VI SA/Wa 487/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] października 2012 r., którą to decyzją na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 z późn. zm.) oraz art. 104 i 268a k.p.a. odmówiono K. P. (skarżącemu w niniejszej sprawie) wydania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 18 września 2012 r. skarżący złożył wniosek o wydanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia, do którego załączył dyplom ukończenia studiów na kierunku budownictwo w zakresie geotechnika i budownictwo specjalne, zaświadczenie z firmy G. Sp. z o.o. wskazujące zakres obowiązków na zajmowanym stanowisku, wyciąg z indeksu dotyczący zakresu studiów geotechnika i budownictwo specjalne, kserokopię dowodu osobistego oraz oświadczenie o zdolności do czynności prawnych. Zakres przedmiotowy odbytych przez skarżącego studiów obejmował: chemię materiałów budowlanych, geometrię wykreślną, mechanikę techniczną, materiały budowlane, podstawy konstrukcji maszyn i rysunek techniczny, elektrotechnikę, budownictwo ogólne i przemysłowe, wytrzymałość materiałów, maszyny górnicze i budowlane, teorię sprężystości i plastyczności, mechanikę gruntów, technologię betonu, hydrologię, fundamentowanie budowli, konstrukcje metalowe, mechanikę budowli, konstrukcje betonowe, instalacje budowlane i elektryczne, technologię i organizację budowy, komputerowe wspomaganie projektowania inżynierskiego. Z zaświadczenia wystawionego przez firmę G. Spółka z o.o. w K. wynika, że skarżący zatrudniony jest na stanowisku asystenta do spraw zabezpieczeń i do jego obowiązków należy: opracowywanie metod transportu ciężkich kas pancernych oraz elementów skarbców modułowych na zewnątrz i wewnątrz budynków, wykonywanie i nadzór na wykonywaniem transportu ww. przedmiotów, opracowywanie metod montażu oraz nadzorowanie prac montażowych skarbców modułowych i innych urządzeń zabezpieczenia technicznego, konserwacja i naprawa drzwi skarbcowych, sejfów, drzwi zabezpieczeniowych oraz ich ewentualne awaryjne otwieranie, projektowanie elementów zabezpieczeń technicznych mechanicznych, w szczególności zbrojenia specjalnego ścian skarbców, fundamentów i wzmocnień specjalnych pod sejfy i skarbce. W toku postępowania organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o dyplom ukończenia co najmniej szkoły średniej technicznej o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej lub świadectwa uzyskania stopnia specjalizacji zawodowej przyznawanego na podstawie odrębnych przepisów, a także orzeczenia lekarskiego potwierdzającego posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań. Skarżący w odpowiedzi na to wezwanie przedłożył orzeczenie lekarskie potwierdzające, iż posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony technicznej, określonych w art. 29 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] października 2012 r. odmówił skarżącemu wydania przedmiotowej licencji wskazując, iż nie spełnia on wymogu określonego w art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy, tj. nie posiada stosownego wykształcenia. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wyjaśnił, iż ukończona przez niego uczelnia jest jedną z najlepszych wyższych uczelni technicznych w Europie. Jej ukończenie oraz zdobycie tytułu magistra inżyniera lepiej przygotowuje do wykonywania zawodu pracownika zabezpieczenia niż ukończenie jakiejkolwiek szkoły średniej technicznej. Program studiów był bowiem znacznie szerszy niż program jakiejkolwiek średniej szkoły technicznej. Organ odwoławczy, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia wydaje się osobie, która posiada wykształcenie co najmniej średnie techniczne o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej albo stopień specjalizacji zawodowej przyznawany na podstawie odrębnych przepisów. Skarżący, ubiegając się o wydanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia, przedstawił dyplom uzyskania tytułu zawodowego magister inżynier budownictwa w zakresie geotechniki i budownictwa specjalnego, natomiast przepisy ustawy uzależniają wydanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia od posiadania przez osobę ubiegającą się o tę licencję stosownego wykształcenia. Z dokumentów przedłożonych przez skarżącego nie wynika, że posiada wykształcenie z zakresu wymienionych w ustawie specjalizacji, tj. elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej. Skarżący jest bowiem magistrem inżynierem budownictwa w zakresie geotechniki i budownictwa specjalnego. Organ podkreślił, że uznanie w przypadku skarżącego, iż spełnia on ustawowy wymóg co do wykształcenia, byłoby w rażącej sprzeczności z przepisem ustawy określającym ten wymóg. Argumenty zawarte w odwołaniu nie mogą więc wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Na podstawie przedłożonych przez skarżącego dokumentów nie można bowiem uznać, iż spełnia on warunek, o którym mowa w ustawie o ochronie osób i mienia. Według organu zaliczenie w trakcie studiów technicznych przedmiotów z zakresu mechaniki i elektrotechniki, nie potwierdza bowiem automatycznie uzyskania wykształcenia w tych specjalnościach. Przedmioty tego typu są wykładane na wszystkich uczelniach technicznych w celu nabycia przez przyszłych inżynierów ogólnej wiedzy technicznej, dopiero jednak zakres i jakość przedmiotów specjalistycznych pozwala na uzyskanie przez nich dogłębnej wiedzy w określonej specjalizacji zawodowej. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] z dnia [...] października 2012 r. odmawiającej wydania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracyjnemu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 29 ust. 3 pkt 2 o ochronie osób i mienia polegające na podtrzymaniu przez organ odwoławczy stanowiska organu I instancji, iż posiadane przez skarżącego wykształcenie wyższe uzyskane na [...] na kierunku budownictwo, specjalność geotechnika i budownictwo specjalne, nie spełnia wymagań wykształcenia co najmniej średniego technicznego o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej, a w konsekwencji odmowę wydania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Zdaniem skarżącego, wykształcenie przez niego uzyskane, zakres przedmiotów, które były objęte programem studiów, a także rodzaj uzyskanych podczas studiów umiejętności, winny być uznane za spełnienie wymagań ustawowych do uzyskania licencji pracownika technicznego drugiego stopnia. Skarżący podkreślił, że zakres i jakość przedmiotów, w których uczestniczył i które był zobowiązany zdać w toku studiów, jest wyższy od poziomu nauczania w szkołach średnich technicznych i zapewnia mu wykształcenie na poziomie wyższym aniżeli wymagane w art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Jego zdaniem zwężająca wykładnia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia jest nieuprawniona, o czym świadczy stanowisko Ministerstwa Edukacji Narodowej w zaświadczeniu wydanym skarżącemu, potwierdzające, że wykształcenie uzyskane na [...] na kierunku wychowanie techniczne spełnia wymagania zawarte w art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Zdaniem skarżącego, wiedza uzyskana podczas studiów i zakres zaliczonych przedmiotów jest wystarczający do uznania jego kwalifikacji, jako spełniających warunki do uzyskania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Według skarżącego zwrócić również należy uwagę na określone w Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz. U. 2002, Nr 116, poz. 1004 ze zm.) standardy nauczania dla kierunku budownictwo. Zgodnie z ww. aktem prawnym student budownictwa miał obowiązek uczestnictwa i zaliczenia w toku całych studiów co najmniej: 45 godzin rysunku technicznego, 45 godzin mechaniki ogólnej, 90 godzin wytrzymałości materiałów, 90 godzin mechaniki budowli, 90 godzin konstrukcji metalowych, 60 godzin metod komputerowych czy 45 godzin instalacji budowlanych. W czasie tych zajęć ich uczestnik, zgodnie ze standardami nauczania dla kierunku budownictwo, uzyskiwał wiedzę w zakresie m.in. rysunku architektoniczno-budowlanego i konstrukcyjnego na bazie podstaw rysunku technicznego, zastosowania programów komputerowego wspomagania projektowania (Computer Add Design) w opracowaniu graficznym przygotowanych szkicowo tematów, modeli ciał w mechanice, siły i jej położenia jako wektorów, pewników mechaniki klasycznej w odniesieniu do statyki, stopni swobody układu materialnego, przegubów w układach prętowych, redukcji wewnętrznej w układach prętowych, analitycznych i wykreślnych sposobów wyznaczania sił w prętach, jednoosiowego stanu naprężeń, złożonych zagadnień wytrzymałości: zginanie ukośne, ściskanie mimośrodkowe, ochrony antykorozyjnej, a także instalacji elektrycznych w budynku i na placu budowy, instalacji alarmowych i sygnalizacyjnych, instalacji ogrzewczych, rozdziału energii systemów sterowania ogrzewaniem, instalacji wodnych w budynku, przyłączeń do wodociągu ujęć własnych, instalacji gazowych, instalacji wentylacyjnych oraz instalacji hydraulicznych i odprowadzenia ścieków. Zdaniem strony, zważywszy na powyższe nie powinno budzić wątpliwości, iż zdane w toku studiów przedmioty przez skarżącego, zgodnie z ich zakresem tematycznym i jakościowym zapewniają mu wykształcenie na poziomie wyższym aniżeli wymagane w art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy. Przesądzają one jednocześnie o tym, iż wykształcenie skarżącego winno być uznać za co najmniej wykształcenie średnie techniczne o specjalności elektrycznej, elektronicznej czy mechanicznej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a). (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga K. P. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zm.) stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji odmawiającej wydania skarżącemu licencji pracownika technicznego drugiego stopnia, komendant wojewódzki Policji odmawia wydania licencji, jeżeli osoba nie spełnia warunków, o których mowa w art. 29 ust. 3 pkt 2, tj. - strona nie udokumentowała, posiadania wykształcenie co najmniej średniego technicznego o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności, mechanicznej albo stopnia specjalizacji zawodowej przyznanego na podstawie odrębnych przepisów. Na wstępie należy wskazać, że nie ma w niniejszej sprawie sporu co do tego, że skarżący nie wykazywał, iż posiada stopień specjalizacji zawodowej przyznany na podstawie odrębnych przepisów a więc spór dotyczy wyłącznie kwestii, czy skarżący udokumentował posiadanie wykształcenia co najmniej średniego technicznego o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności, mechanicznej. W rozpatrywanej sprawie, K. P. ubiegając się o wydanie omawianej licencji przedstawił dyplom [...] uzyskania tytułu zawodowego magister inżynier budownictwa w zakresie geotechniki i budownictwa specjalnego. Skarżący wyraził pogląd, iż zakres i jakość przedmiotów, w których uczestniczył i które był zobowiązany zdać w toku studiów, jest wyższy od poziomu nauczania w szkołach średnich technicznych i zapewnia mu wykształcenie na poziomie wyższym aniżeli wymagane w art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Odmawiając skarżącemu wydania wnioskowanej licencji organ stwierdził, że posiadane przez K. P. wykształcenie nie spełnia ustawowego wymogu o jakim mowa w przytoczonym przepisie art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia gdyż, co prawda skarżący ma wykształcenie wyższe, jednak nie w specjalizacji wymienionej w przepisach ustawy tj. elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej. Zdaniem Sądu, stanowisko organu jest prawidłowe. Nie kwestionując w żadnym razie renomy uczelni technicznej ukończonej przez skarżącego, należy podkreślić, że wymóg wykształcenia o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia tj. wykształcenie co najmniej średnie (a więc średnie lub wyższe) musi być odnoszony do specjalności wymienionych w tym przepisie a zatem elektronicznej, elektrycznej, łączności, mechanicznej. Tymczasem skarżący legitymuje się wykształceniem wyższym na kierunku budownictwo o specjalności geotechnika i budownictwo specjalne. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 kwietnia 2002 r. w sprawie określenia standardów nauczania dla poszczególnych kierunków studiów i poziomów kształcenia (Dz. U. 2002, Nr 116, poz. 1004 ze zm.) na które powołuje się K. P. nie miało zastosowania do sytuacji skarżącego, już z tego tylko powodu, że ukończył on studia wyższe w dniu 4 lutego 2002 r. a zatem przed wejściem w życie tego aktu prawnego, co miało miejsce w dniu 9 sierpnia 2002 r. Niezależnie od powyższego, ten wykonawczy akt prawny nie jest skierowany do stosowania przez organ administracyjny orzekający w niniejszej sprawie. Należy podzielić pogląd Komendanta Głównego Policji, że fakt zaliczenia w trakcie studiów technicznych przedmiotów z zakresu mechaniki, elektrotechniki, nie potwierdza automatycznie uzyskania wykształcenia w tych specjalnościach. Nie ulega wątpliwości, że dyplom ukończenia szkoły wyższej jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 i 2 k.p.a. Dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości w zakresie organu, który go wystawił, i domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi (B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 9, Warszawa 2008, s. 409; por. też W. Siedlecki: Postępowanie cywilne, Warszawa 1972, s. 268). Obalenie takiego domniemania jest możliwe wyłącznie w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takiego dokumentu. Dopóki nie zostanie on przeprowadzony, należy przyjmować, że dokument stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Innymi słowy, organ ma obowiązek uznania mocy dowodowej dokumentu jakim jest dyplom ukończenia studiów wyższych przedłożony przez K. P., zaświadczającej o ukończeniu przez skarżącego studiów określonego kierunku i specjalności. K. P. nie przedstawił natomiast organowi żadnego innego dokumentu z którego wynikałoby, że wykształcenie uzyskane przez skarżącego odpowiada wymaganiom art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Uwzględniając powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.