VI SA/Wa 456/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. SA z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. SA z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej określającej warunki zawierania z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T. SA z siedzibą w W. [...], reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania T. SA do przygotowania zmiany oferty ramowej określającej warunki zawierania z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. W treści skargi, skarżąca powołując się na przepis art. 61 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 9 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił, zainicjowane skargą z dnia 31 stycznia 2008 r., postępowanie sądowoadministracyjne do czasy prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1527/07. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2007 r. zobowiązująca T. SA do przygotowania zmiany oferty ramowej zwanej RLLO, określającej warunki zawierania przez T. SA z innymi operatorami umów dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. Przedmiotowa oferta ramowa RLLO została wprowadzona do obrotu prawnego na mocy decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2006 r.. Wskazana decyzja jest przedmiotem zaskarżenia w sprawie o sygn. akt: VI SA/Wa 1527/07. W ocenie Sądu wynik powyższego postępowania stanowi zagadnienie prejudycjalne w rozumieniu art. 125 § 1 p.p.s.a. względem postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (vide. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J.Jodłowskiego, Warszawa 1989, s. 426). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (vide. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Rozpoznając niniejszy wniosek nadmienić należy, iż sąd orzekający w sprawie w pełni podziela pogląd wielokrotnie wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek kierowania się zasadą skargowości kończy się jednak na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania. W dalszej części postępowaniem w tym przedmiocie rządzi zasada oficjalności, z którą wiążą się określone obowiązki sądu, a zatem na etapie rozpoznawania wniosku sąd winien wziąć pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 155/05). Przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić jednak do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zawarty w petitum skargi nie posiada wymaganego uzasadnienia. Wnosząc o zastosowanie ochrony tymczasowej skarżąca ograniczyła się jedynie do wskazania podstawy prawnej wniosku nie podając żadnych okoliczności, ani argumentów go uzasadniających. Nie wykazała również wprost, w czym miałaby się wyrażać szkoda w jej majątku bądź jakie skutki wykonania decyzji miałyby charakter nieodwracalny. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt OZ 214/04, B. Dauter [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005, str.168). Sąd nie jest w obowiązku domyślać się jakimi względami kierowała się skarżąca składając wniosek. Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Brak uzasadnienia uniemożliwia sądowi działania w tym zakresie. Na marginesie nadmienić należy, iż na etapie złożenia skargi strona reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. sąd postanowił jak w sentencji.