VI SA/Wa 443/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2005r. sprawy ze skargi M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] października 2004r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M M prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. numer [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: GITD) działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.- tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), lp. 1.11.7. pkt 1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. nr 204, poz. 2088), art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1885), art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92 poz. 879), w związku z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] listopada 2004 r. wniesionego przez M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] (zwanego w dalszej części skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] (WITD) z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 (trzech tysięcy) złotych za brak w pojeździe zainstalowanego przyrządu kontrolnego (tachografu) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiła okoliczność, iż w pojeździe nie było zainstalowane urządzenie kontrolne samoczynnie rejestrujące czas jazdy, pracy i odpoczynku kierowcy. Powyższe ujawniono w dniu [...] października 2004r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował Pan M. N. Pojazd, który był przedmiotem kontroli posiadał pozwolenie czasowe seria [...] ważne do [...] listopada 2004r. Celem wydania pozwolenia czasowego było "badanie techniczne". Kierowca okazał do kontroli wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] o przewozie na potrzeby własne. W tak ustalonym stanie faktycznym organ pierwszej instancji stwierdził naruszenie art. 3 ust.1-2 Rozporządzenia (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 29-30 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie motywując, iż przedmiotowy pojazd, jest jego własnością od niedawna, posiada czasowy dowód rejestracyjny na dojazd do stacji diagnostycznej na trasie [...][...]. Wskazał, że po uzupełnieniu stanu technicznego zostało do zamontowania jedynie urządzenie kontrolne (tachograf), które jest wymagane przepisami. Podniósł, że w dniu kontroli jechał do zakładu w [...] w celu zamontowania w/w urządzenia. Zaznaczył ponadto, że pojazd nie posiadał ładunku ani wad technicznych. Skarżący powołał się również na trudną sytuację materialną i rodzinną, argumentując, że nałożona kara oddali lub uniemożliwi kontynuowanie prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji [...] do czasu rozpatrzenia odwołania. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy podniósł w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85, urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa wart. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85. Ponadto Państwa Członkowskie mogą wyłączyć pojazdy wymienione wart. 13 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o każdym wyłączeniu przyznanym na mocy niniejszego ustępu. Państwa Członkowskie, na mocy zezwolenia udzielonego przez Komisję, mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia pojazdy używane do transportu, o których mowa w art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 3820/85. W przypadkach nagłych mogą przyznać czasowe wyłączenie na okres nie dłuższy niż 30 dni, przy czym Komisja jest niezwłocznie powiadamiana o tym fakcie. Komisja powiadamia inne Państwa Członkowskie o każdym wyłączeniu przyznanym na mocy niniejszego ustępu. Natomiast w odniesieniu do transportu krajowego Państwa Członkowskie mogą wymagać instalacji i stosowania urządzeń rejestrujących zgodnych z w/w rozporządzeniem względem wszystkich pojazdów, dla których ich instalacja i stosowanie nie jest wymagane przez ust. 1. Zgodnie z treścią art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców, stosownie do art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/851 EWG i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 EWG wyłącza się ze stosowania wymienionych rozporządzeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa wart. 13 ust. 1 lit. b-k rozporządzenia nr 3820/85/EWG. Stosownie do treści art. 92 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wysokość kary określa załącznik do w/w ustawy (w niniejszej sprawie lp. 1.11.7. pkt 1 załącznika), który karą w wysokości 3.000 złotych sankcjonuje przypadki, gdy przyrząd kontrolny nie jest zainstalowany. Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku instalacji przyrządu kontrolnego w pojeździe w związku, z czym organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny oraz dokonał prawidłowego zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wykonawczych. Odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu, GITD zaznaczył, iż zgodnie z przepisami obowiązującymi od 1 maja 2004 r., każdy pojazd wykorzystywany do transportu drogowego i zarejestrowany w Państwie Członkowskim (również w Polsce) musi być wyposażony w przyrząd kontrolny. Jednocześnie zgodnie z przepisami i ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji kontrolowany pojazd nie podlegał wyłączeniom zakresie obowiązku instalacji przyrządu kontrolnego, czyli musiał być wyposażony w tachograf. GITD podkreślił ponadto, iż kontrola w/w pojazdu miała miejsce w dniu [...] października 2004r., natomiast kserokopia okazanego do kontroli pozwolenia czasowego [...] (stanowiącego załącznik do protokołu kontroli) pozwala stwierdzić, iż pojazd był w dyspozycji prawnej strony, od co najmniej [...] września 2004r. W ocenie GITD, powinien być to wystarczający czas na takie zorganizowanie prowadzonej przez skarżącego działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Poza tym, argumentuje organ, kierowca nie podniósł w chwili kontroli, iż udaje się do [...] w celu zamontowania w pojeździe tachografu, a strona nie załączyła do wniesionych wyjaśnień, dokumentów potwierdzających montaż tachografu w dniu kontroli. GITD wskazał także, że wysokość kar za poszczególne naruszenia jest ściśle określona w załączniku do ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym i nakładane są one w sposób obligatoryjny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w wyniku powiadomienia przez kierowcę przybył na miejsce dokonywanej kontroli i poinformował kontrolującego, że jest umówiony w zakładzie instalującym tachografy, jednakże funkcjonariusze nie uwzględnili jego argumentów. Skarżący pokwitował na miejscu kontroli odbiór decyzji z dnia [...] kwietnia 2004r. Zdaniem skarżącego, GITD utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że w myśl art. 74 ust. 2 prawo o ruchu drogowym, czasowej rejestracji dokonuje się w celu umożliwienia przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. Czasowej rejestracji dokonuje się na okres nie przekraczający 30 dni. Termin ten może być jednorazowo przedłużony o 14 dni w celu wyjaśnienia spraw związanych z rejestracją pojazdu. Jednakże, przypadku, o którym mowa wyżej (art. 74 ust. 2 pkt 3 prawo o ruchu drogowym), rejestracji dokonuje się na okres wynikający z wniosku, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy. Zezwolenie czasowe zostało wydane "na dojazd do stacji diagnostycznej" a zatem, w ocenie skarżącego, należy przyjąć, że upoważniało ono do przemieszczania się w celu dokonania niezbędnych czynności diagnostycznych na trasie [...] – [...] i nie obligowało skarżącego do dokonania tych czynności jako czynności jednorazowych. Skarżący podnosi, że zakupił samochód stary, który wymagał dużego nakładu pracy, aby spełniał on wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa Podniósł ponadto, że pozwolenie czasowe [...], na podstawie, którego Główny Inspektor Transportu Drogowego wywodzi, że pojazd był w dyspozycji prawnej skarżącego od [...] września 2004 r. i termin od dnia [...] września 2004 r. do [...] października 2004 r. był wystarczający, aby przestrzegać przepisów prawa nie znajduje, w ocenie skarżącego, potwierdzenia w stanie faktycznym i prawnym albowiem pozwolenie czasowe zostało przedłużone o następne 30 dni i w dniu kontroli było ważne. Skarżący argumentuje ponadto, że ze względu na to, iż napotkał trudności w znalezieniu zakładu, który podjąłby się zainstalowania tachografu w tego typu pojeździe. Wykonanie usługi wymagało indywidualnej oceny zakresu prac związanych z montażem. Z tego też względu, w dniu przeprowadzonej kontroli samochód jechał do [...] w celu dokonania oceny możliwości technicznych niezbędnych do zamontowania tachografu. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący przedłożył oświadczenie wydane przez "[...] " w K. oraz informację o oględzinach pojazdu przeprowadzonych w dniu [...].października 2004r. w P.H.U. "E." w Z. Zarzucił, że powołanie się przez organ pierwszej instancji oraz odwoławczy na przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG i rozporządzenia nr 3821/85/EWG, które wyłączają kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. b-k rozporządzenia nr 3820/85/EWG, a pojazd skarżącego do nich nie należy, nie w pełni jest trafne. Są to kategorie pojazdów, które w sposób normalny jak również bez ograniczeń czasowych i technicznych wykorzystywane są w transporcie drogowym. Argumenty, że pojazd powinien posiadać urządzenie rejestrujące - tachograf, w każdej okoliczności, jeśli nie został wyłączony przez przepisy, powoduje, że właściciel pojazdu, który zakupi samochód bez tachografu, nie mogąc dojechać do specjalistycznego zakładu instalującego tachografy, nigdy nie będzie mógł wykorzystywać pojazdu gdyż nie będzie spełniał warunków określonych prawem. Takie stanowisko jest krzywdzące dla skarżącego jak również stwierdzenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że pojazd nie podlegający wyłączeniom w zakresie obowiązku instalacji przyrządu kontrolnego, musi być wyposażony w tachograf. Zdaniem skarżącego przepisy w/w rozporządzeń wymieniają kategorie pojazdów, które w sposób bezwarunkowy zostały dopuszczone do wykonywania transportu drogowego i go wykonują. Na rozprawie w dniu 30 czerwca 2005r. strony popierały swoje dotychczasowe stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną . Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Art. 7 k.p.a nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Zasada ta realizowana jest przez przepisy normujące postępowanie dowodowe zwłaszcza przez art. 77 §1 k.p.a, nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organy prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAP 1995/7 poz. 83). Z kolei przepis art. 77 § 1 K.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Z powołanego przepisu prawa wynika między innymi, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (vide .wyrok NSA z dnia 17 maja 1994 r., SA/Lu 1921/93, niepublikowany). Występujące w rozpatrywanej sprawie uchybienia w/w przepisom procedury, w ocenie Sądu, mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Przechodząc na grunt rozważanego stanu faktycznego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zostało dostatecznie wyjaśnione czy rzeczywiście ma miejsce sytuacja przewidziana w art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r.w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust.1 rozporządzenia (EWG)nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Tymczasem zgodnie z art. 4 pkt.11 rozporządzenia 3820/85, rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozów dokonywanych pojazdami przechodzącymi próby drogowe w celu ulepszeń technicznych, naprawczych lub utrzymania oraz pojazdami nowymi bądź przebudowanymi, które jeszcze nie weszły do ruchu. Przy czym w w/w rozporządzeniu nie są zdefiniowane pojęcia wymienione w pkt.11 art. 4. W tym stanie rzeczy koniecznym jest wykazanie przez organ, że wyłączenie zawarte w pkt.11 art. 4 rozporządzenia 3820/85 nie dotyczy pojazdu zarejestrowanego na terytorium RP czasowo. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji organ nie odniósł się w żaden sposób do przedstawionego w trakcie kontroli pozwolenia czasowego nr [...] i nie wskazał jednoznacznie, czy i na jakiej podstawie należy uznać, że sporny pojazd podlega powołanym w decyzji przepisom. Inaczej mówiąc, zastosowanie sankcji w postaci kary pieniężnej za nie posiadanie w pojeździe zamontowanego urządzenia rejestrującego (tachografu) jest możliwe dopiero po wykazaniu przez organ, że sporny pojazd posiadający w dniu kontroli ważne pozwolenie czasowe jest pojazdem zarejestrowanym w rozumieniu przepisów cytowanego rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Zgodnie z treścią przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym "czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne"(art. 74 ust.1) Stosownie zaś do ust. 2 tego przepisu czasowej rejestracji dokonuje się: 1)z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; 2)na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia: a)wywozu pojazdu za granicę, b)przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, c)przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy; 3)na wniosek jednostki upoważnionej do przeprowadzania badań homologacyjnych lub jednostki badawczej producenta pojazdu, jego wyposażenia lub części - w celu umożliwienia odpowiednich badań. 3. Czasowej rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 4. Termin ten może być jednorazowo przedłużony o 14 dni w celu wyjaśnienia spraw związanych z rejestracją pojazdu. 4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, rejestracji dokonuje się na okres wynikający z wniosku, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy. 5. Po upływie terminu czasowej rejestracji pozwolenie czasowe i tablice rejestracyjne zwraca się do organu, który je wydał, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a. Jak wynika z adnotacji pozwoleniu czasowym [...], celem wydania tego dokumentu było "badanie techniczne". Należy podzielić stanowisko skarżącego, że przedmiotowe pozwolenie miało określony termin ważności a więc w tym czasie mogły odbywać się przejazdy w celu wskazanym w pozwoleniu, chyba, że co innego wynikało z decyzji o czasowym zarejestrowaniu spornego pojazdu. Przy czym organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń a z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że nie kwestionując możliwości wielokrotnego przejazdu w celu badania technicznego, organ zastosował ograniczenie w dysponowaniu pojazdem na cele związane z wydanym pozwoleniem albowiem stwierdza, że "pojazd był w dyspozycji prawnej skarżącego od [...] września 2004r. a zatem dla skarżącego powinien być to wystarczający termin do zamontowania tachografu". Jeżeli organ stoi na stanowisku, a tak wynika z uzasadnienia decyzji, że w spornym pojeździe tachograf musiał być zamontowany już w momencie wydania pozwolenia czasowego to stosując przywołane w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji przepisy, w razie stwierdzenia braku tachografu nie miał możliwości odstąpienia od wymierzenia kary. Powyższe wynika wprost z przepisu art. 92 Ustawy o transporcie drogowym. Należy zauważyć, że powołana Ustawa o transporcie drogowym nie pozwala ani na miarkowanie kary ani na odstąpienie od ukarania w razie stwierdzenia naruszenia przepisów a zatem, przyjmując stanowisko organu, niezależnie od tego czy skarżący zostałby zatrzymany do kontroli dzień po uzyskaniu pozwolenia czasowego czy ponad miesiąc (jak w sprawie niniejszej) fakt nie posiadania tachografu skutkowałby wymierzeniem stosownej kary. Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu, wskazanej wyżej argumentacji organu nie można uznać za spełniającą wymogi art. 107 §3 k.p.a. Dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie jest warunkiem koniecznym dla wydania prawidłowej decyzji. Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nie uzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (por.wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 1998 r. Lex 41681) W ocenie Sądu, stwierdzone w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji WITD z dnia [...] października 2004r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi niezbędne ustalenia w kierunku wskazanym w niniejszym uzasadnieniu, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego wyda orzeczenie i uzasadni je zgodnie w wymogami zawartymi w art. 107§3 k.p.a. Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. O kosztach postępowania, które obejmowały wpis od skargi uiszczony przez skarżącego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.