VI SA/Wa 416/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Nowecki asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 lipca 2024 r. sprawy ze skargi N. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 grudnia 2023 r. znak DR-ZR.Pat.235142.643.2023.55.dwie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę Przedmiotem skargi [...] S.A. w [...] (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona") jest postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2023 r. znak [...] dwie wydane w przedmiocie przywrócenia terminu do uiszczenia opłaty należnej od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego w dniu 8 grudnia 2022 r. wobec decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2022 r. stwierdzającej wygaśnięcie krajowego patentu pt. "Sposób monitorowania dobrostanu płodu i matki oraz układ do monitorowania dobrostanu płodu i matki" - [...]. Postanowienie to zostało wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] września 2022 r. znak [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Urząd Patentowy", "organ") stwierdził wygaśnięcie z dniem 31 sierpnia 2021 r. patentu numer [...] udzielonego na rzecz Spółki z powodu niewniesienia w terminie opłaty za 10. rok ochrony. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi spółki – rzecznikowi patentowemu E. M. dniu 7 października 2022 r. W dniu 8 grudnia 2022 r. Strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia [...] września 2022 r. W związku z powyższym, pismem z dnia 19 stycznia 2023 r., organ wezwał Stronę do uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł od ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W treści zawiadomienia organ wskazał numer rachunku bankowego, na który należało uiścić opłatę. Wezwanie to zostało doręczone Stronie 19 stycznia 2023 r. (patrz: UPD w aktach adm.). Kolejno, pismem z dnia 8 marca 2023 r. poinformowano Spółkę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na niewykonanie w wyznaczonym terminie wezwania z dnia 19 stycznia 2023 r. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki 8 marca 2023 r. Dnia 30 marca 2023 r. Strona (reprezentowana przez pełnomocnika) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2022 r. W uzasadnieniu wniosku Strona podniosła, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy uprawnionego na skutek niekorzystnego splotu okoliczności, trudnych do przewidzenia, którym nie można było na czas przeciwdziałać tj. braku możliwości e-mailowego, terminowego doręczenia instrukcji do wniesienia opłaty przez pion finansowy kancelarii (co jest zwykłą i niezawodną drogą przekazywania takich instrukcji). Wyjaśniono, że choć odnośna wiadomość wysłana została po południu w dniu 1 lutego 2023 r., pełnomocnik nie miał potwierdzenia, że instrukcje nie dotarły do adresata i zachodzą przeszkody w terminowym wniesieniu opłaty. O okoliczności tej dowiedziała się dopiero w momencie otrzymania pisma z Urzędu o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania. Fakt niewniesienia opłaty potwierdził przegląd przelewów zrealizowanych z bankowego konta kancelarii. Dalej Strona podniosła, że jedynym wyjaśnieniem tego faktu może być to, że wiadomość o niedoręczeniu instrukcji z dnia 1 lutego 2023 r. musiała trafić do spamu. Taka zwrotna informacja o niedoręczeniu np. z powodu błędu w adresie lub innych przyczyn technicznych, jest zwykle doręczana w takim czasie, że w obecnym przypadku, po jej otrzymaniu możliwe byłoby dochowanie terminu wyznaczonego na dzień 2 lutego 2023 r. System nie ponowił nadania ww. instrukcji. Niestety, jak wskazano, "wiadomości śmieci" w programie Outlook pełnomocnik usuwa dość często i obecnie nie może już tego powiadomienia zidentyfikować w swoim komputerze. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2023 r. znak [...] Urząd Patentowy odmówił przywrócenia uchybionego terminu do uiszczenia opłaty należnej od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego w dniu 8 grudnia 2022 r. wobec decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2022 r. Podstawę prawną postanowienia stanowił art. 243 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 324, ze zm.), dalej: "p.w.p.". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że uprawniony z patentu ustanowił do działania w przedmiotowej sprawie rzecznika patentowego. Składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w imieniu swego mocodawcy, pełnomocnik był świadomy, że czynność ta wiąże się z obowiązkiem wniesienia opłaty urzędowej. Ta zaś nie została uzupełniona nawet w późniejszym czasie, dlatego Urząd wezwał do usunięcia braku wniosku. Pismo w tym przedmiocie - choć właściwie doręczone pełnomocnikowi - pozostało bez odpowiedzi. W ocenie organu, warunki do przywrócenia uchybionego terminu nie zostały spełnione. Zdaniem organu, profesjonalny pełnomocnik, jakim jest rzecznik patentowy powinien czuwać nad terminowością czynności, do których dokonania organ wzywa w toku postępowania administracyjnego. Upewnienie się przed upływem wyznaczonego terminu, czy czynności wymagane stanem sprawy zostały skutecznie wykonane, jest podstawową realizacją podwyższonego standardu staranności wymaganego od profesjonalnego pełnomocnika. Zawodowy charakter działalności profesjonalnych pełnomocników powoduje, że ich odpowiedzialność obejmuje także działania osób, którymi posługują się wykonując swój zawód. Dalej organ wyjaśnił, że prowadzący kancelarię rzecznik patentowy odpowiedzialny jest za właściwe zorganizowanie pracy pracowników zatrudnionychw kancelarii i na nim spoczywa bieżący nadzór nad pracownikami. Nadzór ten nie może ograniczać się do kwestii merytorycznych, lecz obejmuje również kwestie formalne, jak np. wnoszenie opłat. Niezależnie od tego czy błąd popełnił pełnomocnik, czy pracownik jego kancelarii, winę za ten błąd ponosi profesjonalny pełnomocnik, a w konsekwencji jego mocodawca. Tym samym, zdaniem organu, wskazane wyżej uchybienia pracownika kancelarii prowadzonej przez pełnomocnika strony nie uprawdopodabniają, że przekroczono termin do wniesienia opłaty bez winy strony. Organizacja przepływu korespondencji w ramach kancelarii prawnej pełnomocnika oraz to, czy i jakie rozwiązania zabezpieczające przed skutkami ludzkich błędów wdrożono jest wewnętrzną sprawą kancelarii pełnomocnika. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2023 r. złożyła Spółka, domagając się jego uchylenia i przywrócenia terminu do wniesienia opłaty. We wniosku Strona skarżąca podtrzymała okoliczności opisane we wniosku z dnia 30 marca 2023 r., które spowodowały uchybienie terminu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaskarżonym w sprawie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2023 r. Urząd Patentowy utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] czerwca 2023 r., na podstawie art. 243 ust. 1 oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 p.w.p. (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1170). W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że działania bądź zaniechania pełnomocnika strony tworzą skutki bezpośrednio dla strony postępowania. Oznacza to, że za brak działania przedstawiciela strony, w tym także uchybienie terminowi do wniesienia opłaty odpowiedzialność ponosi strona postępowania. Zdaniem organu Strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wymaganej opłaty. Przywołane przez Stronę okoliczności mające na celu uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wymaganej opłaty stanowią, w ocenie Urzędu Patentowego, okoliczności, którym przy zachowaniu należytej staranności mógł on zaradzić. Organ zaakcentował, że rozpatrując przedmiotową sprawę nie uznał za zasadne argumentów powołanych przez Spółkę i utrzymał rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Skargę na powyższe postanowienie wniosła Strona, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 9 czerwca 2023 r., uznania wniesionych opłat urzędowych, w tym od wniosku z dnia 8 grudnia 2022 r., przeprowadzenia rozprawy i zasądzenia na rzecz Strony kosztów postępowania. Jednocześnie Strona wniosła o przeprowadzenie mediacji. W uzasadnieniu pełnomocnik Strony wskazał, że w ustawowo określonych terminach podjął decyzję oraz kroki zwykle pozwalające na dochowanie wszystkich obowiązujących terminów wnoszenia opłat urzędowych, a jedynie niekorzystne okoliczności niezależne od jego woli uniemożliwiły wniesienie należnej opłaty w prawidłowym terminie. Podkreślił, że za brakiem winy, zarówno Skarżącej, jak i działającego w jej imieniu pełnomocnika, przemawia domniemanie racjonalności działań przedsiębiorców. Skarżąca poniosła znaczne nakłady na obecny wynalazek. Te nakłady byłyby całkowicie niezasadne, gdyby nie miała intencji utrzymywania w Polsce ochrony patentu nr [...] co najmniej do czasu utrzymania technicznej innowacyjności ich rozwiązania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, gdyż Strona nie wykazała braku swojej winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie organ wskazał, że budzi wątpliwość zasadność przeprowadzenia mediacji w sprawie. Organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie jest postanowienie Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2023 r. o odmowie przywrócenia uchybionego terminu do uiszczenia opłaty należnej od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] września 2022 r., stwierdzającą wygaśnięcie patentu. Podstawę prawną tego postanowienia stanowił art. 243 ust. 1 p.w.p. W sprawie nie jest sporne, że wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2022 r. stwierdzającą wygaśnięcie patentu, Strona winna uiścić opłatę. Stosownie do treści art. 223 p.w.p. "Opłaty jednorazowe za zgłoszenia, wnioski, oświadczenia i inne czynności przewidziane w ustawie powinny być uiszczane z góry, o ile ustawa lub rozporządzenie, o którym mowa w art. 222 ust. 3, nie przewiduje uiszczenia opłaty na wezwanie Urzędu Patentowego w określonym terminie.". Jeżeli w wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego zostało uchylone, opłata uiszczona od tego wniosku podlega zwrotowi (ust. 3 art. 223 p.w.p.). Zgodnie załącznikiem nr 1, lp. 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2001 r. w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych (Dz.U. z 2001 r. Nr 90, poz. 1000, ze zm.), od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z wydaną decyzją opłata wynosi 100 zł. Z powyższego wynika zatem, że zasadą jest uiszczanie opłat urzędowych jednorazowych, o których mowa w art. 223 ust. 1 p.w.p., z góry w związku ze zgłoszeniem, konkretnym wnioskiem wnioskodawcy lub żądaniem podjęcia określonej czynności przez organ. Obowiązek uiszczenia opłaty z góry dotyczy także złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W sytuacji gdy w związku ze złożonym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona nie uiściła opłaty z góry, organ zobowiązany jest wezwać Stronę do uiszczenia brakującej opłaty w terminie 14 dni. Brak takiej opłaty traktowany jest jako brak formalny wniosku, który może zostać uzupełniony we wskazany w przepisie sposób (por. Mariusz Kondrat (red.), Komentarz do art. 223 p.w.p., dostępny w systemie LEX). Zgodnie z art. 223 ust. 4 p.w.p "W razie nieuiszczenia w terminie opłat, które powinny być uiszczone z góry, Urząd Patentowy wzywa do wniesienia tych opłat w terminie 14 dni. W razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, postępowanie wszczęte w wyniku dokonania zgłoszenia lub złożenia wniosku podlega umorzeniu bądź czynność uzależniona od opłaty zostaje zaniechana.". W związku z tym, że opłata nie została uiszczona z góry, organ wezwał Stronę reprezentowaną przez pełnomocnika (rzecznik patentowy) pismem z dnia 19 stycznia 2023 r. zatytułowanym "Wezwanie", do uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego wobec decyzji z dnia [...] września 2022 r. w terminie 14 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi Strony w dniu 19 stycznia 2023 r., a zatem termin do uiszczenia opłaty upłynął z dniem 2 lutego 2023 r. (czwartek). Bezsporne w sprawie jest, że mimo wezwania w ustawowym terminie opłata nie została uiszczona. Stosowna opłata została wniesiona dopiero w marcu 2023 r. (por. potwierdzenie zrealizowania transakcji), przed wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia ww. opłaty, co wprost z akt administracyjnych sprawy. Zgodnie z art. 243 ust. 1 p.w.p. "Jeżeli w toku rozpatrywania sprawy uchybiono terminowi do dokonania czynności warunkującej, zgodnie z ustawą, bieg postępowania, Urząd Patentowy może na wniosek strony, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, przywrócić termin, o ile strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu wnioskodawca dokonuje czynności, dla której termin został wyznaczony.". W sprawie takowy wniosek, w terminie określonym w art. 243 ust. 2 pkt 2 p.w.p., Spółka złożyła. W jego treści pełnomocnik Spółki wskazał, że "Uchybienie nastąpiło na skutek braku możliwości e-mailowego, terminowego doręczenia instrukcji do wniesienia opłaty przez pion finansowy n/kancelarii – co jest zwykłą i niezawodną drogą przekazywania takich instrukcji. Choć odnośna wiadomość wysłana została po południu w dniu 1 lutego 2023 r., nie miałam potwierdzenia, że instrukcje nie dotarły do adresata i zachodzą przeszkody w terminowym wniesieniu opłaty.". System nie ponowił nadania instrukcji. Wyjaśnił także, że: "Fakt niewniesienia opłaty potwierdził przegląd przelewów zrealizowanych z bankowego konta kancelarii. Jedynym wyjaśnieniem tego faktu może być to, że wiadomość o nieodręczeniu instrukcji z dnia 1.02.2023 r. musiała trafić do spamu.". W ocenie Sądu, w sprawie organ prawidłowo odmówił Stronie uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności (uiszczenia opłaty), trafnie przyjmując, że argumenty Strony nie uprawdopodobniają, że uchybienie omawianego terminu nastąpiło bez winy strony. Z treści art. 243 ust. 1 p.w.p. bezsprzecznie wynika kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Przesłanka ta wiąże się z obowiązkiem strony do należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jako kryterium przy ocenie winy należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiego można oczekiwać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Zdaniem Sądu, uchybienie terminowi może być poczytane jako zawinione przez stronę, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie z powodu przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. Za winę nie może być natomiast uznane niedopełnienie jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że awarie systemów, czy programów komputerowych nie stanowią zdarzeń o nikłym stopniu prawdopodobieństwa występowania, stąd jako takie nie są ze swej istoty zdarzeniami nadzwyczajnymi, niedającymi się przewidzieć (por. wyrok WSA w Warszawie z 5.07.2017 r. VI SA/Wa 946/17, wyrok NSA z 4.04.2019 r. II GSK 1018/17). Zatem wskazywana przez Stronę skarżącą kwestia zawodności programu do obsługi poczty elektronicznej – instrukcja uiszczenia opłaty, objętej wezwaniem z dnia 19 stycznia 2023 r., wysłana przez pełnomocnika nie dotarła do pracownika pionu finansowego kancelarii tego pełnomocnika, nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi. Upewnienie się przez fachowego pełnomocnika Spółki, czy polecenie uiszczenia opłaty dotarło do właściwego pracownika kancelarii i czy pracownik ten dokonał uiszczenia opłaty w terminie, pozwoliłoby zapobiec skutkom błędu w przekazywaniu informacji za pomocą poczty elektronicznej. Z akt sprawy nie wynika, by pełnomocnik Spółki podjął jakiekolwiek działania mające na celu upewnienie się, że rzeczona instrukcja dotarła, w ramach jego kancelarii, do adresata. A zatem rację ma organ, że przy dochowaniu należytej staranności pełnomocnik Strony mógł zaradzić uchybieniu terminowi. Przy czym wysiłku pełnomocnika w tym zakresie nie można uznać za nadmierny. Upewnienie się, czy polecenie uiszczenia opłaty dotarło do właściwego pracownika, którym pełnomocnik posługuje się przy wykonywaniu swojej pracy, należy rozpatrywać w kategoriach należytej staranności w działaniu, niewymagającego zbyt dużego nakładu sił i środków. W konsekwencji Sąd nie podzielił stanowiska Strony, że opisane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, świadczą o braku winy w niedotrzymaniu terminu, a zaskarżone postanowienie narusza prawo poprzez wadliwą ocenę przedstawionych przez Stronę okoliczności. Przy czym dostrzec trzeba, że wina w uchybieniu terminu przez pełnomocnika działającego za stronę wywołuje negatywne skutki dla reprezentowanego. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi, wskazać należy, że – w ocenie Sądu – organ prawidłowo oparł wezwanie do uiszczenia opłaty od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją, na przepisie art. 223 ust. 4 p.w.p. Przepisy art. 223 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 4 ww. ustawy wprost dotyczą m.in. opłaty od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaś ust. 4 art. 223 p.w.p. ustala termin do wniesienia opłat na wezwanie – 14 dni. I taki też termin prawidłowo, zdaniem Sądu, zakreślił Urząd Patentowy w wezwaniu z dnia 19 stycznia 2023 r. Zaś wskazywany przez Stronę przepis art. 2441 p.w.p. stanowiący "Jeżeli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie spełnia wymogów formalnych, Urząd Patentowy wzywa wnioskodawcę postanowieniem do usunięcia braków w terminie 30 dni pod rygorem umorzenia postępowania.", dotyczy zasadniczo braków wymagań co do treści podania (np. podpis strony, określenie żądania). Nie obejmuje on swym zakresem opłaty od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skoro – jak już wyżej wskazano – kwestia ww. opłaty została uregulowana przez ustawodawcę w art. 223 p.w.p. Podsumowując, zdaniem Sądu, zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Kontrolując zaskarżone postanowienie również z urzędu Sąd nie dopatrzył się takich wadliwości zakwestionowanego aktu, które mogłyby usprawiedliwiać wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd skargę oddalił orzekając jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;". Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakiej mowa we ww. art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok WSA w Warszawie 22.01.2020 r. VI SA/Wa 1915/19; wyrok WSA w Warszawie z 18.09.2023r. VI SA/Wa 2769/23). Rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym we wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. okolicznościach nie jest uzależnione od woli skarżącego. Nawet złożenie przez skarżącego wniosku o rozpoznanie takiej sprawy na posiedzeniu jawnym nie pozbawia sądu ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Końcowo wskazać należy, że postanowieniem z dnia 17 maja 2024 r. Sąd oddalił wniosek Strony o przeprowadzenie mediacji, mając na uwadze, że organ podtrzymał swoje stanowisko i nie wyraził woli przeprowadzenia postępowania w tym zakresie.