VI SA/Wa 4200/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku z dnia 24 maja 2016 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 21 stycznia 2016 r. Pismem z 14 listopada 2014 r. B. sp. z o.o. (dalej: skarżąca lub Spółka) z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi. W związku z nieuiszczeniem w terminie wpisu sądowego od skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 października 2015 r. odrzucił złożoną skargę. Odpis postanowienia został doręczony Spółce 4 listopada 2015 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 64 akt sądowych) wraz z pouczeniem o prawie i trybie wniesienia zażalenia. W dniu 24 maja 2015 r. skarżąca w jednym piśmie wniosła: 1. zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 29 grudnia 2015 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 30 października 2015 r. o odrzuceniu skargi, 2. wniosek o przyznanie prawa pomocy, 3. "wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia uzupełnienia braków formalnych zażalenia" z dnia 21 stycznia 2016 r. Przedmiotem tego postanowienia jest wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 21 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu skarżącą podała, że nie mogła uzupełnić w terminie braków formalnych albowiem nie pozostawiono w jej skrzynce awizo. Wskazała, że Sąd uznał przesyłkę za doręczoną w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a." w sposób nieprawidłowy, albowiem nie pozostawiono jej awizo. Podniosła, że nieuzupełnienie braków formalnych w terminie nie było jej złą wolą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak stanowi art. 85 "p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże jak stanowi § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W myśl art. 88 p.p.s.a. zd. pierwsze spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z przywołanych powyżej przepisów postępowania, wynika, że przystąpienie do merytorycznej oceny wniosku złożonego przez skarżącego, musi zostać poprzedzone sprawdzeniem dopuszczalności i terminowości wniosku. Spełnienie tych warunków jest konieczne do badania zasadności samego wniosku. W sprawie niniejszej Sąd stwierdza, że złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został wniesiony z zachowaniem siedmiodniowego terminu. Odnosząc się natomiast do uprawdopodobnienia przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, iż jednym z bezwzględnych wymogów zastosowania instytucji przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w niezachowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności strony przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w przekroczeniu terminu do dokonania czynności procesowej, można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu niedającej się przezwyciężyć przeszkody. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd winien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12). Przywrócenia terminu może zatem domagać się strona, która nie tylko przyznaje, że nie dokonała czynności w terminie, ale także jest w stanie uprawdopodobnić, iż stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać. Podkreślenia również wymaga, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca zachowała tryb postępowania związany z przywróceniem terminu. Po pierwsze uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, a także złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ustawowym, siedmiodniowym terminie. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła jednak, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia nastąpiło bez jej winy. Powołana przez skarżącą argumentacja nie uzasadnia braku winy po jej stronie, gdyż nie sposób dopatrzyć się w nich obiektywnych i niezależnych od strony przeszkód. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011 s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W analizowanym przypadku skarżąca odebrała skierowane do niej wezwanie z dnia 16 lutego 2016 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach (k. 89) zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że w dniu 20 lutego 2016 r. przesyłkę odebrał "J. Kozłowski". Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się również pieczęć skarżącej zawierająca jej nazwę, adres i numer NIP. W wezwaniu tym została zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 21 stycznia 2016 r. poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej notarialnie za zgodność z oryginałem kopii dokumentu wskazującego na sposób oraz osoby umocowane do reprezentacji strony skarżącej – pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, a także do nadesłania odpisu zażalenia. W odpowiedzi, pismem z dnia 23 lutego 2016 r. skarżąca nadesłała odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, nie nadsyłając jednocześnie odpisu ww. zażalenia. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że twierdzenia skarżącej podniesione we wniosku, co do rzekomego braku awiza są nieprawdziwe. Jak wynika z akt sądowych skarżąca odebrała wezwanie w dniu 20 lutego 2016 r. A zatem okoliczności przedstawione przez skarżącą, nie mogą być traktowane jako wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.