VI SA/Wa 411/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę Decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: KNF, Komisja, organ nadzoru), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017r., poz. 196 z późn. zm., dalej: ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym) oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1639 z późn. zm., dalej: ustawa o ofercie) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 615, dalej: ustawa zmieniająca I), po rozpoznaniu wniosku M. L. (dalej: zainteresowany, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy: I. uchyliła własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], nakładającą na zainteresowanego karę pieniężną w wysokości 90.000 zł, który w okresie rażącego naruszenia przez A. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: Spółka) obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie pełnił funkcję członka zarządu tej spółki; II. nałożyła na zainteresowanego karę pieniężną w wysokości 80.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę poprzez: 1. nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 791, dalej: ustawa zmieniająca II) w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r., poz. 133 z późn. zm., dalej: Rozporządzenie) poprzez przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za 2012 r. po upływie przewidzianego prawem terminu; 2) nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej II (dalej: w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r.) w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia przez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za 2012 r. po upływie przewidzianego prawem terminu; 3) nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 1 rozporządzenia z 19.02.2009 r. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2016 r. poz. 860, dalej: rozporządzenie zmieniające) poprzez przekazanie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2013 r. po upływie przewidzianego prawem terminu; 4) nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 7 Rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego (dalej: w brzmieniu sprzed 30.06.2016 r.) poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2013 r. po upływie przewidzianego prawem terminu; 5) nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 1 Rozporządzenia w brzmieniu sprzed 30.06.2016r. poprzez przekazanie KNF, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2013 r. po upływie przewidzianego prawem terminu; 6) nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za 2013 r. po upływie przewidzianego prawem terminu; 7)nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za 2013 r. po upływie przewidzianego prawem terminu; 8) nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 1 Rozporządzenia w brzmieniu sprzed 30.06.2016 r. poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2014 r. po upływie przewidzianego prawem terminu; 9) nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 7 Rozporządzenia w brzmieniu sprzed 30.06.2016 r. poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2014 r. po upływie przewidzianego prawem terminu; 10) nienależyte wykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 1 Rozporządzenia w brzmieniu sprzed 30.06.2016 r. poprzez przekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2014 r. po upływie przewidzianego prawem terminu; 11) niewykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia z uwagi na nieprzekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za 2014 r.; 12) niewykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia z uwagi na nieprzekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu okresowego za 2014 r.; 13) niewykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia z uwagi na nieprzekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2015 r.; 14) niewykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia z uwagi na nieprzekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2015 r.; 15) niewykonanie obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia z uwagi na nieprzekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2015 r., - w okresie pełnienia przez zainteresowanego funkcji członka zarządu A. S.A. III. umorzyła postępowanie administracyjne w części dotyczącej nałożenia na skarżącego na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie kary pieniężnej, który w okresie rażącego naruszenia Spółkę obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w związku z brakiem przekazania w terminie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany i do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za IV kwartał roku 2012, pełnił funkcję członka zarządu tej spółki. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. KNF wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych z art. 56 ustawy o ofercie przez Spółkę w okresie pełnienia przez zainteresowanego funkcji członka zarządu tej Spółki. Opisane postępowanie było poprzedzone decyzją KNF z [...] marca 2016 r. o bezterminowym wykluczeniu papierów wartościowych Spółki z obrotu na rynku regulowanym oraz nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 300.000 zł. Komisja stwierdziła, że Spółka przekazała KNF oraz do publicznej wiadomości: skonsolidowany raport okresowy za IV kwartał 2012 r., skonsolidowany raport okresowy za 2012, raport okresowy za 2012, skonsolidowany raport okresowy za I kwartał 2013 r., skonsolidowany raport okresowy za I półrocze 2013 r., skonsolidowany raport okresowy za III kwartał 2013 r., skonsolidowany raport okresowy za 2013 r., raport okresowy za 2013 r., skonsolidowany raport okresowy za I kwartał 2014 r. skonsolidowany raport okresowy za I półrocze 2014 r. i skonsolidowany raport okresowy za III kwartał 2014 r. po upływie przewidzianych prawem terminów oraz nie przekazała KNF oraz do publicznej wiadomości: skonsolidowanego raportu okresowego za 2014 r., raportu okresowego za 2014 r., skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2015 r., skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2015 r. oraz skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2015 r. Komisja uznała wskazane naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę za rażące. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. KNF nałożyła na zainteresowanego karę pieniężną w wysokości 90.000 zł za rażące naruszenie wskazanych w tym rozstrzygnięciu obowiązków informacyjnych przez Spółkę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy KNF zaskarżoną decyzją uchyliła własne wcześniejsze rozstrzygnięcie oraz orzekła co do istoty sprawy - w oparciu o przywołane i szeroko omówione przepisy prawa obowiązujące zarówno w dacie stwierdzonych przez Spółkę naruszeń, jak i w dacie procedowania w sprawie. Komisja stwierdziła, że w toku postępowania Spółka szesnastokrotnie naruszyła art. 56 ust 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. (przy czym w stanie prawnym na dzień wydania decyzji można przypisać jej odpowiedzialność z tytułu piętnastokrotnego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r.). Spółka czterokrotnie nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 1 rozporządzenia z 29.02.2009 r. w brzmieniu sprzed 30.06.2016 r.: a) Spółka przekazała skonsolidowany raport okresowy za I kwartał 2013 r. w dniu [...] września 2013 r., tj. sto trzydzieści pięć dni po terminie, który upływał w dniu [...] maja 2013 r. (45 -ty dzień od zakończenia I kwartału 2013 r.); b) Spółka przekazała skonsolidowany raport okresowy za III kwartał 2013 r. w dniu [...] grudnia 2013 r., tj. dwadzieścia sześć dni po terminie, który upływał w dniu [...] listopada 2013 r. (45-ty dzień od zakończenia III kwartału 2013 r.); c) Spółka przekazała skonsolidowany raport okresowy za I kwartał 2014 r. w dniu [...] września 2014 r., tj. sto trzydzieści dni po terminie, który upływał w dniu [...] maja 2014 r. (45 dzień od zakończenia I kwartału 2014 r.); d) Spółka przekazała skonsolidowany raport okresowy za III kwartał 2014 r. w dniu [...] lutego 2015 r., tj. dziewięćdziesiąt cztery dni po terminie, który upływał w dniu [...] listopada 2014 r. (45 dzień od zakończenia III kwartału 2014 r.). Spółka dwukrotnie nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia. Pomimo upływu w dniu 15 maja 2015 r. (45-ty dzień od zakończenia I kwartału 2015 r.) terminu Spółka nie przekazała skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2015 r., a także pomimo upływu w dniu [...] listopada 2015 r. terminu, Spółka nie przekazała skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2015 r. Spółka dwukrotnie nienależycie wykonała obowiązek z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia: a) Spółka przekazała skonsolidowany raport okresowy za 2012 r. w dniu [...] lipca 2013 r., tj. osiemdziesiąt trzy dni po terminie, który upływał w dniu [...] kwietnia 2013 r. (ostatni dzień czwartego miesiąca od zakończenia 2012 r.); b) Spółka przekazała skonsolidowany raport okresowy za 2013 r. w dniu [...] czerwca 2014 r., tj. pięćdziesiąt pięć dni po terminie, który upływał w dniu [...] kwietnia 2014 r. (ostatni dzień czwartego miesiąca od zakończenia 2013 r.). Spółka dwukrotnie nienależycie wykonała obowiązek z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia: a) Spółka przekazała raport okresowy za 2012 r. w dniu [...] lipca 2013 r., tj. siedemdziesiąt sześć dni po terminie, który upływał w dniu [...] kwietnia 2013 r. (ostatni dzień czwartego miesiąca od zakończenia 2012 r.); b) Spółka przekazała raport okresowy za 2013 r. w dniu [...] czerwca 2014 r., tj. czterdzieści sześć dni po terminie, który upływał w dniu [...] kwietnia 2014 r. (ostatni dzień czwartego miesiąca od zakończenia 2013 r.). Spółka nie wykonała obowiązku z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia, ponieważ pomimo upływu terminu w dniu [...] kwietnia 2015 r. (ostatni dzień czwartego miesiąca od zakończenia 2014 r.) nie przekazała skonsolidowanego raportu okresowego za 2014 r. Spółka nie wykonała również obowiązku z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, ponieważ pomimo upływu terminu w dniu [...] kwietnia 2015 r. (ostatni dzień czwartego miesiąca od zakończenia 2014 r.) nie przekazała raportu okresowego za 2014 r. Spółka dwukrotnie nienależycie wykonała obowiązek określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 7 Rozporządzenia w brzmieniu sprzed 30.06.2016 r.: a) Spółka przekazała skonsolidowany raport okresowy za I półrocze 2013 r. w dniu [...] września 2013 r., tj. dwadzieścia dziewięć dni po terminie, który upływał w dniu [...] sierpnia 2013 r. (ostatni dzień dwumiesięcznego terminu od zakończenia I półrocza 2013 r.). Organ nadzoru zwrócił przy tym uwagę, że już wskazany przez Spółkę w raporcie bieżącym nr [...]z [...] stycznia 2013 r. termin publikacji skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2013 r., tj. [...] sierpnia 2013 r., wyznaczony został nieprawidłowo, tzn. po ostatnim dniu dwumiesięcznego terminu od zakończenia I półrocza 2013 r.; b) Spółka przekazała skonsolidowany raport okresowy za I półrocze 2014 r. w dniu [...] marca 2015 r., tj. sto osiemdziesiąt dwa dni po terminie, który upływał w dniu [...] września 2014 r. Spółka nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 82 ust 2 Rozporządzenia, gdyż pomimo upływu terminu w dniu [...] sierpnia 2015 r. nie przekazała skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2015 r. Dodatkowo nienależycie wykonała również obowiązek określony w art. 56 ust 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 3 Rozporządzenia w brzmieniu sprzed 30.06.2016 r., gdyż przekazała KNF oraz do publicznej wiadomości po upływie wymaganego terminu skonsolidowany raport okresowy za IV kwartał 2012 r. (raport ten został przekazany w dniu [...] marca 2013 r. z dwudziestojednodniowym opóźnieniem; raport powinien być przekazany w ciągu 60 dni od dnia zakończenia ostatniego kwartału roku obrotowego). Organ nadzoru wyjaśnił również, że wobec deregulacji w aktualnym stanie prawnym (z dniem 30 czerwca 2016 r.) obowiązku sporządzenia i przekazania raportu okresowego za IV kwartał roku obrotowego, obecnie nie byłoby podstaw do przypisania odpowiedzialności Spółce, a tym samym do odniesienia tej odpowiedzialności do skarżącego i wymierzenia mu z tego tytułu sankcji. Komisja uznała, że zaistniała podstawa do umorzenia wobec skarżącego postępowania administracyjnego w zakresie rażącego naruszenia przez Spółkę obowiązku informacyjnego - nieprzekazania skonsolidowanego raportu za IV kwartał roku 2012, w okresie pełnienia funkcji członka zarządu Spółki przez skarżącego. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznania sprawy, dotyczących wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za rażące naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę w związku z nieterminową publikacją raportów, organ nadzoru podniósł, że reżim odpowiedzialności administracyjnej, jakiej podlega Spółka oraz skarżący ma charakter zobiektywizowany, tj. opiera się na samym fakcie naruszenia obowiązku prawnego. Jest więc odpowiedzialnością ex lege, której podstawową przesłanką jest bezprawność czynu, rozumiana jako zachowanie niezgodne z przepisami prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest zaś podstawą zastosowania sankcji. Analiza okoliczności wskazywanych przez zainteresowanego pozwoliła KNF na wyodrębnienie spośród nich zdarzeń niezależnych od skarżącego/Spółki, którym zainteresowany/Spółka nie mogli przeciwdziałać i zdarzeń pozostających w gestii skarżącego/Spółki, na które miał on wpływ. W ocenie Komisji do okoliczności niezależnych od zainteresowanego/Spółki należy zaliczyć: fakt późnego wyboru przez radę nadzorczą podmiotu uprawnionego do przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego, którego rada nadzorcza dokonała [...] kwietnia 2013 r. Podobnie organ nadzoru potraktował wcześniejszą okoliczność w postaci upadłości Spółki i związane z tym przetrzymywanie dokumentacji księgowej przez zarządcę masy upadłości oraz brak podjęcia przez zarządcę masy upadłości czynności prowadzących do wyboru podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych za 2012 r. Jednakże samo zaistnienie tych zdarzeń nie mogło skutkować tak znacznymi opóźnieniami w przekazaniu raportów za 2012 r., tj. siedemdziesięciosześciodniowym opóźnieniem przekazania raportu okresowego za 2012 r. i osiemdziesięciotrzydniowym opóźnieniem przekazania skonsolidowanego raportu okresowego za 2012 r. Zdarzenia te oczywiście miały pewien wpływ na opóźnienie publikacji ww. raportów, ale istotne pozostawały także inne okoliczności, które nie były niezależne od Spółki. Zarządca masy upadłości zwrócił bowiem dokumentację księgową Spółki [...] lutego 2013 r., co pozwoliło przekazać skonsolidowany raport okresowy za IV kwartał 2012 r. w dniu [...] marca 2013 r. Zatem od [...] lutego 2013 r. Spółka posiadała niezbędną dokumentację do sporządzenia raportów, a od [...] marca 2013 r. wyniki finansowe za ostatni kwartał 2012 r. Jednocześnie [...] kwietnia 2013 r. dokonano wyboru podmiotu uprawnionego do przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego, które według przewidywań miało zakończyć się [...] maja 2013 r. Spółka zaś przekazała raporty okresowe dopiero: [...] lipca 2013 r. (raport okresowy za 2012 r.) i [...] lipca 2013 r. (skonsolidowany raport okresowy za 2012 r.), a więc po dłuższym okresie czasu od zaprzestania istnienia okoliczności niezależnych od Spółki (tj. 5 miesięcy od zwrotu dokumentacji przez zarządcę masy upadłości i ponad 3 miesiące od wyboru podmiotu uprawnionego do przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego oraz blisko po 2 miesiącach od zaplanowanego zakończenia badania sprawozdania finansowego). W związku z tym, KNF wywiodła, że nie sposób uznać, iż powyższe niezależne od Spółki okoliczności mogły wyłączać odpowiedzialność zainteresowanego z tytułu nieprzekazania w terminie skonsolidowanego raportu okresowego i raportu okresowego za 2012 r. Nie były to bowiem jedyne zdarzenia powodujące opóźnienie przekazania tych raportów i nie mogły powodować tak długiego okresu opóźnienia. Natomiast niewątpliwie zdarzenia te wydłużały czas potrzebny na przekazanie raportów. Wobec tego KNF uwzględniła zaistnienie tych okoliczności w wymiarze nakładanej kary. Jednocześnie Komisja wzięła pod uwagę okoliczność, iż opóźnienie w przekazaniu raportów za 2012 r. było również skutkiem opóźnienia w przekazaniu skonsolidowanego raportu za IV kwartał 2012 r. Powyższa okoliczność miała zatem wpływ wyłącznie na złagodzenie kary nakładanej na skarżącego, natomiast w żaden sposób nie powodowała wyłączenia jego odpowiedzialności za nieprzekazanie w terminie raportów za 2012 r. Pozostałe okoliczności wskazane przez skarżącego i Spółkę w raportach bieżących Komisja zaliczyła do zdarzeń, na które zarząd Spółki posiadał wpływ, a zatem nie były one niezależne od niego. Okoliczności te zostały uznane za przyczyny opóźnienia (w przekazaniu raportów okresowych za 2012 r.) o charakterze organizacyjno-finansowym. Takie zaś przyczyny zawsze pozostają w gestii zarządu spółki publicznej. Co do argumentacji skarżącego dotyczącej opóźnień w przekazaniu skonsolidowanego raportu za I kwartał 2013 r. oraz skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2013 r., a także przyczyn tych opóźnień wskazanych w raportach bieżących, organ nadzoru uznał je za należące również do kategorii okoliczności o charakterze organizacyjno-finansowym, które pozostają w gestii zarządu spółki publicznej i do których zaistnienia zarząd nie powinien dopuścić. Jedyną okolicznością, która według KNF powinna oddziaływać na wysokość wymierzanej kary, był wpływ opóźnienia w przekazaniu raportów okresowych za 2012 r. na opóźnienie w przekazaniu ww. raportów skonsolidowanych za I kwartał i I półrocze 2013 r. Komisja wyjaśniła również, iż odpowiedzialności skarżącego za nieprzekazanie w terminie skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2013r. nie wyłącza podniesiona przez niego okoliczność - braku środków finansowych na opłacenie obsługi księgowej spółek z grupy kapitałowej i w rezultacie konieczność nawiązywania współpracy z zewnętrznymi podmiotami. W odniesieniu do opóźnień związanych z publikacją skonsolidowanego raportu okresowego i raportu okresowego za 2013 r. ze względu na zabezpieczenie dokumentów Spółki przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego, KNF uznał je za okoliczność niezależną od skarżącego i Spółki, na którą podmioty te nie miały wpływu. Jednakże wobec zajęcia dokumentacji pod koniec okresu przewidzianego na sporządzenie skonsolidowanego raportu rocznego i raportu rocznego za 2013 r., kiedy większość prac nad przygotowaniem tych raportów powinna być już zakończona, zaistnienie tego zdarzenia nie zwolniło skarżącego od odpowiedzialności za zaistniałe opóźnienia, a jedynie wpłynęło na wymiar nałożonej na niego kary. Organ nadzoru nie znalazł również podstaw do uznania za okoliczności zwalniające skarżącego z odpowiedzialności za opóźnienie w przekazaniu skonsolidowanego raportu za I kwartał 2014 r. zdarzeń, jak: przedłużającej się procedury weryfikacji zobowiązań i należności oraz prac związanych ze zmianą systemu obsługi finansowo-księgowej grupy kapitałowej Spółki i wdrożeniem przez Spółkę kompleksowego przeglądu i porządkowania dokumentacji księgowej. Zdarzenia te, w ocenie KNF, miały charakter przyczyn organizacyjnych, zatem pozostawały one w gestii zarządu Spółki. Natomiast znaczenie dla złagodzenia kary miał w ocenie KNF powód wskazany przez Spółkę w raporcie bieżącym nr [...], według którego opóźnienie publikacji skonsolidowanego raportu za I kwartał 2014 r. wynikało z opóźnienia przekazania skonsolidowanego raportu i raportu za 2013 r. Wpływ na opóźnienie w przekazaniu skonsolidowanego raportu i raportu za 2013 r. bowiem miało zdarzenie, któremu nie mógł przeciwdziałać zarząd Spółki - zabezpieczenie dokumentacji Spółki przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego. Zdarzenie to w swych pośrednich skutkach oddziaływało również na opóźnienie w przekazaniu skonsolidowanego raportu za I kwartał 2014 r. Natomiast w ocenie KNF bez znaczenia dla wyłączenia odpowiedzialności skarżącego pozostają przyczyny nieterminowego przekazania skonsolidowanego raportu za I półrocze 2014 r. dotyczące przedłużającego się procesu przetwarzania danych, a w konsekwencji niezakończenia prac audytora, ogólna zła sytuacja finansowa Spółki oraz konieczność oczekiwania na opublikowanie skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2014 r., który został przekazany w dniu [...] września 2014 r. Do momentu przekazania raportu za I półrocze 2014 r., tj. do [...] marca 2015 r. minęło bowiem prawie 6 miesięcy. Organ nadzoru stwierdził również, iż w przypadku nieterminowego przekazania skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2014 r. oraz braku przekazania raportów: skonsolidowanego raportu okresowego za 2014 r., raportu okresowego za 2014 r., skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał 2015 r., skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2015 r. i skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2015 r., wskazane przez zainteresowanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz przez Spółkę w raportach bieżących powody przesuwania w czasie publikacji raportów okresowych, nie mogą stanowić podstawy do wyłączenia jego odpowiedzialności. Jednocześnie, fakt, że opóźnienie publikacji określonego raportu okresowego wynikało z opóźnienia w publikacji poprzedzającego go raportu okresowego mógł zostać jedynie potraktowany jako okoliczność wpływająca łagodząco na nakładaną karę, gdyż okoliczność taka utrudniała terminowe przekazywanie poszczególnych raportów. Natomiast nie była to okoliczność wykluczająca odpowiedzialność. Reasumując, organ nadzoru uznał brak przesłanek do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za nieterminowe przekazanie lub brak przekazania jakiegokolwiek z raportów okresowych. Natomiast okoliczności: okres potrzebny radzie nadzorczej na wybór podmiotu uprawnionego do przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego, którego dokonała [...] kwietnia 2013 r., upadłość Spółki i związane z tym przetrzymywanie dokumentacji księgowej przez zarządcę masy upadłości, zabezpieczenie przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego dokumentacji Spółki oraz fakt, iż opóźnienia w przekazaniu raportów wynikały z opóźnienia w przekazaniu raportów poprzedzających je, miało w ocenie KNF łagodzący wpływ na obniżenie nałożonej karę pieniężnej. W przypadku pozostałych zdarzeń, które miały charakter finansowo-organizacyjny, a więc zależny od Spółki, organ nadzoru odmówił im takiego wpływu. Natomiast brak było podstaw do uznania przez KNF faktu, że naruszenie ewentualnych interesów inwestorów było mało istotne, a zatem istniały podstawy do potraktowania tego faktu jako okoliczności łagodzącej. Brak było podstaw do uznania, że niespełnienie tego obowiązku miało minimalnie negatywne skutki dla inwestorów, nawet przy przyjęciu, że skarżący dokładał należytej staranności dla utrzymywania bieżących relacji z obecnymi kontrahentami, jak i przyszłymi inwestorami. Nadto, o rażącym charakterze wskazanych powyżej naruszeń świadczyła długość okresów opóźnień przekazania wspomnianych raportów - od 26 dni w przypadku skonsolidowanego raportu okresowego za III kwartał 2013 r. do 182 dni w przypadku skonsolidowanego raportu okresowego za I półrocze 2014 r. oraz okoliczność, że ostatnim raportem okresowym, który Spółka przekazała do publicznej wiadomości był skonsolidowany raport okresowy za IV kwartał 2014 r. z dnia [...] marca 2015 r., którego składnikiem było skonsolidowane sprawozdanie finansowe Spółki sporządzone na dzień bilansowy [...] grudnia 2014 r. Natomiast 5 raportów okresowych w ogóle nie zostało przekazanych. Równocześnie okres, w jakim Spółka dopuszczała się naruszeń obejmował ponad 3 lata. O rażącym naruszeniu przez Spółkę obowiązków informacyjnych przesądziła także powtarzalność naruszeń i ich liczba - 15. Jednocześnie ponowna analiza okoliczności sprawy wykazała, iż nie ustalono w toku toczącego się postępowania, aby skarżący w związku z naruszeniem przez Spółkę obowiązków informacyjnych odniósł jakiekolwiek korzyści lub uniknął strat. W związku z tym, w ocenie organu nadzoru, fakt ten został uwzględniony jako nowa okoliczność mająca łagodzący wpływ na wymiar kary, co skutkowało finalnie obniżeniem jej do kwoty 80.000 zł. Jednocześnie KNF wzięła pod uwagę, że skarżący w toku toczącego się postępowania współpracował z organem nadzoru - przedstawił stosowne informacje w zeznaniach złożonych w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki. Komisja stanęła również na stanowisku, że przyczynami, które zadecydowały o opóźnieniu w przekazaniu raportów okresowych lub braku ich przekazania były przede wszystkim przyczyny o charakterze finansowo-organizacyjnym: przedłużanie procesu przetwarzania danych i w konsekwencji niezakończenie prac przez audytora, konieczność dodatkowej weryfikacji danych, złożona sytuacja finansowa Spółki, opóźnienia w uzyskiwaniu danych finansowych jednostek objętych konsolidacją, wydłużanie się czasu realizacji prac związanych ze zmianą systemu obsługi finansowo-księgowej grupy kapitałowej Spółki oraz weryfikacja tego systemu, przedłużanie się procesu weryfikacji i analizy dokumentacji księgowej na potrzeby audytu, przedłużanie się procesu zbierania i konsolidacji danych księgowych lub przedłużanie się procedury weryfikacji zobowiązań i należności przez kontrahentów. Zdarzenia te, jako pozostające w gestii Spółki, którym mogła zapobiec, nie mogły powodować obniżenia kary nałożonej na skarżącego. Jednocześnie przy wymiarze kary KNF wzięła pod uwagę cztery nowe okoliczności, tj. brak odpowiedzialności za nieterminowe przekazanie skonsolidowanego raportu okresowego za IV kwartał 2012r., fakt zabezpieczenia dokumentacji Spółki przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego, brak odniesienia przez skarżącego korzyści lub uniknięcia strat w związku z naruszeniem obowiązków informacyjnych oraz brak osiągania przez skarżącego dochodu w roku 2016 i do chwili złożenia zeznań w tym zakresie pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem KNF, skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie decyzji z [...] grudnia 2017 r. w części nakładającej na niego karę pieniężną. Decyzji tej zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r. w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 82 ust. 2 w zw. z § 101 ust. 9 Rozporządzenia poprzez: a) nałożenie kary pieniężnej nieadekwatnej do okoliczności sprawy i czynników leżących po stronie skarżącego, bez uwzględnienia okoliczności naruszenia obowiązków informacyjnych, a także w wysokości odmiennej niż nakładana w podobnych przypadkach na inne osoby, z powołaniem się na klauzule niedookreślone, bez konkretnego wskazania jakiego uszczerbku doznał interes społeczny (interes uczestników rynku kapitałowego) poprzez opóźnienie w spełnieniu obowiązków informacyjnych przez skarżącego, a także jakie przesłanki konkretnie uzasadniają wysokość nałożonej kary; b) przyjęcie, że skarżący w rażący sposób naruszył obowiązki informacyjne w związku z nieterminowym udostępnianiem sporządzanych raportów, podczas gdy nie miało to istotnego wpływu na jakość realizowanych obowiązków informacyjnych, a Spółka każdorazowo przekazywała do publicznej wiadomości informacje o możliwym opóźnieniu oraz o jego przyczynach. II. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez: a) oparcie decyzji na niezgodnych ze stanem faktycznym przesłankach, to jest w szczególności poprzez przyjęcie, że opóźnienia w przekazaniu raportów okresowych lub braku ich przekazania wynikały z przyczyn o charakterze finansowo - organizacyjnym, za które Spółka nie ponosi odpowiedzialności, a mimo to uznanie odpowiedzialności skarżącego; b) niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przejawiające się w pominięciu ewentualnej odpowiedzialności zarządcy masy upadłości za nieterminowe przekazywanie (przetrzymywanie) dokumentacji finansowej Spółki, co w konsekwencji skutkowało wadliwym przyjęciem odpowiedzialności za te zaniechania byłego członka zarządu Spółki. W odpowiedzi na skargę KNF podtrzymała stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie nałożenia na M. L. kary pieniężnej w wysokości 80.000 zł za rażące naruszenie przez spółkę A. S.A. (której był członkiem zarządu) obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie. Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kontroli stanowiska KNF o zaistnieniu ustawowo określonych przesłanek warunkujących nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, a tym samym ocena czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że w stosunku do ww. członka zarządu Spółki ziściły się przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie i czy organ nadzoru dokonał wszechstronnej oceny okoliczności istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie należało zastosować 96 ust. 6 ustawy o ofercie - w brzmieniu obowiązującym w dacie zaistnienia deliktów czyli przed 4 czerwca 2016 r., mając na uwadze art. 10 i art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej II (Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe –art. 10, a za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej II stanowiące naruszenie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 oraz ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, sankcję wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja wymierzona według przepisów ustawy zmienianej w art. 1 lub ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza dla strony postępowania – art. 11 ust. 1) w zw. z art. 58 ustawy zmieniającej I (ust. 1: Do postępowań wszczętych zgodnie z przepisami ustawy zmienianej w art. 33 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.; ust. 2: Za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stanowiące naruszenie przepisów ustawy zmienianej w art. 33, w brzmieniu dotychczasowym, sankcję administracyjną wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja administracyjna wymierzona według przepisów ustawy zmienianej w art. 33, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza dla strony postępowania.). Należało bowiem uwzględnić krótszy okres na nałożenie kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej (maksymalnie okres 6 miesięcy od wydania decyzji). Ponadto kara pieniężna na członka zarządu spółki publicznej mogła być nałożona za rażące naruszenie przez spółkę publiczną obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ustawy o ofercie. Komisja więc prawidłowo przyjęła korzystniejsze dla zainteresowanego rozwiązanie, zwłaszcza że maksymalna wysokość nakładanej kary nie uległa zmianie. Przesłanką warunkującą możliwość nałożenia kary pieniężnej na osobę, która w okresie, do którego odnosi się stwierdzone naruszenie prawa przez spółkę, pełniła funkcję członka zarządu tej spółki jest zatem wydanie decyzji stwierdzającej rażące naruszenie obowiązków przez samą spółkę. Jest to tzw. mechanizm sankcji sprzężonych. Na rynku kapitałowym istnieje usankcjonowana normatywnie odpowiedzialność administracyjnoprawna podmiotów podlegających nadzorowi Komisji. Jedną z takich grup objętych nadzorem są emitenci papierów wartościowych (w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy o ofercie), podlegający podstawowej odpowiedzialności określonej w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. W przypadku stwierdzenia naruszenia określonych ustawą norm prawa administracyjnego materialnego, KNF - z mocy powołanego przepisu - może zastosować stosowną sankcję, tj. wykluczenie na czas określony lub bezterminowo papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożenie - przy wzięciu pod uwagę w szczególności sytuacji finansowej podmiotu, na który kara jest nakładana - kary pieniężnej do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosowanie obu sankcji łącznie. Zastosowanie sankcji administracyjnoprawnej wobec emitenta papierów wartościowych (bądź wprowadzającego), czyli sankcja podstawowa, stanowi podstawę do zastosowania sankcji sprzężonej w stosunku do określonego kręgu osób (sankcja wtórna) odpowiedzialnych za wadliwe (niezgodne z prawem) działanie emitenta papierów wartościowych. W przypadku rażącego naruszenia przez emitenta (lub wprowadzającego) sankcjonowanych obowiązków administracyjnoprawnych Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. W przypadku tej odpowiedzialności ustawodawca wprowadził ograniczenie czasowe w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, że kara taka nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji zawierającej sankcję pierwotną upłynęło więcej niż 6 miesięcy (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1924/15, opubl. Lex nr 2 270790; M. Dyl, Glosa do wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2009 r., VI SA/Wa 1716/08, Lex nr 138297, w niniejszej sprawie bezsporne). Normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi mają na celu ochronę zasady transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego. W tym celu ustawodawca nakłada na emitentów obowiązki informacyjne, służące realizacji tej zasady. Zasadę tę wyznaczają dwa podstawowe wymogi, tj. informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta ma wyjątkowo istotne znaczenie zarówno prawne, jak i faktyczne. Rynek kapitałowy bowiem jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść podawanych przez emitentów informacji może bowiem wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Zgodnie z brzmieniem art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed 29.04.2017 r., emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego. Przedmiotem tego przepisu są obowiązki informacyjne emitentów związane z dopuszczeniem wyemitowanych przez nich papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym. Do obowiązków tych należy m.in. przekazywanie, raportów okresowych kwartalnych, półrocznych, rocznych, skonsolidowanych raportów kwartalnych, półrocznych i rocznych. W stanie prawnym obowiązującym w dacie stwierdzonych naruszeń, obowiązek upublicznienia informacji okresowych i bieżących przez emitentów akcji dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych regulowało Rozporządzenie z dnia 19 lutego 2009 r. Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) KNF w postępowaniu dotyczącym Spółki ustaliła,ież podmiot ten naruszył nałożone na niego obowiązki w sposób rażący. Sąd z urzędu powziął informację (vide: oświadczenie pełnomocnika organu złożone w sprawie VI SA/Wa 412/18 ze skargi Z. Z. – innego członka zarządu k. 49 akt), że decyzja z [...] marca 2016 r. nr [...]jest ostateczna w toku instancji, gdyż A. S.A. nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaistniały więc podstawy do wszczęcia postępowania następczego (wtórnego) wobec członków zarządu Spółki. Podkreślenia wymaga, że za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie (obowiązek informacyjny), KNF mogła nałożyć karę pieniężną na członka zarządu. W doktrynie i orzecznictwie zwraca się również uwagę, że członek zarządu powinien ponosić odpowiedzialność za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków, popełnione w okresie, gdy sprawował funkcję członka zarządu (por. wyrok NSA w sprawie II GSK 1924/15). W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie istotne było ustalenie, czy podmiot, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, a nie członek zarządu naruszył w sposób rażący obowiązki informacyjne. Przepis ten nie wymagał zatem dokonywania oceny charakteru naruszenia przez skarżącego, lecz przez Spółkę. Okoliczności towarzyszące rażącemu naruszeniu obowiązków informacyjnych przez Spółkę nie wyłączały możliwości nałożenia na członka zarządu emitenta kary pieniężnej. Mogły ewentualnie spowodować odstąpienie od jej wymierzenia lub wpływać na wysokość kary. Naruszenie przez skarżącego obowiązków członka zarządu emitenta, nawet jeśli nie było świadome, nie uwalniało go od odpowiedzialności, bowiem naruszenie tych obowiązków przez Spółkę w stopniu rażącym zostało stwierdzone ostateczną decyzją KNF. Uzasadniło to stanowisko organu o nałożeniu na skarżącego sankcji w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, który daje możliwość nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, a więc osoby odpowiedzialnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych. Nie budzi wątpliwości, że w dacie opracowywania i ujawnienia szczegółowo opisanych raportów bieżących i okresowych skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki, a jego dane widnieją - pod znajdującymi się w aktach administracyjnych sprawy – raportami. Brak także w aktach sprawy dokumentu, z którego wynikałoby wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za działania spółki w okresie, w którym pełnił on funkcję jej członka zarządu. Jest to o tyle istotne, gdyż według art. 371 § 1 k.s.h. jeżeli zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, by jakakolwiek kategoria spraw z zakresu prowadzenia spraw spółki została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji jednego z członków zarządu. Faktyczny podział obowiązków pomiędzy członków zarządu nie modyfikuje bowiem zasady odpowiedzialności wynikającej z przepisów ustawy - Kodeks spółek handlowych. Mało, jak Komisja ustaliła, a skarżący nie zanegował, zainteresowany został powołany na stanowisko wiceprezesa zarządu spółki w dniu [...] września 2012 r. czyli w dniu, gdy złożono wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki z możliwością zawarcia układu. Zatem skarżący doskonale znał sytuację finansową Spółki i jej trudności. Przy tym od skarżącego oczekiwano przeprowadzenia restrukturyzacji zobowiązań Spółki. Od [...] sierpnia 2013 r. skarżący był jedynym członkiem zarządu Spółki. W stanie prawnym w dacie procedowania przez organ nadzoru w niniejszej sprawie, obowiązek upublicznienia informacji okresowych i bieżących przez emitentów akcji dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych regulowało Rozporządzenie z 19 lutego 2009 r. (w brzmieniu sprzed 30.06.2016r.). Zgodnie z § 3 ust. 1 tego Rozporządzenia, raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny. Z kolei stosownie do § 82 ust. 1 Rozporządzenia, emitent jest obowiązany do przekazywania, z zastrzeżeniem ust. 2-13 i § 83, raportów okresowych kwartalnych, półrocznych, rocznych, skonsolidowanych raportów kwartalnych, półrocznych i rocznych (§ 82 ust. 2), chyba że na podstawie odrębnych przepisów nie ma obowiązku lub nie może sporządzać skonsolidowanych sprawozdań finansowych. Terminy sporządzania zostały natomiast wprost wskazane w § 101 Rozporządzenia. W tym kontekście nie zasługuje na akceptację zarzut skarżącego, że nieterminowe udostępnienie raportów nie miało istotnego wpływu na jakość realizowanych obowiązków informacyjnych oraz brak wskazania przez KNF, jakiego uszczerbku doznał interes społeczny (tu interes uczestników rynku kapitałowego) poprzez opóźnienie w spełnieniu tych obowiązków. Przypomnienia wymaga, że przekazywane przez emitentów informacje muszą być jasne, przejrzyste, jak również muszą być przekazywane terminowo, zgodnie z wymogami prawa (Rozporządzenia). Zatem niepublikowanie w ogóle przez Spółkę części informacji , czy też publikowanie informacji w sposób nieterminowy, stanowiło niewątpliwie naruszenie przez nią obowiązków informacyjnych. Przy czym KNF nie musi udowodnić bezpośrednich skutków działania emitentów związanych z naruszeniem przez nich obowiązków informacyjnych. Jak słusznie podniosła Komisja, sankcja administracyjna jest związana z samym obiektywnym naruszeniem przepisów prawa. Uregulowania mające zastosowanie w niniejszej sprawie – jak już wskazano powyżej - należą do grupy przepisów zawartych w prawie regulującym publiczny obrót papierami wartościowymi, które mają na celu ochronę jednej z fundamentalnych zasad, na których oparty jest publiczny obrót – zasady transparencji (przejrzystości) rynku. W myśl tej zasady uczestnicy rynku, a zwłaszcza podmioty emitujące papiery wartościowe, obowiązane są do informowania inwestorów o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji. Zasadę tę wyznaczają więc dwa podstawowe wymogi: informowanie rynku przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta jest kardynalna, gdyż rynek kapitałowy jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów wartościowych. Treść informacji może wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Dlatego też informacja jest jednym z najcenniejszych dóbr na rynku kapitałowym, a postępowanie z informacjami – jednym z najważniejszych aspektów rynku, wymagającym regulacji i nadzoru ze strony organów państwa (vide: "Prawo papierów wartościowych" pod red. prof. S. Włodyki, Seria: Prawo Gospodarcze i Handlowe, Tom 4, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 1018 i nast.). Raporty okresowe dostarczają danych finansowych i informacji na temat emitenta, przebiegu i wyników jego działalności, a także zawierają dane na temat skutków podejmowanych przez niego decyzji i otoczenia biznesowego, które są użyteczne dla szerokiego kręgu użytkowników przy podejmowaniu decyzji gospodarczych. Umożliwiają prognozowanie przyszłej sytuacji spółki i możliwości jej rozwoju. Ponadto raporty okresowe pozwalają ich odbiorcom na porównanie aktualnych danych finansowych podmiotu z wynikami historycznymi oraz z wynikami osiągniętymi przez innych emitentów z tej samej lub odmiennej branży. Ilustrują także sposób, w jaki kierownictwo jednostki zarządza nią oraz ponosi odpowiedzialność za powierzone mu zasoby finansowe. Raporty okresowe przedstawiają więc całościowy obraz emitenta i są dla uczestników rynku podstawowym źródłem danych na temat jego kondycji finansowej, co w konsekwencji pozwala na podjęcie świadomych decyzji inwestycyjnych. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, uczestnicy rynku kapitałowego wielokrotnie i przez długi okres czasu nie otrzymali na czas kompleksowej informacji na temat sytuacji finansowej Spółki. Powodowało to sytuację, w której uczestnicy, pozbawieni ww. informacji, nie mogli w prawidłowy sposób skalkulować swoich decyzji inwestycyjnych, w tym porównać kondycji finansowej Spółki z kondycją w poprzednich okresach oraz z kondycją innych spółek publicznych. Brak publikacji raportów okresowych spowodował zatem zachwianie fundamentalnej zasady, na której oparty jest publiczny obrót papierami wartościowymi, tj. zasady transparentności rynku. Waga naruszeń, czas ich trwania, liczba naruszeń, oczywistość i jednoznaczność przepisów ustanawiających obowiązki, które zostały naruszone oraz fakt, iż naruszenia Spółki były w oczywisty sposób sprzeczne z obowiązującymi przepisami zasadnie zostały uznane za rażące, a tym samym dające asumpt do nałożenia kary na skarżącego – jako członka zarządu Spółki – w okresie kiedy piastował to stanowisko. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego, jakoby nałożono na niego sankcję w wysokości nieadekwatnej do okoliczności niniejszej sprawy i czynników leżących po stronie skarżącego, bez uwzględnienia okoliczności naruszenia obowiązków informacyjnych. Przypomnienia wymaga, że odpowiedzialność skarżącego w niniejszej sprawie ma charakter obiektywny, tj. opiera się na samym fakcie naruszenia obowiązku prawnego. Jest więc odpowiedzialnością ex lege, której podstawową przesłanką jest bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie niezgodne z przepisami prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest zaś podstawą zastosowania sankcji. Natomiast bez znaczenia dla tej odpowiedzialności pozostają elementy subiektywne - wina. Jednocześnie zaznaczyć należy, że nie jest to odpowiedzialność bezwzględna, a granice tej odpowiedzialności sięgają do okoliczności i zdarzeń niezależnych od karanego podmiotu, którym podmiot ten nie mógł przeciwdziałać. Sąd podziela ocenę KNF zawartą w zaskarżonej decyzji co do rozróżnienia okoliczności zdarzeń na okoliczności całkowicie od Spółki (a następczo skarżącego) niezależne, jak również okoliczności, na które Spółka miała wpływ (str. 24 i następne decyzji) i ich wpływ na stwierdzone naruszenia. Przyczyny o charakterze organizacyjno-finansowym zawsze pozostają w gestii zarządu spółki publicznej. To zarząd spółki jest zobligowany do przyjęcia, a następnie zastosowania wszelkich rozwiązań organizacyjnych, które pozwalają na sprawne i terminowe przygotowanie oraz przekazanie raportów okresowych. Również do podstawowych zadań zarządu należy zabezpieczenie odpowiednich środków finansowych, które pozwolą na przeprowadzenie wszystkich czynności zmierzających do opublikowania raportów okresowych. Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji również wynika, że KNF nakładając sankcję administracyjną ustaliła jej wysokość kierując się zasadą adekwatności i określiła ją w proporcji odpowiedniej do stopnia naruszenia wskazanych przepisów. Przy wymiarze kary uwzględniono okoliczności, jak waga i rodzaj naruszeń przypisanych skarżącemu, ich charakter oraz skutki Przy wymiarze kary wyważono wszystkie te okoliczności. Wskazać przy tym należy, że przepisy nie przewidują w tym zakresie taryfikatora, umożliwiającego swego rodzaju wycenę poszczególnych zachowań karanego podmiotu składających się na sankcjonowane naruszenie. Przepisy przewidują karę maksymalną, a zadaniem organu jest dokonanie - w tak wyznaczonych granicach - niezbędnej jej indywidualizacji poprzez odniesienie wysokości kary do konkretnej sytuacji karanego podmiotu. W tym zaś zakresie argumentacja organu jest prawidłowa i odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności ustalonych w sprawie. Powyższe zaś uniemożliwia Sądowi podważenie stanowiska organu jako prawidłowo wywiedzionego. (str. 32 i następne decyzji). Nadto, kara nałożona została obniżona w stosunku do kary nałożonej pierwotnie, bowiem skarżący w toku postępowania współpracował z organem nadzoru, składając stosowne zeznania. Uwzględniono więc wszystkie przesłanki określone w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie. Nie można zaprzeczyć, że nałożona kara jest dotkliwa dla skarżącego. Niemniej tylko taka kara może przymusić do bezwzględnego respektowania prawa w przyszłości, a także stanowić formę represji za już dokonane naruszenie określonego obowiązku ustawowego przez Spółkę, której skarżący był członkiem zarządu. Kara administracyjna bowiem, stanowiąc istotny bodziec ekonomiczny, zniechęcający do niewykonywania obowiązków o charakterze administracyjnym, ma w zamierzeniu ustawodawcy być skutecznym instrumentem nadzorczym, mającym za zadanie zapobiec powstawaniu bezprawia administracyjnego (J. Jendrośka, Kary administracyjne (w:) R. Mastalski (red.), Księga Jubileuszowa Profesora Marka Mazurkiewicza. Studia z dziedziny prawa finansowego, prawa konstytucyjnego i ochrony środowiska, Wrocław 2001, s. 50-51). Biorąc pod uwagę opisane w decyzji naruszenie oraz cel kary pieniężnej należało przyjąć, że nałożona kara za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu Spółki stanowi adekwatny instrument oddziaływania na skarżącego. Nietrafny jest zatem zarzut skarżącego nałożenia kary niewspółmiernie do uchybienia skarżącego. Gdy zatem zostały prawidłowo wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.