II GSK 1924/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Marta Koźlik po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1701/14 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. G. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt VI Sa/Wa 1701/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. G. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne wobec skarżącego w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1382 ze zm.; dalej ustawa o ofercie) za rażące naruszenie przez spółkę P. S.A. (dalej: "Spółka") obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie w związku ze sporządzeniem raportów bieżących nr [...] oraz nr [...], w okresie pełnienia przez P. G. (dalej: skarżący; strona) funkcji prezesa zarządu Spółki. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Komisja działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.), art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.; dalej ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym) oraz art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie orzekła o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 80.000 zł. Komisja wskazała, iż wszczęcie niniejszego postępowania administracyjnego stanowiło konsekwencję wydania w dniu [...] lipca 2012 r. przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji nakładającej na P. S.A. kary pieniężnej w wysokości 400.000 zł wobec stwierdzenia, że Spółka dopuściła się naruszenia polegającego na nienależytym wykonaniu obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259 ze zm., dalej: "Rozporządzenie"), w związku ze sporządzeniem raportów bieżących: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Organ wyjaśnił, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r. o godzinie [...] Spółka opublikowała raport bieżący nr [...], w którym poinformowała o zawarciu umowy znaczącej. Przedmiotowy raport bieżący został podpisany przez reprezentujących Spółkę członków jej Zarządu, tj. P. G. i M. B. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komisji z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz o umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała w mocy decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2012 r. KNF stwierdziła, że Spółka rażąco naruszyła przepisy art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 9 pkt 4 Rozporządzenia w ten sposób, że nienależycie sporządziła raporty bieżące nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., gdyż nie opublikowała w nich informacji, że istotnym warunkiem koniecznym dla pozyskania finansowania było zawarcie (i realizacja) umów pożyczek akcji Spółki. Brak zawarcia w raportach bieżących nr [...] oraz [...] informacji o umowach pożyczki powodował, że zostały one sporządzone w sposób nierzetelny, były niekompletne, a jednocześnie uniemożliwiały inwestorom ocenę wpływu tychże umów na sytuację finansową Spółki. W ocenie Organu, w szczególności raporty bieżące nie prezentowały mechanizmu uzyskiwania finansowania, a tym samym nie wskazywały na specyfikę zawartych umów. Ponadto sposób sformułowania powołanych raportów bieżących powodował, że naruszeniu uległo prawo inwestorów do równego dostępu do informacji związanej z działalnością Spółki, gdyż inwestorzy, będąc w posiadaniu informacji na temat mechanizmu funkcjonowania umów z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz z [...] marca 2010 r. posiadali przewagę informacyjną nad pozostałymi uczestnikami rynku. Akcjonariusze zaś nie mieli wiedzy, że brak realizacji obowiązków przez któregokolwiek z Pożyczkodawców uniemożliwi Spółce pozyskanie środków finansowych. Nadto akcjonariusze nie znali również mechanizmu finansowania Spółki i nie wiedzieli, że Inwestorom przysługiwało prawo sprzedaży pożyczonych akcji. Informacja wskazująca, że pożyczane akcje mogą być zbywane, mogła mieć istotne znaczenie dla decyzji inwestycyjnych podejmowanych przez uczestników rynku. Zdaniem KNF zaistniałe naruszenie miało charakter rażący, gdyż pozostawało w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami, zaś pominięta informacja miała znaczną wagę i w sposób istotny naruszone zostało prawo inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej do informacji. Podkreślono w decyzji, iż sposób sformułowania powołanych raportów bieżących wskazywał, że pozyskiwanie finansowania następuje bezwarunkowo. Komisja stwierdziła także, iż skoro skarżący pełniąc funkcję członka zarządu Spółki (prezes) był odpowiedzialny za należyte sporządzenie raportów bieżących nr [...] i [...] oraz brał udział w ich przygotowaniu i zatwierdzaniu, to zasadnym było nałożenie na niego kary pieniężnej. Zdaniem Komisji, P. G. uczestniczył w opracowywaniu raportów bieżących nr [...] i [...] i miał wpływ na ich treść, a jego podpis pod raportem oznacza akceptację treści raportu, nadto wiąże się z wyrażeniem zgody na jego brzmienie. Komisja wskazała, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że udział P. G. w przygotowywaniu raportów był ograniczony, a fakt że większość czynności związanych z przygotowaniem raportów bieżących nr [...] i [...] wykonywał M. B. nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialności administracyjnej skarżącego. Zdaniem Komisji nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Strony, iż po upływie terminu, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, jest ona zobligowana wydać decyzję uchylającą w całości Decyzję umarzającą postępowanie w sprawie. Komisja uznała, że uzasadnienie decyzji I instancji odpowiada nakazom wynikającym z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i zawiera wszystkie elementy wskazane w przywołanych przepisach. Za błędny Komisja uznała zarzut Strony, która wskazuje, iż porównanie treści protokołu z posiedzenia KNF z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz uzasadnienia Decyzji prowadzi do wniosku, że KNF wydając Decyzję kierowała się innymi przesłankami niż zostały ujęte w Decyzji. KNF nie uznała za zasadny zarzutu nieustalenia rzeczywistej treści Umów Subskrypcyjnych. Umowy te zostały załączone do akt postępowania i stanowią część materiału dowodowego, na podstawie którego ustalono stan faktyczny. Komisja wskazała również, iż przyjęcie stanowiska Strony prowadzącego do konieczności badania zamiaru stron, negocjujących Umowy Subskrypcyjne prowadziłoby, co do zasady, do pozbawienia możliwości kontroli wypełnienia obowiązku informacyjnego przez spółkę publiczną w odniesieniu do umowy znaczącej. Odnosząc się do zarzutu braku powołania biegłego z zakresu prawa obcego na potrzeby ustalenia treści Umowy z dnia [...] marca 2010 r., Komisja wskazała, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodziła potrzeba uzyskania wiadomości specjalnych na temat obszaru finansowania przy pomocy equity line financing. Weryfikacja prawidłowości wypełnienia obowiązku informacyjnego dokonywana była w oparciu o treść samej umowy. KNF nie dokonywała w tym zakresie żadnej wykładni, ale opierała się na brzmieniu Umowy Subskrypcji z dnia [...] marca 2010 r., której treść była jasna i jednoznaczna, i nie wymagała przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. KNF wskazała, iż nałożona kara pieniężna jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń. Komisja ustalając wysokość kary wzięła pod uwagę osiągane w latach 2009-2010 przez Stronę wynagrodzenie w czasie pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki, w kwocie łącznej 989 tys. zł. W opinii Komisji powiązanie wysokości kary pieniężnej z wysokością osiągniętych z tytułu zarządzania Spółką dochodów jest racjonalne i prowadzi do pozbawienia części profitów, które P. G. uzyskał od Spółki, pomimo tego, że w sposób nienależyty i nieprawidłowy wykonywał swe funkcje, dopuszczając do sytuacji zdefiniowanej w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. Dodatkowo ustalając wymiar kary pieniężnej Komisja uwzględniła również fakt, iż na dzień [...] maja 2010 r., tj. dzień publikacji skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2010 r. P. G. był posiadaczem 3 688 akcji Spółki. Z pozyskanych przez Komisję deklaracji rocznych o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) wynika, iż w 2011 r. Strona odnotowała dochód przed opodatkowaniem na poziomie 167 809,75 zł (według zeznania PIT-37), zaś w 2012 r. 968 394,61 zł (według zeznania PIT-37). Powyższe ustalenia uzasadniają tezę, że zapłata kary pieniężnej w kwocie 80 000 zł nie będzie stanowiła zagrożenia dla egzystencji Strony. W rezultacie za bezzasadny Komisja uznała wniosek Strony o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga jest niezasadna. WSA wskazał, iż w pierwszej kolejności zasadne jest odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 11 ust. 7-9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a., w związku z naruszeniem zasad związanych z wyłączeniem członka organu kolegialnego, ponieważ w skład Komisji orzekającej w obu instancjach wchodzili ci sami jej członkowie. Zdaniem WSA w przedmiotowej kwestii nie można poprzestać na językowej wykładni mających tu zastosowanie przepisów, wychodząc od art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym stanowiącego, że do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej, poprzez art. 27 § 1 k.p.a. do art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 11 ust. 9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, zgodnie z którym jeżeli Komisja wskutek wyłączenia jej członków nie może załatwić sprawy, Prezes Rady Ministrów wyznacza do załatwienia sprawy inny organ administracji publicznej. W ocenie Sądu z regulacji ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym wynika, że w przypadku Komisji mamy do czynienia z organem kolegialnym, co oznacza, że wszystkie osoby wchodzące w jej skład pełnią funkcję tegoż właśnie organu. Nie są to pracownicy Komisji, lecz osoby piastujące funkcję organu. Kompetencją, a zarazem zadaniem tego organu, jest rozpatrywanie wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanych przez Komisję w I instancji. Ustawodawca zastosował ten właśnie środek zaskarżenia, a nie odwołanie do organu wyższej instancji, ponieważ przyjął, że Komisja będzie wydawała rozstrzygnięcia w obu instancjach. Komisja zatem, podejmuje swoje rozstrzygnięcia "in pleno" zwykłą większością głosów w obecności co najmniej czterech osób jej składu, w tym Przewodniczącego lub jego Zastępcy. W kontekście tych właśnie, systemowych rozwiązań, W ocenie Sądu, należy interpretować normy prawne dotyczące wyłączania członków kolegialnych organów, wynikające z art. 27 § 1 i art. 24 § 1 k.p.a. oraz z art. 11 ust. 5 i art. 11 ust. 9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym. Prowadzi to do wniosku, iż w przypadku Komisji nie ma zastosowania norma prawa proceduralnego art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ w wyniku jej zastosowania doszłoby do całkowitej zmiany systemowych rozwiązań w zakresie kompetencji i zadań Komisji – rozstrzygania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie, zarzucanego przez Skarżącego naruszenia przez Komisję art. 11 ust. 7-9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 K.p.a., w związku z rozstrzygnięciami podjętymi w obu instancjach w składach, do których wchodzili ci sami jej członkowie, co podniesiono w replice do skargi. Sąd nie uznał za zasadny zarzutu niewyłączenia od udziału w postępowaniu w trybie przewidzianym w k.p.a. – Dyrektora Departamentu Prawnego UKNF, który zdaniem autora skargi musiał brać udział w wydaniu zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej, co stanowi przesłankę wznowienia. Przechodząc zaś do meritum sprawy, Sąd pierwszej instancji w całości podzielił stanowisko organu. WSA wskazał, iż materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia jest art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Stosownie do tego przepisu, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. W dalszej części uzasadnienia WSA wskazał, iż rażące naruszenie obowiązków, jak prawidłowo zauważa KNF odnosi się do emitenta i wprowadzającego, jak wynika z treści art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie w powiązaniu z art. 96 ust. 6 tego aktu. W ocenie Sądu, w sprawie, KNF ustaliła wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przepisu prawa materialnego. WSA wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Komisja ustaliła w odrębnym postępowaniu, które zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. (doręczonej Spółce w dniu [...] lipca 2012 r.) nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 400.000 zł naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie. WSA zauważył, iż decyzja pierwszoinstancyjna Komisji nakładająca na skarżącego karę pieniężną jest z dnia [...] grudnia 2012 r., zatem jej wydanie nastąpiło przed upływem terminu 6 miesięcy wynikającego z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. W ocenie Sądu zasadnym jest twierdzenie, iż za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie (obowiązek informacyjny) Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć karę pieniężną na członka zarządu, przy czym naruszenie obowiązku musi mieć charakter rażący. Sąd wskazał, iż osobą odpowiedzialną za wskazane naruszenia był m.in. skarżący, który pełnił funkcję prezesa zarządu P. S.A. w dniu publikacji przez tę Spółkę raportów bieżących nr [...] i [...] (okoliczność bezsporna), więc był on odpowiedzialny za ich należyte sporządzenie, jak i brał udział w ich przygotowaniu i zatwierdzaniu (podpis pod raportem). Sąd uznał, iż zasadnie w tej sytuacji Komisja uznała, iż skarżący poprzez swoje działanie doprowadził do opublikowania raportów bieżących, które nie zawierały informacji o uzależnieniu wykonywania Umów Subskrypcyjnych od zawarcia i realizacji umów pożyczek. Sąd przeanalizował zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 104, § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 6 i 7 k.p.a. poprzez wykroczenie poza przedmiot postępowania administracyjnego określony w materialnoprawnej podstawie tego postępowania, tj. art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, polegające na powtórnym badaniu w ramach tego postępowania, czy doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych przez P. S.A. oraz czy naruszenie to miało kwalifikowany charakter naruszenia "rażącego", a następnie wydanie Zaskarżonej Decyzji, w której Komisja uznała, że doszło do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych, pomimo że ustalenie zaistnienia takiego naruszenia nie stanowi przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, bowiem przesłanką wydania takiej decyzji jest uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie w stosunku do P., w której Komisja stwierdza rażące naruszenie prawa przez tę spółkę, podzielić należy stanowisko KNF. WSA uznał, że jest to zarzut niezasadny. WSA zgodził się ze stanowiskiem Organu, że ustalenie przez Komisję rażącego charakteru naruszenia w postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec spółki nie wyklucza możliwości dowodzenia przez członka zarządu, w prowadzonym wobec niego postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, stanowiska przeciwnego i powoływania dowodów uzasadniających brak rażącego charakteru naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę. W ocenie WSA, nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu, następnie odmowę uwzględnienia wniosku dowodowego Skarżącego zmierzającego do ustalenia zamiaru stron i celu umowy subskrypcji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, zaś w zaistniałym stanie fatycznym nie było podstaw do przeprowadzenia takiego dowodu, co prawidłowo wyjaśniła Komisja. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Organu, że dla oceny prawidłowości realizacji przedmiotowych obowiązków informacyjnych ciążących na spółce znaczenie powinny mieć postanowienia umowy w kształcie w jakim zostały zawarte. Sąd podniósł, iż Komisja badając kwestię realizacji obowiązku informacyjnego ciążącego na spółce ustaliła treść umowy subskrypcji z [...] kwietnia 2009, a także umowy subskrypcji z dnia [...] marca 2010 r. w oparciu o dokumenty tych umów. Sąd podzielił pogląd Organu, iż ustalenie stanu faktycznego nie wymagało wiadomości specjalnych i dlatego nie istniała potrzeba powołania biegłego na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. Tym samym za chybiony uznano zarzut rażącego naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Za prawidłową Sąd uznał ocenę Komisji odnośnie postawionego zarzutu naruszenia art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] grudnia 2012 r. i doręczona ww. w dniu [...] grudnia 2012 r., natomiast decyzja nakładająca karę na Spółkę została wydana w dniu [...] lipca 2012 r. i doręczona Spółce w dniu [...] lipca 2012 r. i w związku z tym sześciomiesięczny termin określony w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie został zachowany. W ocenie Sądu prezentowana w skardze wykładnia powyższego przepisu jest wadliwa. Sąd nie podzielił również wywodów skargi w zakresie braku w sentencji decyzji o nałożeniu kary na Spółkę rozstrzygnięcia, że naruszenie obowiązków informacyjnych miało kwalifikowany charakter naruszenia "rażącego". Odnośnie § 9 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie informacji bieżących, Sąd zarzut niejednoznaczności literalnej treści tego przepisu uznał za niezasadny. Sąd stwierdził, że nie doszło do pozbawienia strony możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. KNF zawiadomiła skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., ze wskazaniem, że zakończenie prowadzonego postępowania planowane jest na grudzień 2013 r. Następnie kolejnymi pismami informowano go o przesunięciu planowanego zakończenia postępowania pismami z dnia [...] grudnia 2013 r., z [...] stycznia 2014 r., z [...] lutego 2014 r., przy czym w okresie tym akta sprawy administracyjnej nie zostały uzupełnione o żadne nowe dokumenty. Trafnie zatem, w ocenie WSA, Komisja wskazała, że nie każde naruszenie art. 10 k.p.a. skutkuje uchyleniem decyzji. W dalszej części uzasadnienia, WSA wskazał, iż słusznie Komisja powołała uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiWSA 2005, z 4, poz. 66), wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 k.p.a. przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wskazującą, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 199/00, "Przegląd Podatkowy" 2004, nr 1, s.43). Oznacza to, że strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu)." W ocenie WSA, Komisja ponownie rozpoznając sprawę w trybie art. 127 § 3 K.p.a. (a nie w postępowaniu odwoławczym) podjęła działania zmierzające do ustalenia, czy nałożona na skarżącego kara pieniężna uwzględnia jego sytuację majątkową oraz czy jej zapłata nie będzie stanowiła nieproporcjonalnej dolegliwości. W konsekwencji prawidłowo uznała, że sytuacja ekonomiczna skarżącego umożliwia zapłatę ciążącej na nim kary, gdyż posiada on aktywa i środki pieniężne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, domagając się na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, oraz na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Skargą kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie przez Sąd niejasnego i budzącego uzasadnione wątpliwości co do kognicji Sądu w niniejszej sprawie uzasadnienia Zaskarżonego Wyroku z uwagi na akcentowanie przez Sąd, że Decyzja II instancji i Decyzja I instancjimają uznaniowy charakter, podczas gdy zarzuty podniesione przez Skarżącego dotyczyły naruszeń przez KNF przepisów postępowania (w tym błędnego ustalenia stanu faktycznego) i prawa materialnego, tj. czynności nieobjętych zakresem uznania administracyjnego, przy czym Sąd rozpatrzył te zarzuty; oraz b. naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewypowiedzenie się przez Sąd, co do szeregu podniesionych w Skardze argumentów uzasadniających zarzut naruszenia przez KNF art. 61 § 1 in fine k.p.a. oraz art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 6 i 7 k.p.a., wskazujących na wykroczenie przez KNF poza przedmiot postępowania administracyjnego określony w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, polegające na powtórnym badaniu w ramach tego postępowania, czy doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych przez P. oraz czy naruszenie to miało kwalifikowany charakter naruszenia "rażącego", a następnie wydanie Decyzji II, w której KNF uznała, że doszło do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych, mimo że ustalenie zaistnienia takiego naruszenia nie stanowi przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, bowiem przesłanką wydania takiej decyzji jest uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie w stosunku do P., w której KNF stwierdza rażące naruszenie prawa przez tę spółkę; mimo, że podniesione argumenty i ich rozpoznanie przez Sąd miały istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej Decyzji II; oraz c. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 1 in fine k.p.a. oraz art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 6 i 7 k.p.a. przez oddalenie Skargi, mimo naruszenia przez KNF art. 61 § 1 in fine k.p.a. oraz art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 6 i 7 k.p.a. przez wykroczenie poza przedmiot postępowania administracyjnego określony w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, polegającego na powtórnym badaniu w ramach tego postępowania czy doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych przez P. oraz czy naruszenie to miało kwalifikowany charakter naruszenia "rażącego", a następnie wydanie Decyzji II, w której KNF uznała, że doszło do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych, mimo że ustalenie zaistnienia takiego naruszenia nie stanowi przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, bowiem przesłanką wydania takiej decyzji jest uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie w stosunku do P., w której KNF stwierdza rażące naruszenie prawa przez tę spółkę; oraz d. naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewypowiedzenie się przez Sąd w zakresie podniesionych w Skardze argumentów uzasadniających zarzut rażącego naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie z urzędu, a następnie odmowę uwzględnienia wniosku dowodowego Skarżącego zmierzającego do ustalenia zamiaru stron i celu umowy subskrypcji z dnia [...] kwietnia 2009 roku ("Umowa Subskrypcji 2009"), a w konsekwencji ustalenie treści Umowy Subskrypcji 2009 jedynie w oparciu o jej dosłowne brzmienie, w sposób sprzeczny z obowiązującymi regułami wykładni umów rządzonych prawem polskim wynikającym z art. 65 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny ("k.c."); mimo, że podniesione argumenty i ich rozpoznanie przez Sąd miały istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej Decyzji II instancji; oraz e. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie Skargi, mimo rażącego naruszenia przez KNF art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie z urzędu, a następnie odmowę uwzględnienia wniosku dowodowego Skarżącego zmierzającego do ustalenia zamiaru stron i celu Umowy Subskrypcji 2009, a w konsekwencji ustalenie treści Umowy Subskrypcji 2009 jedynie w oparciu o jej dosłowne brzmienie, w sposób sprzeczny z obowiązującymi regułami wykładni umów rządzonych prawem polskim wynikającym z art. 65 § 2 k.c.; mimo, że w niniejszej sprawie KNF uznała za wiarygodne zeznania świadka M. B., wskazującymi na to, że zgodny zamiar stron Umowy Subskrypcji 2009 nie był zgodny z jej literalną treścią; oraz f. naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewypowiedzenie się przez Sąd w zakresie podniesionych w Skardze argumentów uzasadniających zarzut rażącego naruszenia przez KNF art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., przez niepowołanie biegłego z zakresu prawa angielskiego na okoliczność treści prawa angielskiego w zakresie wykładni umów rządzonych tym prawem w celu prawidłowego ustalenia treści umowy subskrypcji z dnia [...] marca 2010 r. ("Umowa Subskrypcji 2010", razem z Umową Subskrypcji 2009 "Umowy Subskrypcji"), a w konsekwencji dokonanie wykładni Umowy Subskrypcji 2010 mimo braku posiadania przez KNF wiadomości specjalnych z zakresu prawa angielskiego rządzącego tą umową; podczas gdy zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe ("p.p.m.") oraz art. 12 ust 1 lit a) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 roku w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) ("Rozporządzenie Rzym I") umowa rządzona prawem angielskim musi być interpretowana zgodnie z prawem angielskim; mimo, że podniesione argumenty i ich rozpoznanie przez Sąd miały istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej Decyzji II instancji; oraz g. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie Skargi, mimo rażącego naruszenia przez KNF art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., przez niepowołanie biegłego z zakresu prawa angielskiego na okoliczność treści prawa angielskiego w zakresie wykładni umów rządzonych tym prawem w celu prawidłowego ustalenia treści Umowy Subskrypcji 2010, a w konsekwencji dokonanie wykładni Umowy Subskrypcji 2010 mimo braku posiadania przez KNF wiadomości specjalnych z zakresu prawa angielskiego rządzącego tą umową; podczas gdy zgodnie z art. 28 ust. 1 PPM oraz art. 12 ust. 1 lit a) Rozporządzenia Rzym I umowa rządzona prawem angielskim musi być interpretowana zgodnie z prawem angielskim; mimo, że w niniejszej sprawie KNF uznała za wiarygodne zeznania świadka M. B., zgodnie z którymi rozumienie postanowień Umowy Subskrypcji 2010 przez jej strony było inne niż jej literalna treść, na której bazowała KNF wydając Decyzję II instancji; oraz h. naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewypowiedzenie się przez Sąd w zakresie podniesionych w Skardze argumentów uzasadniających zarzut rażącego naruszenia przez KNF art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 k.p.a. przez nie wy łączenie od udziału w postępowaniu, w trybie przewidzianym k.p.a., Dyrektora Departamentu Prawnego KNF, który na mocy samego Regulaminu Urzędu KNF musiał brać i brał udział zarówno w wydaniu Decyzji II instancji, jak i Decyzji I instancji, mimo, że podniesione argumenty i ich rozpoznanie przez Sąd miały istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej Decyzji II instancji; oraz i. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 k.p.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie Skargi, mimo rażącego naruszenia przez KNF art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 k.p.a. przez niewyłączenie od udziału w postępowaniu, w trybie przewidzianym k.p.a., Dyrektora Departamentu Prawnego KNF, który na mocy samego Regulaminu Urzędu KNF musiał brać i brał udział zarówno w wydaniu Decyzji II instancji, jak i Decyzji I instancji; w tym w wyniku oparcia się przez Sąd na treści regulaminu wewnętrznego Departamentu Prawnego Urzędu KNF ("Regulamin Departamentu Prawnego"), który wedle wiedzy Skarżącego nie znajdował się w aktach sprawy; oraz j. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez oddalenie Skargi, mimo naruszenia przez KNF art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań bezpośrednio przed wydaniem Decyzji II instancji; oraz k. naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewypowiedzenie się przez Sąd w zakresie podniesionych w Skardze argumentów uzasadniających zarzut rażącego naruszenia art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nałożenie kary na członka zarządu w 6-miesięcznym terminie od wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 Ustawy Ofercie, wskazanym w tym przepisie, oznacza wydanie w tym terminie decyzji nieostatecznej (tj. w tym przypadku Decyzji I instancji), podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna polegać na uznaniu, że nałożenie kary na członka zarządu w powyższym terminie oznacza wydanie decyzji ostatecznej (tj. w tym przypadku Decyzji II instancji); mimo, że podniesione argumenty i ich rozpoznanie przez Sąd miały istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej Decyzji II instancji; oraz l. naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewypowiedzenie się przez Sąd w zakresie podniesionych w Skardze argumentów uzasadniających zarzut rażącego naruszenia przez KNF art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w sytuacji, w której nie została spełniona przesłanka do nałożenia kary na członka zarządu w postaci uprzedniego wydania decyzji w stosunku do spółki na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, w sentencji której KNF stwierdziłaby, że naruszenie obowiązków informacyjnych miało kwalifikowany charakter naruszenia "rażącego"; mimo, że podniesione argumenty i ich rozpoznanie przez Sąd miały istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej Decyzji II instancji; oraz m. naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewypowiedzenie się przez Sąd w zakresie podniesionych w Skardze argumentów uzasadniających zarzut naruszenia przez KNF art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w sytuacji, w której rzekome naruszenie obowiązków informacyjnych przez P. nie mogło mieć i nie miało kwalifikowanego charakteru naruszenia "rażącego", ze względu na niejednoznaczność literalnej treści § 9 ust. 4 Rozporządzenia wykluczającą możliwość stwierdzenia "rażącego" naruszenia tego przepisu; mimo, że podniesione argumenty i ich rozpoznanie przez Sąd miały istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej Decyzji II instancji; oraz n. naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewypowiedzenie się przez Sąd w zakresie podniesionych w Skardze argumentów uzasadniających zarzut naruszenia § 9 ust 4 Rozporządzenia, przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że postanowienie umowy przewidujące zawarcie i wykonanie umów pożyczek akcji podmiotu finansowanego stanowi "istotny warunek umowy" w rozumieniu tego przepisu, ponieważ rynek powinien być informowany o możliwej sprzedaży akcji podmiotu finansowanego, co doprowadziło do uznania przez KNF, że znajdujące się (zdaniem KNF) w Umowie Subskrypcji 2009 oraz Umowie Subskrypcji 2010 postanowienia uzależniające wypłatę środków od zawarcia i wykonania pożyczek akcji P. stanowią "istotny warunek umowy" w rozumieniu tego przepisu; podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna polegać na uznaniu, że ustalone przez KNF postanowienia tych umów nie stanowią "istotnych warunków umowy" ponieważ naturalną cechą akcji spółki publicznej jest możliwość obracania nimi przez inwestorów finansujących; mimo, że podniesione argumenty i ich rozpoznanie przez Sąd miały istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej Decyzji II instancji oraz o. naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewypowiedzenie się przez Sąd w zakresie podniesionych w Skardze argumentów uzasadniających zarzut naruszenia § 9 ust. 4 Rozporządzenia, przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że postanowienie umowy przewidujące zawarcie i wykonanie umów pożyczek akcji podmiotu finansowanego stanowi "istotny warunek umowy" linii zaangażowania kapitałowego w rozumieniu tego przepisu, ponieważ postanowienia takie stanowią przesłankę wypłaty środków podmiotowi finansowanemu, co doprowadziło do uznania przez KNF, że znajdujące się (zdaniem KNF) w Umowie Subskrypcji 2009 oraz Umowie Subskrypcji 2010 postanowienia uzależniające wypłatę środków od zawarcia i wykonania pożyczek akcji P. stanowią "istotny warunek umowy" w rozumieniu tego przepisu; podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna polegać na uznaniu, że ustalone przez KNF postanowienia tych umów nie stanowią "istotnych warunków umowy" ponieważ akceptowana przez KNF powszechna praktyka na polskim rynku kapitałowym uznaje, że przesłanki wypłaty środków nie podlegają ujawnieniu rynkowi w drodze raportów bieżących; mimo, że podniesione argumenty i ich rozpoznanie przez Sąd miały istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej Decyzji II instancji; oraz p. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 7-9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 k.p.a. oraz art. 6, 7 i 8 k.p.a. przez oddalenie Skargi, mimo naruszenia przez KNF art. 11 ust. 7-9 ustawy o nadzorze nad rynkiem w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 k.p.a. oraz art. 6, 7 i 8 k.p.a. przez niewyłączenie od udziału w sprawie w trybie przewidzianym w k.p.a. na etapie rozpoznawania przez KNF wniosku Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy członków KNF, którzy brali udział przy wydawaniu Decyzji I instancji, co stanowiło przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary na Skarżącego za naruszenie obowiązków informacyjnych przez P. ("Postępowanie"); oraz II. naruszenie prawa materialnego, tj: q. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie przez oddalenie Skargi mimo rażącego naruszenia przez KNF art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nałożenie kary na członka zarządu w 6- miesięcznym terminie od wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, wskazanym w tym przepisie, oznacza wydanie w tym terminie decyzji nieostatecznej (tj. w tym przypadku Decyzji I instancji), podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna polegać na uznaniu, że nałożenie kary na członka zarządu w powyższym terminie oznacza wydanie decyzji ostatecznej (tj. w tym przypadku Decyzji II instancji); oraz r. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie przez oddalenie Skargi mimo rażącego naruszenia przez KNF art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w sytuacji, w której nie została spełniona przesłanka do nałożenia kary na członka zarządu w postaci uprzedniego wydania decyzji w stosunku do spółki na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, w sentencji której KNF stwierdziłaby, że naruszenie obowiązków informacyjnych miało kwalifikowany charakter naruszenia "rażącego"; oraz s. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie przez oddalenie Skargi mimo naruszenia przez KNF art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w sytuacji, w której rzekome naruszenie obowiązków informacyjnych przez P. nie mogło mieć i nie miało kwalifikowanego charakteru naruszenia "rażącego", ze względu na niejednoznaczność literalnej treści § 9 ust. 4 Rozporządzenia wykluczającą możliwość stwierdzenia "rażącego" naruszenia tego przepisu; oraz t. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 9 ust. 4 Rozporządzenia, przez oddalenie Skargi mimo naruszenia przez KNF § 9 ust. 4 Rozporządzenia przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że postanowienie umowy przewidujące zawarcie i wykonanie umów pożyczek akcji podmiotu finansowanego stanowi "istotny warunek umowy" w rozumieniu tego przepisu, ponieważ rynek powinien być informowany o możliwej sprzedaży akcji podmiotu finansowanego, co doprowadziło do uznania przez KNF, że znajdujące się (zdaniem KNF) w Umowie Subskrypcji 2009 oraz Umowie Subskrypcji 2010 postanowienia uzależniające wypłatę środków od zawarcia i wykonania pożyczek akcji P. stanowią "istotny warunek umowy" w rozumieniu tego przepisu; podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna polegać na uznaniu, że ustalone przez KNF postanowienia tych umów nie stanowią "istotnych warunków umowy" ponieważ naturalną cechą akcji spółki publicznej jest możliwość obracania nimi przez inwestorów finansujących; oraz u. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 9 ust. 4 Rozporządzenia, przez oddalenie Skargi mimo naruszenia przez KNF § 9 ust. 4 Rozporządzenia przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że postanowienie umowy przewidujące zawarcie i wykonanie umów pożyczek akcji podmiotu finansowanego stanowi "istotny warunek umowy" linii zaangażowania kapitałowego w rozumieniu tego przepisu, ponieważ postanowienia takie stanowią przesłankę wypłaty środków podmiotowi finansowanemu, co doprowadziło do uznania przez KNF, że znajdujące się (zdaniem KNF) w Umowie Subskrypcji 2009 oraz Umowie Subskrypcji 2010 postanowienia uzależniające wypłatę środków od zawarcia i wykonania pożyczek akcji P. stanowią "istotny warunek umowy" w rozumieniu tego przepisu; podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna polegać na uznaniu, że ustalone przez KNF postanowienia tych umów nie stanowią "istotnych warunków umowy" ponieważ akceptowana przez KNF powszechna praktyka na polskim rynku kapitałowym uznaje, że przesłanki wypłaty środków nie podlegają ujawnieniu rynkowi w drodze raportów bieżących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy – p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a. Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.) Ponadto zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Podobnie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygniecie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację, w której wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykaże, że wpływ ten mógł być istotny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Przypomnienie podstawowych zasad dotyczących zgłaszania skargi kasacyjnej było konieczne zważywszy na konstrukcję skargi kasacyjnej, a zwłaszcza ilość przedstawionych zarzutów w ramach obu podstaw kasacyjnych. Zauważyć bowiem należy, że to nie ilość zgłoszonych zarzutów może mieć znaczenie dla oceny zasadności skargi kasacyjnej, ale zgodność tych zarzutów z przedstawionymi zasadami i przedstawienie właściwej argumentacji na poparcie każdego ze zgłoszonych zarzutów. W tym miejscu należy także podkreślić, że w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał oceny pod względem zgodności z prawem decyzji Komisji Nadzoru Finansowego utrzymującej w mocy decyzję tegoż organu o nałożeniu na P. G. kary pieniężnej w wysokości 80.000 złotych za rażące naruszenie przez spółkę P. S.A. (której był Prezesem) obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie. Tak więc istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Sąd I instancji miał podstawy do zaakceptowania stanowiska organu o zaistnieniu ustawowo określonych przesłanek warunkujących nałożenie na P. G. kary pieniężnej, a tym samym czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że w stosunku do Prezesa spółki ziściły się przesłanki uzasadniające zastosowanie kary wskazanej w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. W ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zgłosił szesnaście zarzutów. Wśród tych zarzutów najdalej idącymi są zarzuty wskazujące na zaakceptowanie przez Sąd I instancji naruszenia przez organ przepisów postępowania skutkujących zaistnieniem przesłanki wznowieniowej. Wskazuje na to treść zarzutów opisanych w punktach I lit. i i lit. p petitum skargi kasacyjnej. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 133 p.p.s.a. oraz w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 27 § 1 k.p.a., a także w związku z art. 11 ust. 7-9 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym autor skargi kasacyjnej wskazuje, że do naruszenia tych przepisów doszło na skutek nie wyłączenia od udziału w sprawie, na etapie rozpoznawania przez KNF wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tych członków KNF, którzy brali udział przy wydawaniu decyzji w I instancji. W ocenie NSA, w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę, podzielić należy stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 roku sygnatura akt II GSK 567/12 i w powołanym w nim wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1068/11 w zakresie w jakim przyjmuje się, że przepisów k.p.a. o wyłączeniu organu i członków organu kolegialnego nie można interpretować w sposób, który uniemożliwia rozpoznanie środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uznać należy, że pogląd ten nie stracił na aktualności po nowelizacji ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, dokonanej ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, która to nowelizacja wprowadziła z dniem 24 października 2011 r., między innymi zmiany w treści art. 11 ustawy. W omawianym zakresie NSA w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę nie podziela stanowiska przedstawionego w wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 320/13. W ocenie NSA odnosząc się do przedstawionego zagadnienia wyłączenia członka organu kolegialnego (Komisji Nadzoru Finansowego) należy zwrócić uwagę na status prawny samej Komisji. Poza sporem pozostaje okoliczność, że Komisja Nadzoru Finansowego jest organem kolegialnym, podejmującym rozstrzygnięcia in pleno. W skład Komisji wchodzą: Przewodniczący, dwóch zastępców Przewodniczącego oraz czterech członków. Tak więc skład Komisji jest ściśle ustalony, a organ ten jest organem kolegialnym siedmioosobowym. Mamy więc do czynienia z wyspecjalizowanym organem administracji publicznej posiadającym wyłączne kompetencje do sprawowania nadzoru nad rynkiem finansowym i w ramach tegoż nadzoru do realizowania ustawowo określonych zadań wobec podmiotów funkcjonujących na tym rynku, w szczególności do rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnych spraw indywidualnych. Niewątpliwie rozstrzyganie spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej następuje po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, do którego stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W tym miejscu należy także zauważyć, że stosownie do treści art. 11 ust. 1 u.n.f Komisja obraduje i podejmuje swoje rozstrzygnięcia większością głosów przy obecności co najmniej czterech członków. Podzielić należy stanowisko, że skoro do decyzji Komisji Nadzoru Finansowego na podstawie art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym należy odpowiednio stosować art. 127 § 3 k.p.a., to wolą ustawodawcy było uznanie tej Komisji za ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., gdyż taki środek prawny przysługuje od wydanych w pierwszej instancji decyzji ministra albo samorządowego kolegium odwoławczego. Powyższe wskazuje, że przyjęcie stanowiska prezentowanego przez kasatora prowadziłoby do sytuacji, w której wyłączona byłaby regulacja zawarta w art. 11 ust. 6 u.n.f. poprzez zastosowanie regulacji zawartych w art. 24 § 1 k.p.a. i w art. 27 § 1 k.p.a. Powstałaby sytuacja, w której w każdym przypadku, gdy strona składa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Komisję Nadzoru Finansowego, zastosowanie znajduje przepis art. 11 ust. 9 u.n.f i w konsekwencji Prezes Rady Ministrów powinien wyznaczać do załatwienia sprawy inny organ administracji publicznej. W ocenie NSA taka wykładnia wskazanych przepisów prawa jest wadliwa, bowiem w praktyce uniemożliwiłaby stosowanie art. 127 § 3 k.p.a. we wszystkich rozpoznawanych przez Komisję sprawach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe argumenty wskazują także na to, że w zakresie dotyczącym wyłączenia członka składu KNF od udziału w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie znajduje zastosowania argumentacja podniesiona w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 lutego 2007 r., II GPS 2/06 ani w uzasadnieniu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 grudnia 2008 r., P 57/07 odnośnie zasadności i możliwości wyłączenia członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podkreślić bowiem należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie orzeka w pełnym składzie osobowym, lecz w składach trzyosobowych, co oznacza, że istnieje możliwość takiego ukształtowania składu orzekającego SKO dla rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że nie znajdą się w nim osoby, które uczestniczyły w wydaniu decyzji zaskarżonej tym wnioskiem. W omawianym zakresie podkreślić także należy, że w/w ustawa nowelizująca ustawę o nadzorze nad rynkiem finansowym dodała do art. 11 przepisy ust. 7-9. Dodane do art. 11 u.n.f. przepisy ust. 7 i 8 odnoszą się do sytuacji, w której do wyłączenia osób wskazanych w tych przepisach dochodzi w oparciu o podstawę określoną w art. 24 § 3 k.p.a., a więc w sytuacji zaistnienia wątpliwości co do bezstronności. Niewątpliwie dodanie jednym aktem prawnym wszystkich trzech ustępów przepisu art. 11 u.n.f. nie było przypadkowe i wskazuje, że art. 11 ust. 9 u.n.f. stanowi dopełnienie norm wynikających z art. 11 ust. 7 i ust. 8 ustawy. Oznacza to, że sytuacje, o których mowa w art. 11 ust. 7 i ust. 8 u.n.f. pozostają w związku z przypadkami opisanymi w art. 24 § 3 k.p.a. i tylko do tych sytuacji znajduje zastosowanie regulacja określona art. 11 ust. 9, a więc tylko wówczas, gdy na skutek wyłączeń, o których mowa w art. 11 ust. 7 i 8 u.n.f. dojdzie do sytuacji, gdy KNF nie może załatwić sprawy znajdzie zastosowanie art. 11 ust. 9 u.n.f. W związku z powyższym uznać należy, że w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne prowadzi kolegialny organ administracji publicznej o statusie ministra i który podejmuje decyzje w pełnym składzie, brak jest podstaw do stosowania regulacji opisanych w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 k.p.a. Zasadnie więc Sąd I instancji uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia wymienionych wyżej przepisów prawa. Z kolei zarzuty opisane w punkcie I lit. a, b, d, f, h, k, l ,m, n, o petitum skargi kasacyjnej wskazują na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z powołanymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w powiązaniu z art. 96 ust. 6 i art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, a także w powiązaniu z § 9 ust. 4 Rozporządzenia w sposób szczegółowo opisany w petitum skargi kasacyjnej, a w istocie sprowadzające się do wykazania, że naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa Sąd I instancji dopuścił się poprzez nie stwierdzenie uchybień w procesie zbierania materiału dowodowego poprzez jego ocenę odmienną od oceny przedstawianej przez autora skargi kasacyjnej oraz poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W ocenie NSA brak jest także podstaw do uznania, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jakkolwiek z przywołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak związany jest granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy". Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone więc zostają przez granice sprawy administracyjnej, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe (vide wyrok NSA z 27.10. 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wyrok NSA z 18.05.2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z 28.09.2010 r., sygn. akt I GSK 1158/09; wyrok NSA z 8.12.2010 r., sygn. akt I GSK 618/09). Innymi słowy, granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżenie konkretnej decyzji administracyjnej (aktu) oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została tą decyzją (aktem) rozstrzygnięta. Tak więc badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny powraca do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. Ze wskazanych wyżej obowiązków Sąd I instancji wywiązał się w sposób prawidłowy, nie dający podstaw do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. W ocenie NSA nie jest także zasadny zarzut odnoszący się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku z powyższym należy podkreślić, że art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienia elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto uzasadnienie powinno zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15.02. 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08. 2009 r., II FSK 568/08, niepublikowany). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tak więc sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem, nie może oznaczać, że uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów określonych w powołanym wyżej przepisie prawa. Również za niezasadne uznać należy zarzuty opisane w punkcie I lit. c, e , g, j petium skargi kasacyjnej. Formułując wskazane wyżej zarzuty jej autor zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku ze szczegółowo wymienionymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Treść tych zarzutów odnosi się do niestwierdzonych przez Sąd I instancji uchybień procesowych wskazujących na odmowę przeprowadzenia dowodów w celu ustalenia zamiaru stron i celu umowy subskrypcji, odmowę powołania biegłego na okoliczność odnoszącą się do wykładni umowy rządzonej prawem angielskim, czy wykroczenie poza przedmiot postępowania. W związku z powyższym podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA wyraźnie wskazuje się, że powołany przepis art. 151 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowymi i warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Zatem przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Tak więc strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się w zarzucie naruszenia przepisów postępowania na uchybienie wskazanemu przepisowi prawa zobowiązana jest powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym jej zdaniem, uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Podkreślić należy, że chodzi o uchybienie przepisom prawa przez sąd administracyjny, a nie organ. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 p.p.s.a. (vide wyrok NSA z 19.01.2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10, wyrok NSA z 7.05.2014 r. sygn. akt II OSK 2886/12, wyrok NSA z 26.01.2016 r. sygn. akt II OSK 1298/14 niepublikowane). Ponadto należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej strona miała pełną możliwość zapoznania się z materiałami sprawy, a zakres postępowania dowodowego był zdeterminowany przedmiotem postępowania oraz ustawowymi przesłankami warunkującymi zastosowanie kary pieniężnej wobec P. G. Przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe miało na celu ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia przez podmioty wymienione w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, to znaczy czy informacje bieżące (raporty bieżące) nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. zostały sporządzone i przekazane zgodnie z wymogami, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie. W ocenie NSA zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu, że dla ustalenia tych okoliczności nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z biegłego w celu ustalenia wykładni umów rządzonych prawem angielskim ani nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron w celu ustalania zamiaru stron umowy subskrypcji. Poza sporem pozostaje okoliczność, że z treści umowy z [...] kwietnia 2009 r. wynika, iż jednym z istotnych elementów tej umowy było udzielenie pożyczek akcji przez podmioty trzecie na rzecz podmiotu obejmującego akcje Spółki, której udostępniono finansowanie w określonej wysokości w formie linii zaangażowania kapitałowego oraz wyemitowania dla GEM warrantów subskrypcyjnych uprawniających do ich zamiany na akcje spółki. Tak więc ustalenie tych okoliczności stwarzało podstawy do oceny zaistnienia przesłanek warunkujących wydanie zaskarżonej decyzji. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy stwierdzić, że są one całkowicie bezzasadne. W zakresie odnoszącym się do zarzutu opisanego w punkcie II lit. ɋ i lit. r petitum skargi kasacyjnej zauważyć należy, że przepis art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie stanowi, że kara, o której mowa w ust. 6 , nie może być nałożona, jeżeli od dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Natomiast decyzja, o której mowa w ust. 1 art. 97 ustawy odnosi się do decyzji stwierdzającej niewykonywanie albo nienależyte wykonywanie przez podmioty wymienione w treści tego przepisu obowiązków szczegółowo opisanych w przepisach wymienionych, w tym obowiązków, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie. Poza sporem pozostaje okoliczność, że decyzja nakładająca na P. G. karę pieniężną została wydana w dniu [...] grudnia 2012 roku i doręczona stronie w dniu [...] grudnia 2012 roku. Z kolei decyzja, o której mowa w art. 97 ust. 1 ustawy o ofercie, nakładająca karę na Spółkę P. S.A. została wydana [...] lipca 2012 roku i została doręczona spółce w dniu [...] lipca 2012 roku. Oznacza to, że decyzja nakładająca karę pieniężną na P. G. została wydana przed upływem terminu wskazanego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. W omawianym zakresie podzielić należy stanowisko prezentowane w orzecznictwie NSA oraz w doktrynie, że przepis art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie jest skierowany do organu, tj. Komisji Nadzoru Finansowego i wyznacza ustawowy czasokres do nałożenia przez organ kary na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej. Ustawodawca w tym przepisie wyznacza początek biegu 6-cio miesięcznego terminu dla organu do nałożenia tej kary od wydania decyzji, o której stanowi art. 96 ust. 1 cyt. ustawy. Za taką interpretacją tego przepisu przemawia zarówno wykładnia literalna, jak i celowościowa. Przyjęcie takiej interpretacji skutkuje z jednej strony dyscyplinowaniem organu, który ma termin maksymalnie 6 miesięcy na nałożenie tej kary, a jednocześnie stwarza gwarancję ochrony praw osoby pełniącej funkcje członka zarządu emitenta, gdyż skraca upływ 6-cio miesięcznego terminu do zastosowania sankcji przez organ. W tym stanie rzeczy podkreślić należy, że "wydanie decyzji", o której mówi art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie oznacza wydanie decyzji z chwilą jej sporządzenia. Data wydania decyzji ma zasadnicze znaczenie i wywołuje oznaczone skutki prawne, wskazując datę, według której ocenia się stan faktyczny i prawny jako podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Organ ma obowiązek stosowania tych wszystkich przepisów prawnych, które zostały opublikowane do daty wydania decyzji, a jeżeli pominie on zmiany tych przepisów, czy ich uchylenie, to decyzja jest już dotknięta wadliwością (vide J. Borkowski: Decyzja administracyjna, Łódź, Zielona Góra 1998, s. 54). Data wydania decyzji wskazuje na istotny element w sprawowaniu orzecznictwa, bo pozwala ustalić w jakim stanie prawnym i faktycznym zapadło rozstrzygnięcie w sprawie z tym, że podkreślić należy, iż nie będzie to data równoważna z tą, od której organ i strony będą związani decyzją (art. 110 k.p.a.) (vide B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 497-498, 518, wyrok NSA z dnia 17 listopada 1982 r., sygn. akt I SA/Kr 664/82, ONSA 1982, z. 2, poz. 106, wyrok NSA z dnia 17.09.2013 r., sygn. akt II GSK 767/12 niepublikowany). Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w punkcie II lit. s, t, u petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że przesłanką wskazaną w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie warunkującą możliwość nałożenia kary pieniężnej na osobę, która w okresie, do którego odnosi się stwierdzone naruszenie prawa przez Spółkę, pełniła funkcję członka zarządu tej spółki jest wydanie decyzji stwierdzającej rażące naruszenie obowiązków, w tym obowiązków wymienionych w art. 56 ustawy o ofercie. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w dniu [...] lipca 2012 roku. KNF wydał decyzję o nałożeniu na spółkę P. S.A. kary pieniężnej wobec stwierdzenia, że spółka dopuściła się rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w związku z § 3 ust. 1, 2, 3 i § 9 pkt 4 Rozporządzenia w związku ze sporządzeniem raportów bieżących nr [...] i [...]. Ponadto nie ulega wątpliwości, że w dacie opracowywania i sporządzania wskazanych wyżej raportów bieżących P. G. pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki i podpisał oba raporty. Wreszcie, o czym już wyżej była mowa, decyzja nakładająca karę na P. G. została wydana z zachowaniem ustawowego terminu wskazanego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Tak więc wbrew twierdzeniom kasatora zostały spełnione wszystkie ustawowo określone przesłanki warunkujące wydanie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.