VI SA/Wa 4364/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi Z. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego znak [...] z dnia [...] października 2024r. wydana w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] grudnia 2022 r., o godzinie 20:07, na ul. [...] w G. zatrzymano do kontroli drogowej samochód marki [...] o nr rej. [...] oznakowany napisem U. oraz numerem bocznym taksówki nr [...], którym kierował M. D. (dalej: "Kierowca"). Na pojeździe nie było lampy z napisem taxi. Podczas kontroli kierowca okazał m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką dla przedsiębiorstwa: Z. z siedzibą w W. wydanej przez Prezydenta [...] na obszar [...] oraz identyfikator kierowcy taxi. Z przebiegu kontroli sporządzono protokół. Wyniki kontroli stały się podstawą do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, o czym Strona została zawiadomiona pismem z dnia 31 stycznia 2023 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Wojewódzki Inspektor", "organ I instancji") wydał w dniu [...] maja 2023 r. decyzję nr [...] nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm.), dalej: "u.t.d.". Z uzasadnienia decyzji wynika, że Wojewódzki Inspektor stwierdził naruszenia wskazane pod poz. lp. 1.1, lp. 2.10 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W związku z wnioskiem Strony, postanowieniem z dnia 13 czerwca 2023 r. Wojewódzki Inspektor odmówił uzupełnienia wydanej w dniu [...] maja 2023 r. decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniosła Spółka, zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Decyzji wydanej przez Wojewódzkiego Inspektora Strona zarzuciła naruszenie szeregu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 86 i art. 107 § 1 pkt 8 oraz art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. Naruszenie przepisów postępowania Strona powiązała z powierzchownym zgromadzeniem i rozpatrzeniem niepełnego materiału dowodowego polegającym na braku przeprowadzenia środków dowodowych wykazujących, że kontrolowany przewóz został wykonany w całości poza obszarem administracyjnym Miasta [...], gdzie Strona miała ważną i obowiązującą licencję oraz z doręczeniem Stronie decyzji w której sporządzono długopisem znak graficzny niewyrażający nazwiska urzędnika organu I instancji, a także brak wydania postanowień dowodowych. Natomiast naruszenie przepisów prawa materialnego Strona powiązała z uznaniem przez organ I instancji, że Strona wykonywała przewóz okazjonalny, w sytuacji gdy na podstawie licencji "taksówkowej" wykonywała przewóz taksówką, a organowi administracji nie przysługiwało uprawnienie do oceny czy określone w protokole uchybienia powodują, że przewóz taksówką stał się przewozem okazjonalnym. Nadto Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków: Kierowcy oraz M. Z. - prezesa zarządu Spółki. Po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia [...] października 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Główny Inspektor", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 11, 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 18 ust. 3, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 728) oraz art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123) oraz Ip. 1.1., Ip. 2.10. i Ip. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor wskazał, że Strona dopuściła się naruszeń o których mowa pod lp. 1.1, Ip. 2.10 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Co do naruszenia opisanego pod poz. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. (tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganie licencji innej niż licencja wspólnotowa) Główny Inspektor wskazał, że z ustaleń dokonanych podczas kontroli drogowej w dniu [...] grudnia 2022 r. w miejscowości G. wynika, iż Kierowca przewoził pasażera pojazdem marki [...] o nr rej. [...] z miejscowości M. w powiecie [...] pod adres ul. [...] w G. Tym samym Spółka powinna legitymować się uprawnieniami do wykonywania przewozu na obszarze gminy G. Jednocześnie na dzień kontroli Strona nie posiadała uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze gminy G. Uprawnienie do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydane przez Prezydenta [...] nie jest wystarczające. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu I instancji, że przedmiotowy przewóz miał charakter przewozu okazjonalnego, z uwagi na niespełnienie warunków technicznych charakterystycznych dla taksówki. Odnośnie naruszenia opisanego pod lp. 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d. (tj. wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.) Główny Inspektor wskazał, że oznaczenie pojazdu czytelne i zewnętrzne, które identyfikuje przedsiębiorcę i jest reklamą dla jego usług stanowi naruszenie we ww. zakresie. Zdaniem organu odwoławczego, dokumentacja fotograficzna pojazdu z chwili kontroli bezsprzecznie wskazuje na naruszenie przez stronę zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. Zatrzymany do kontroli pojazd w chwili kontroli posiadał m.in.: czytelne i widoczne oznaczenie przedsiębiorcy oraz jego reklamę. Co do naruszenia opisanego pod lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. (tj. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.) Główny Inspektor podniósł, że ścisłe rozróżnienie transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie pojazd, którym dokonano przewozu pasażera w imieniu Strony, w dniu kontroli nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., gdyż nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, lecz do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Strona nie wykazała również przesłanek, które umożliwiałyby spełnienie przez Skarżącą wymogów z art. "18 ust. 4a" u.t.d. Spółka nie zawarła z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Jak natomiast wynika z treści "art. 18 ust. 4a pkt 2" u.t.d. przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było zastosowanie uregulowanego w tym przepisie wyjątku od wymogów konstrukcyjnych samochodu, którym dokonywany jest przewóz okazjonalny. Nadto organ odwoławczy wskazał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, a zarzuty podniesione w odwołaniu – niezasadne. Organ odwoławczy przeanalizował również wskazania zawarte w art. 92c u.t.d., uznając że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania ww. przepisu. Skargę na powyższą decyzję wniósł Skarżący, zaskarżając ją w całości. Decyzji zaskarżonej Strona zarzuciła: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na zastosowaniu art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i bezpodstawnym niezastosowaniu art 138 § 1 pkt 2 k.p.a., pomimo że Wojewódzki Inspektor wydał decyzję z dnia [...] maja 2023 r. z naruszeniem przepisów wskazanych w zarzutach określonych w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, co spowodowało, że obydwa organy przy wydaniu decyzji naruszyły: a) art. 7, 77 § 1, 80, 86 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jedynie powierzchowne zgromadzenie i rozpatrzenie niepełnego materiału dowodowego oraz brak przeprowadzenia środków dowodowych wykazujących, że kontrolowany przewóz został wykonany w całości poza obszarem administracyjnym [...], gdzie Strona miała ważną i obowiązującą licencję; b) art. 7, 8, 107 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez doręczenie Stronie decyzji, w której sporządzono długopisem znak graficzny niewyrażający nazwiska urzędnika organu I instancji; c) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art 123 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak wydania postanowień dowodowych, a tym samym zgromadzenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z treścią wskazanych norm prawnych; d) art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. poprzez uznanie, że Skarżący na podstawie licencji "taksówkowej" wykonywał przewóz taksówką, a organowi administracji nie przysługiwało uprawnienie do oceny czy określone w protokole uchybienia powodują, że przewóz taksówką stał się przejazdem okazjonalnym; 2) naruszenie art. 7, 9, 24 § 1 pkt 5 i art. 111 § 1 i art. 124 § 1 k.p.a. poprzez: a) wydanie postanowienia odmawiającego uzupełnienia zaskarżonej decyzji przez osobę, której weryfikacja jest niemożliwa, przez co nie może zostać ustalone, czy osoba ta nie podlega wyłączeniu; b) wydanie zaskarżonej decyzji i nieprzedstawienie Skarżącej upoważnienia do wydania takiej decyzji, choć takie upoważnienie ma rozstrzygające znaczenie do oceny czy zaskarżona decyzja została wydana; c) doręczenie pism (mających stanowić decyzję oraz postanowienie o odmowie uzupełnienia tej decyzji) zawierających sporządzony długopisem znak graficzny, niewyrażający nazwiska urzędnika organu I Instancji, niespełniający funkcji identyfikacyjnej, którego nie można poczytać nawet jako nieczytelny podpis, oraz (w przypadku decyzji) bez wskazania upoważnienia udzielonego osobie, która sporządziła znak graficzny pod treścią pisma; 3) naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji w której waga naruszenia prawa jest znikoma (Skarżąca posiadała licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką); 4) rażące naruszenie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., ponieważ zdaniem organu administracji z powodu: - braku oznakowania taksówki światłem, - braku wpisanego numeru bocznego taksówki na paragonie fiskalnym Spółka miała wykonywać przewóz okazjonalny, w sytuacji gdy faktycznie na podstawie licencji "taksówkowej" Skarżący wykonywał przewóz taksówką, a organowi administracji nie przysługiwało uprawnienie do oceny czy określone wyżej uchybienia powodują, że przewóz taksówką stał się przewozem okazjonalnym; 5) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; 6) naruszenie art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez błędną jego wykładnię stanowiącą, że przepis ten nie dopuszcza wykonania przewozu poza obszarem określonym w licencji, podczas gdy przepis ten w dwóch wypadkach - zdefiniowanych jako wyjątki - na przewóz taki pozwala, wprost stanowiąc, że korzystając z tych wyjątków przewóz można wykonać poza obszarem określonym w licencji pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymogów, których to weryfikacji zaniechały organy obu instancji. Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Strona przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, w oparciu o art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", albowiem organ złożył wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym (k. 12), a Spółka zawiadomiona o złożeniu przez organ ww. wniosku nie zażądała w ustawowym terminie przeprowadzenia rozprawy (zawiadomienie nastąpiło w dniu 5 lutego 2025 r. k. 19). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej, pod względem jej zgodności z prawem, stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2024 r. nakładająca na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł w oparciu o art. 92a ust. 1 i ust. 3 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 728), w brzmieniu sprzed zmiany zmiany dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123), w powiązaniu z lp. 1.1., 2.10. oraz 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Stosownie do art. 16 tej ustawy zmieniającej, która to ustawa w zakresie zmiany przepisów art. 92a weszła w życie w dniu 17 września 2023 r., "Do postępowań administracyjnych w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.". Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a. wskazuje sytuacje w których sąd administracyjny zobowiązany jest do uwzględnienia skargi. Są to: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a. Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji takiej udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony. Licencja jest zezwoleniem w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (art. 5b ust. 3 i 4 u.t.d.). Natomiast stosownie do art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W myśl zaś art. 18 ust. 4b u.td. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem danego przewozu, w formie pisemnej lub elektronicznej, w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy, co wynika z treści ust. 7 ww. przepisu. Wykonanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 zł, co określa lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Natomiast za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b przewidziano karę pieniężną w kwocie 8 000 zł, zgodnie z lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Jak ustalono w dniu [...] grudnia 2022 r. miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] nr rejestracyjny [...]. Podczas kontroli ustalono, że Kierowca w imieniu Spółki wykonywał transport drogowy osób. Pasażer zamówił przewóz za pomocą aplikacji U. z miejscowości M., ul. [...] do G. ul. [...]. W sprawie nie ma sporu co do tego, że w dniu kontroli Spółka posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (licencja nr [...]) wydaną przez Prezydenta [...], obejmująca [...] jako obszar prowadzenia przewozów. Pojazd marki [...] nr rejestracyjny [...] został do tej licencji zgłoszony. Nie posiadała jednakże żadnej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób obejmującej gminę G. Poza sporem pozostaje także, że w momencie kontroli przedmiotowy pojazd nie posiadał oznaczenia w postaci lampy TAXI umieszczonej na dachu. Powyższe zostało ustalone w oparciu o protokół kontroli drogowej wraz z załącznikami, w tym dokumentacją fotograficzną, zrzut z ekranu telefonu pasażera z aplikacji mobilnej, zawierający informacje dotyczące przedmiotowego przejazdu, kopii wypisu z licencji, kopii paragonu wystawionego przez Spółkę, zeznań świadka w osobie pasażera oraz pism S. z dnia [...] lutego 2023 r. i Prezydenta [...] z dnia 9 lutego 2023 r. Mając na uwadze powyższe słusznie organy uznały, że przedmiotowy przewóz nie mógł zostać uznany za transport osób taksówką, na podstawie posiadanej licencji. Rację ma bowiem Główny Inspektor, że przedmiotowy przewóz w całości odbył się poza terenem [...], bo na terenie powiatu [...], w sytuacji gdy Spółka nie legitymowała się żadną licencją na krajowy transport osób wydaną przez S. Odnośnie licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką, dodać należy, że stosownie do art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką jest udzielana na określony obszar obejmujący: 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące – po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto [...]. Ustawodawca zastrzegł przy tym, że dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru (art. 6 ust. 5 u.t.d.). W sprawie Strona nie wykazała by w odniesieniu do przedmiotowego przewozu, wskazany wyżej wyjątek miał miejsce. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza, wbrew stanowisku skargi, że przedmiotowy przewóz miał miejsce w całości poza obszarem [...]. A zatem trafnie organ stwierdził w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, że przedmiotowy przewóz został wykonany bez wymaganego zezwolenia. Nadto, podzielając pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony m.in. w wyrokach z dnia 21 grudnia 2023 r. II GSK 665/23 oraz z dnia 20 czerwca 2024 r. II GSK 417/24 stwierdzić należy, że warunkiem koniecznym uznania danego pojazdu za taksówkę jest nie tylko zgłoszenie takiego pojazdu do ważnej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale również odpowiednie wyposażenie i oznaczenie pojazdu, odróżniające od pojazdów, które nie są taksówkami, co znajduje swoje uzasadnienie w art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który definiując "taksówkę" stanowi o koniecznych jej cechach dystynktywnych, a mianowicie o odpowiednim wyposażeniu oraz - co istotne - o odpowiednim oznaczeniu. Tym samym, właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego jest warunkiem koniecznym, aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a wykonywany nim przewóz - przy posiadaniu wymaganej licencji, do której zgłoszono ten pojazd - za przewóz osób taksówką. Odpowiednie oznaczenie pojazdu jako taksówki pełni nie tylko funkcję odróżniającą i wspiera zachowanie reguł uczciwej konkurencji przy przewozie osób, ale również umożliwia upoważnionym organom prowadzenie realnej kontroli wykonania przez podmioty wykonujące ten rodzaj transportu dodatkowych obowiązków lub korzystania z szeregu przywilejów, bądź odstępstw od obowiązujących reguł przewozu osób, takich jak np. korzystanie z miejsc na drodze przeznaczonych tylko dla postoju taksówek (§ 53 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zasadnie organy zakwalifikowały przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy. Jednocześnie przedmiotowy przewóz prawidłowo zakwalifikowano jako przewóz okazjonalny, przy czym przewóz ten nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Bezspornie pojazd Spółki nie spełniał tego warunku. Dalej zauważyć należy, że przewóz wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodami osobowymi, niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości oraz c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Z akt sprawy wynika, że pojazd, którym Skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli. Nadto okoliczności tej Strona nie przeczy. Dalej wskazać należy, że z akt sprawy nie wynika, a i nie wskazuje na to Strona, by warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy oraz by opłata została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do tej ustawy. Odnosząc się zaś do kwestii naruszenia opisanego pod lp. 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d., a to dotyczącego wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., wskazać należy że treści art. 18 ust. 5 u.t.d. wynika, iż przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. odnosi się do każdego oznaczenia mającego na celu rozpoznanie przedsiębiorcy przez potencjalnego klienta, nawet jeżeli nie jest to nazwa tego przedsiębiorcy. W przepisie tym zakazano umieszczania m.in. oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a zatem każdego przedsiębiorcy, nie tylko tego, który wykonuje przewozy taksówkowe. Zakaz ten obejmuje także reklamy usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi, zaś firma U. niewątpliwie właśnie z takiego rodzaju działalnością jest powszechnie kojarzona. Nazwa "U." należy do jednego z najbardziej rozpoznawalnych dostawców aplikacji mobilnej, za pośrednictwem której zamawia się głównie usługę przewozu osób (por. wyrok NSA z 14.03.2024 r. II GSK 61/21). Z akt sprawy wynika, że na przedmiotowym pojeździe umieszczono napis przedsiębiorcy ("U."). Niewątpliwe zatem stanowi to działanie wbrew zakazowi o którym mowa w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Dla naruszenia omawianego zakazu wystarczające jest umieszczenie w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu, jednego z wymienionych w przepisie elementów, a więc oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej, albo reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi, albo innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy (zob. także wyrok NSA z 26.02.2019 r. II GSK 5649/16). Prawidłowo zatem za opisane wyżej naruszenie nałożono karę 8 000 zł oraz ograniczono sumę kar pieniężnych do kwoty 12 000 zł, zgodnie z ust. 3 art. 92a u.t.d., w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123). Podsumowując tę część rozważań Sąd wskazuje, że nie podzielił zarzutów Skarżącego wskazujących na naruszenie przez Głównego Inspektora art. 5b ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 ust. 5 u.t.d. w sposób wskazany w skardze. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, co następuje: Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i art. 86 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. powiązany przez Stronę z doręczeniem jej decyzji z naniesionym pod treścią znakiem graficznym niewyrażającym nazwiska urzędnika organu I instancji. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. W ocenie Sądu, Główny Inspektor sprostał wskazanym wyżej wymogom. Ustalony stan faktyczny potwierdza stawiane Stronie naruszenia. Uzasadnienie decyzji zawiera elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji (pkt 8). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzję wydaną przez organ I instancji, z upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora podpisał D. H., II Zastępca [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Pod treścią decyzji, oprócz ręcznie nakreślonego znaku, znajduje się pieczęć z imieniem, nazwiskiem i stanowiskiem służbowym osoby podpisującej. Powyższe pozwala na ustalenie kto podpisał przedmiotową decyzję. W aktach sprawy znajduje się także poświadczona za zgodność z oryginałem kopia aktu powołania (z dnia 13 lutego 2012 r.) wyżej wskazanego na stanowisko II Zastępcy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz upoważnienie z dnia 1 czerwca 2017 r. upoważniające D. H. m.in. do wydawania w imieniu organu, tj. Wojewódzkiego Inspektora decyzji administracyjnych oraz postanowień. W sytuacji zatem, gdy w aktach sprawy znajduje się decyzja odpowiadająca wymogom z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a., to podnoszona przez Stronę okoliczność, że Stronie został doręczony egzemplarz decyzji wprawdzie podpisany w formie skróconej, ale bez danych pozwalających na identyfikację osoby ją podpisującej, nie czyni takiej decyzji wadliwą w stopniu skutkującym jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Powyższe odnosi się także do zarzutu wydania postanowienia odmawiającego uzupełnienia decyzji przez osobę, której weryfikacja nie jest możliwa. W aktach sprawy znajduje się bowiem egzemplarz postanowienia z dnia 13 czerwca 2023 r. o odmowie uzupełnienia decyzji z dnia [...] maja 2023 r. podpisany przez piastuna organu. Zatem zarzut naruszenia art. 7, 9, 24 § 1 pkt 5 i art. 111 § 1 i art. 124 § 1 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. Natomiast decyzja zaskarżona została wydana w imieniu Głównego Inspektora przez R. P., Zastępcę Dyrektora Biura Prawnego – stosowne upoważnienie znajduje się w aktach sądowoadministracyjnych sprawy (k. 15). Okoliczność, że Stronie wraz z decyzją nie zostało doręczone upoważnienie nie ma znaczenia dla oceny legalności decyzji. Istotne jest że takowe upoważnienie w dacie wydania decyzji istniało. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. albowiem przepis ten, dotyczący odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, nie mógł zostać przez organ zastosowany. Stanowisko to, na gruncie ustawy o transporcie drogowym jest już ugruntowane w orzecznictwie. Stosownie do art. 189a § 1 k.p.a. w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej stosuje się przepisy niniejszego działu, tj. Działu IVA "Administracyjne kary pieniężne". Jednakże, w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się (art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a.). Takim przepisem odrębnym, na gruncie ustawy o transporcie drogowym jest m.in. art. 92c. Wskazuje się bowiem, że ten ostatni przepis w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. (por. np. wyroki NSA: z 16.10.2024 r. II GSK 692/21; z 9.01.2024 r. II GSK 732/23). Z treści art. 92c u.t.d. wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W sprawie organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o art. 92c ust. 1 u.t.d. W sprawie nie ma sporu, że okoliczności o których mowa pkt 2 i 3 art. 92c ust. 1 u.t.d. nie zaistniały. Trafnie także uznał Główny Inspektor, że również i przesłanki z pkt 1 nie zaistniały. Na kanwie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w tym przepisie spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że przedsiębiorca uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to co zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa spoczywa na przedsiębiorcy (por. wyroki NSA z: 13.10.2022 r. II GSK 761/19; 5.09.2023 r. II GSK 647/20). Powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela. W świetle art. 92c u.t.d. uwolnienie się od odpowiedzialności za naruszenie warunków przewozu może mieć miejsce w sytuacjach nadzwyczajnych, niespodziewanych, wyjątkowych, których profesjonalny podmiot zarządzający transportem przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, przy czym ową miarę staranności należy oceniać biorąc pod uwagę specyfikę działalności transportowej i wysokie wymagania stawiane w związku z prowadzeniem tej działalności (por. wyrok NSA z 22.06.2023 r. II GSK 203/20). W sprawie organ odwoławczy ocenił możliwość zastosowania instytucji umorzenia postępowania w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., słusznie dochodząc do przekonania, że akta sprawy nie dostarczają takich okoliczności które pozwałaby na zastosowanie tego przepisu. Brak jest bowiem jakichkolwiek argumentów, w tym wskazanych przez Stronę, które usprawiedliwiałyby popełnione naruszenia w stopniu pozwalającym na umorzenie postępowania. Naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wyniku sprawy nie stanowi, w ocenie Sądu, brak wydania postanowień co do przeprowadzenia dowodów. Materiał dowodowy został pomieszczony w aktach administracyjnych sprawy. Całość zebranego materiału dowodowego legła u podstaw poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, co wynika z treści decyzji zaskarżonej. Organ wskazał także z jakich przyczyn nie uwzględnił wniosków dowodowych złożonych przez Stronę w odwołaniu. Dlatego zarzut naruszenia art. 123 § 1 i 2 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wydania postanowień dowodowych nie został uwzględniony. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zasadniczo odpowiada prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, w tym podniesionych w skardze, które obligowałyby do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o oddaleniu skargi.