VI SA/Wa 420/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2016 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] lutego 2015r., w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...] inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę drogową samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował R. G. Kierowca wykonywał przewóz w imieniu przedsiębiorcy K. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą K. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2015r. Decyzją z dnia [...] marca 2015r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na K. P. kary pieniężnej w wysokości 6.250 (słownie: sześć tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenie dziennego czasu odpoczynku, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - za każdy dzień, brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów 4. Miejsca lub daty końcowej używania wykresówki. Pismem z dnia 16 kwietnia 2015r. K. P. działając przez pełnomocnika złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie czynności dowodowych oraz błędną analizę materiału dowodowego, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie uzasadnienia faktycznego w treści decyzji. W uzasadnieniu odwołujący się stwierdził, że z uwagi na nieprawidłowe działanie tachografu analogowego nie ma podstaw do nałożenia na stronę kary za naruszenia norm czasu pracy. Strona wskazała, że po przedmiotowej kontroli tachograf został poddany okresowemu badaniu w wyniku którego autoryzowany serwis stwierdził uszkodzenie tachografu. Zdaniem przedsiębiorcy ponieważ kontrolujący nie sprawdzili czy faktycznie tachograf w dniu kontroli rejestruje prawidłowo nie można na stronę nałożyć kary za naruszenia norm czasu pracy. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 5.1, lp.5.3, lp.6.1.4, lp. 6.3.1, lp. 6.3.6.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), rozdział VI ust. 3a Badania okresowe załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6.250 (słownie: sześć tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 6.250 zł (sześć tysięcy dwieście pięćdziesiąt). W uzasadnieniu organ wskazał na wstępie, że stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł. za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 zł. Stosownie do art. 92 a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, że materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli drogowej, wykresówek kierowcy R. G. oraz dokumentacji fotograficznej potwierdza, że w dniu kontroli drogowej inspektorzy ITD prawidłowo wykazali naruszenia popełnione przez stronę, a polegające na: - przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: - skróceniu dziennego czasu odpoczynku, - wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, - nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - za każdy dzień, - braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów 4. Miejsca lub daty końcowej używania wykresówki. Powyższe naruszenia organ wyszczególnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że przewóz drogowy wykonywany był pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Odnosząc się do wyjaśnień strony, z których wynika, że naruszenia norm czasu pracy stwierdzone w czasie kontroli drogowej w dniu [...].02.2015 r. wynikają z uszkodzenia tachografu organ odwoławczy wyjaśnił, że inspektorzy ITD, którzy w dniu [...] .02.2015 r. kontrolowali pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie stwierdzili aby zainstalowany w nim tachograf rejestrował czas pracy w sposób nieprawidłowy. Również kierowca R. G. podczas kontroli nie informował kontrolerów by miał jakieś podejrzenia do prawidłowej pracy tachografu, który rejestrował jego czas pracy. Strona w odwołaniu powołała się na zaświadczenie z dnia 16.03.2015 r. o wadliwej pracy urządzenia z dnia, jako przyczynie powstania naruszeń czasu pracy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w trakcie kontroli inspektorzy nie stwierdzili aby urządzenie rejestrujące działało w sposób nieprawidłowy, natomiast ww. zaświadczenie pochodzi z badania tachografu, które to badanie odbyło się prawie po upływie miesiąca od kontroli. Dowód strony na nieprawidłową pracę tachografu można by uznać gdyby strona mając obiekcję do przedmiotowej kontroli przeprowadziła przegląd tachografu w tym samym dniu lub w następnym lecz nie po upływie tak długiego okresu. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że strona mając świadomość o braku badania okresowego tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] jeszcze przez blisko miesiąc zwlekał z przeprowadzeniem wymaganego badania kontrolnego. Organ odwoławczy wyjaśnił również stronie, że jeżeli tachograf nie ma aktualnego badania okresowego nie oznacza to automatycznie, że tachograf działa nieprawidłowo. Ustawodawca wprowadził przepis o obowiązkowych badaniach okresowych tachografów w celu wymuszenia na przedsiębiorcach posługiwania się sprawnymi urządzeniami rejestrującymi czas pracy kierowcy. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia 3821/85, pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Z powyższego przepisu wynika, że to na pracodawcy i kierowcy spoczywa obowiązek posługiwania się sprawnymi urządzeniami rejestrującymi. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nie uwzględnił wyjaśnień strony dotyczących wadliwego rejestrowania czasu pracy przez tachograf zamontowany w pojeździe o nr rej. [...]. Organ odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, albowiem strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Po pierwsze wskazać należy, iż przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006. W ramach przesłanek określonych w art. 92b ustawy mieści się również organizacja pracy czyli m.in. wyznaczanie kierującym takiej ilości przewozów oraz ilości załadunków i rozładunków by mogli oni odbierać prawidłowe odpoczynki, przerwy aby nie przekraczać czasu jazdy. Organ odwoławczy podkreślił, że takich dowodów na właściwą organizację strona nie przedstawiła. Jednocześnie ilość stwierdzonych naruszeń wskazuje, że przedsiębiorca nie kontrolował pracy kierowcy w sposób prawidłowy. Organ odwoławczy nie uznał wyjaśnień, że stwierdzone naruszenia są wynikiem wadliwej pracy tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe. Materiał dowodowy wskazuje, że strona nie dołożyła należytej staranności aby badanie okresowe tachografu zostało przeprowadzone w ustawowym terminie, jak również jest nieprawdopodobne by przedmiotowy tachograf nieprawidłowo rejestrował czas pracy tylko przez kilka dni w których to inspektorzy stwierdzili naruszenia norm czasu pracy, a w pozostałym czasie pracował bez zastrzeżeń. Przede wszystkim należy wskazać, że to przedsiębiorca jest osobą, która wykonuje transport i to on powinien wykonywać go zgodnie z obowiązującymi przepisami. Gdyby przewozy były zorganizowane w sposób prawidłowy, a jednocześnie przedsiębiorca kontrolował by pracę zatrudnionych przez niego kierowców pod względem przestrzegania norm czasu pracy, kierowca R. G. nie naruszał by norm czasu pracy by nie ponieść konsekwencji od swojego pracodawcy. Wobec powyższego GITD uznał, że organizacja pracy w przedsiębiorstwie skarżącego jak i kontrola nad praca kierowców była niedostateczna. Podkreślił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków oraz warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające m.in. z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy o czasie pracy kierowców. Powyższe oznacza zaś, iż przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę jak również godziny załadunków/rozładunków etc. Ponadto w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Odnosząc się do argumentów strony, organ podkreślił, że zarówno art. 92 a ustawy o transporcie drogowym, jak i przepisy art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustanowiły odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewozy na potrzeby własne (nie zaś pracowników, którym rzeczone podmioty zlecają czynności kierowania pojazdami), za naruszenia przepisów wyznaczających normy czasu pracy kierowców jak i innych przepisów związanych z wykonywaniem przewozów drogowych. Odpowiedzialność przedsiębiorcy jest niezależna od odpowiedzialności ponoszonej przez kierowców wykonujących przewozy drogowe w imieniu strony. Wskazać należy, iż podmiot wykonujący przewozy drogowe odpowiada za stwierdzone naruszenia w trybie odpowiedzialności administracyjnej oraz w oparciu o wykaz naruszeń zawarty w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z kolei kierowca ponosi odpowiedzialność w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz w oparciu o załącznik nr 1 do ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia 19 stycznia 2016r. K. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: 1. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej, 2. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zgromadzenia w sprawie wystarczającego materiału dowodowego, świadczącego o poprawnym rejestrowaniu danych dotyczących aktywności kierowcy przez tachograf zainstalowany w kontrolowanym pojeździe, 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: - oparcie uzasadnienia faktycznego decyzji o dowolnie ustalony stan faktyczny, zakładający (przy braku jakichkolwiek dowodów), że tachograf zainstalowany w pojeździe w sposób poprawny rejestruje dane dotyczące aktywności kierowcy, - oparcie uzasadnienia prawnego decyzji o nieobowiązujący przepis prawny. Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty podkreślając, że dowody na których oparły się organy I i II instancji pochodzą z urządzenia rejestrującego, które nie zostało poddane badaniu okresowemu, błędnie argumentując, że brak badań okresowych tachografu pozostaje bez wpływu na nieważność zapisów zarejestrowanych na wykresówkach. Jak wynika z przepisów Rozporządzenia Rady (EWG] nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, na które powołują się organy obu instancji, badanie okresowe tachografu ma na celu sprawdzenie, czy urządzenie działa poprawnie, a jego wskazania mieszczą się w granicach błędów określonych w legalizacji pierwotnej łub ponownej. Błędy o których mowa, to tzw. błędy graniczne [tolerancja] w zakresie rejestrowania przez urządzenie czasu, przebytej drogi oraz prędkości pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy argumentuje, że okazane podczas kontroli wykresówki posiadały wszystkie wymagane zapisy, co pozwala uznać, że urządzenie działało poprawnie. Twierdzenie takie jest niezasadne. To że urządzenie nanosi zapisy na wykresówki za pomocą trzech rysików nie przesądza o tym, że zapisy te są wiarygodne. Być może kierowca dopuścił się przekroczenia norm, jednak rozmiar tego przekroczenia jest niemożliwy do precyzyjnego ustalenia z uwagi na brak badania okresowego, które potwierdziłoby brak błędów. Okoliczność ta ma w omawianej sprawie szczególne znaczenie, z uwagi na fakt, iż rozmiar zasądzonej kary uzależniony jest od rozmiaru przekroczenia normy czasu pracy zarejestrowanej na wykresówce. Błędy w pracy urządzenia powstać mogą w skutek uszkodzeń mechanicznych i wtedy urządzenie nie będzie rejestrowało jednego lub wszystkich parametrów. Mogą to być błędy spowodowane awarią elektroniczną. Wówczas wszystkie parametry mogą być rejestrowane, jednak wiarygodność zapisów pozostaje wątpliwa. Skoro z treści rozporządzenia 3821/85 wynika, że badanie okresowe ma na celu wykluczenie istnienia błędów tachografu to w celu nałożenia kary pieniężnej za naruszenie norm czasu prowadzenia pojazdów, przerw i odpoczynków na podstawie zapisów z urządzenia, które nie zostało poddane badaniu, to na organie kontrolnym spoczywa w pierwszej kolejności obowiązek ustalenia czy urządzenie działa poprawnie. Nie da się tego zrobić inaczej jak przy pomocy uprawnionej jednostki posiadającej zezwolenie Ministra Gospodarki na wykonywanie działalności w zakresie instalacji, napraw i sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Tylko specjalistyczny serwis, którego pracownicy posiadają wystarczającą wiedzę oraz dysponujący odpowiednimi narzędziami jest w stanie ustalić w sposób nie budzący wątpliwości poprawność działania tachografu. W przedmiotowej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z sytuacją, gdy urządzenie posiada aktualne badanie okresowe, a strona kwestionuje poprawność zapisów lecz z przypadkiem, gdy dane na podstawie których wymierzono karę pieniężną zarejestrowano za pomocą urządzenia, które nie powinno być dalej użytkowane. Organ I instancji nie przeprowadził dowodu w postaci oględzin tachografu w uprawnionym do tego serwisie na potwierdzenie poprawności funkcjonowania urządzenia rejestrującego do czego był zobowiązany na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., przyjmując, do czego był nieuprawniony, że urządzenie działa prawidłowo. W trakcie prowadzonego postępowania strona przedstawiła zaświadczenie wystawione przez autoryzowany warsztat specjalizujący się w naprawach tachografów, z którego wynika, że w trakcie przeprowadzania badania okresowego stwierdzono niesprawność tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastosowaniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Podstawę faktyczną nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej stanowiły naruszenia stwierdzone w czasie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2015r., w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...], a dotyczące przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenie dziennego czasu odpoczynku, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - za każdy dzień, brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów 4, miejsca lub daty końcowej używania wykresówki. Zgodnie z art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie dłużej niż dwa razy w tygodniu a dzienny okres prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 100 złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Jak ustalono w trakcie kontroli kierowca R. G.: - prowadził pojazd od godziny 02:25 dnia [...].01.2015r. do godziny 21:35 dnia [...].01.2015r. przez 10 godzin i 50 minut. Bezspornym jest, że kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 50 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 100 zł., - prowadził pojazd od godziny 21:55 dnia [...].01.2015r. do godziny 16:35 dnia [...].01.2015r. przez 15 godzin. Bezspornym jest, że kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 5 w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 900 zł., - prowadził pojazd od godziny 02:35 dnia [...].02.2015r. do godziny 11:35 dnia [...].02.2015r. przez 11 godzin i 10 minut. Bezspornym jest, że kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 10 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 300 zł., - prowadził pojazd od godziny 04:15 dnia [...].02.2015r. do godziny 01:10 dnia [...].02.2015r. przez 10 godzin i 40 minut. Bezspornym jest, że kierowca przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 40 minut w stosunku do normy 10-cio godzinnej. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 100 zł., W konsekwencji na stronę nałożono karę pieniężną za wyżej opisane naruszenie w wysokości 1.400 (jeden tysiąc czterysta). Kolejnym stwierdzonym w trakcie kontroli naruszeniem było nieprzestrzeganie przepisów dotyczących czasu odpoczynku. Zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia 561/2006, odpoczynek - oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Stosownie do art. 4 lit. g ww. rozporządzenia, dzienny okres odpoczynku oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje regularny dzienny okres odpoczynku lub skrócony dzienny okres odpoczynku. Zgodnie z art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 rok kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 100 zł złotych czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. W trakcie kontroli na podstawie odczytu zapisów na tarczach tachografu ustalono, że kierowca R. G., kilkakrotnie skrócił dzienny czas odpoczynku nawet o kilka godzin. Ponadto podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji popełnił błąd przy obliczaniu, albowiem skoro zostało udowodnione, że kierowca R. G. w dniu [...].02.2015 r. odebrał najdłuższy odpoczynek w wymiarze 4 godzin i 5 minut zamiast wymaganych minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku w związku z tym kara pieniężna za skrócenie dziennego odpoczynku powinna wynosić 900 (dziewięćset) złotych ( 1 x 100 zł złotych czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz 4 x 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę), a nie jak to obliczył organ I instancji 300 (trzysta) złotych. Tak więc kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości winna wynosić 4.200 (cztery tysiące dwieście) złotych, a nie 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych, tak jak obliczył to organ I instancji za ww. naruszenie. Z uwagi jednak na treść art. 139 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, organ odwoławczy utrzymał łączną karę pieniężną w wysokości 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku. W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono również wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. W trakcie kontroli kontrolujący stwierdzili na podstawie wklejki legalizacyjnej, że ww. tachograf ostatnie badanie techniczne miał w dniu 25.01.2012r. oznacza to, że termin ważności niniejszej legalizacji upłynął dnia 25.01.2014 r. Stosownie do treści rozdziału VI ust. 3 lit. a załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Badania te obejmują sprawdzenie, czy przyrząd funkcjonuje prawidłowo, sprawdzenie, czy przyrząd opatrzony jest znakiem homologacji typu, sprawdzenie, czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, sprawdzenie, czy plomby na przyrządzie i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Zgodnie z załącznikiem I Rozdział VI pkt 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, przeglądy okresowe urządzeń zainstalowanych w pojazdach przeprowadza się po każdej naprawie urządzenia, lub po jakiejkolwiek zmianie współczynnika charakterystycznego pojazdu lub skutecznego obwodu tocznego opon, lub gdy czas UTC urządzenia różni się od czasu UTC o więcej niż 20 minut, lub przy zmianie numeru VRN i przynajmniej raz w okresie dwóch lat (24 miesięcy) od ostatniej kontroli. Przeglądy okresowe obejmują następujące kontrole czy urządzenie rejestrujące działa prawidłowo, włącznie z funkcją gromadzenia danych na kartach do tachografów, czy jest zachowana zgodność z wymaganiami rozdziału III pkt 2.1 i 2.2 co do maksymalnych tolerancji przy instalacji, czy urządzenie rejestrujące opatrzone jest znakiem homologacji typu, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są nienaruszone, sprawdzenie rozmiaru opon i wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. W ramach przeglądu okresowego wykonuje się kalibrację. Zgodnie z art. 16 ww. rozporządzenia, w razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy u uprawnionego instalatora lub w warsztacie, natychmiast, gdy tylko okoliczności na to pozwolą. Zgodnie z załącznikiem I Rozdział VI pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Każde urządzenie, zarówno nowe jak i naprawione, podlega poświadczeniu w zakresie poprawności swojego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach błędów określonych w rozdziale III lit. f) pkt 1, za pomocą plombowania zgodnie z rozdziałem V pkt 4 lit. f). W tym celu państwa członkowskie mogą ustanowić legalizację pierwotną obejmującą sprawdzenie i potwierdzenie zgodności nowego lub naprawionego urządzenia z homologowanym typem i/lub wymaganiami niniejszego rozporządzenia i jego załączników lub mogą przekazać uprawnienia do poświadczania producentom lub ich upoważnionym przedstawicielom. Ponadto stosownie do treści § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzenia urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33 poz. 295 z dnia 11 lutego 2005r.), sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Stosownie do art. 34 ust. 6 rozporządzenia 165/2014, każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje. Jak wynika z ustaleń kontroli kierowca R. G. na wykresówce z dnia [...].02.2015 r. nie umieścił danych dotyczących miejsca i daty zakończenia używania wykresówki. Na ww. tarczy pozycja wskazująca miejsce i datę zakończenia użytkowania wykresówki nie została wypełniona przez kierowcę. Oznacza to, że kierowca nie oznaczył wykresówki w sposób prawidłowy. Kara za naruszenie wynosi 50 zł. Doszło zatem do naruszenie z lp. 6.3.6.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podczas kontroli wykazano, że kierowca R. G. korzystał z kilku wykresówek w tym samym okresie rozliczeniowym 24 godzinnym, konsekwencją czego było wymierzenie kary pieniężnej w wysokości określonej w jest lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - za każdy dzień karą pieniężną w wysokości 200 złotych a nie więcej niż 2000 złotych. Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego, z których wynika, że naruszenia norm czasu pracy stwierdzone w czasie kontroli drogowej w dniu [...] lutego 2015 r. wynikają z uszkodzenia tachografu zauważyć należy z protokołu nie wynika aby inspektorzy ITD, którzy kontrolowali pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie stwierdzili aby zainstalowany w nim tachograf rejestrował czas pracy w sposób nieprawidłowy. Również kierowca R. G. podczas kontroli nie informował kontrolerów by miał jakieś podejrzenia do prawidłowej pracy tachografu, który rejestrował jego czas pracy. Skarżący powołał się na wprawdzie na zaświadczenie z dnia 16 marca 2015 r. o wadliwej pracy urządzenia, jako przyczynie powstania naruszeń czasu pracy, to zauważyć należy że zaświadczenie pochodzi z badania tachografu, które to badanie odbyło się prawie po upływie miesiąca od kontroli. Ponadto zgodzić należy się z organem odwoławczym, że strona mając świadomość braku badania okresowego tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] jeszcze przez blisko miesiąc zwlekała z przeprowadzeniem wymaganego badania kontrolnego. Ustawodawca wprowadził przepis o obowiązkowych badaniach okresowych tachografów w celu wymuszenia na przedsiębiorcach posługiwania się sprawnymi urządzeniami rejestrującymi czas pracy kierowcy. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia 3821/85, pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Z powyższego przepisu wynika, że to na pracodawcy i kierowcy spoczywa obowiązek posługiwania się sprawnymi urządzeniami rejestrującymi. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący jako przedsiębiorca nie nadzorował w sposób prawidłowy pracy kierowcy, a ponadto nie dołożył należytej staranności aby badanie okresowe tachografu zostało przeprowadzone w ustawowym terminie, jak również jest nieprawdopodobne by przedmiotowy tachograf nieprawidłowo rejestrował czas pracy tylko przez kilka dni w których to inspektorzy stwierdzili naruszenia norm czasu pracy, a w pozostałym czasie pracował bez zastrzeżeń. Wobec powyższego podzielić należy stanowisko organu, że organizacja pracy w przedsiębiorstwie skarżącego jak i kontrola nad pracą kierowy była niedostateczna. Odpowiedzialność przedsiębiorcy jest niezależna od odpowiedzialności ponoszonej przez kierowców wykonujących przewozy drogowe w imieniu strony. Wskazać należy, iż podmiot wykonujący przewozy drogowe odpowiada za stwierdzone naruszenia w trybie odpowiedzialności administracyjnej oraz w oparciu o wykaz naruszeń zawarty w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.