VI SA/Wa 43/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant apl. prok. Łukasz Pastuszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę Komendant Główny Policji - organ II instancji - decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania – skarżącego – W. K. od decyzji - organu I instancji - Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. cofającej licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ I instancji ustalił, że Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2008 r., uznał winnym W. K. W wyroku sąd stwierdził, że skarżący w niniejszej sprawie popełnił wykroczenie z art. 70 § 2 kw., tj. w dniu 25 marca 2008 r. o godzinie 18:25 w T. przy ul. P. podejmował w stanie nietrzeźwości czynności zawodowe pracownika ochrony Sądu Okręgowego i skazany został na karę grzywny w wysokości 200 zł (wyrok sygn. akt [...], prawomocny od dnia [...] maja 2008 r.). Po otrzymaniu powyższego wyroku organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. cofnął mu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Organ I instancji za podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przyjął art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Od tej decyzji złożył odwołanie wskazując, że za swoje zachowanie poniósł i cały czas ponosi konsekwencje. Wskazał że, sąd potraktował go łagodnie i zastosował poza karne środki oddziaływania wychowawczego. Podniósł iż, utracił pracę, na czym cierpi jego najbliższa rodzina a obecnie pracuje jako ochroniarz na dwa etaty. Obiecywał, że takie zdarzenie nigdy więcej się nie powtórzy i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ II instancji, po przeprowadzeniu postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał decyzję organu I instancji za zasadną. Wskazał że, zgodnie dyspozycją art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 zew zm.) - zwanej dalej ustawą o ochronie - organ I instancji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony wykonuje swoje zadania z naruszeniem przepisów prawa stwierdzonych w trybie odrębnych przepisów. Zdaniem organu z materiału dowodowego wynika, iż dyspozycja tego przepisu została spełniona, ponieważ skarżący dopuścił się wykroczenia z art. 70 § 2 kodeksu wykroczeń, za co został skazany na karę grzywny prawomocnym wyrokiem sądu. W ocenie organu II instancji dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia dowodowego argument skarżącego, iż skazany został tylko jeden raz, bowiem pełnił obowiązki pracownika ochrony w stanie nietrzeźwości. Zdaniem organu przepis art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji są jego dyspozycją związane. Organ II instancji stwierdził, że obligatoryjny charakter przepisu art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy przyznał pierwszeństwo interesowi społecznemu co powoduje, że okoliczności wskazane przez stronę, jej sytuacja życiowa i wola dalszego posiadania licencji nie dają podstaw do zachowania tego prawa. Powołując się na powyższe organ II instancji orzekł jak w decyzji. Skargę na tę decyzję wniósł skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucił organowi obrazę przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez przyjęcie, że ma on charakter obligatoryjny. Ponadto wskazał na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia decyzji a także art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności i oparcie się tylko na prawomocnym orzeczeniu wydanym w postępowaniu karnym. Organ podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis z art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia wskazuje, że Licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji. Zgodnie z przepisem art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia Komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony wykonuje zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2008 r., Sąd Rejonowy w T. uznał winnym W. K. stwierdzając, że popełnił on wykroczenie z art. 70 § 2 kw. Wskazano, że [...] marca 2008 r. o godzinie 18:25 w T. przy ul. P. skarżący podejmował w stanie nietrzeźwości czynności zawodowe pracownika ochrony Sądu Okręgowego. Skarżący został skazany na karę grzywny w wysokości 200 zł (wyrok sygn. akt [...], prawomocny od dnia [...] maja 2008 r.). Dyspozycja przepisu art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia jest w ocenie Sądu jasna i ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji są taką dyspozycją związane. Decyzja taka jest decyzją związaną i nie pozwala organowi na ocenę dowodów i wyciąganie z tego innych wniosków niż te, które opisane są w ustawie. Organ ma obowiązek wszcząć postępowanie a jeżeli istnieją ku temu przesłanki ma obowiązek cofnąć Licencję. Należy zauważyć, że skarżący wykonywał zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa co zostało stwierdzone ww. wymienionym wyrokiem. Z tego powodu, wbrew stanowisku skarżącego organ nie był zobowiązany badać czy nastąpił jakiś skutek i czy jego działanie było jednorazowe czy też nie. W okolicznościach niniejszej sprawy, fakt popełnienia przez skarżącego wyżej opisanego wykroczenia jest istotny dla organów administracyjnych. Dla potrzeb postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia jak i postępowania sądowoadministracyjnego bez znaczenia pozostają motywy sądu karnego, jakimi kierował się ten sąd wydając wyrok skazujący, gdyż w sprawie przed organem administracji decydującym był sam fakt prawomocnego skazania skarżącego za ww. wykroczenie co nakazało organom uruchomić tryb przewidziany w art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Niezasadny jest zarzut skarżącego o przekroczeniu zakresu swobodnej kontroli materiału dowodowego i wyciagnięciu błędnych wniosków ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jak wynika z uzasadnień decyzji organy oparły swoje ustalenia na dowodzie zgromadzonym w sprawie, który słusznie stanowił podstawę zaskarżonego orzeczenia zaś wnioski wyciągnięte w sprawie przez organy, z uwagi na powyższy wywód, były prawidłowe. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. polegającego, w ocenie skarżącego, na przedłożeniu interesu społecznego ponad interes indywidualny. W przedmiotowej sprawie, wobec dyspozycji art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia, który ma charakter obligatoryjny, po stronie organu cofającego licencję nie może być mowy o przedłożeniu przez ten organ interesu społecznego nad interes indywidualny z uwagi na związanie tego organu przepisami powołanej ustawy. Ustawa o ochronie osób i mienia nakłada na pracownika ochrony obowiązek spełniania szczegółowych przesłanek stanowiących gwarancję prawidłowego wykonywania czynności przewidzianych tą ustawą, a w przypadku ich niespełniania przewiduje obligatoryjne sankcje w postaci odmowy wydania, zawieszenia praw lub cofnięcia licencji. Sama ustawa wyłącza po stronie organu możliwość stosowania uznania administracyjnego, o jakim mowa w art. 7 k.p.a. Zatem skoro pracownik ochrony fizycznej nie spełnia lub przestał spełniać którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 26 ust. 2 lub 27 ust. 3 ustawy o ochronie, organ wydający licencję nie ma możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak wydanie orzeczenia zgodnego z treścią przepisów art. 30, 31 lub 32 ustawy o ochronie. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organy wyjaśniły sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.