VI SA/Wa 476/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką oddala skargę Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm. dalej k.p.a.) w zw. z art. 75j ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615, z późn. zm.) dalej również "ustawa", utrzymał w mocy uchwałę Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] ustalającą negatywny wynik egzaminu walnego na aplikację adwokacką P. R. (zwaną dalej "skarżącą", "odwołującą"). Do wydania niniejszych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw aplikacji adwokackiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] (zwana dalej "komisją kwalifikacyjną") ustaliła negatywny wynik egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką skarżącej. Z uzasadnienia uchwały wynikało, że skarżąca uzyskała z testu 99 punktów. Komisja kwalifikacyjna podniosła, że zgodnie z treścią art. 75i ust. 3 ustawy - Prawo o adwokaturze, pozytywny wynik z egzaminu wstępnego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 100 punktów, a zatem uzyskana przez skarżącą liczba punktów przesądza o negatywnym wyniku egzaminu. W dniu [...] października 2016 r. P. R. złożyła odwołanie od ww. uchwały. W odwołaniu zarzuciła: - obrazę prawa materialnego, to jest przepisu art. 75i ust. 1 i 3 Prawa o adwokaturze, przez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na nie uwzględnieniu ułomności pytania numer 129, przez zredagowanie pytania i odpowiedzi w sposób wprowadzający w błąd; - naruszenie przepisów postępowania, to jest przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu ułomności redakcji pytania nr 129 i odpowiedzi na to pytanie w kontekście przepisu art. 220 § 1 i 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało wpływ na wynik sprawy. Minister Sprawiedliwości nie podzielił zarzutów skarżącej odnoszących się do zakwestionowanego pytania egzaminacyjnego. Przytoczył relewantne w sprawie przepisy - art. 75j ust. 1, 75i ust. 1 oraz ust. 1a Prawa o adwokaturze, z których wynika m.in., że egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawdziwa; za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Wybór odpowiedzi polega na zakreśleniu na karcie odpowiedzi jednej z trzech propozycji odpowiedzi. Pozytywny wynik z egzaminu otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 100 punktów. Aplikantem adwokackim może być osoba, która - po spełnieniu warunków ustawowych - uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu wstępnego (art. 75 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze). Skarżąca prawidłowo odpowiedziała na 99 pytań uzyskując tym samym 99 punktów, zatem uchwała komisji egzaminacyjnej ustalająca negatywny wynik egzaminu w ocenie organu odwoławczego, była prawidłowa. Organ wskazał również treść zakwestionowanego przez Odwołującą pytania nr 129, które brzmiało: "Zgodnie z ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, od którego pomimo wezwania, nie została uiszczona należna opłata: A. wolne jest od wpisu, B. podlega obowiązkowi uiszczenia wpisu, C. podlega obowiązkowi uiszczenia opłaty kancelaryjnej." Prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "A", oparta na treści art. 220 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) dalej p.p.s.a. Organ wskazał na brzmienie przepisu art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi że: § 1. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. § 2. Jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące. § 3. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. § 4. Zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania lub na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3, wolne jest od wpisu. Jak wskazał Minister Odwołująca udzieliła na powyższe pytanie odpowiedzi "B". Odwołująca podniosła, że treść pytania i możliwych odpowiedzi, a także wskazanej w kluczu odpowiedzi podstawy prawnej, dla której prawidłowa miałaby być odpowiedź "A", należy interpretować w ten sposób, że wezwanie, o którym mowa w tym pytaniu dotyczyło uiszczenia opłaty od pisma, a nie zażalenia na zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Minister wyjaśnił, że w jego ocenie jest to interpretacja następcza, oparta nie tylko o pytanie i odpowiedzi, ale o klucz odpowiedzi i przywołane w kluczu przepisy. Tymczasem samo pytanie zostało sformułowanie w taki sposób, że wątek wezwania do uiszczenia opłaty dotyczy opłaty od zażalenia na zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, a nie opłaty od pisma, które pozostawiono bez rozpoznania. Natomiast odpowiedzi są w takim stanie nieadekwatne do sytuacji ujętej w pytaniu, albowiem uwzględniając treść przepisu art. 220 § 1 i 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie powinna wystąpić sytuacja wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia na zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, skoro takie zażalenie jest wolne od wpisu." Odwołująca następnie wywiodła, że "ukształtowanie zadania numer 129, to jest sumy pytania i odpowiedzi, wprowadza w błąd. Skoro bowiem, zgodnie z przywołanymi przepisami, zażalenie na zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania nie podlega wpisowi, a równolegle w pytaniu wskazano na to, że opłata nie została uiszczona pomimo wezwania, to pytanie wprowadza w błąd. W sytuacji, gdy zażalenie nie podlega opłacie, a według pytania opłata od zażalenia nie została uiszczona pomimo wezwania, to pytanie, jego redakcja, wprowadza egzaminowanego w błąd. Nie wzywano by do uiszczenia opłaty od zażalenia, które jest wolne od wpisu. A z drugiej strony, jeżeli wezwano do uiszczenia opłaty od zażalenia, które opłacie nie podlega, to odpowiedzi we wszystkich trzech wariantach, to jest A, B i C, są nieadekwatne do pytania. Odpowiedzi nie są w płaszczyźnie pytania, jakby pytanie i odpowiedzi dotyczyły różnych zagadnień." Odwołująca wskazała ponadto na treść orzecznictwa sądowo administracyjnego dotyczącego prawidłowej konstrukcji pytań egzaminacyjnych. W ocenie Ministra Sprawiedliwości zarzuty Odwołującej są niezasadne. Treść pytania nr 129 oparta została na regulacji zawartej w art. 220 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej: "p.p.s.a."), która reguluje skutki nieuiszczenia należnej opłaty. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast art. 220 § 4 tej ustawy stanowi, że zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego wydziału o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, wolne jest od wpisu. W pytaniu dokładnie sprecyzowano, że chodzi o środek zaskarżenia na zarządzenie przewodniczącego wydziału o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, od którego pomimo wezwania nie została uiszczona należna opłata, poprzez rozpoczęcie pytania słowami: "zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego" i formułując propozycje odpowiedzi na to pytanie o treści: "A - wolne jest od opłaty, B - podlega obowiązkowi uiszczenia opłaty oraz C - podlega obowiązkowi uiszczenia opłaty kancelaryjnej." Organ wskazał, że doprecyzowanie, o jakie zarządzenie przewodniczącego wydziału chodzi jest niezbędne, gdyż zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2). Na podstawie art. 49 § 2 zd. ostatnie, na zarządzenie przewodniczącego przysługuje zażalenie. Od zażalenia należy uiścić wpis w kwocie 100 zł (§ 4 rozporządzenia w sprawie wpisu). Bowiem zgodnie z art. 167 p.p.s.a. przepisy rozdziału 10 tej ustawy "Orzeczenia sądowe", stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Organ podkreślił, że Odwołująca sama stwierdza, że "nie wzywano by do uiszczenia opłaty od zażalenia, które jest wolne od wpisu". Skoro Odwołująca zauważa nielogiczność takiej interpretacji pytania - a jednocześnie potwierdza tym prawidłowość odpowiedzi "A" - to tym bardziej niezrozumiały wydaje się zarzut błędnej konstrukcji pytania i twierdzenie, że "wątek wezwania do uiszczenia opłaty dotyczy opłaty od zażalenia na zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania". Przyjęcie przez Odwołującą takiego błędnego założenia powoduje, że jej kolejny zarzut, że propozycje odpowiedzi: "A", "B" i "C" nie były adekwatne do pytania i dotyczyły rzekomo różnych zagadnień niż treść pytania jest bezzasadny. Reasumując Minister Sprawiedliwości stwierdził, że pytanie nr 129 zostało prawidłowo skonstruowane, zgodnie z treścią przepisu art. 220 § 1 i 4 p.p.s.a. i jedyną prawidłową odpowiedzią jest odpowiedź "A", pozostałe zaś są błędne, zarówno udzielona przez Odwołującą odpowiedź "B", jak i "C". Zatem brak jest podstaw do przyznania Odwołującej punktu za to pytanie. Chybiony jest więc zarzut Odwołującej, co do błędnej konstrukcji pytania, bowiem wszystkie pytania testowe wraz z odpowiedziami, w tym pytanie nr 129 są prawidłowo skonstruowane i zostały zweryfikowane pod względem prawidłowej konstrukcji i zgodności z art. 75i ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze. Skargę ma powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca P. R.. Zaskarżyła decyzję w całości i zgodnie z przepisem art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zarzuciła tej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na nie uwzględnieniu ułomności redakcji zadania numer 129, to jest pytania i odpowiedzi na to pytanie, składających się na zadanie numer 129; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest przepisu art. 75i ust. 1 i 3 Prawa o adwokaturze, przez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na nie uwzględnieniu ułomności pytania numer 129, przez zredagowanie pytania i odpowiedzi w sposób wprowadzający w błąd. W uzasadnieniu rozwinęła powyższe zarzuty podkreślając między innymi, że argumentacja podniesiona w uzasadnieniu decyzji objętej niniejszą skargą prowadzi do wniosku o naruszeniu przy redagowaniu pytania egzaminacyjnego numer 129 przepisu art. 75i ust. 1 i 3 Prawa o adwokaturze. Według podniesionej już w odwołaniu od uchwały Komisji Egzaminacyjnej argumentacji, pytania egzaminacyjne na egzaminie na aplikacją adwokacką należy konstruować w sposób jasny, precyzyjny, jednoznaczny i niewątpliwy. Nie mogą one wprowadzać w błąd uczestników konkursu (vide: motywy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2009 roku, VI SA/Wa 378/09, Lex nr 558726; motywy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2010 roku, II GSK 894/09, Lex nr 746311). Tymczasem wywody pisemnych motywów poddawanej krytyce decyzji wskazują na to, że sposób zredagowania zadania numer 129, przez które należy rozumieć pytanie i przedstawione trzy warianty odpowiedzi, wprowadza w błąd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowa argumentacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone rozstrzygnięcia są zgodne z obowiązującym prawem. W szczególności nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podnoszone przez skarżącą w stosunku do pytania nr 129 testu egzaminacyjnego przeprowadzonego w ramach egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką w 2016 r. Okoliczności prawne sprawy przedstawiają się następująco. Stosownie do art. 75j ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze po przeprowadzeniu egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką komisja kwalifikacyjna ustala wynik kandydata w drodze uchwały i doręcza odpis uchwały kandydatowi i Ministrowi Sprawiedliwości. Zgodnie z art. 75i ust. 1 ustawy, egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Zgodnie z art. 75i ust. 1a ustawy, wybór odpowiedzi polega na zakreśleniu na karcie odpowiedzi jednej z trzech propozycji odpowiedzi (A albo B, albo C). Zmiana zakreślonej odpowiedzi jest niedozwolona, jak wynika z art. 75i ust. 1b ustawy, zaś zgodnie z art. 75i ust. 1c ustawy, wyłączną podstawę ustalenia wyniku kandydata stanowią odpowiedzi zakreślone na karcie odpowiedzi. Zgodnie z art. 75i ust. 1d ustawy, prawidłowość odpowiedzi ocenia się według stanu prawnego obowiązującego w dniu egzaminu wstępnego. Natomiast art. 75i ust. 3 ustawy stanowi, że pozytywny wynik z egzaminu wstępnego otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 100 punktów. Stosownie zaś do art. 75 ust. 2 ustawy, aplikantem adwokackim może być osoba, która - po spełnieniu pozostałych warunków - uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu wstępnego. Minister Sprawiedliwości - realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a. - ponownie merytorycznie rozpatrzył i rozstrzygnął całokształt niniejszej sprawy i ponownie ocenił wszystkie zebrane dowody dotyczące egzaminu, przy czym poddał analizie zarówno prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym także pytań testowych), jak i jego przebiegu. Działając w tym trybie, organ II instancji ustalił, że egzamin, którego Odwołująca był uczestnikiem, przeprowadzony został zgodnie z wymogami cytowanej wyżej ustawy i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej oraz przeprowadzania egzaminu wstępnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1214, z późn. zm.). Z przebiegu egzaminu sporządzono protokół podpisany przez członków komisji kwalifikacyjnej, który znany jest organowi II instancji z urzędu, gdyż doręczony został Ministrowi Sprawiedliwości w trybie art. 75i ust. 5 ustawy. Z protokołu nie wynika, aby w trakcie egzaminu doszło do nieprawidłowości mogących mieć wpływ na wynik egzaminu. Zdaniem Sądu, wszystkie pytania testowe zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź, oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzenia egzaminu. Pytania testowe nie dotyczyły kwestii spornych w orzecznictwie i doktrynie. Tym samym test egzaminacyjny, w oparciu o który przeprowadzony był egzamin, odpowiadał kryteriom, o których mowa w art. 75i ust. 1 ustawy. Po ponownym sprawdzeniu karty odpowiedzi skarżącej i przeliczeniu uzyskanych punktów organ II instancji stwierdził, że prawidłowo odpowiedziała ona na 99 pytań, uzyskując tym samym 99 punktów, zatem uchwała komisji  kwalifikacyjnej co do uzyskanej liczby punktów, jak również co do ustalonego wyniku egzaminu jest prawidłowa. Ta okoliczność faktyczna jest w sprawie bezsporna. Zakwestionowane przez Odwołującą pytanie nr 129 brzmiało: "Zgodnie z ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, od którego pomimo wezwania, nie została uiszczona należna oplata: A. wolne jest od wpisu, B. podlega obowiązkowi uiszczenia wpisu, C. podlega obowiązkowi uiszczenia opłaty kancelaryjnej." Prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "A", oparta na treści art. 220 § 1 i 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji o bezzasadności zarzutów skarżącej. Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na zakwestionowane pytanie nr 129 wymagało znajomości i odwołania się do treści art. 220 p.p.s.a. W ocenie Sądu w powyższym pytaniu wbrew twierdzeniom skarżącej dokładnie sprecyzowano, że chodzi o środek zaskarżenia na zarządzenie przewodniczącego wydziału o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, od którego pomimo wezwania nie została uiszczona należna opłata, poprzez rozpoczęcie pytania słowami; "zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego" i formułując propozycje odpowiedzi na to pytanie o treści: "A - wolne jest od opłaty, B - podlega obowiązkowi uiszczenia opłaty oraz C - podlega obowiązkowi uiszczenia opłaty kancelaryjnej." W tym miejscu należy zauważyć, że jest to wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w § 2 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z którego wynika, że od zażalenia należy uiścić wpis w wysokości 100 zł. Bowiem zgodnie z art. 167 p.p.s.a. przepisy rozdziału 10 tej ustawy "Orzeczenia sądowe" stosuje się odpowiednio do zarządzenia przewodniczącego. Wskazać też należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że jeżeli pytanie zostało zadane w sposób ogólny i nawiązywało wprost do treści odpowiednich przepisów prawnych, to zadaniem zdającego była zwykła, prosta znajomość tych przepisów, nie zaś dokonywanie skomplikowanej interpretacji, która często bywa sporna (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2015 r., wydany w sprawie sygn. akt II GSK 1268/14). Podsumowując, raz jeszcze wskazać należy, że odpowiedź na przedmiotowe pytanie "A" wymagała wyłącznie znajomości przepisu art. 220 p.p.s.a., w którym expressis verbis jest ona zawarta. Pozostałe dwie odpowiedzi (zarówno udzielona przez skarżącą odpowiedź "B", jak i odpowiedź "C") nie wskazują - w świetle regulacji ustawowej - odpowiedzi na powyższe pytanie, są to więc odpowiedzi jednoznacznie fałszywe. Reasumując, pytanie zostało skonstruowane prawidłowo, posiada wyłącznie jedną odpowiedź prawidłową, którą stanowi odpowiedź "A", wskazana w kluczu odpowiedzi. Jednocześnie, w odniesieniu co całości argumentacji, na którą powołuje się w skardze, stwierdzić należy, że zakwestionowane pytanie odpowiada kryteriom, o których mowa w art. 75i ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze w szczególności pytania testowe zostały sformułowane jednoznacznie, wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź, oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzenia egzaminu, konstrukcja pytań i odpowiedzi na pytania nie wprowadzała w błąd, a w pytaniach nie pojawiły się także zagadnienia prawne, co do których zarówno doktryna, jak i orzecznictwo nie doszły do wspólnych konkluzji. W ocenie WSA organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji w sposób wszechstronny i szczegółowy odniósł się do zarzutów skarżącej dotyczących kwestionowanego pytania. Omówiono go i zawarto ustosunkowanie się do argumentacji przedstawionej przez skarżącą, realizuje zatem obowiązek wskazany w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Również z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż organ ten wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności związane z niniejszą sprawą i rozstrzygnął jej całokształt, tj. dokonał oceny wszystkich zebranych dowodów dotyczących egzaminu zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), poddał analizie prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym pytań testowych) oraz jego przebiegu. W powyższej sytuacji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.