VI SA/Wa 453/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 czerwca 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. G. na pismo Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek oddala skargę. G. G. – skarżąca w niniejszej sprawie, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UP RP, organ) z [...] lutego 2017 r. zawierające stanowisko organu odnośnie do zarzutów przedstawionych przez nią we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z [...] marca 2014 r. UP RP udzielił na rzecz skarżącej patentu na wynalazek pt. "[...]" nr [...]. W dniu [...] stycznia 2015 r. do organu wpłynął wniosek o zmianę uprawnionego. Zgodnie z załączoną do wniosku umową z [...] stycznia 2015 r. prawo do patentu na wyżej wymieniony wynalazek zostało przeniesione przez skarżącą na rzecz M. S.. W dniu [...] maja 2015 r. do organu wpłynął kolejny wniosek o zmianę uprawnionego. Do wniosku dołączono umowę z [...] grudnia 2012 r. zawartą pomiędzy skarżącą a [...] sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w W., na mocy której skarżąca przeniosła na spółkę część prawa do ww. wynalazku. Pismem z 26 lutego 2016 r. organ poinformował skarżącą oraz wnioskujących o zmianę uprawnionego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] marca 2014 r. o udzieleniu patentu na ww. wynalazek. Zdaniem organu decyzja o udzieleniu patentu na rzecz skarżącej została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ została skierowana wyłącznie do skarżącej z pominięciem drugiego uprawnionego z patentu tj. [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W.. W odpowiedzi na powyższe skarżąca (pismem z 29 kwietnia 2016 r.) poinformowała organ, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, gdyż w jej ocenie nie doszło do zmiany uprawnionego w niniejszej sprawie. Z uwagi na istnienie sporu pomiędzy stronami postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności patentu, postanowieniem z [...] lipca 2016 r. organ, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 100 i 101 Kpa. w związku z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (dalej p.w.p.) zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] marca 2014 r. Istnienie sporu co do prawa do patentu pomiędzy stronami postępowania administracyjnego organ uznał za zagadnienie wstępne wymagające rozstrzygnięcia przez właściwy sąd okręgowy. Pismem z 10 sierpnia 2016 r. skarżąca złożyła w terminie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy od postanowienia z [...] lipca 2016 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] marca 2014 r., zarzucając organowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, iż w sprawie koniecznym jest uprzednie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny. Zdaniem skarżącej organ sam był uprawniony do rozpoznania tego zagadnienia. Wskazała na brak podstaw prawnych do wszczynania przez organ postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności prawa ochronnego w oparciu o przepisy Kpa.. Pismem z 20 lutego 2017 r. organ, nawiązując do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przedstawił stanowisko w sprawie. Na wstępie podsumował stan faktyczny sprawy. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, organ uznał, że wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu patentu w oparciu o przepisy Kpa. znajdowało podstawę w prawie i było uzasadnione. Ponadto organ podkreślił, że istnienie sporu pomiędzy uczestnikami postępowania administracyjnego co do tego, komu przysługuje patent, stanowi zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej wyżej wymienionego patentu. Jednocześnie organ wskazał, że oczekuje na ewentualne odpowiedzi na sporządzone i wysłane przez siebie pismo w terminie jednego miesiąca od jego otrzymania. Skarżąca ww. pismo uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi:  1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 329 § 1 w zw. z art. 73 § 2 k.c. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że umowa zastawu z [...] grudnia 2012 r. zawarta pomiędzy [...] sp. z o.o. sp. k. a skarżącą jest umową ważną, a co za tym idzie ww. spółka skutecznie nabyła na jej podstawie "część prawa do wynalazku" pt. "[...]" nr [...]; - art. 86 w zw. z art. 88 § 1 k.c. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że umowa przeniesienia praw do patentu z dnia [...] stycznia 2015 r. zawarta pomiędzy skarżącą a M. S. jest umową ważną, a co za tym idzie M. S. skutecznie nabył na jej podstawie prawo do wynalazku pt. "[...]" nr [...]; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie: - art. 245 ust. 1 p.w.p. poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe oznaczenie wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy rozstrzygnięcia terminem "stanowiska w sprawie", podczas gdy w myśl powołanego przepisu organ administracji publicznej zobligowany był do wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej; - art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że sporne dla stron postępowania administracyjnego zagadnienia nie wchodzą w zakres spraw o unieważnienie patentu; - art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że w sprawie koniecznym jest uprzednie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny, podczas gdy to sam organ jest prawnie legitymowany do rozpoznania przedmiotowego zagadnienia; - art. 7 i art. 77 Kpa. poprzez ich niezastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że pismo organu z [...] lutego 2017 r. stanowi decyzję administracyjną, ponieważ zawiera wszystkie obligatoryjne elementy decyzji. Ponadto zwróciła uwagę, że rozstrzygnięcie zagadnienia komu przysługuje prawo do patentu należy do właściwości organu, nie wymaga zatem rozpoznania przez właściwy sąd okręgowy a w konsekwencji nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na jej niedopuszczalność z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 960/17, odrzucił skargę w niniejszej sprawie. Stwierdził, że ocenę dopuszczalności wniesienia skargi musi poprzedzić ustalenie dwóch kwestii. Po pierwsze, jakim aktem administracyjnym powinno zakończyć się postępowanie prowadzone przez Urząd Patentowy RP na skutek wniesienie przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia o zawieszeniu postępowania. Po drugie, czy pismo Urzędu Patentowego RP z [...] lutego 2017 r. stanowi właśnie ten akt administracyjny i wobec tego, czy od przedmiotowego pisma skarżącej przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jak wskazał Sąd, postanowieniem z [...] lipca 2016 r. organ zawiesił postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] marca 2014 r. o udzielenie patentu. Zgodnie z art. 244 p.w.p. od decyzji Urzędu Patentowego stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, ust. 1 stosuje się odpowiednio do postanowień. Jak wynika z powyższego, stronom postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2016 r. przysługiwał środek odwoławczy od postanowienia o zawieszeniu postępowania – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 245 ust. 1 p.w.p., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy wydaje decyzję. Ust. 3 tego artykułu stanowi, że przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przy rozstrzyganiu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wydanego postanowienia. Przenosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy, Sąd wskazał, że Urząd Patentowy RP na skutek wniesienia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia o zawieszeniu postępowania, powinien wydać decyzję administracyjną. Następnie Sąd stwierdził, że należało ustalić, czy pismo z [...] lutego 2017 r. stanowiło decyzję administracyjną kończącą postępowania zainicjowane wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Wyjaśnił, że w ocenie organu wyżej wymienione pismo z [...] lutego 2017 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, a jedynie stanowisko organu co do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym przez skarżącą. Celem pisma było przede wszystkim zapewnienie stronom możliwości czynnego udziału w postępowaniu, zgodnie z art. 10 Kpa., o czym świadczy znajdująca się na końcu pisma informacja o możliwości wyrażenia przez skarżącą stanowiska w sprawie. W ocenie skarżącej z kolei pismo z [...] lutego 2017 r. jest w istocie decyzją administracyjna, pomimo tego, że nie zawiera wszystkich wymaganych przez przepisy Kpa. elementów. Skarżąca wskazała, że niezależnie od swojej niepełności i wadliwości, pismo zawiera wszystkie obligatoryjne elementy decyzji administracyjnej. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 104 Kpa., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Decyzja administracyjna jest władczym, jednostronnym oświadczeniem woli tego organu, opartym na przepisach prawa administracyjnego i określającym sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (strony) w indywidualnie oznaczonej sprawie. Przepis art. 107 § 1 Kpa. w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2017 r. wskazuje na formalne wymogi konstrukcyjne decyzji. Zgodnie z tym przepisem, decyzja administracyjna powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Sąd wskazał, że w pełni akceptuje pogląd, zgodnie z którym pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 Kpa., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzja. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. O istocie aktu prawnego powinna przesądzać jego treść a nie forma.   W ocenie Sądu, pisma Urzędu Patentowego RP z [...] lutego 2017 r. nie można zakwalifikować jako decyzji administracyjnej ze względu na brak wyraźnego i jednoznacznego rozstrzygnięcia o istocie toczącej się sprawy administracyjnej. W doktrynie przyjmuje się, że jeżeli treść pisma zawiera rozstrzygnięcie sprawy i adresatem jest strona, to mamy do czynienia z decyzją administracyjną, jeżeli zaś treść pisma nie zawiera rozstrzygnięcia, zaś adresatem jest strona, wówczas pismo traktujemy jako postanowienie lub informację (W. Taras, Informowanie obywateli przez administrację, Ossolineum 1992, s. 85-86). W ocenie Sądu, pismo z [...] lutego 2017 r. było skierowane do strony, lecz stanowiło wyłącznie informację co do stanowiska organu oraz informację o możliwości przedłożenia przez strony postępowania dodatkowych uwag i stanowisk w terminie jednego miesiąca. Brak w treści pisma jednoznacznego, władczego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach uczestników postępowania, co jest niezbędnym warunkiem uznania danej czynności za decyzję administracyjną, jak również wyraźnego przesądzenia o zasadności wniosku skarżącej o ponowne rozpoznanie sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła G. G.. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) postanowieniem z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 4358/17 uchylił zaskarżone postanowienie Sądu I instancji. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że wbrew twierdzeniom zarówno Sądu I instancji, jak i autora skargi kasacyjnej – UP RP na skutek wniesienia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia o zawieszeniu postępowania, powinien wydać postanowienie, nie zaś decyzję administracyjną. Analizując zaskarżone pismo UP RP z [...] lutego 2017 r. NSA stwierdził, że zawiera ono istotne elementy, które nadają mu cechy postanowienia. Zawiera ono oznaczenie organu, który je wydał, wskazano w nim adresata aktu, zawiera też podpis osoby reprezentującej organ. Ponadto zawiera rozstrzygnięcie o istocie sprawy. Wyraźnie wskazano w nim na stronie 3, że "zdaniem Urzędu Patentowego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie". Jak wynika z treści tego pisma organ przedstawił stanowisko w sprawie. Na wstępie podsumował stan faktyczny sprawy. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, UP RP uznał, że wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu patentu w oparciu o przepisy Kpa. znajdowało podstąp w prawie i było uzasadnione. Ponadto organ podkreślił, jak stwierdził NSA, że istnienie sporu pomiędzy uczestnikami postępowania administracyjnego co do tego, komu przysługuje patent, stanowi zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu patentu. Zatem, jak stwierdził NSA, użycie przez organ ww. sformułowania w kontekście całości wypowiedzi zawartej w tym piśmie jest niczym innym jak utrzymaniem w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania. Skoro, jak podał NSA, zaskarżone pismo należało potraktować jako postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia UP RP z [...] lipca 2016 r. o zawieszeniu postępowania, to podlegało ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W niniejszej sprawie dla rozpatrzenia skargi istotne znaczenie ma fakt, że sprawa była przedmiotem oceny przez NSA, który postanowieniem z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 4358/17, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2017 r poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), uchylił zaskarżone postanowienie Sądu I instancji z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 960/17, odrzucające skargę G. G.. Wskazać należy, że na mocy art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w ww. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. Jak przyjmuje się w orzecznictwie i literaturze, związanie samego sądu administracyjnego oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Sąd przyjął zatem jako własne stanowisko przedstawione przez NSA. Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, skargę należało oddalić. W ocenie Sądu, istnienie sporu co do prawa do patentu pomiędzy stronami postępowania administracyjnego organ zasadnie uznał za zagadnienie wstępne wymagające rozstrzygnięcia przez właściwy sąd okręgowy. UP RP prawidłowo przyjął, że przez zagadnienie wstępne rozumie się sytuację, w której wydanie merytorycznego orzeczenia w sprawie uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia innego zagadnienia prawnego, do którego rozpatrzenia właściwy jest inny organ lub sąd. Prawidłowe jest stanowisko organu, że w przypadku braku sporu pomiędzy stronami co do podmiotu uprawnionego do wynalazku, po wydaniu decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji z [...] marca 2014 r., wydana zostanie nowa decyzja o udzieleniu patentu na rzecz [...] sp. z o.o. sp.k. oraz M. S., któremu zgodnie z umową z [...] stycznia 2015 r. również przysługuje prawo do zgłoszenia. Należy przyznać rację UP RP, że nie może on kontynuować postępowania, ponieważ na obecnym etapie nie jest wiadome, kto jest uprawniony do ww. zgłoszenia, a organ nie jest właściwy do rozstrzygnięcia wynikłego na tym tle zagadnienia. Podkreślenia wymaga, że sprawy o ustalenie podmiotu uprawnionego do uzyskania patentu, zgodnie z art. 284 p.w.p., należą do właściwego miejscowo sądu okręgowego. W ocenie Sądu, wyżej opisana sytuacja wypełnia normę prawną określoną w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa., uprawniającą organ do zawieszenia postępowania z uwagi na to, że UP RP nie może zakończyć postępowania prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] marca 2014 r. o udzieleniu na rzecz skarżącej patentu na wskazany na wstępie wynalazek, bez uprzedniego rozstrzygnięcia komu przysługiwało prawo do uzyskania patentu w momencie wydania decyzji o udzieleniu prawa oraz komu prawo to przysługuje obecnie. W doktrynie i judykaturze nie budzi najmniejszych wątpliwości, że zagadnienie wstępne stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na tle której wystąpiło. Od tej kwestii zależy zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania. Należy podkreślić, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Jak wynika z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia w konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Regulacja art. 97 § 1 pkt 4 Kpa., zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdza tezę, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 69/14). Zdaniem Sądu, organ zasadnie postanowił o zawieszeniu postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] marca 2014 r. o udzieleniu patentu na ww. wynalazek na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa., z uwagi na fakt, że dopiero rozstrzygnięcie kwestii komu przysługiwało w chwili wydawania wspomnianej decyzji i aktualnie przysługuje prawo do uzyskania patentu, pozwoli organowi wypowiedzieć się co do wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Zatem w sprawie zaistniała konieczność zawieszenia postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia przez właściwy miejscowo sąd okręgowy. Istnieje bowiem zależność pomiędzy postępowaniem podlegającym zawieszeniu, a postępowaniem w sprawie ustalenia komu prawo od uzyskania patentu przysługiwało (przysługuje). W konsekwencji stwierdzić należy, że organ procedując w przedmiocie wniosku skarżącej nie naruszył prawa i zasadnie rozstrzygnął wydając zaskarżone postanowienie. W ocenie Sądu, organy obu instancji należycie uzasadniły potrzebę zawieszenia prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania, przedstawiając na tę okoliczność stosowną argumentację. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.