VI SA/Wa 496/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiornika telewizyjnego oraz ustalenia opłaty za używanie odbiornika oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] Sp. z o.o. SK z siedzibą w K. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja Ministra Aktywów Państwowych z [...] grudnia 2020 r. nr [...], wydana na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, z późn. zm., dalej: "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, z późn. zm. dalej: "K.p.a.") utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z [...] sierpnia 2020 r., Nr [...] w przedmiocie rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz opłaty za ich używanie. W ww. decyzji I instancji Nr [...], wydanej na podstawie art. 7 ust. 6 u.o.a. i § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. poz. 1140) oraz art. 104 w zw. z art. 1 pkt 2 K.p.a., Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., nakazał Stronie dokonanie niezwłoczne rejestracji trzydziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i ustalił opłatę za ich używanie w kwocie 21.792,00 zł. W zaskarżonej decyzji Minister wskazał, że 19 listopada 2019 r., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu pod adresem: ul. [...][...],[...] K., zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności przez Spółkę. Kontrola została przeprowadzona w obecności P. J. – pracownika (dalej: "Pracownik"). W trakcie kontroli ujawniono w obiekcie 32 odbiorniki telewizyjne marki SAMSUNG. Do odbiorników doprowadzona była antena zewnętrzna. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi: "sześć miesięcy" i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia Pracownika. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez osoby kontrolujące oraz Pracownika. Do protokołu załączono również oświadczenie Pracownika opatrzone datą [...] listopada 2019 r., z którego wynika, iż 32 szt. odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez Stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: obecność gości hotelowych w pokojach. Pismem z [...] lutego 2020 r. organ I instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, a pismem z [...] czerwca 2020 r. o zakończeniu postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Następnie organ I instancji wydał ww. decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Nr [...]. Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji Minister Aktywów Państwowych, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa oraz ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji, wskazał m.in., że analiza treści protokołu kontroli nie wskazuje na okoliczność jakoby Pracownik nie rozumiał znaczenia składanych oświadczeń w zakresie zdolności odbiorników do natychmiastowego odbioru programu oraz okresu ich używania. W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw, żeby kwestionować oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza managera hotelu nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania lokalu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń, a telewizory są istotnym elementem tych składników. Organ dodał, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych, nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania podmiotu kontrolowanego, ani też by dla ważności protokołu niezbędne było jego podpisanie przez osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Organ wyjaśnił, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Minister wskazał, że okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości, dlatego organ nie miał podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów. Dodał, że zapewnił Stronie udział we wszystkich etapach postępowania i wziął pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Podkreślił, że Strona zgodnie z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego, na podstawie art. 10 § 1 K.p.a., miała prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji lecz z możliwości tej nie skorzystała, a dopiero na etapie składania odwołania pełnomocnik Strony zakwestionował dokonane ustalenia podczas kontroli. W ocenie organu II instancji zarzuty pełnomocnika Strony zawarte w odwołaniu nie obalają ustaleń kontroli. Ustalony w czasie kontroli stan faktyczny nie dostarczył jakichkolwiek wątpliwości w zakresie odbiorników, a także ich stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu i okresu ich używania. Minister stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek do zastosowania art. 5 pkt 2 ust. 3 u.o.a., a Strona nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów czy umów, które potwierdziłyby przekazanie osobom trzecim do używania posiadanych odbiorników telewizyjnych. Zdaniem organu II instancji decyzja I instancji, odpowiada prawu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2021 r. Skarżący, zaskarżając decyzję Ministra Aktywów Państwowych z [...] grudnia 2020 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na wydaniu przez organ decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji, w sytuacji, gdy jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz całokształtu okoliczności sprawy, decyzja organu I instancji winna zostać uchylona a postępowanie przed organem I instancji umorzone, 2) art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., polegające na dokonaniu przez organ dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającej na braku ustalenia czy odbiorniki telewizyjne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, 3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez wydanie decyzji i niepodjęcie przez organy czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy, w zakresie udostępnienia przez Skarżącego odbiorników osobom trzecim na podstawie umów i w ramach prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, oraz w oparciu o oświadczenia osoby, która nie była upoważniona do udzielenia informacji w imieniu Spółki, 4) art. 14 § 1, art. 67 § 1 oraz 68 § 1 K.p.a., poprzez zbyt ogólnikowe i skrótowe postanowienia protokołu kontroli potwierdzające brak należytych ustaleń organu, tj. brak weryfikacji przez organ kontrolujący, czy odbiorniki telewizyjne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, 5) art. 5 ust. 3 w zw. z art. 2 u.o.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i uznanie za prawidłowe pobranie od Skarżącego trzydziestokrotności miesięcznej opłaty abonamentowej, podczas gdy - stosownie do treści art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., odbiorniki Skarżącego nie podlegają obowiązkowi rejestracji, 6) art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji niezastosowanie, przy czym następstwem powyższego było wadliwe wydanie decyzji. W uzasadnieniu skargi, Skarżący wskazał, że przedmiotem działalności Skarżącego jest m.in. prowadzenie hoteli i podobnych obiektów zakwaterowania. Na podstawie zawieranych z klientami umów Skarżący przekazuje gościom do używania m.in. odbiorniki telewizyjne, samemu z tych odbiorników nie korzystając. Czynności takie stanowią integralną część działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu hotelu, spełniającego określone przepisami prawa standardy, w szczególności stanowi wykonanie obowiązków nałożonych na Skarżącego przez rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2166 z późn. zm.) nakładające na Stronę obowiązek posiadania odbiorników radiowych i telewizyjnych w każdym pokoju hotelowym jako warunek konieczny prowadzenia działalności hotelarskiej. Nie sposób zatem przyjmować, by w sytuacji, w której posiadanie odbiornika w każdym pokoju hotelowym jest wymogiem przepisów prawa, dopuszczalnym miało być obciążanie Strony dodatkowymi opłatami z tytułu wykonywania wynikających z przepisów prawa obowiązków. Zdaniem Skarżącego, oczywistym jest, że art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., powinien znaleźć zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Skarżący podniósł również, że protokół z kontroli z [...] listopada 2019 r. został podpisany przez osobę, która nie jest osobą upoważnioną do reprezentowania Skarżącego, jak również osoba ta nie posiadała żadnego upoważnienia do podpisywania protokołu kontroli w imieniu Skarżącego oraz jej reprezentowania w postępowaniu kontrolnym, w szczególności do składania oświadczeń w imieniu Skarżącego. Tym samym, zdaniem Skarżącego, oświadczenia tej osoby nie mogą stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Nadto, Skarżący podkreślił, że sama okoliczność ujawnienia 32 odbiorników telewizyjnych marki SAMSUNG została przez organ w ślad za organem I instancji ustalona w oparciu jedynie o oświadczenie ww. osoby. Organ błędnie również ustalił w zaskarżonej decyzji, że odbiorniki umożliwiają natychmiastowy odbiór programu, w sytuacji, gdy jak sam organ wskazał "Uruchomienie odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości odbioru dostosowania do odbioru programu nie było możliwe". Minister Aktywów Państwowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady, jak wynika z art. 2 ust. 4 u.o.a., opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny. Odstępstwa od tej zasady zawiera ust. 5 tego artykułu, określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Art. 5 ust 1 omawianej ustaw stanowi, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika (art. 5 ust. 3 u.o.a.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 7 ust. 6 u.o.a., kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a., przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. W świetle powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe i do celów pobierania tych opłat, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają zarejestrowaniu. Podstawą przeprowadzenia kontroli wykonania tych obowiązków są przepisy ustawy o opłatach abonamentowych (art. 7 ust. 1 i ust. 6 u.o.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrok z 19 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2925/14: "(...) wykonanie tych obowiązków podlega kontroli. Oczywiście nie jest to kontrola przedsiębiorstwa prowadzona w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tylko kontrola posiadania niezarejestrowanych odbiorników prowadzona w trybie ustawy o opłatach abonamentowych, zatem nie ma obowiązku ani potrzeby informowania o zamiarze jej przeprowadzenia. Informowanie o przyszłej kontroli, w istocie rzeczy udaremniałoby osiągnięcie jej celu". W konsekwencji, nie jest wymagany w kontroli udział organu/osoby uprawnionej do reprezentowania podmiotu kontrolowanego, a osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Jak słusznie wskazał Minister żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych, nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania podmiotu kontrolowanego, ani też by dla ważności protokołu niezbędne było jego podpisanie przez osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. W niniejszej sprawie kontrola została przeprowadzona w lokalu Spółki, zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez Spółkę działalności, w obecności Pracownika, który w złożonym oświadczeniu wskazał, na ilość odbiorników telewizyjny w obiekcie (32 odbiorniki telewizyjne marki SAMSUNG), wyjaśnił, że do odbiorników doprowadzona była antena zewnętrzna oraz wskazał na sześciomiesięczny okres używania odbiorników w tym lokalu, a następnie podpisała protokół kontroli potwierdzając powyższe ustalenia kontroli. Pracownik oświadczył również, że 32 szt. odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez Stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ich uruchomienie w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe ze względu na obecność gości hotelowych w pokojach. Należy w tym miejscu podkreślić, że protokół kontroli zalicza się do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 K.p.a., który traktuje jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli, ma on zatem także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów, obrazuje bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. Dowód z protokołu może zostać skutecznie zakwestionowany poprzez przedstawienie innych wiarygodnych dowodów. W niniejszej sprawie jednak, Skarżący, kwestionując oświadczenie wiedzy złożone do protokołu przez Pracownika nie przedstawił takich dowodów. Z powyższych względów za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., polegającego na braku ustalenia czy odbiorniki telewizyjne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu oraz art. 14 § 1, art. 67 § 1 oraz 68 § 1 K.p.a., poprzez zbyt ogólnikowe i skrótowe postanowienia protokołu kontroli potwierdzające brak należytych ustaleń organu, tj. brak weryfikacji przez organ kontrolujący, czy odbiorniki telewizyjne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W rozpoznawanej sprawie, w trakcie kontroli, na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez Pracownika Spółki, ustalono, iż Strona posiadała wskazaną w protokole i oświadczeniu liczbę odbiorników jak również, iż były one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Sposób w jaki dokonano tych ustaleń, nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalały na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca, wskazując Pocztę Polską S.A. jako uprawnioną do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli, oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, ani też dokumentów potwierdzających liczbę posiadanych pojazdów, wbrew woli właściciela lokalu czy osoby uczestniczącej w kontroli. Z tych też względów okoliczności dotyczące posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu muszą się opierać na oświadczeniach wiedzy osób uczestniczących w kontroli. Sąd uznał także za niezasadne zarzuty skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 5 ust. 3 w zw. z art. 2 u.o.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w związku z naruszeniem art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji niezastosowanie. Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Jest to zatem przepis wprowadzający wyjątek od określonej w art. 2 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 u.o.a., zasady, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe oraz że domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika, a także że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Podkreślenia wymaga, że wyjątki od zasad nie mogą być interpretowane rozszerzająco, zatem należy przyjąć, że powyższy wyjątek dotyczy jedynie takich sytuacji, gdy działalność gospodarcza danego przedsiębiorcy polega na przeznaczeniu przez przedsiębiorcę odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Taką działalnością gospodarczą nie jest natomiast działalność hotelarska. Jeżeli zatem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 maja 2020 r. sygn. akt II GSK 144/20, przedmiotem działalności gospodarczej jest świadczenie usług hotelarskich, a nie sprzedaż lub wynajmowanie odbiorników telewizyjnych, nie jest spełniona przesłanka z art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., mimo że odbiorniki te są wyposażeniem pokoi. W konsekwencji niezasadnym jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy, w zakresie udostępnienia przez Skarżącego odbiorników osobom trzecim na podstawie umów i w ramach prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, który ściśle wiąże się z zarzutem naruszenia przez organ art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., poprzez jego błędną interpretację. Ponieważ Minister Aktywów Państwowych dokonał prawidłowej interpretacji art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., ustalenia organu o niewystąpieniu w niniejszej sprawie okoliczności polegających na udostępnianiu przez Skarżącego odbiorników osobom trzecim na podstawie umów i w ramach prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 3 u.o.a., należy uznać za prawidłowe. W ocenie Sądu, organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Strona była informowana o etapach postępowania i brak jest też podstaw do uznania, że organy uniemożliwiły Stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego złożenia stosownych wniosków dowodowych. Argumentacja zatem oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Minister Aktywów Państwowych prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji, w której organ I instancji nakazał Stronie dokonanie niezwłoczne rejestracji trzydziestu dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i ustalił opłatę za ich używanie w kwocie 21.792,00 zł., co czyni również niezasadnym zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Ministra art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji rozstrzygające w niniejszej sprawie, nie naruszyły przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Niniejszy wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymieniona ustawę z dniem 16 maja 2020 r.