VI SA/Wa 485/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uzupełnienia treści decyzji oddala skargę VI SA/Wa 485/18 Uzasadnienie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23) oraz w związku z art. 36 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz.U z 2016 r. poz. 1725), uchyliła decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. nr akt [...] w całości i przekazała sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Następnie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] odmówiła uzupełnienia treści decyzji. Do wydania niniejszych aktów doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie nadania Panu B. K. uprawnień budowlanych. Umorzenie postępowania nastąpiło w związku z pismem z dnia 8 grudnia 2015 r., w którym skarżący wycofał wniosek z dnia 27 sierpnia 2014 r. o nadanie uprawnień budowlanych. Następnie skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł o jej zmianę i wyjaśnił, że jest zainteresowany kontynuowaniem postępowania w sprawie. Rozpoznając odwołanie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa uznała, że w świetle wyjaśnień skarżącego zawartych w odwołaniu, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Organ podniósł, że zaskarżoną decyzją organ I instancji umorzył postępowanie, wydanie w tej sytuacji przez organ odwoławczy decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty stanowiłoby rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności. Następnie skarżący, na podstawie art. 111 § 1 b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - K.p.a. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) złożył wniosek z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie uzupełnienia treści decyzji znak [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. poprzez wskazanie w jej rozstrzygnięciu decyzji, która została uchylona. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa po zapoznaniu się z wnioskiem strony i aktami sprawy stwierdza, że żądanie uzupełnienia treści decyzji [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w zakresie określonym w tymże wniosku jest niezasadne. Organ wyjaśnił, że decyzja [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania strony. W jej treści wyraźnie wskazano, że "uchyla się zaskarżoną decyzję", a więc tę decyzję, którą została zaskarżona przez Pana B. K. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił decyzji i postanowieniu naruszenie art. 10 § 1 i § 3, art. 12 § 1, art. 73 § 1 i § 2, art. 77 § 1, art. 107 § 3 art. 10 § 1 i § 3, art. 12 § 1, art. 73 § 1 i § 2, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa, wnosząc o ich zmianę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 2188) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź też przepisów postępowania tak, iż daje to podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub nie doszło do innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny, czy wydane postanowienie z dnia [...] stycznia 2018 r. w kontekście treści decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. zostało wydane zgodnie z prawem. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów oraz służącej im argumentacji, należało w pierwszej kolejności podkreślić, że art. 111 § 1 K.p.a. wyraźnie zawęża dopuszczalność uzupełnienia decyzji administracyjnej wyłącznie do jej rozstrzygnięcia lub pouczenia o środkach prawnych. Poza tymi elementami uzupełnienie decyzji jest zdecydowanie wykluczone. Dlatego w opisanym trybie nie będzie możliwe uzupełnienie m.in. uzasadnienia decyzji. Zdaniem Sądu, ustawodawca nie pozwala na uzupełnienie decyzji organu odwoławczego poprzez dopisanie w jej treści tych stron, które złożyły odwołanie dotychczas nierozpoznane. Uzupełnienie decyzji o ten element jest w świetle art. 111 K.p.a. niedopuszczalne gdyż może prowadzić do obejścia naczelnej zasady procesu administracyjnego jaką jest zasada dwuinstancyjności tego postępowania. Te same warunki uzupełnienia decyzji dotyczą sytuacji gdy uzupełnienie następuje w trybie art. 111 § 1a K.p.a. czyli z wyłącznej inicjatywy organu. Ponadto zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania, skargi czy też powództwa do sądu powszechnego na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia art. 111 § 2 k.p.a.). Celowościowa wykładnia cytowanych przepisów prowadzić musi do wniosku, że przesunięcie terminu do złożenia środka odwoławczego służy zapewnieniu stronie możliwości skutecznego zakwestionowania decyzji w dalszym postępowaniu. Innymi słowy, jeżeli wydany akt dotknięty jest nieistotnymi brakami, które mogą podlegać uzupełnieniu przez organ w trybie art. 111 § 2 k.p.a., to winne one zostać uzupełnione czy też sprostowane przez ten organ, ale strona nie może ucierpieć w związku z upływem terminu jaki wiąże się z procedurą określoną w cytowanym przepisie. W tym też znaczeniu art. 111 § 2 k.p.a. nie jest stricte przesunięciem początku biegu terminu, lecz niejako jego przedłużeniem o okres, w którym dochodzi do rozpoznania wniosku o uzupełnienie bądź sprostowanie" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 373/10 CBOSA). W niniejszej sprawie warunki te zostały spełnione i organ mógł rozpoznać wniosek w świetle art. 111 § 1b kpa. Sąd analizując niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie organu nie narusza prawa bowiem żadanie uzupełniania treści decyzji nie było konieczne w świetle brzmiania sentencji decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. Wskazano w niej bowiem, że po rozpatrzeniu odwołania Pana B. K. od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. syg. akt [...] uchyla się zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Sformułowanie to jest w ocenie Sądu jednoznaczne, jasne i czytelne. Nie ma bowiem uzasadnionej potrzeby by w jednym zdaniu sentencji decyzji dwukrotnie wskazywać pełną nazwę aktu prawnego, który podlegał rozpoznaniu przez organ. By uniknąć tego typu błędów językowych stosuje się określania "uchyla się zaskarżoną", czy też "utrzymuje w mocy zaskarżoną". Reasumując, należało uznać, iż w sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów. Wydane postanowienie znajduje oparcie w powołanych w jego sentencji przepisach. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.