VI SA/Wa 4148/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącą I. B. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla skarżącej I. B. radcę prawnego. I. B. (dalej jako skarżąca) wniosła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego. Z informacji podanych przez skarżącą w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, iż skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 959,96 złotych netto miesięcznie (załączono kopię decyzji ZUS potwierdzającej powyższe). Ponadto skarżąca prowadzi niewielką działalność gospodarczą [...], opodatkowaną w formie karty podatkowej. Według oświadczenia skarżącej w pierwszych 7 miesiącach bieżącego roku uzyskała przychody w kwocie 17.280 zł, przy wysokich kosztach uzyskania tego przychodu (1700 zł czynszu za wynajmowany lokal). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku poz. 270), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Biorąc bowiem pod uwagę wysokość dochodów, które uzyskuje skarżąca z tytułu emerytury oraz prowadzonej niewielkiej działalności gospodarczej, w kontekście konieczności pokrycia niezbędnych, miesięcznych wydatków, w tym wydatków związanych chociażby z zakupem żywności czy też odzieży oraz leków, nie jest możliwe poczynienie przez skarżącą oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania. Nie sposób oczekiwać bowiem czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04).. Również wydruki z rachunków bankowych potwierdzają, że w istocie skarżąca nie jest w stanie alokować środków z uwagi na skalę dochodu. Tym samym uznać należy, iż skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.