VI SA/Wa 476/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Izby Notarialnej w [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. (data nadania pisma u operatora pocztowego) Izba Notarialna w [...] reprezentowana przez pełnomocnika r.pr. M. C. – dalej: "skarżąca" – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie powołania S. M. na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony wysokim prawdopodobieństwem wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Ustosunkowując się do powyższego wniosku, Minister Sprawiedliwości wskazał, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych przesłanek leży po stronie wnioskodawcy. Izba Notarialna w [...] nie dopełniła tego obowiązku, ograniczając się do stwierdzenia, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, iż zaskarżona decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Ponadto Minister Sprawiedliwości podniósł, że skutki wykonania decyzji w przedmiocie powołania na stanowisko notariusza są odwracalne, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje przywrócenie stanu sprzed wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, warunkiem wstrzymania zaskarżonego aktu jest złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność jego wstrzymania z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1009/14). W konsekwencji przyjąć należy, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia ograniczony krąg przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie należy zauważyć, że przesłanka przewidywanego bądź też możliwego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji nie znalazła się wśród ustawowych przesłanek udzielenia ochrony czasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego, należy zgodzić się ze stwierdzeniem Ministra Sprawiedliwości dotyczącym braku cechy nieodwracalności wykonania zaskarżonej decyzji. W przypadku bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji w dalszym postępowaniu sądowym cofnięte zostaną również skutki tej decyzji, w tym także wyznaczenia siedziby notariusza. Skutki te z pewnością nie obciążą Izby Notarialnej w [...]. Tym samym niespełniona została przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie Sąd analizując akta sprawy, nie dopatrzył się wystąpienia elementów wskazujących na zachodzenie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej jakiejkolwiek szkody, w tym w szczególności o znacznych rozmiarach, na co zresztą nie powoływał się również pełnomocnik skarżącej. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.