VI SA/Wa 498/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi L. D. – prowadzącego działalność gospodarczą pn. T. z siedzibą w B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego w związku z odwołaniem pana L. D. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005r. nr [...] nakładająca karę pieniężną 3200 zł za wykonywanie krajowego transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Podstawę faktyczną stanowiło ustalenie, że wymieniona wyżej decyzja została doręczona stronie – panom L. D. i K. W. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą T. z siedzibą w B. w dniu [...] października 2005r. wraz z pouczeniem o 14 – dniowym terminie i sposobie do wniesienia odwołania. Termin ten mijał w dniu [...] listopada 2005r. Odwołanie wniesione w imieniu przedsiębiorców przez pana L. D. zostało oznaczone datą [...] listopada 2005r., ale nadano je dopiero dnia następnego w Urzędzie Pocztowym w B. - w dniu [...] listopada 2005r. Organ II instancji stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania wskazał także w uzasadnieniu, że decyzja organu I instancji stała się ostateczna. Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu. W skardze na powyższe postanowienie wniesionej przez pana L. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zakwestionował on słuszność rozstrzygnięcia. Podniósł, że odwołanie od decyzji I instancji zostało złożone w najkrótszym możliwym terminie, bowiem 1 dniowe opóźnienie spowodowane było oczekiwaniem na dokument wykazujący środki transportu, który - wobec omyłkowego wpisania nr rejestracyjnego na półrocznej winiecie okazanej w trakcie kontroli - był niezbędny dla potwierdzenia, że nie posiadali innego samochodu ciężarowego. Dalsza część uzasadnienia skargi dotyczyła zarzutów pod adresem decyzji pierwszoinstancyjnej o nałożeniu kary pieniężnej i okoliczności, które spowodowały oczywistą omyłkę w wypełnieniu karty opłaty drogowej. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Uczestnik postępowania - pan K. W., zawiadomiony o terminie rozprawy nie zajął stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, stąd skarga jest nieuzasadniona. Sądowa kontrola w niniejszej sprawie ogranicza się do przedmiotu zaskarżonego aktu, czyli postanowienia z dnia [...] grudnia 2005r., Nr [...]. Wbrew zarzutom skargi - organ prawidłowo rozpoznał sprawę stwierdzając uchybienie terminu do złożenia odwołania. Jak wynika z akt sprawy, decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005r. nr [...] - została doręczona wraz z pouczeniem o 14 – dniowym terminie i sposobie do wniesienia odwołania w dniu [...] października 2005r., co wynika z obu zwrotnych potwierdzeń odbioru zawierających datę doręczenia. Stosownie do tego pouczenia i daty doręczenia strona mogła złożyć odwołanie najpóźniej do [...] listopada 2005r. Zgodnie bowiem z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W takim wypadku decyduje data stempla pocztowego. Skoro odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] listopada 2005r., stanowiło to uchybienie terminu przewidzianego w art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2088 ze zmianami). Organy administracji nie posiadają uprawnień do przedłużania terminów ustawowych. Terminy te mogą być jedynie przywrócone w trybie i na zasadach określonych w stosownych przepisach prawa. Jest to jednak zagadnienie odrębne, które nie jest przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, bowiem skarżący z takiej możliwości nie skorzystał i nie składał prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Przepis art. 134 kpa przewiduje dwie instytucje procesowe: możliwość wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania oraz możliwość wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania - co miało miejsce w sprawie niniejszej. Wskazać należy, iż 14 dniowy termin do wniesienia odwołania jest terminem zawitym, co oznacza, iż jego przekroczenie - niezależnie od przyczyn, które to spowodowały - skutkuje koniecznością stwierdzenia, iż zostało wniesione z uchybieniem terminu. Zgodnie z treścią tej normy organ badał z urzędu zachowanie terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji pierwszoinstancyjnej, co w konsekwencji wyłącza dopuszczalność jej skontrolowania w zwyczajnym postępowaniu odwoławczym. Stąd zawarte w skardze merytoryczne zarzuty jej dotyczące nie mogą być przedmiotem kontroli sądowej. Z uwagi na powyższe, skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).