VI SA/Wa 409/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wykonywanie przez notariusza dodatkowego zajęcia 1. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Izby Notarialnej w W. z dnia [...] września 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz skarżącego S. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną uchwałą z [...] listopada 2013 r. Krajowa Rada Notarialna (dalej KRN) utrzymała w mocy uchwałę Rady Izby Notarialnej w [...] (dalej RIN) z [...] września 2013 r., którą odmówiono S. K. (dalej skarżący) wyrażenia zgody na podjęcie przez niego dodatkowego zajęcia, jakim byłoby tłumaczenie uwierzytelnione ("przysięgłe"). Jako podstawę skarżonej uchwały podano art. 19 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 164), dalej p.n. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W czerwcu 2013 r. skarżący został powołany przez Ministra Sprawiedliwości na stanowisko notariusza. W lipcu 2013 r. – mając na uwadze treść art. 19 § 3 p.n., skarżący zwrócił się do Prezesa Rady Notarialnej w [...] z prośbą o wyrażenie mu zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia, jakim byłoby tłumaczenie uwierzytelnione ("przysięgłe") z języka angielskiego. Wskazał, że w 2011 r. złożył stosowny egzamin i został wpisany na listę tłumaczy przysięgłych. Uzasadniając swoją prośbę podał, że nie wprowadzono nadal do ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego możliwości zawieszenia wykonywania tego zawodu na wniosek samego tłumacza, a jednocześnie zgodnie z tą ustawą tłumacza może zawiesić Minister Sprawiedliwości w wyniku niewykonywania tłumaczeń przysięgłych, co doprowadziłoby praktycznie do utraty kwalifikacji, które jak podniósł skarżący, zdobył ogromnym wysiłkiem. Ponadto, zdaniem skarżącego dodatkowe zajęcie nie tylko nie uchybia notariuszowi, a wręcz dodaje mu powagi. Jednocześnie skarżący powołał się na przypadek rejenta ze S, który chyba jako jedyny w Polsce takowa zgodę otrzymał. I Rada Izby Notarialnej w [...] uchwałą z [...] lipca 2013 r. nie wyraziła zgody na podjęcie zajęcia tłumacza przysięgłego. W uzasadnieniu przywołała treść art. 15 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego i stwierdziła, że jest on przykładem klasycznej klauzuli generalnej, wokół której nie wykształciło się żadne orzecznictwo, co do przyczyn uzasadniających odmowę tłumaczenia "z ważnych przyczyn". Organ powziął ostatecznie wątpliwość co do tego, czy istnieje możliwość prawidłowego wykonywania zawodu notariusza z jednoczesnym prawidłowym wykonywaniem zawodu tłumacza przysięgłego. Uznał, że jednoczesne wykonywanie tych dwóch zawodów, przeszkadzałoby w pełnieniu obowiązków notariusza. Na skutek odwołania skarżącego Krajowa Rada Notarialna uchwałą z [...] sierpnia 2013 r. uchyliła rozstrzygnięcie Rady Izby Notarialnej i sprawę przekazała do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy polecił przy tym, aby organ I instancji dokładnie zbadał, czy w przypadku skarżącego zachodzi jakakolwiek przesłanka uzasadniająca odmowę, gdyż z uzasadnienia RIN nie wynika jednoznacznie co legło u podstaw rozstrzygnięcia. Nie uwzględniono faktu, że wykonywanie zawodu tłumacza przysięgłego będzie swego rodzaju podnoszeniem kwalifikacji zawodowych przez notariusza umożliwiających mu dokonywanie czynności notarialnych w języku obcym , bez pomocy tłumacza przysięgłego. Nadto KRN wskazała, że ta ponowna ocena ma zostać dokonana przez pryzmat specyfiki zawodu tłumacza przysięgłego, a także regulacji zawartych ustawie Prawo o notariacie, zwłaszcza w art. 2 § 3 i art. 87 § 1 pkt 1 p.n. W szczególności należy w sposób dogłębny rozważyć czy zamierzona przez notariusza działalność nie będzie przeszkadzać w pełnieniu obowiązków albo też czy nie będzie uchybiać powadze wykonywanego zawodu. II Rada Izby Notarialnej w [...] ponownie rozpoznając wniosek skarżącego na wstępie przywołała treść art. 2 § 3 i art. 87 § 1 pkt 1 p.n. i stwierdziła, że z tych norm wynika, że notariusz dokonując czynności z udziałem osoby nie znającej języka polskiego, zobligowany jest korzystać z pomocy tłumacza przysięgłego, chyba że sam posiada znajomość języka obcego wykazaną w sposób określony dla tłumacza przysięgłego. Dalej opierając się na art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego oraz mając na względzie art. 2 § 3 i art. 87 § 1 pkt 1 p.n., a także fakt, że skarżący jest tłumaczem przysięgłym stwierdziła, że nie budzi w tej sprawie najmniejszych wątpliwości to, że skarżący może samodzielnie dokonywać tłumaczeń, o których mowa w art. 2 § 3 i art. 87 § 1 pkt 1 p.n. Organ zwrócił przy tym uwagę, że czym innym jest wykonywanie przez notariusza tłumaczeń w zakresie wykonywanych przez siebie czynności w ramach notariatu, a czym innym jednoczesne wykonywania tych dwóch zawodów - notariusza i tłumacza przysięgłego. Zdaniem RIN nie da się rzetelnie wykonywać owych zawodów. Na potwierdzenie takiej opinii przywołała stanowisko samego skarżącego, że z racji wykonywania zawodu notariusza zamierza uchylać się od wykonywania obowiązków tłumaczenia np. poza godzinami otwarcia kancelarii notarialnej. Nadto organ podniósł, że biuro tłumaczeń musiałoby znajdować się w jednym lokalu z kancelarią notarialną, bo w przeciwnym razie wykonywanie tych dwóch zawodów wiązałoby się to z koniecznością przemieszczania się przez skarżącego pomiędzy dwoma lokalami. Rada Izby Notarialnej wskazała, że wykreślenie skarżącego z listy tłumaczy przysięgłych nie spowoduje, że utraci on świadectwo wydane przez Ministra Sprawiedliwości, potwierdzające nabycie przez niego uprawnień do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego, co zdaniem organu oznacza, że skarżący nadal będzie mógł dokonywać przysięgłych tłumaczeń czynności notarialnych, o których mowa w art. 2 § 3 i art. 87 § 1 pkt 1 p.n., a po ewentualnym zrezygnowaniu z wykonywania zawodu notariusza, będzie mógł wystąpić o wpis na listę tłumaczy przysięgłych. Skarżący w złożonym w terminie odwołaniu zarzucił, że Rada Izby Notarialnej w [...] nie wypełniła poleceń Krajowej Rady Notarialnej, gdyż ponownie rozpoznając sprawę nie przeprowadziła żadnego postępowania wyjaśniającego, nie zgromadziła także dowodów uzasadniających powyższą odmowę. Skarżący stwierdził również, że w sprawie nie podano żadnych ustawowych zakazów (bo takie nie istnieją), dotyczących wykonywania przez notariusza równolegle zawodu tłumacza przysięgłego. Odnosząc się do kwestii rzetelności wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego skarżący zaznaczył, że kontrola wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego nie należy do organów samorządu notarialnego ale do Ministra Sprawiedliwości. Zarzucił, że wbrew twierdzeniom RIN znaczna część tłumaczy przysięgłych wykonuje tłumaczenia przy okazji zatrudnienia na podstawie stosunku pracy i czynią to tak, aby móc wykonywać pracę, z której uzyskują stały dochód. Podał, że poza tym organy wymiaru sprawiedliwości uzgadniają z tłumaczem czy jest w stanie wykonać tłumaczenie, jeśli nie to poszukują innego tłumacza, a poza tym dzieje się to z takim wyprzedzeniem, że pozwala pogodzić obowiązki np. w kancelarii z tłumaczeniem. Skarżący wskazał przy tym, że w W. funkcjonuje ponad trzystu tłumaczy przysięgłych z języka angielskiego, co praktycznie wyklucza ryzyko kolizji przy wykonywaniu przez niego ww. zawodów. Wyjaśnił przy tym, że nie istnieją praktycznie przypadki, gdzie tłumacz przysięgły wykonywałby wszystkie tłumaczenia - nie odmawiając. Skarżący podniósł, że niezrozumiałym jest dla niego wniosek RIN w zakresie lokalowym. Wyjaśnił, że zawód tłumacza przysięgłego nie wymaga osobnego pomieszczenia, a poza tym repertorium może znajdować się w komputerze przenośnym, a pieczęć przy tłumaczu. Zdaniem skarżącego sugerowana przez organ sytuacja odnośnie wpisu na listę tłumaczy przysięgłych dopiero po ewentualnej rezygnacji z wykonywania zawodu adwokata jest iluzoryczna, bowiem niewykonywanie tłumaczeń uniemożliwia utrzymanie tej umiejętności na dobrym poziomie. Podał, że z treści art. 2 § 3 p.n. z cała pewnością wynika możliwość łączenia zawodu notariusza z zawodem tłumacza przysięgłego. Zadeklarował przy tym, że absolutnym priorytetem jest dla niego i będzie wykonywanie zawodu notariusza. W związku z tym za każdym razem, gdyby w jakikolwiek sposób mógłby uchybić zawodowi notariusza z tytułu konieczności tłumaczenia, odmówi wykonania tłumaczenia. Skarżący poinformował, że w jego kancelarii w niedługim czasie prace rozpocznie doświadczony zastępca notariusza, który zawsze będzie mógł go zastąpić w razie konieczności. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Krajowa Rada Notarialna wyjaśniając, że zawód notariusza jest zawodem zaufania publicznego, podzieliła stanowisko organu I instancji, że czym innym jest samodzielne wykonywanie przez notariusza tłumaczeń w zakresie dokonywanych przez siebie czynności notarialnych, a czym innym jednoczesne wykonywanie przez notariusza drugiego zawodu, jakim jest zawód tłumacza przysięgłego. Uznała, że obu ww. zawodów nie da się wykonywać jednocześnie w sposób należyty, co jej zdaniem potwierdza także sam skarżący podając, że w razie "kolizji" tych zawodów, będzie uchylał się od wykonywania tłumaczeń. W związku z tym poddała pod wątpliwości, czy ewentualnie skarżący nie zacznie uchylać się także od wykonywania zawodu notariusza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący S. K. zarzuca naruszenie: 1. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 19 p.n. poprzez utrzymanie w mocy uchwały RIN, w której powołano niewłaściwa podstawę prawną; 2. ar. 107 § 3 k.p.a.: a. poprzez niewskazania w skarżonej uchwale faktów uznanych przez organ za udowodnione, na których oparto rozstrzygnięcie oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej; b. bowiem nie wyjaśniono podstawy prawnej odmowy i nie przytoczono właściwych przepisów prawa; 3. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. gdyż nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego i oparto odmowę na gołosłownych twierdzenia RIN, że nie jest możliwe łączenie tych ww. dwóch zawodów; 4. art. 19 p.n. poprzez uznanie, że nie ma możliwości łącznie obu ww. zawodów. W uzasadnieniu autor podnosi, że swój wniosek oparł na art. 19 § 3 p.n., natomiast Rada Izby Notarialnej swą odmowę oparła na art. 35 pkt 3 p.n. Zarzucił, że w sprawie organy samorządu notarialnego nie podały toku rozumowania, który doprowadził je do odmowy wydania zgody, a jedynie ograniczyły się do stwierdzenia, że skarżący będzie uchylał się od wykonywania tłumaczeń, w przypadku "kolizji" ww. zawodów, a to spowoduje nienależyte wykonywanie przez niego zawodu tłumacza przysięgłego. Nadto Krajowa Rada Notarialna poddała pod wątpliwość rzetelność wykonywania przez niego zawodu notariusza. W związku z tym skarżący wyjaśnił, że nie ma kolizji w należytym wykonywaniu obu ww. zawodów. Nadto skarżący zarzucił, że organy w sposób jednostronny i niekorzystny dla niego zinterpretowały jego wyjaśnienia odnośnie możliwości odmowy wykonania tłumaczenia przez tłumacza przysięgłego, w sytuacji ewentualnej kolizji czasowej. Jednocześnie skarżący ponowił swój pogląd, że nie istnieje ustawowy zakaz wykonywania tych dwóch zawodów. Na poparcie skargi skarżący odwołał się do orzeczenia Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 2075/04 oraz do precedensowej sprawy rejenta ze S., który uzyskał zgodę na wykonywanie zawodu notariusza z dodatkowym zajęciem tłumacza przysięgłego języka niemieckiego, czemu jak wskazał ani KRN, ani Minister Sprawiedliwości się nie sprzeciwiły. W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Notarialna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Niewątpliwie w sprawach, w których uchwały organów samorządu notarialnego zapadają w sprawach indywidualnych są one decyzjami administracyjnymi, a postępowanie musi odpowiadać zasadom k.p.a. W myśl art.19 § 1 p.n. notariusz może podejmować dodatkowe zatrudnienie po uzyskaniu na to zgody właściwej Rady Izby Notarialnej. Stosownie do art.19 § 2 p.n. odmowa zgody na dodatkowe zatrudnienie może być spowodowana faktem, że dodatkowe zajęcie przeszkadza wykonywaniu zawodu notariusza albo uchybia powadze zawodu notariusza. Zgodnie z art.19 § 3 p.n. Rada rozstrzyga, czy podjęcie zatrudnienia lub zajęcia nie uchybia obowiązkom notariusza albo powadze wykonywanego zawodu. Jeżeli rada nie wyrazi zgody na zatrudnienie lub zajęcie, o których mowa w § 1 i 2, sprawę, na wniosek notariusza, rozstrzyga Krajowa Rada Notarialna, której decyzja jest ostateczna. Sądowa kontrola takich uchwał o charakterze uznaniowym polega zatem na zbadaniu, czy organ nie dopuścił się rażących uchybień, czy dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie uchwały i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organy samorządu notarialnego odmówiły skarżącemu zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia tłumacza przysięgłego. W uzasadnieniu uchwały organu I instancji wyrażono pogląd, że "prawidłowego wykonywania obu zawodów nie da się wykonywać w sposób rzetelny" (por. uzasadnienie uchwały RIN z [...] września 2013 r.). Stanowisko to zostało powtórzone w zaskarżonej uchwale KRN , gdzie stwierdzono, że "obu powołanych zawodów nie da się wykonywać jednocześnie". Jednocześnie dokonując takiej interpretacji przepisów prawa o notariacie stwierdzono, że: "sam notariusz wskazał sposoby jak będzie uchylał się od obowiązków wynikających z wykonywania przez niego zawodu tłumacza przysięgłego w razie "kolizji" z wykonywaniem zawodu notariusza". W kontekście dokonywanej przez Sąd kontroli należy zauważyć, że uznanie w żadnym razie nie oznacza dowolności. Organ opierając się na przeprowadzonym postępowaniu dowodowym ustala istnienie okoliczności pozwalających na określenie "czy podjęcie zatrudnienia lub zajęcia nie uchybia obowiązkom notariusza albo powadze wykonywanego zawodu" a następnie, zważywszy te ustalenia, podejmuje decyzję i uznaje, że należy zgody udzielić bądź odmówić, przy czym uznanie nie obejmuje oceny faktów, a jedynie określenie ich skutku prawnego (por. B.Adamiak/J.Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd.C.H.Beck Warszawa 2003 str.486). W rozpoznawanej sprawie, dotyczącej zgody na podjęcie dodatkowego zatrudnienia przez notariusza, obowiązkiem Rady Izby było przeprowadzenie postępowania dowodowego co do zasadności wniosku, zgodnie z wymogami art. 7 k.p.a. , nakazującymi dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela oraz wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego zgodnie z wymogami art.77 § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że, wbrew wcześniejszym wytycznym zawartym w uchwale KRN z dnia [...] sierpnia 2013 r. aby "w sposób dogłębny rozważyć czy zamierzona przez notariusza działalność nie będzie przeszkadzać w pełnieniu obowiązków" nie było właściwie żadnego postępowania dowodowego, które mogłoby wyjaśnić wskazane wyżej kwestie. Przede wszystkim nie przeprowadzono ze skarżącym rozmowy , w której miałby szansę osobiście zaprezentować swoje argumenty i ustosunkować się do ewentualnych wątpliwości związanych z wykonywaniem obu zawodów. Chodzi tu w szczególności o deklarowaną przez skarżącego w odwołaniach możliwość uzgodnienia z organami, które zlecają tłumaczenie terminów wykonania tłumaczenia. Stosownie bowiem do art. 15 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego ( Dz.U z 2011 Nr 106, poz 622) tłumacz przysięgły nie może odmówić wykonania tłumaczenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, na żądanie sądu, prokuratora, Policji oraz organów administracji publicznej, chyba że zachodzą szczególnie ważne przyczyny uzasadniające odmowę. Jednakże do takiego osobistego wysłuchania skarżącego nie doszło, mimo dwukrotnego rozpatrywania jego sprawy przez organy samorządowe. Poza przedstawioną na posiedzeniu Krajowej Rady Notarialnej relacją obejmującą treść odwołania skarżącego złożonego od uchwały RIN z [...] września 2013 r., brak w sprawie jakichkolwiek ustaleń co do funkcjonowania kancelarii notarialnej skarżącego, co do wpływu jednoczesnego zatrudnienia jako tłumacza przysięgłego na funkcjonowanie kancelarii i na powagę zawodu notariusza. Z drugiej strony pisemne wyjaśnienia notariusza zawarte w składanych do organu odwołaniach, z których wynika, że nie będzie kolizji między funkcjonowaniem kancelarii a zatrudnieniem w charakterze tłumacza nie zostały w żaden sposób zanegowane, a Rada Izby nie poczyniła w tym względzie najmniejszych ustaleń. Co więcej te wyjaśnienia zostały zinterpretowane na niekorzyść strony w ten sposób, że a priori uznano, że obu zawodów nie można w praktyce wykonywać równocześnie w sposób właściwy. Nie wzięto także pod uwagę wcześniejszego stanowiska KRN wyrażonego w uchwale z [...] sierpnia 2013 r., a mianowicie, że; "wykonywanie zawody tłumacza przysięgłego będzie swoistego rodzaju podnoszeniem kwalifikacji zawodowych przez notariusza". Również Krajowa Rada ponownie rozpoznając sprawę w sposób ogólnikowy, całkowicie dowolny i niczym nie poparty wskazała na istnienie kolizji między dodatkowym zatrudnieniem w charakterze tłumacza przysięgłego a obowiązkami zawodowymi notariusza, mimo że we wcześniejszej uchwale z dnia [...] lipca 2013 r. wyraziła pogląd przeciwny. W ocenie Sądu w ramach postępowania dowodowego w sprawie o wyrażenie zgody na wykonywanie dodatkowego zatrudnienia organ powinien zbadać rzeczywistą sytuację w kancelarii prowadzonej przez wnioskodawcę i ustalić czy ta kancelaria funkcjonuje prawidłowo, jak jest obciążona i czy jest wydolna ekonomicznie. Instrumentem prawnym umożliwiającym poczynienie takich ustaleń jest przede wszystkim wizytacja kancelarii przewidziana art. 44 p.n. Dopiero wyniki wizytacji pomogłyby ustalić czy dodatkowe zatrudnienie podjęte przez notariusza nie spowoduje kolizji z jego podstawowymi obowiązkami. Organ powinien też szczegółowo rozważyć i uzasadnić czy, i dlaczego dodatkowe zatrudnienie może uchybiać powadze zawodu notariusza. Wyniki tych ustaleń powinny być szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu uchwały stanowiąc podstawy podjętej decyzji.( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 205 r. , sygn. akt VI SA/Wa 2075/04) Potwierdzeniem takiego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1089/11 , gdzie wskazano, że; "1. Organ musi ocenić, czy okoliczności związane z przyszłym dodatkowym zatrudnieniem (zajęciem) notariusza wskazują, że będzie ono prowadzić do uchybienia jego obowiązkom lub naruszać powagę zawodu notariusza. Jeżeli organ ustali okoliczności związane z planowanym zatrudnieniem i w świetle tych okoliczności uzna, że występuje kolizja między dodatkowym zatrudnieniem a obowiązkami notariusza lub powagą zawodu, odmawia zgody. 2. Aby decyzja w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na dodatkowe zatrudnienie nie była dotknięta dowolnością, nie wystarczy samo stwierdzenie, że występuje kolizja między dodatkowym zatrudnieniem a obowiązkami notariusza lub powagą zawodu notariusza. Organ musi szczegółowo uzasadnić, na czym kolizja polega. Należy mieć na względzie, że decyzja dotycząca niedopuszczalności dodatkowego zatrudnienia bywa dla strony decyzją dotyczącą podstaw jej bytu i musi być przez organy samorządu podejmowana z niezwykłą wnikliwością i rozwagą, po starannie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, umożliwiającym stronie przedstawienie wszystkich swoich argumentów." Ponieważ jak wspomniano wyżej postępowanie dowodowe w sprawie przebiegało z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a uzasadnienie decyzji nie zawiera koniecznych wyjaśnień co do wymienionych w art. 19 § 2 i § 3 p.n. podstaw rozstrzygnięcia Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organy samorządu notarialnego będą związane powyższymi wskazaniami stosownie do art. 153 p.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.