VI SA/Wa 414/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu 12 czerwca 2023 r. około godziny 950 w W., przy ulicy [...] (Port Lotniczy im. F. Chopina) funkcjonariusze Komendy Policji poddali kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], oznakowany jako taksówka, którym kierował U. S. W toku kontroli kierowca okazał wypis z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydanej dla [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej też jako "Skarżąca", "Spółka" lub "Strona"). Z zapisów sporządzonego w trakcie kontroli pojazdu protokołu oraz notatki urzędowej wynika przy tym, że funkcjonariusze Policji, w ramach kontroli stanu technicznego zatrzymanego pojazdu, stwierdzili wystąpienie usterek polegających na nadmiernym zużyciu bieżnika opon przedniej osi oraz pęknięciu szyby czołowej w polu widzenia kierowcy, co z kolei, zdaniem kontrolujących, stwarzało zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wskutek tego zatrzymano dowód rejestracyjny pojazdu. Protokół z kontroli wraz z załącznikami został przekazany przez Komendę Policji pismem z dnia 27 czerwca 2023 roku [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego (dalej też jako "organ I instancji" lub "WITD"), który z kolei pismem z dnia 11 lipca 2023 roku, zawiadomił Skarżącą o wszczęciu wobec niej z urzędu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, dalej w skrócie jako "u.t.d."). W toku postępowania WITD uzyskał informację z Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta [...], że Skarżąca, na dzień kontroli, posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną w dniu 2 czerwca 2022 r. a kontrolowany pojazd do tejże licencji był na dzień kontroli zgłoszony. Powyższe postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] sierpnia 2023 roku decyzji o numerze [...], którą nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości dwóch tysięcy złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne. Od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Skarżąca wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "GITD"), zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej "k.p.a."). Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] listopada 2023 roku, nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2023 roku i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zdaniem organu odwoławczego usterki w postaci zużytego bieżnika opon przedniej osi oraz pęknięcie szyby czołowej zostały opisane nieprecyzyjnie przez kontrolującego, co zaburzyło ustalenia stanu faktycznego. W toku ponownego rozpoznania sprawy w dniu 6 marca 2024 r. funkcjonariusz Policji przesłuchał dokonującego kontroli w charakterze świadka, który zeznał między innymi, że "(...) W trakcie przeprowadzonej kontroli dokonałem oględzin stanu technicznego pojazdu, stwierdziłem nadmierne zużycie bieżnika opon przedniej osi tj. naruszenie granicy wskaźnik", "pęknięcie szyby stanowiło ograniczenie widzenia w obszarze oczyszczanym przez i wycieraczki. (...) Ujawnione usterki zakwalifikowałem jako niebezpieczne (...)" Przedmiotowe postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] kwietnia 2024 roku decyzji o numerze [...], którą nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości dwóch tysięcy złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne. Strona w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2024 roku wniosła o jej uchylenie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., podkreślając, iż w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest dowodów na okoliczność realizacji przewozu pasażerów przez zatrzymanego kierowcę w chwili kontroli a kierowca mógł w tym momencie poruszać się pojazdem prywatnie lub w celu usunięcia usterek technicznych. Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] listopada 2024 roku, nr [...], działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ustawy o transporcie drogowym, Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., oraz art. 66 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm., dalej też jako "p.r.d."), art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1123), § 5 i § 6 w związku z Ip. 5.2.3 lit. e) i Ip. 3.2 lit. c) załącznik nr 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019, poz. 2141, zwanego dalej "rozporządzeniem MSWiA"), utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2024 roku. W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2024 roku, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona zarzuciła przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 92a ust. 1, 3 7 pkt 1 w zw. z. Ip. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d., przez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy brak było w sprawie wypełnienia przesłanki niezbędnej dla zastosowania tego przepisu prawa materialnego w postaci: wykonywania przez przedsiębiorcę w chwili kontroli - przewozu drogowego osób, pojazdem posiadającym usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczną, co spowodowało niezasadne utrzymanie decyzji organu I instancji w całości w mocy a także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 5 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia MSWiA oraz artykułu 12 ust. 2 lit. c Dyrektywy 2014/47/UE w zw. z Ip. 9.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przez błędne uznanie, iż stwierdzone w kontroli usterki bieżnika opon osi przedniej oraz szyby czołowej, stanowiły usterki kwalifikujące się jako niebezpieczne tj. powodujące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, nie zaś usterki poważne w rozumieniu lit. b wskazanej Dyrektywy. Mając na względzie powyższe zarzuty Spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania administracyjnego a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez pełnomocnika w postępowaniu sądowym. W uzasadnieniu skargi podkreślono między innymi, że w materiale dowodowym sprawy nie zgromadzono żadnego dowodu na potwierdzenie stanowiska organu stwierdzającego a priori wypełnienie podstawowej przesłanki niezbędnej dla zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, tj. ustalenia iż chwili kontroli drogowej, zatrzymany kierowca wykonywał przewóz drogowy osób, a tym bardziej, że wykonywał go na rzecz obciążonego karą przewoźnika. Przeciwnie, poczynione przez organ ustalenia potwierdzają fakt, iż w chwili podjęcia kontroli pojazdu przez funkcjonariuszy Policji na drodze, pojazdem tym nie realizowany był żaden przewóz pasażera, nie była również uruchomiona lampa taxi i aplikacja do pobierania zleceń, zatem całkowicie dowolnym jest uznanie przez organ wypełnienia wskazanej przesłanki - polegającej na "Wykonywaniu przez przedsiębiorcę przewozu drogowego" - pojazdem posiadającym usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczną. W ocenie Spółki organy nie wykazały także zgromadzonym materiałem dowodowym, by ujawnione w protokole kontroli usterki, powodowały bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a tylko takie w świetle przywołanego rozporządzenia MSWiA oraz Dyrektywy 2014/47/UE, można zakwalifikować jako niebezpieczne w rozumieniu Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem Skarżącej wbrew zatem zasadom logiki i doświadczenia życiowego organ jedynie na podstawie faktu, iż kierowca podał do kontroli drogowej pojazdu wszystkie posiadane dokumenty, w tym również wypis z licencji i badania lekarskie oraz psychologiczne, dotyczące przewozów taxi, wywodzi dowolnie, że kierowca był w trakcie pracy i działał na rzecz przewoźnika, a przede wszystkim, że w chwili kontroli realizował przewóz drogowy osób - pojazdem z usterką niebezpieczną. Tymczasem doświadczenie życiowe wskazuje, że okazane dokumenty, kierowca posiada przy sobie i wozi w pojeździe, także poza pracą na rzecz przewoźnika i wykonywaniem zleceń przewozowych, a ich okazanie wynika z żądania funkcjonariusza kontrolującego i nie podlega analizie kierowcy (cudzoziemca) pod kontem zakresu i przedmiotu prowadzonej kontroli. Organ błędnie nie rozważył możliwości, że kierowca w momencie zatrzymania do kontroli, wykorzystywał pojazd prywatnie, a także że przedsiębiorca mógł wręcz zabronić mu realizować zleceń na jego rzecz i odesłać go do stacji diagnostycznej albo do warsztatu, celem naprawy usterek pojazdu, który chciał u niego wykorzystywać. Organ dowolnie także przyjął z góry założenie, że każdy przejazd pojazdu oznakowanego jako taksówka przez miasto, stanowi automatycznie - wykonywanie przewozu drogowego taxi albo oferowanie usługi takiego przewozu i to na rzecz przewoźnika, podczas gdy naniesione na pojazd oznaczenia są trwałe i nie jest możliwym oraz ekonomicznie uzasadnionym, ich całkowity demontaż w każdym przypadku, gdy pojazd jest przez przewoźnika czasowo niedopuszczony do pracy i skierowany do naprawy usterek lub kierowca znajduje się poza czasem świadczenia pracy na rzecz przedsiębiorcy. Dla wykazania tego faktu wymagane jest, zdaniem Skarżącej, stwierdzenie czynnego działania kierowcy, w postaci postoju pojazdu na wyznaczonym miejscu TAXI albo działanie aplikacji ze zleceniami przewozów, których w tym przypadku organ nie stwierdził. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a.") Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nakładająca na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2 000 złotych, nie naruszają przepisów prawa. Kara ta została przy tym nałożona na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. (w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. poz. 1123 – por. art. 16 i art. 17 tej ustawy zmieniającej) w związku ze stwierdzeniem naruszenia opisanym pod poz. lp. 9.2 złącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z przepisem art. 92a ust. 1 u.t.d. "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie". Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3 art. 92a u.t.d.). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie ustalenia faktyczne zostały poczynione bez naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści rozstrzygnięcia. W sprawie, zdaniem Sądu, nie została naruszana zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), jak również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, był wystarczający do zastosowania w stosunku do Skarżącej sankcji wynikającej z przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, nie ulega wątpliwości, że wykonawcą przewozu drogowego była właśnie Spółka. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania przewozów drogowych osób taksówką, o czym świadczy oznaczenie pojazdu jako taksówki poprzez umieszczenie wymaganej lampy na dachu pojazdu oraz oznaczenie pojazdu numerem bocznym. Spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...], a przedmiotowy pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], był w dacie kontroli, zgłoszony do tejże licencji. Ustalenia powyższe potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy oraz pismo Urzędu [...] z dnia 21 lipca 2023 r. Okoliczność, że sporny pojazd służył do zarobkowego przewozu osób w imieniu i na rachunek Skarżącej potwierdza zapis także protokołu kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu oraz okoliczność okazania przez kierowcę w trakcie kontroli wypisu z licencji nr [...]. Z wypisu tego oraz wspomnianego pisma Prezydenta [...] z dnia 21 lipca 2023 r. wprost wynika, że Strona posługuje się przedmiotowym pojazdem przy wykonywaniu transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (pojazd został zgłoszony do licencji). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących dowolnego uznania przez organy inspekcji transportu drogowego, że w trakcie kontroli kierowca był w trakcie pracy i działał na rzecz Spółki jako przewoźnika, podkreślenia wymaga, iż istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się w tym, że skoro jest on sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści przebiegu czynności kontrolnych, jak również stwierdzonych w ich trakcie faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków. Protokół kontroli drogowej jest więc podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA: z 29.04.2021 r. II GSK 867/18; 9.07.2019r. II GSK 1944/17). Stosownie zaś do art. 76 § 1 k.p.a. "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.". Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 – § 2 art. 76 k.p.a. Z powyższego wynika zatem, że organ administracji co do zasady związany jest dokumentem urzędowym. Nie oznacza to jednak, że nie ma obowiązku, w razie wątpliwości co do zgodności z prawdą, przeprowadzenia przeciwdowodu. Nie ma przeszkód ku temu, by taki przeciwdowód mogła dostarczyć Strona. Zaoferowane przez Stronę dowody winny zaś podlegać ocenie. W sprawie niniejszej Strona takiego przeciwdowodu nie zaoferowała. Zaś okoliczność, że kierowca który podpisał się pod treścią protokołu słabo zna język polski, samo w sobie nie pozbawia tego dokumentu waloru wiarygodności. Zauważyć przy tym należy, że z przewozem drogowym mamy do czynienia nie tylko w sytuacji, gdy w chwili kontroli w pojeździe znajduje się pasażer, ale i wówczas gdy w pojeździe pasażera brak, a kierowca oczekując na zlecenie przewozu gotowy jest je zrealizować. O gotowości realizacji przewozu świadczy to, że pojazd posiadał zewnętrzne wymogi charakterystyczne dla taksówki, w tym zamontowaną lampę "TAXI", a kierowca okazał wymagane przy realizacji przewozu dokumenty, przede wszystkim wypis z licencji. Natomiast stanowisko Strony, że w chwili zatrzymania kierowca nie świadczył pracy, bądź wykorzystywał przejazd prywatnie czy też, na polecenie Strony, zmierzał do warsztatu, nie zostało w toku postępowania w żaden sposób udowodnione ani nawet uprawdopodobnione. Zatem nie podważa ono stanu faktycznego ustalonego w sprawie, odnośnie przypisania Spółce odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia opisane w lp. 9.2 złącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu, poczynione przez organy inspekcji transportu drogowego ustalenia, potwierdzają również sam fakt wystąpienia w trakcie kontroli usterek polegających na nadmiernym zużyciu bieżnika opon przedniej osi oraz pęknięciu szyby czołowej w polu widzenia kierowcy, co skutkowało nałożeniem na Spółkę kary pieniężnej z tytułu naruszenia polegającego na przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne w oparciu o przepis Ip. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d. Stosownie bowiem do art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Niewątpliwie stan techniczny pojazdów użytkowych, bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Dlatego pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą być utrzymywane w stanie zdatności do ruchu drogowego, a pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Tymczasem w trakcie kontroli w dniu 12 czerwca 2023 r. pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym Spółka wykonywała przewóz drogowy osób, stwierdzono wystąpienie usterek polegających na nadmiernym zużyciu bieżnika opon przedniej osi oraz pęknięciu szyby czołowej w polu widzenia kierowcy. Z kolei w myśl § 11 ust. 7 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r., poz. 502) pojazd nie może być wyposażony, z zastrzeżeniem ust. 5 w opony, których wskaźniki pokazują graniczne zużycie bieżnika, a w odniesieniu do opon niezaopatrzonych w takie wskaźniki - o głębokości rzeźby bieżnika mniejszej niż 1,6 mm, z zastrzeżeniem § 23 ust. 4 pkt 3. Zgodnie natomiast z pkt 5.2.3 lit e) załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA głębokość rzeźby bieżnika opony niezgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, stanowi usterkę niebezpieczną. Stosownie z kolei z pkt 3.2 lit. c) załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA także znaczące ograniczenie widoczności w obszarze oczyszczanym przez wycieraczki szyby przedniej, stanowi usterkę niebezpieczną. W ocenie Sądu charakter powyższych, stwierdzonych w trakcie kontroli w dniu 12 czerwca 2023 r. usterek, w postaci nadmiernego zużycia bieżnika opon przedniej osi oraz pęknięcia szyby czołowej w polu widzenia kierowcy, wprost wynika przy tym ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim, z zapisów protokołu kontroli , notatki urzędowej oraz materiału zdjęciowego. Samą organizację, szczegółowe warunki i sposób wykonywania kontroli ruchu drogowego określa wspomniane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 roku w sprawie kontroli ruchu drogowego. Zgodnie z § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia drogowa kontrola techniczna obejmuje identyfikację pojazdu oraz sprawdzenie stanu technicznego co najmniej jednej pozycji z następujących obszarów: 1) układ hamulcowy; 2) układ kierowniczy; 3) widoczność; 4) światła i wyposażenie elektryczne; 5) osie, koła, opony i zawieszenie; 6) podwozie i elementy przymocowane do podwozia; 7) inne wyposażenie, w tym tachograf i ogranicznik prędkości; 8) uciążliwość, w tym emisję spalin oraz wycieki paliwa lub oleju; 9) warunki dodatkowe. W myśl § 5 ust. 8 ww. rozporządzenia w przypadku stwierdzenia podczas drogowej kontroli technicznej pojazdu usterek zaliczanych do więcej niż jednej kategorii, wynik tej kontroli klasyfikuje się na podstawie najpoważniejszej kategorii usterki. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z punktem 5.2.3. załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia kontrola opon (w tym stwierdzenie rzeźby bieżnika niezgodnej z przepisami rozporządzenia o warunkach technicznych) następuje organoleptycznie. Także w myśl punktu 3.2 ww. załącznika także stan szyb (w zakresie widoczności) podlega kontroli organoleptycznej Zgodnie ze słownikiem języka polskiego, organoleptycznie znaczy wzrokowo, smakowo, węchowo. Mając na względzie powyższe, zarówno usterka w postaci nienormatywnej głębokości bieżnika opony, czy też oceny uszkodzenia szyby, nie wymagała szczegółowej kontroli technicznej i mogła zostać stwierdzona poprzez kontrolę wzrokową. Zauważyć należy ponadto, że funkcjonariusze Policji posiadają kompetencje do dokonywania kontroli pojazdów, dysponują wiedzą specjalistyczną, a wszystkie dokonane w toku kontroli ustalenia zostają ujawnione w protokole kontroli, który w niniejszej sprawie został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę. Co więcej, ustalenia poczynione w trakcie kontroli i odwzorowane w treści sporządzonego wówczas protokołu sa w pełni zbieżne z zeznaniami świadka – J. R., który był osobą przeprowadzającą kontrolę z dnia 12 czerwca 2023 r. zakończoną protokołem kontroli nr [...]. Zeznał on bowiem, iż w toku kontroli stwierdził usterkę w postaci nadmiernego zużycia bieżnika po zewnętrznych częściach opon i zakwalifikował je jako niebezpieczne w oparciu o lp. 5.2.3 lit. e) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 127, str. 134 z późn. zm, dalej: dyrektywa 2014/47/UE). Świadek zeznał ponadto, iż w wyniku oględzin stwierdził również pęknięcie szyby w obszarze czyszczonym przez wycieraczki. W tej sytuacji sam fakt, iż Skarżąca kwestionuje ustalenia dokonane przez organy obu instancji, nie rzutuje w żaden sposób na ich prawidłowość, skoro Spółka nie przedstawiła w toku postepowania żadnych dowodów, które podważyłyby ustalenia przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu zasadnie przy tym organ odwoławczy uznał brak podstaw do umorzenia postępowania, stosownie do art. 92c u.t.d., zgodnie z którym to przepisem "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.". W sprawie bezspornym jest, że przesłanki wskazane w punktach 2 i 3 nie zaistniały. Jednocześnie na podstawie zebranego materiału dowodowego brak jest także podstaw by przyjąć, że na powstanie stwierdzonego naruszenia Strona nie miała wpływu, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Żadnych okoliczności, które mogłyby uwolnić Stronę od odpowiedzialności w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., Spółka przy tym nie przedstawiła. Reasumując, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, a kara pieniężna została nałożona na skarżącego w prawidłowej wysokości. W konsekwencji, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.