w świetle wykładni przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości Sądu, iż w uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka ograniczyła się jedynie do stwierdzeń, które poparła rozważaniami na temat konstytucyjności zastosowanych w zaskarżonej decyzji przepisów, powołując się przy tym na zasady wynikające z regulacji prawnomiędzynarodowych wyrażonych w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. W konsekwencji, strona powołała się na podstawowe zasady słuszności i sprawiedliwości społecznej, z których wywiodła, że Sąd winien wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na konieczność zbadania legalności zaskarżonej decyzji jeszcze przed uiszczeniem pełnej kwoty należnej z tytułu opłaty za zmianę (rozszerzenie) koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego. Sąd pragnie w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie dokonuje oceny merytorycznych argumentów skargi (por. m.in. /w:/ postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04), gdyż niezgodność decyzji z prawem jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy. W tej sytuacji, należy uznać, że oparcie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na argumentacji związanej z niezgodnością decyzji z prawem jest wadliwe, gdyż rozstrzygnięcie sądu uzasadnione tymi względami zniweczyłoby istotę sądowej kontroli legalności spornej decyzji administracyjnej (podobnie: postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, LEX nr 302251). W związku z powyższym należy zapewnić stronę skarżącą, że powołane przez nią we wniosku zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji będą przedmiotem kontroli merytorycznej zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie, uznać trzeba, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest wyłącznie ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności spornej decyzji (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 395/12). Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.