VI SA/Wa 497/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Ministra Środowiska z [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca – M. Z., obecnie reprezentowana przez adwokata, z zachowaniem trybu i terminu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska (dalej Minister), którą umorzono wobec niej postępowanie odwoławcze w sprawie udzielenia P. SA z siedzibą w W. (obecnie K. SA z siedzibą w W.), decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] sierpnia 2014 r., koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]". Pismem z 11 sierpnia 2016 r. (k. 139 akt) pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Marszałka Województwa [...], którą udzielono koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego. Uprawniony z koncesji wniósł o oddalenie powyższego wniosku z uwagi na – jego zadaniem, brak wystarczającego uzasadnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej o jaką skarżąca wnioskuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarżąca przedmiotem wniosku o wstrzymanie uczyniła w tej sprawie decyzję organu I instancji (Marszałek Województwa), na mocy której inny podmiot niż ona uzyskał koncesję, a to w sytuacji, gdy organ II instancji (Minister) rozpoznając odwołanie skarżącej od owej decyzji, umorzył postępowanie odwoławcze twierdząc, że skarżąca nie ma interesu prawnego w wzruszeniu decyzji koncesyjnej. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718), dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W kontekście niniejszej sprawy zauważenia wymaga również, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe zatem dla zakresu stosowania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. będzie mieć znaczenie jakie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu. Zatem zanim Sąd przystąpi do badania, czy we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zostały podniesione okoliczności mające uzasadnić ziszczenie się którejś z przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania oraz czy istotnie uzasadniają one ziszczenie się którejś z tych przesłanek, musi stwierdzić czy wskazana decyzja może być przedmiotem wstrzymania. W pierwszej kolejności ustalenia wymaga czy objęta wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzja Marszałka Województwa jest aktem podjętym w granicach sprawy zawisłej przed Sądem ze skargi skarżącej na decyzję Ministra, którą umarzono postępowanie odwoławcze. Nie ulega wątpliwości, że decyzja organu I instancji (koncesyjna), która jest przedmiotem wniosku skarżącej, jest decyzją merytoryczną – rozstrzygającą sprawę co do istoty, zaś skarżona decyzja Ministra, umarza postępowanie odwoławcze, jest więc decyzją procesową – niemerytoryczną. Według stanowiska doktryny oraz judykatury w kwestii sprawy, w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktów "ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej" (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod redakcją Tadeusza Wosia, wydanie 4, str. 433, a także postanowienie NSA z 6 marca 2012 r. o sygn. II OZ 138/12). Takie rozumienie sprawy administracyjnej uniemożliwia zatem wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia wydanego w I instancji w sytuacji, gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ II instancji, tj. postępowanie zakończone zostało stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania, czy też umorzeniem postępowania odwoławczego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca nie mogła skutecznie uczynić przedmiotem żądania wstrzymania decyzji Marszałka Województwa, gdyż rozstrzygnięcie to nie mieści się w granicach skarżonej sprawy. Przedmiotem skarżenia jest rozstrzygnięcie Ministra umarzające postępowanie odwoławcze, którym w żadnym razie nie odniósł się ów organ merytorycznie do sprawy udzielonia koncesji. Postępowania prowadzone przez Marszałka Województwa w I instancji oraz przez Ministra w II instancji były z udziałem innych stron (w I instancji bez udziału skarżącej) oraz w oparciu o inne podstawy faktyczno-prawne. Pomiędzy tymi sprawami nie ma tożsamości, o której była mowa powyżej. W tym przypadku nie można więc mówić, że wskazane decyzje zostały wydane w granicach tej samej sprawy administracyjnej. Sprawa o udzielenie koncesji oraz sprawa umorzenia postępowania - wszak bez wątpienia łączące się ze sobą, to jednak dwie różne sprawy. Nadto należy zauważyć, że trudno sobie wyobrazić, aby podmiot, którego prawo do złożenia odwołania od decyzji koncesyjnej zostało zakwestionowane, mógł skutecznie wnieść o wstrzymanie wykonania koncesji, skoro nie ma w tym interesu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skoro nie ma podstaw do umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 61 p.p.s.a. postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to bezprzedmiotowość takiego wniosku skutkuje jego oddaleniem. Stąd też Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa oddalić jako bezprzedmiotowy.