VI SA/Wa 485/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę W dniu [...] lipca 2006 roku zostało wszczęte postępowanie w sprawie [...] o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "EKSPERT" na wniosek K. S.A. z siedzibą w W. Jako podstawę prawną wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w związku z art. 255 ustawy Prawo własności przemysłowej (dalej jako p.w.p.). Wnioskodawca uzasadnił swój interes prawny z niemożności uzyskania ochrony na zgłoszony przez siebie do Urzędu Patentowego RP znak towarowy, który pozostaje w kolizji ze znakiem spornym. W odpowiedzi z dnia [...] października 2006 roku uprawniony ze spornego znaku E. Sp. z o.o. wniósł między innymi o zobowiązanie wnioskodawcy do sprecyzowania roszczenia poprzez określenie zakresu ograniczenia wykazu towarów i usług odnośnie do klas 7 i 8. Wskutek podjętych z wnioskodawcą negocjacji, pismem z dnia [...] lipca 2008 roku, uprawniony ze spornego znaku zobowiązał się do ograniczenia wykazu towarów i usług w przedmiotowych klasach. Do pisma załączył wykaz obejmujący zmiany. Na rozprawie w dniu [...] lipca 2008 roku wnioskodawca wniósł między innymi o wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak. Wobec powyższego Kolegium Orzekającej w dniu [...] lipca 2008 roku wydało decyzję o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 105 § 2 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. Pismem z dnia [...] lipca 2008 roku wnioskodawca wezwał uprawnionego do wykonania powziętego zobowiązania do wystąpienia o dokonanie stosownych zmian dla spornego znaku w rejestrze znaków towarowych prowadzonym przez Urząd Patentowy RP zakreślając termin do dnia 1 sierpnia 2008 roku. W dniu [...] sierpnia 2008 roku wpłynął do Urzędu Patentowego RP złożony przez K. S.A. z siedzibą w W. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie [...] o stwierdzenie wygaśnięcia, w części dotyczącej towarów z klasy 7 i 8, słownego znaku towarowego pod numerem [...] EKSPERT na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wnioskodawca podniósł, iż nie zostało wykonane zobowiązanie uprawnionego do ograniczenia wykazu towarów i usług spornego znaku, które warunkowało wycofanie przez K. S.A. wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego pod numerem [...] EKSPERT. Jego zdaniem uprawniony nie wniósł do Urzędu Patentowego RP -Departamentu Rejestrów - wniosku w tej sprawie i nie uiścił stosownej opłaty. Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 roku uprawniony wniósł do Urzędu Patentowego RP -Departamentu Rejestrów - o ograniczenie wykazu towarów i usług spornego znaku. Do pisma załączył zmieniony wykaz towarów i usług dla klas 7 i 8, a ponadto [...] sierpnia 2008 roku uiścił stosowną opłatę. W odpowiedzi na wniosek o wznowienie postępowania (pismo z dnia [...] sierpnia 2008 roku) uprawniony wystąpił o oddalenie wniosku K. SA. o wznowienie postępowania w sprawie [...]. Uprawniony powołał się na ugodę zawartą na rozprawie w dniu [...] lipca 2008 roku, a niedokonanie przez siebie zobowiązania tłumaczył okresem wakacyjnym i niemożnością podjęcia stosownych działań. Wskazał jednak, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2008 roku wykonał swoje zobowiązanie. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 roku Urząd Patentowy, działając na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1, 6 i 7 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania z wniosku K. SA. z siedzibą w W. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy EKSPERT o numerze [...] na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w W. zakończonego decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2008 roku o numerze [...]. Decyzja z dnia [...] marca 2009 roku Urząd Patentowy po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu [...] marca 2009 roku wniosku K. SA. z siedzibą we W. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku K. SA. z siedzibą we W. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "EKSPERT" o numerze [...], udzielonego na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., w związku z decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2008 roku nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. ustawy Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1 117 z późn. zm.) umorzył postępowanie w sprawie. Kolegium Orzekające zważyło, co następuje: Na gruncie art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Do zastosowania tego przepisu upoważnia art. 256 ust. 1 p.w.p., zgodnie z którym do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez wnioskodawcę w dniu [...] sierpnia 2008 roku. W dacie tej decyzja o umorzeniu postępowania z dnia [...] lipca 2008 roku nie korzystała z przymiotu ostateczności, lecz przysługiwał na nią środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Przedmiotowy wniosek o wznowienie został zgłoszony przed zakończeniem biegu dwumiesięcznego terminu zaskarżenia, który liczony od daty doręczenia stronie decyzji wraz z uzasadnieniem upływał z dniem [...] października 2008 roku. Ponadto wniosek ten został złożony w Urzędzie Patentowym RP jeszcze przed doręczeniem decyzji wnioskodawcy w dniu [...] sierpnia 2008 roku. Zdaniem Kolegium Orzekającego wniosek zgłoszony w niniejszej sprawie nie spełnia warunków określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Przesądza o tym treść art. 145 § 1 k.p.a., zgodnie z którym wznowienie postępowania może mieć miejsce wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Jest to obligatoryjny warunek wszczęcia postępowania, którego niespełnienie skutkuje decyzją w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2005, s. 631 i nast.). Natomiast w sytuacji gdy postępowanie zostało wszczęte mimo, iż sprawa nie została załatwiona decyzją ostateczną, sprawa podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowa. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w doktrynie (zob. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania ..., s. 669) oraz utrwalonym orzecznictwie sądowo administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 1983 roku (sygn. akt SA/WR 185/83) stwierdził, iż w razie gdy w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowanie pomimo, że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. Analogiczne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 11 czerwca 2003 roku (sygn. akt II SA 3989/02), wskazując, że w sytuacji gdy organ I instancji wznawiając postępowanie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, czy zaistniały przesłanki umożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania. W tych warunkach organ I instancji ponownie rozpatrując wniosek winien zbadać sprawę i ewentualnie wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Z kolei w wyroku z dnia 30 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (sygn. akt II SA/Rz 565/07) orzekł, iż organ I instancji ma podstawę do umorzenia postępowanie już wznowionego, jednak może to z nastąpić tylko z przyczyn wskazanych w art. 105 kpa, a więc w odniesieniu do postępowania wznowionego na wniosek strony w razie jego wycofania, jak również w razie bezprzedmiotowości postępowania wznowieniowego, tj. gdy brak jest jego przedmiotu (np. sprawa nie została zakończona ostateczną decyzją). Kolegium miało na uwadze także zakorzeniony w piśmiennictwie pogląd, iż w takich okolicznościach "prowadzone postępowanie nie »staje się bezprzedmiotowej natomiast jego bezprzedmiotowość »wychodzi na jaw« w toku czynności procesowych. Z chwilą ujawnienia się bezprzedmiotowości postępowania organ obowiązany jest niezwłocznie je umorzyć" (zob. R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, www.legalis.pl). Decyzją z dnia [...] września 2009 roku Urząd Patentowy utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Zdaniem Kolegium, Urząd Patentowy w decyzji z dnia [...] marca 2009 r. prawidłowo ocenił, że postępowanie o wznowienie postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa stało się bezprzedmiotowe ze względu na to, że w dniu złożenia przedmiotowego wniosku decyzja o jego umorzeniu nie była ostateczna. Decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. o umorzeniu postępowania nie miała charakteru ostatecznego w dniu wniesienia przedmiotowego wniosku, tj. w dniu [...] sierpnia 2008 r., ponieważ przysługiwał na nią środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Urząd Patentowy. Termin na złożenie tego wniosku upływał w dniu [...] października 2008 r. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania może mieć miejsce wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Wykładnia tego przepisu nie pozostawia żadnej wątpliwości, że zakończenie ostateczną decyzją sprawy, której dotyczy wniosek jest podstawową przesłanką pozytywną, która musi zaistnieć, aby możliwe było rozpoznanie wniosku o wznowienie postępowania. Zatem w sytuacji, gdy ustawa przewiduje możliwość wznowienia postępowania jedynie w przypadku spraw zakończonych ostateczną decyzją, co nie nastąpiło w przedmiotowej sprawie, należy stwierdzić, że Urząd prawidłowo umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Kolegium Orzekające oddaliło również wniosek o orzeczenie zwrotu kosztów ponownego rozpatrzenia sprawy oraz stawiennictwa na rozprawie. Zdaniem Kolegium bowiem przywołane przez wnioskodawcę przepisy 266 oraz art. 56 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania w sprawie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. S.A. z siedzibą w W. zwany dalej Skarżącym. Domagał się uchylenia w/w decyzji w części dotyczącej zwrotu kosztów stawiennictwa pełnomocnika strony, który został błędnie wezwany do stawienia się na rozprawę, jako niezgodnej z prawem i zebranym materiałem dowodowym oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. obowiązkiem Urzędu Patentowego RP było podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, celem zrealizowania zawartych w tym przepisie naczelnej zasady postępowania administracyjnego tj. zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada postępowania administracyjnego zobowiązuje organ, czyli Urząd Patentowy RP do "podejmowania wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz do wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej" (B. Adamiak, J. Borkowski str. 171 Wydawnictwa Prawnicze PWN Warszawa 1999r). Kolejną naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Także w tym wypadku Urząd Patentowy naruszył tę zasadę nie rozpoznając przedmiotowego wniosku tylko zbywając go nic nie znaczącym ogólnikiem. Ponadto Urząd Patentowy postąpił niezgodnie z dyspozycją art. 56 § 1 k.p.a. zobowiązującym go do obowiązku zwrotu kosztów stawiennictwa. Pełnomocnik strony został zawiadomiony o konieczności stawienia się na rozprawie w dniu [...] marca 2009 r. i zgodnie z tym zawiadomieniem stawił się w Urzędzie Patentowym gdzie poinformowano go, iż przedmiotowa sprawa będzie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Kolejnym artykułem kpa naruszonym przez Urząd Patentowy jest art. 75 k.p.a. Zgodnie z treścią wymienionego artykułu kodeksu postępowania administracyjnego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dlatego też dowody przedstawione przez stronę powinny być uwzględnione, przeanalizowany i oceniony co do ich treści i wpływu na sprawę a w szczególności na problem nieprawidłowości wezwania i kosztów z tym związanych. Tymczasem dowody te nie zostały w ogóle poddane analizie i ocenie, bowiem w uzasadnieniu do decyzji Urzędu Patentowego brak jest jakichkolwiek rozważań na temat tych dowodów. Wymienione powyżej postępowanie Urzędu Patentowego narusza także art. 77 k.p.a. Treść tego artykułu brzmi: organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wynika z treści tego artykułu organ administracji jest zobowiązany do dokładnego przeanalizowania każdego dowodu. W niniejszej sprawie Urząd Patentowy nie dokonał analizy żadnego z dowodów przedstawionych przez skarżącego i dlatego też brak jest analizy dowodów w uzasadnieniu do decyzji. Pominięcie tej analizy stanowi podstawę do wniosku, iż nie został ustalony rzeczywisty stan faktyczny a podjęta decyzja jest wadliwa. Kolejnymi artykułami kpa naruszonymi przez Urząd Patentowy są art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wymienione przepisy stanowią jakie elementy powinna zawierać decyzja organu administracji a w szczególności powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Wadliwa jest decyzja gdy nie ujawnia ona motywów którymi kierował się organ wydając decyzję (wyrok NSA z 10 lutego 1981 r. SA 910/80, ONSA 1981, z.1, poz.7). Czytając decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2009 r. można z cała pewnością stwierdzić, iż brak w niej uzasadnienia faktycznego i prawnego, bowiem nie są omówione dowody i brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dlaczego, zdaniem Urzędu Patentowego, stronie nie należy się zwrot kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W świetle treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego mogła być uchylona tylko w razie zaistniałego w niej naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem zastosowania tej podstawy uchylenia decyzji jest wykazanie, że gdyby Urząd Patentowy nie popełnił zarzucanego mu błędu w wykładu lub zastosowania przyjętej normy prawa materialnego, jego decyzja byłaby inna. Również w odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania, naruszenie to winno być na tyle istotne, że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszym postępowaniu kontroli Sądu poddana została decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "EKSPERT" [...]. Przedmiotowa decyzja została zaskarżona do Sądu w części dotyczącej zwrotu kosztów stawiennictwa pełnomocnika strony, który został błędnie wezwany do stawiennictwa na rozprawie jako niezgodna z prawem i zebranym materiałem dowodowym. Na wstępie należy wskazać, że zaskarżona decyzja nie zawierała w ogóle rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania. W sytuacji gdy decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia w pewnym zakresie wynikającym z żądania strony, strona może w terminie 14 dni od otrzymania decyzji żądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a., który ma zastosowanie w sprawie w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia m.in. co do rozstrzygnięcia. Art. 109 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzję doręcza się stronom na piśmie, a zgodnie z § 2 decyzja może być ogłoszona stronom tylko w wypadkach wymienionych w art. 14 § 2 k.p.a. Decyzja administracyjna może być decyzją pisemną lub decyzją ustną. Wydanie decyzji pisemnej polega na sporządzeniu i podpisaniu pisemnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, natomiast wydanie decyzji ustnej polega na ustnym ogłoszeniu treści rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Przepis art. 109 nie normuje formy wydania decyzji, lecz sposób zawiadomienia strony o treści decyzji. W odniesieniu do decyzji ustnych przyjmuje się, że jako doręczenie decyzji należy rozumieć jej ogłoszenie (por. wyrok NSA z 29 września 1981 r., sygn. akt II SA 345/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 96). Sporządzenie na piśmie decyzji ogłoszonej ustnie, którą następnie doręcza się stronie, nie zmienia reguły określonej w art. 110 k.p.a., że organ administracji publicznej jest związany taką decyzją od dnia jej ogłoszenia, a nie od dnia doręczenia pisma zawierającego decyzję ogłoszoną ustnie (por. A. Wróbel (w:) Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, M. Jąśkowska, A. Wróbel, Zakamycze 2005). Decyzje wydawane w trybie postępowania spornego przez Urząd Patentowy są decyzjami pisemnymi, na co wskazuje treść art. 2558 ust. 1 p.w.p., które zgodnie z art. 2559 p.w.p. podlegają ogłoszeniu. Pisemne uzasadnienie decyzji jest sporządzane z urzędu, a odpis decyzji wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom (art. 2558 ust. 2 p.w.p). Uwzględniając przedstawione wyżej zasady uznać w ocenie Sądu należy, że w przypadku decyzji Urzędu Patentowego, jako decyzji pisemnych i doręczanych stronie z urzędu, a nie decyzji ustnych, które wchodzą do obrotu przez ich ogłoszenie, czternastodniowy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji należy liczyć od dnia doręczenia decyzji. Jak wskazano w stanie faktycznym sprawy zarówno decyzja z dnia [...] marca 2009 r. jak i decyzja z dnia [...] września 2009 r. nie zawierały rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania, stosownie zaś do art. 2558 p.w.p. decyzja powinna zawierać rozstrzygnięcia co do kosztów postępowania. Zgodnie z art. 256 ust. 2 p.w.p. w kwestii kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym. Oznacza to, że w postępowaniu spornym mają zastosowanie zasady zasądzania między przeciwnymi stronami kosztów, określone w przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Nie oznacza to natomiast, że należy uwzględniać również określone w k.p.c. formy, w jakich powinno zapaść rozstrzygnięcie uzupełniające, gdyż w tym zakresie mają zastosowanie przepisy k.p.a., zgodnie z art. 256 ust. 1 p.w.p. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu) § 2 cyt. przepisu stanowi, że do niezbędnych kosztów procesu zalicza się m.in. koszty sądowe. Koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki (art. 2 ust. 1 ustawy o kosztach). Stosownie do art. 5 cyt ustawy wydatki obejmują w szczególności np.: - zwrot kosztów podroży i noclegu oraz utraconych zarobków lub dochodów świadków; - wynagrodzenie i zwrot kosztów poniesionych przez biegłych, tłumaczy lub kuratorów ustanowionych dla strony w danej sprawie; - koszty przeprowadzenia innych dowodów. W niniejszej sprawie, skarżący nie wniósł o uzupełnienie decyzji w przedmiocie kosztów postępowania ani w wypadku decyzji z dnia [...] marca 2009 r. ani decyzji z dnia [...] września 2009 r. W wypadku decyzji z dnia [...] marca 2009 r. otrzymanej dnia [...] kwietnia 2009 r. skarżący złożył w dniu [...] czerwca 2009 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że nie podziela stanowiska Urzędu Patentowego w kwestii umorzenia postępowania, gdyż Urząd Patentowy nie miał jednoznacznego stanowiska w tej sprawie. Ponadto skarżąc wniósł o orzeczenie o zwrocie kosztów ponownego rozpatrzenia sprawy oraz orzeczenia o kosztach stawiennictwa na wezwanie Urzędu Patentowego. W uzasadnieniu jako podstawę prawną zwrotu kosztów stawiennictwa na rozprawie wskazał a art. 266 k.p.a. w zw. z art. 56 § 1 k.p.a. Podniósł jednocześnie, że jako pełnomocnik wnioskodawcy został zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu [...] marca zawiadomienia z dnia [...] lutego 2009 r., a następnie listem priorytetowym własnym w dniu [...] marca 2009 r. otrzymanym w dniu [...] marca 2009 r., Urząd powiadomił go że rozprawa się nie odbędzie. W ocenie Sądu pismo z dnia [...] czerwca 2009 r. (data stępla na kopercie) nie może być potraktowane jako wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia o koszty z dwóch powodów: po pierwsze zostało złożone po upływie 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 111 k.p.a., a po drugie skarżący wyraźnie wskazuje, że nie podziela poglądu Urzędu co do umorzenia postępowania w sprawie a więc co do zastosowania art. 105 k.p.a. Również skarga na decyzję z dnia [...] września 2009 r. nie może być potraktowana jako wniosek o uzupełnienie decyzji, gdyż skarżący podnosi w skardze zarzuty przeciwko uzasadnieniu przedmiotowej decyzji poprzez nieodniesienie się przez Urząd Patentowy do dowodów dotyczących kosztów postępowania przedstawionych przy odwołaniu od decyzji z dnia [...] marca 2009 r. W tym miejscu warto również podkreślić, że do uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji nie jest uprawniony organ II instancji. Z powyższego wynika więc, że skarżący nie domagał się uzupełnienia decyzji w przewidzianym przez art. 111 k.p.a. trybie. Oceniając złożoną do Sądu skargę należy wskazać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Po pierwsze skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie rozstrzygnięcia jakiego przedmiotowa decyzja nie zawierała. Po wtóre zaskarżona decyzja w zakresie zawartego w niej rozstrzygnięcia odpowiada prawu. Jak słusznie wskazał Urząd Patentowy w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był art. 145 § 1 k.p.a. zgodnie z którym wznowienie postępowania może mieć miejsce wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Jest to podstawowy warunek wszczęcia postępowania wznowieniowego. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż w dacie złożenia wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2008 r., decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy nie była prawomocna, wobec czego nie zakończyło się jeszcze postępowanie, którego wznowienia domagała się skarżąca. W niniejszej sprawie nie powinno więc dojść do wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "Ekspert". Jak wynika z utrwalonego stanowiska doktryny (zob. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania .... s. 669) oraz utrwalonego orzecznictwa (NSA w wyroku z dnia 25 maja 1983 r., sygn. akt SA/WR 185/83 oraz NSA w wyroku z dnia 11 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA 3989/02) w razie gdy w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowanie pomimo, że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania jako bezprzedmiotowe ulega wznowieniu. Jeżeli chodzi natomiast o koszty postępowania to jak już wyżej wskazano decyzja nie zawierała rozstrzygnięcia w tej kwestii. Skarżący na podstawie art. 266 k.p.a. w zw. z art. 56 § 1 k.p.a. domagał się zwrotu kosztów osobistego stawiennictwa ponieważ jako pełnomocnik strony został bez swojej winy błędnie wezwany do stawienia się na rozprawie w dniu [...] marca 2008 r. Jak wynika z akt sprawy wniosek powyższy skarżący złożył wraz z odwołaniem od decyzji z dnia [...] marca 2008 r. w dniu [...] czerwca 2008 r. Natomiast z treści art. 56 k.p.a. wynika, że żądanie zwrotu należności należy zgłosić organowi, przed którym toczy się postępowanie do czasu wydania decyzji nawet wtedy, gdy osoba została wezwana do osobistego stawiennictwa przed organem działającym w trybie pomocy prawnej (art. 52). Żądanie złożone po dacie wydania decyzji jest bezskuteczne i nie można wnosić o przywrócenie terminu do jego złożenia, bowiem po tym dniu roszczenie wygasa. W niniejszej sprawie roszczenie powyższe zostało złożone po wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2008 r. w związku z czym roszczenie to wygasło. Wobec powyższego należy uznać, że organ przyjął w uzasadnieniu decyzji prawidłowo, że art. 266 w zw. z 56 k.p.a. nie ma w tej sprawie zastosowania. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.