VI SA/Wa 406/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2009 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. W. (dalej także skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję nakładającą karę pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 3 lipca 2008 r. na drodze gminnej z kopalni żwiru [...] do miejscowości [...], został poddany kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez Pana J. G., pracownika P., należącego do K. W. Samochodem tym wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy (wypis nr [...] z licencji nr [...]). Pojazdem przewożony był ładunek piasku z miejscowości K. do miejscowości G. W wyniku przeprowadzonej kontroli nacisków osi i masy całkowitej, ustalono: - oś pierwsza pojedyncza nienapędowa pojazdu silnikowego: 5,15 tony, * oś druga podwójna napędowa pojazdu silnikowego: 12,16 tony, * oś trzecia potrójna nienapędowa naczepy: 23,37 tony, * rzeczywistą masę całkowitą: 40,68 tony. W trakcie kontroli stwierdzono ponadto, że kierujący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu ponadnormatywnego. W toku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że droga gminna nr [...] należy do kategorii dróg, na których dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosi 8,0 tony. Organ zwrócił uwagę na załącznik nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) lp. 6, zgodnie z którym dopuszczalny nacisk osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t, zgodnie z lp. 6.6. dla potrójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m suma nacisków nie może przekroczyć 21,8 t. Mając na względzie wyniki kontroli pojazdu członowego stwierdzono nacisk potrójnej osi nienapędowej naczepy 23,37 tony, w związku z tym przekroczenie dopuszczalnego nacisku o 1,57 t. Ustalenia te stanowiły podstawę nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5400 złotych. Jednocześnie organ stwierdził, że łączna pomierzona masa zespołu pojazdów podczas ww. kontroli wyniosła 40,68 tony, co oznacza, że miało miejsce przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 0,68 tony. Te ustalenia stanowiły podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 600 zł. Łącznie decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. organ I instancji wymierzył skarżącemu karę w wysokości 6000 zł. Następnie skarżący złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w którym wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu swojego stanowiska podniósł, że organ kontrolny dopuścił się szeregu naruszeń i zaniedbań, w szczególności w odniesieniu do sporządzonych protokołów kontroli. W ocenie skarżącego protokoły te nie zawierały oznaczenia drogi, na której zatrzymano pojazd, wskazują nieaktualną podstawę prawną i nie zawierają adresu załadowcy. Pod protokołem z kontroli ogólnej nie został złożony podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby kontrolującej. W protokole istnieje rozbieżność dotycząca miejsca ważenia pojazdu, na tę okoliczność strona wnosi o przesłuchanie kierowcy J. G. Skarżący, cytując tezy z wyroków sądów administracyjnych uważa również, że przy sporządzaniu protokołów naruszono art. 68 kpa oraz naruszono art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Dalej strona wskazuje, że nie wskazano aktu prawnego zawierającego procedurę ważenia kontrolnego, na jakim podłożu odbyło się ważenie i czy punkt kontrolny był odpowiednio przygotowany. Jednocześnie w toku postępowania odwoławczego wniósł o przesłuchanie świadka J. Ł. na okoliczność uzgodnień z gminą K. w kwestii budowy i wykorzystania drogi prowadzącej do kopalni żwiru. W wyniku rozpoznania odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego przywołał ustalenia kontroli oraz przepisy mające zastosowanie w sprawie niniejszej. W ocenie organu, w świetle poczynionych w toku kontroli ustaleń nie powinny budzić wątpliwości stwierdzone naruszenia w zakresie nacisków osi oraz DMC. Pojazd skarżącego został zatrzymany w miejscu, w którym miał prawo zostać zatrzymany przez uprawniony organ. Czynności kontrolne wykazały niezbicie, że przekroczone zostały w stopniu bardzo poważnym dopuszczalne normy. Protokoły kontrolne, aczkolwiek niepozbawione pewnych, ale nieistotnych uchybień, sporządzone zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami i pozwalały na wydanie właściwej merytorycznie decyzji administracyjnej o nałożeniu kar pieniężnych. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego organ wskazał, że postępowanie prowadzone przez inspekcję transportu drogowego jest postępowaniem szczególnego rodzaju o uproszczonym charakterze, którego specyfika została uregulowana w ustawie o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego z dnia 30 kwietnia 2008 r. (Dz. U. Nr 76, poz. 454). A zatem, są to przepisy szczególne, regulujące kwestię postępowania zarówno w trakcie kontroli jak i po jej zakończeniu, aż do efektu końcowego - wydania decyzji o nałożeniu kar. Biorąc powyższe pod uwagę, organ stwierdził, że wobec odmiennego uregulowania zasad postępowania kontrolnego w przepisach szczególnych, część przepisów kpa nie będzie miała do niego zastosowania. W szczególności organ wskazał, że w sprawie niniejszej wobec odmiennego uregulowania w przepisach szczególnych, nie ma zastosowania art. 68 k.p.a. Oba protokoły kontrolne nie zawierają rozbieżności, które uniemożliwiałyby dokładne ustalenie stanu faktycznego i określenia popełnionych naruszeń, zaś drobne uchybienia czy braki, nie sprawiają, by ustalenie wiarygodnego stanu faktycznego było niemożliwe, bądź utrudnione. Ponadto organ odniósł się do złożonego przez skarżącego w toku postępowania odwoławczego wniosku dowodowego w postaci przesłuchania świadka. Organ uznał ten wniosek za bezprzedmiotowy, bowiem okoliczności które w oparciu o te zeznania miały być podnoszone zostały stwierdzone w toku postępowania w oparciu o inne dowody. Od decyzji, wydanej w II instancji K. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie art. 7, 68, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, błędne przeprowadzenie postępowania w sprawie, w szczególności poprzez oparcie skarżonej decyzji na protokole sporządzonym z naruszeniem ww. przepisów prawa. Tym samym powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W oparciu o powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu prawnego z daty podjęcia aktu lub czynności, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga K. W. nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący uzasadniając podniesiony w skardze zarzut i wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wskazuje, że w dniu kontroli zostały sporządzone protokoły kontroli, które zawierają błędy dyskwalifikujące je jako dowody w przedmiotowym postępowaniu wobec czego kara pieniężna została na niego nałożona całkowicie bezpodstawnie. Sąd nie podzielił słuszności tego zarzutu. Należy przyznać, iż wskazane wyżej protokoły kontroli zawierają pewne wady, jednakże nie są one na tyle istotne, aby mogły mieć wpływ na ocenę ustaleń poczynionych przez organy, orzekające w niniejszej sprawie. Co do zarzutu nieprawidłowego wskazania miejsca kontroli poprzez brak oznaczenia drogi, na której pojazd został zatrzymany oraz błędnego wskazania miejscowości, w której dokonano ważenia należy podnieść, iż w załączniku do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. organ dostatecznie określił miejsce zatrzymania pojazdu podając, że pojazd został poddany kontroli na drodze gminnej z kopalni żwiru [...] do miejscowości K. To określenie pozwalało na ustalenie jakie są dopuszczalne naciski na osie na tej drodze. Wielkości te wynikają z przepisów prawa, które zostały przywołane i dokładnie omówione w decyzji organu I instancji. Istotnie w załączniku do protokołu kontroli nr [...] organ wskazał, że pojazd został skierowany na punkt ważenia do miejscowości C., ale należy potraktować to jako oczywistą omyłkę, gdyż zarówno w protokole kontroli nr [...] jak i w protokole ogólnym kontroli, w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji podana została rzeczywista miejscowość, w której dokonano ważenia tj. W. Do akt sprawy dołączony został również protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów w W., z którym kierowca zapoznał się przed podpisaniem protokołu kontroli. Odnośnie twierdzenia strony, iż inspektor nie uczestniczył w procedurze ważenia pojazdu, a jego podpis w protokołach został poniżej uzupełniony należy stwierdzić, iż jest to tylko hipoteza skarżącego, która nie została poparta żadnymi dowodami. W obu protokołach kontroli znajduje się pieczątka z parafą inspektora, dokonującego kontroli. Poza tym z protokołu kontroli podpisanego przez kierowcę wynika, że okazano mu legitymację służbową kontrolującego. Również z instrukcji ważenia podpisanej przez kierowcę wynika, że udostępniono mu legitymację służbową i upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. Sama procedura ważenia została przeprowadzona prawidłowo, albowiem pomiarów dokonano za pomocą wag, które posiadały stosowną legalizację Urzędu Miar. Przed rozpoczęciem ważenia kierowca miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji a odczytu wskazań dokonano w jego obecności. Istotne jest, że kierowca nie zakwestionował wyników ważenia, albowiem nie skorzystał z prawa do powtórnego ważenia pojazdu oraz, że podpisał bez uwag protokoły kontroli, jak i instrukcję ważenia pojazdów. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, że sporządzone protokoły kontroli są potwierdzeniem stanu faktycznego w czasie kontroli. Odgrywają one szczególną rolę, gdyż rejestrują czynności, których zweryfikowanie w późniejszym czasie nie jest możliwe. Stąd doniosłe znaczenie ma złożenie na nich podpisów osób uczestniczących w kontroli a w szczególności kierowcy pojazdu. Skoro w niniejszej sprawie kierowca bez żadnych zastrzeżeń złożył podpis na protokołach to znaczy, że potwierdził to, co zostało na nich zawarte. Odnośnie wadliwego wskazania w protokole kontroli podstawy prawnej jego sporządzenia tj. rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r., które w dniu kontroli nie obowiązywało to należy wskazać, że nie miało to wpływu na wynik sprawy, albowiem została zachowana ta sama procedura ważenia oraz układ graficzny dokumentu potwierdzającego kontrolę. Kolejnym zarzutem ze strony skarżącego było to, iż w protokole kontroli i w decyzji nie zostało określone, czy punkt kontrolny został odpowiednio przygotowany. W związku z tym należy stwierdzić, że ważenie pojazdu w niniejszej sprawie odbyło się przy użyciu wag nieautomatycznych elektronicznych, które w dacie kontroli posiadały aktualną legalizację. Poprzednio obowiązujące rozporządzenie z 2003 r., jak i obecne rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. nr 26, poz. 152) nie reguluje procedury ważenia za pomocą wag nieautomatycznych. Niemniej jednak, aby zapewnić należytą dokładność wyników Inspekcja Transportu Drogowego korzysta, co miało miejsce w niniejszej sprawie, z miejsc odpowiednio wypoziomowanych i zatwierdzonych przez odpowiedni organ. Z akt sprawy wynika, iż kierowca był zapoznany z protokołem pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdów. W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że sprawa została nienależycie zbadana i wyjaśniona. Według oceny Sądu nie doszło tym samym do naruszenia wskazanych w skardze art. 7, 68, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Również uzasadnienia obu decyzji są wyczerpujące i odpowiadają warunkom, przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo przeprowadzona procedura ważenia pojazdu wykazała, że zostały przekroczone dopuszczalne naciski osi na jezdnię oraz dopuszczalna masa całkowita samochodu, a więc zgodnie z przywołanymi przez organ przepisami skarżący wykonywał przewóz towaru pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, co skutkowało nałożeniem na niego kary pieniężnej. W tym miejscu należy wskazać, że organ prawidłowo podał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz dokładnie omówił zastosowane w sprawie przepisy prawa. W tym stanie rzeczy wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.