VI SA/Wa 4314/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 11 października 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP"), działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 10 ust. 1, ust. 3a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485 ze zm., dalej też: "ustawa"), po rozpatrzeniu odwołania A. M. (dalej: "Skarżący", "Strona" lub "Wnioskodawca") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. (dalej: "KWP") z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr [...] o odmowie wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, 8 stycznia 2024 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. wpłynął wniosek A. M. o wydanie pozwolenia na posiadanie jednego egzemplarza broni palnej bojowej w postaci pistoletu lub rewolweru centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm do celu ochrony osobistej. W uzasadnieniu Strona wskazała chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej. Komendant Komisariatu Policji w S.poświadczył wniosek Strony, potwierdzając, że jest czynnym funkcjonariuszem, posiada przydzieloną (lub przydzielaną na czas służby) broń służbową, odbył przeszkolenie oraz zdał egzamin z wnioskowanego rodzaju broni palnej oraz posiada opinię pozytywną i nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Organ I instancji - pismem z dnia 9 stycznia 2024 r.- wystąpił do Komisariatu Policji w T. o wydanie opinii o wnioskodawcy. W tym samym dniu zwrócił się z zapytaniem do Ministerstwa Sprawiedliwości czy ww. figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego. Z pisma KP w T. wynika, że opiniowany posiada opinię pozytywną, niemniej wskazano, że leczy się psychiatrycznie na nerwicę. W kolejnym piśmie KP w T. z dnia 19 lutego 2024 r. (data wpływu do KWP) poinformowano dodatkowo, że ww. przebywał w sanatorium, jednakże nie miało to wpływu na wykonywanie przez niego obowiązków służbowych, do których nie było zastrzeżeń. Wskazano również, że obecnie Strona przebywa na zwolnieniu lekarskim do dnia 31 marca 2024 r. i z tym dniem przechodzi na zaopatrzenie emerytalne. KWP – w celu potwierdzenia zdolności psychofizycznej wnioskodawcy do dysponowania bronią - w dniu 23 lutego 2024 r. wezwał go do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń, potwierdzających, iż może dysponować bronią. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie ww. przedstawił orzeczenia, psychologicznie z dnia 11 marca 2024 r. nr [...] i lekarskie z dnia 12 marca 2024 r. nr [...] stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. KWP odwołał się od powyższych orzeczeń. Pismem z dnia 8 kwietnia 2024 r. organ I instancji poinformował Stronę, że w związku z jej przejściem na zaopatrzenie emerytalne odpadła jedna z przesłanek do wydania przedmiotowego pozwolenia wskazana w art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji. Następnie w dniu 12 czerwca 2024 r. do KWP wpłynęło ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia 10 czerwca 2024 r. nr [...], w którym wskazano, że A. M.nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Z kolei w dniu 26 czerwca 2024 r. wpłynęło ostateczne orzeczenie psychologiczne z dnia 26 maja 2024 r. nr [...], w którym stwierdzono, że ww. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Organ I instancji - pismem z dnia 28 czerwca 2024 r. - ponownie poinformował Stronę o jej prawach wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz o zebraniu materiału pozwalającego na wydanie decyzji administracyjnej w sprawie, a także o niespełnieniu przez nią przesłanek do wydania decyzji zgodnie z jej żądaniem. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2024 r. KWP wydał decyzję orzekającą o odmowie wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, przyjmując za podstawę prawną art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji. W wyniku rozpoznania odwołania Strony KGP – decyzją z dnia 11 października 2024 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że z dniem 28 lipca 2023 r. ustawą z dnia 26 stycznia 2023 r. o zmianie ustaw w celu likwidowania zbędnych barier administracyjnych i prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 803) dodany został do ustawy o broni i amunicji przepis art. 10 ust. 3a, który – zdaniem KGP - określa odrębną, ważną przyczynę wydania pozwolenia na broń palną w celu ochrony osobistej. Zdaniem KGP w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że A. M. nie jest już funkcjonariuszem Policji, posiadającym przydzieloną broń służbową. Z dniem 31 marca 2024 r. przeszedł na zaopatrzenie emerytalne. Nie można go też zakwalifikować jako funkcjonariusza innych służb, czy też innej państwowej formacji uzbrojonej, a także jako osoby pełniącej terytorialną służbę wojskową co najmniej dwa lata. A skoro nie należy do katalogu osób wymienionych w art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji, to bez znaczenia jest deklarowana przez niego chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślić w tym miejscu wyraźnie należy, że od wystąpienia łącznie tych dwóch przesłanek zależne jest bowiem wydanie przedmiotowego pozwolenia. Na marginesie organ zauważył, że cofnięcie ww. pozwolenia na broń nastąpić może w sytuacji przejścia na zaopatrzenie emerytalne lub zwolnienia ze służby/pracy funkcjonariusza Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej, funkcjonariusza innej państwowej formacji uzbrojonej oraz żołnierza zawodowego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, bądź w przypadku niewyrażenia chęci dalszego wzmacniania potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby wymienione w tym przepisie. W myśl bowiem art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Ustosunkowując się do zarzutu pełnomocnika Strony, KGP wyjaśnił, iż podstawową zasadą postępowania administracyjnego, wyrażaną zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie jest to, że organ administracji, wydając decyzję, orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie jej wydania. Reguła ta dotyczy orzekania w obydwu instancjach, co oznacza, że jeżeli ulegnie zmianie stan faktyczny lub prawny, organ odwoławczy bierze pod uwagę czy to nowe przepisy prawa (o ile przepis przejściowy nie stanowi inaczej), czy uwzględnia zmianę stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie, strona w momencie wydania rozstrzygnięcia przez organ I instancji nie była już funkcjonariuszem Policji, co wobec brzmienia art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji, pozbawia ją możliwości uzyskania pozwolenia na broń palną bojową do celu ochrony osobistej na podstawie przywołanego przepisu. Zdaniem KGP organ I instancji prawidłowo zobowiązał stronę do przedstawienia orzeczeń, lekarskiego i psychologicznego, a następnie wniósł odwołania od przestawionych orzeczeń celem usunięcia wszelkich wątpliwości w zakresie możliwości dysponowania przez nią bronią. Jedyną, bowiem drogą kwestionowania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w trybie ustawy o broni i amunicji jest specjalnie w tym celu przewidziane w niej odwołanie, które w myśl art. 15h ust. 2 ustawy o broni i amunicji przysługuje stronie postępowania oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania strony. Organ zaznaczył, że uzyskanie informacji, że Strona leczy się psychiatrycznie na nerwicę, było niewątpliwie okolicznością wymagającą dokładnego sprawdzenia. Dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobą stanu zdrowia i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią. Powyższe miało zatem wpływ na termin zakończenia przedmiotowej sprawy. W ocenie organu odwoławczego reglamentowane prawo do posiadania broni, tryb i specyfikę przyznawania tego prawa określonego ustawą o broni i amunicji, nie można uznać, aby niniejsze postępowanie nosiło znamiona przewlekłości. Organ I instancji prowadził postępowanie w sposób przemyślany, planowy i bez nieuzasadnionych "przestój w gromadzeniu istotnego dla tej sprawy materiału dowodowego, podejmując przy tym wymagane prawem działania. Zarzut strony, dotyczący naruszenia art. 35 § 3 k.p.a., nie znajduje zatem usprawiedliwienia w zgromadzonym materiale dowodowym. W kwestii podnoszonego w odwołaniu naruszenia przepisów prawa procesowego KGP podkreślił, że organ I instancji prawidłowo zbadał wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego. Końcowo organ stwierdził, że organy administracji publicznej orzekają na podstawie stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania decyzji. Żądanie Strony w sprawie pozytywnego rozpatrzenia jej sprawy jest więc niemożliwe do spełnienia, skoro nie jest już ona funkcjonariuszem Policji, ani też przedstawicielem żadnej innej formacji państwowej, wskazanej w art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji. Na zmianę rozstrzygnięcia nie ma również wpływu fakt nieskazitelnego zachowania Wnioskodawcy obecnie, jak i podczas służby w Policji, jego nienaganna postawa w zakresie przestrzegania prawa, brak karalności oraz pozytywna opinia z jego miejsca zamieszkania. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją. W skardze do Sądu zarzucił jej naruszenie przepisów: 1) art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż ze względu na to, że wnioskujący nie jest już funkcjonariuszem Policji oraz nie posiada przydzielonej broni służbowej co stanowi ujemną przesłankę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku w sprawie wydania pozwolenia na broń palną bojową do celów ochrony osobistej, podczas gdy wniosek o wydanie pozwolenia został złożony w czasie, gdy odwołujący był funkcjonariuszem Policji, a na skutek przewlekłości postępowania został bez swojej winy pozbawiony możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy; 2) art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 a ustawy o broni i amunicji polegające na ich niezastosowaniu, w sytuacji gdy Skarżący udowodnił w postępowaniu administracyjnym istnienie wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania pozwolenia na posiadanie broni do celów ochrony osobistej w związku z zadeklarowaną chęcią wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej przy jednoczesnym braku innych ustawowych przesłanek warunkujących odmowę wydania pozwolenia na broń palną; 3) art. 35 § 3 k.p.a poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji po ponad 4 miesiącach od złożenia przez odwołującego wniosku, podczas gdy w świetle prawa organ administracji publicznej obowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu jednego miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych do dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania; 4) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez pozwany organ, podczas gdy na organie wydającym orzeczenie ciąży obowiązek dochodzenia prawdy obiektywnej na podstawie całego zgromadzonego i zbadanego materiału dowodowego niezbędnego dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. tj. uchylenia decyzji w całości i przekazania do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, gdyż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący wniósł - w związku z ww. zarzutami - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał zajęte stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest decyzja KGP z dnia 11 października 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję KWP z dnia 9 sierpnia 2024 r. o odmowie wydania Skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podstawą materialną zaskarżonej decyzji stanowiły art. 10 ust. 1 oraz art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji. Stosownie do przepisów art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla siebie samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, za którą w przypadku pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, ochrony osób i mienia, uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Katalog ważnych przyczyn uzasadniających wydanie pozwolenia na broń - przez użycie w przepisie sformułowania "w szczególności" - nie ma charakteru zamkniętego, jednak niewątpliwie - gdy idzie o broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia - nadaje kierunek w jakim przyczyny te winny być badane, tj. pod kątem obawy wnioskującego o życie, zdrowie i mienie w szerokim ujęciu i kontekście tego problemu. O ocenie zagrożenia życia, zdrowia lub mienia osoby starającej się z tej przyczyny uzyskać pozwolenie – jak w tej sprawie - na broń bojową palną do ochrony osobistej, nie decydują jednak subiektywne oceny rozmiaru tego zagrożenia przez wnioskodawcę, ale obiektywne czynniki weryfikowane przez organy Policji. Na podstawie takich czynników organ Policji, w drodze uznania administracyjnego, podejmuje decyzję w sprawie przyznania bądź odmowy przyznania pozwolenia na określoną broń bojową do ochrony osobistej. W prawie polskim nie przewiduje się bowiem prawa obywatela do posiadania broni. Posiadanie i używanie broni palnej poddane jest w polskim systemie prawnym daleko idącej reglamentacji administracyjnej. Prawo do posiadania broni nie należy do praw jednostki gwarantowanych w Konstytucji RP, nie ma charakteru publicznego prawa podmiotowego. Dostęp do broni podlega istotnym ograniczeniom wynikającym zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 5 Konstytucji RP zadaniem Państwa jest - między innymi - zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom. W ramach tego obowiązku Państwo musi przeciwdziałać bezprawnym zagrożeniom i zamachom wymierzonym w obywateli. W treści ww. art. 10 ustawy o broni i amunicji zawarta została zarówno norma kompetencyjna, jak i materialna, upoważniająca właściwy organ do wydania pozwolenia na broń "jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni" (ust. 1). Wskazano także podstawę do określenia celów wydania pozwolenia na broń z przykładowym ich wyliczeniem (ust. 2) oraz został określony, w stylizacji pozytywnej, otwarty katalog przesłanek uważanych przez ustawodawcę za "ważną przyczynę" wydania pozwolenia (ust. 3 i ust. 3a). Decyzja o pozwoleniu na broń palną do celów ochrony osobistej ma charakter decyzji związanej, co oznacza że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek materialnoprawnych, wskazanych art. 10 ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 3a ustawy, przy braku przesłanek negatywnych, właściwy organ zobowiązany jest do wydania pozwolenia. Uznanie przy wydawaniu pozwolenia na broń ustawodawca pozostawił organowi jedynie w przedmiocie określenia celu, w jakim zostaje ono wydane oraz rodzaju i liczby egzemplarzy broni (art. 12 ust. 1 ustawy), jak również co do tego, czy wykluczyć lub ograniczyć możliwość noszenia broni (art. 10 ust. 7 ustawy). Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy, za ważną przyczynę dla wydania pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. W orzecznictwie przyjmuje się, że zagrożenie życia, zdrowia lub mienia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o którym mowa w tym przepisie, aby można było uznać je za stałe, musi się przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów, deklaruje bowiem bardzo wiele osób. Jednakże nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi, zaś ocena w tych sprawach należy do właściwych organów, które mogą prowadzić w tym względzie mniej, lub bardziej rygorystyczną politykę. Wymóg "ponadprzeciętności", o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy, musi być odniesiony do konkretnego środowiska ustalonego według określonych cech relewantnych, zaś stopień zagrożenia musi być proporcjonalny, tak aby wydanie pozwolenia na broń było odpowiednim środkiem prewencyjnym i obronnym przed tym zagrożeniem (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt II GSK 102/21). Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy oceny możliwości zastosowania art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji w przypadku Skarżącego, który w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na broń w trybie wskazanego przepisu był funkcjonariuszem Policji, jednakże w dniu wydania decyzji organu I instancji (9 sierpnia 2024 r.) takiego statusu nie miał w związku z przejściem z dniem 31 marca 2024 r. na zaopatrzenie emerytalne (k-15 akt administracyjnych). Jak prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji analizowany przepis dodany został do ustawy o broni i amunicji z dniem 28 lipca 2023 r. ustawą z dnia 26 stycznia 2023 r. o zmianie ustaw w celu likwidowania zbędnych barier administracyjnych i prawnych (Dz.U. z 2023 poz. 803), dotyczy (m.in.) funkcjonariusza Policji, jeżeli posiada przydzieloną mu broń służbową. Skarżący nie spełnia tego warunku, gdyż nie jest już funkcjonariuszem Policji, ani funkcjonariuszem pozostałych służb, o których mowa w tym przepisie, zatem jego sytuacja nie może być rozważana w ramach dyspozycji tego przepisu. Wprowadzenie do ustawy art. 10 ust. 3a dodatkowo dowodzi, że byli funkcjonariusze Policji podlegają przy ubieganiu się o pozwolenie na broń palną do celów ochrony osobistej ogólnym zasadom jego wydania przewidzianym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy, zaś kwestia wzmocnienia obronności jest przesłanką wydania pozwolenia, którą należy postrzegać w ramach dyspozycji art. 10 ust. 3a ustawy. Jednakże przepis ten odnosi się do żołnierzy i funkcjonariuszy służb w nim wymienionych, którzy pozostają w czynnej służbie i – co też istotne – posiadają przydzieloną broń służbową. Inaczej rzecz ujmując przesłanka wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej (RP) została niejako zastrzeżona przez ten przepis i nie może być rozważana na podstawie art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy. Były funkcjonariusz Policji musi zatem wykazać, że w jego przypadku zachodzą mające odzwierciedlenie w rzeczywistości sytuacje i fakty, które pozwalają uznać przedstawione przez niego okoliczności za uzasadnione w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy. W tej sprawie Skarżący okoliczności tych nie wykazał. W konsekwencji za bezzasadny uznał Sąd zarzut naruszenia art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 § 3 k.p.a Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie badana jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, a nie skarga na bezczynność organów Policji. Podkreślić należy, że niezależnie od tego kiedy Skarżący złożyłby wniosek o pozwolenie na broń, to skorzystanie z trybu z art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji możliwe jest wyłącznie w czasie pełnienia służby przez Skarżącego jako funkcjonariusz Policji. Jak prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji w myśl art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Prawidłowo również organy Policji uznały, że były związane stanem faktycznym na dzień wydania decyzji, a nie wniesienia wniosku o pozwolenie na broń. Stanowiska Sądu w żaden sposób nie mogły zmienić przytoczone na stronie piątej skargi takie jak " (...) zachowanie odwołującego obecnie, jak i podczas służby w policji, jaka jest jego postawa w zakresie przestrzegania prawa, aktualna opinia z miejsca zamieszkania, opinia służbowa, karalność". Okoliczności te w żaden sposób nie mogą przeważyć nad podstawową przesłanką zastosowania art. 10 ust. 3a ustawy o broni i amunicji, tj. statusem funkcjonariusza Policji. Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, iż w organ w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego oraz reguły postępowania określone w kodeksie postępowania administracyjnego. Z powyższych względów zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, w całości nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ rozstrzygający sprawę działał na podstawie i w granicach przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 15 k.p.a. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze powyższe, Sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.