VI SA/Wa 499/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. [...] Sp. k. z siedzibą w m. P. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę Postanowieniem z [...] stycznia 2022r. r. nr [...] (dalej ,,zaskarżone postanowienie") Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej ,,Organ", ,,Urząd Patentowy", ,,Urząd"), na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 w związku z art. 15222 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2021 r. poz. 324 ,dalej ,,Pwp"), po rozpoznaniu wniosku z [...] sierpnia 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia Urzędu z [...] lipca 2021 r. (dalej także ,,postanowienie I instancji") o zawieszeniu postępowania w sprawie sprzeciwu ([...]) wniesionego przez [...], R., Holandia (dalej ,,Uczestnik", ,,Wnoszący sprzeciw") wobec zgłoszenia znaku towarowego słownego YERGER dokonanego w dniu [...] czerwca 2019 r. pod numerem [...] przez [...] SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ [...] SPÓŁKA KOMANDYTOWA, P., Polska (dalej ,, Skarżący", ,,Strona", ,,Spółka", ,,Zgłaszający") uchylił postanowienie I instancji. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: Wobec zgłoszenia znaku towarowego YERGER ([...]) został złożony sprzeciw przez Uczestnika na podstawie art. 1321 ust. 1 pkt 3 Pwp. Wnoszący sprzeciw, jako podstawę faktyczną sprzeciwu wskazał unijny znak towarowy: [...] YERGEER zgłoszony w EUIPO [...] grudnia 2012r. i zarejestrowany [...] października 2015, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie unieważnienia rejestracji. Postanowieniem z [...] lipca 2021r. Organ zawiesił postępowanie w sprawie sprzeciwu. Urząd Patentowy uznał, że w świetle przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa ma obowiązek zawiesić postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia tzw. kwestii prejudycjalnej. W toku postępowania dotyczącego sprzeciwu wyłoniło się zdaniem Organu zagadnienie wstępne, które wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ tj. Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Przemysłowej (EUIPO). Konieczne jest bowiem ustalenie, czy znak towarowy [...] YERGEER będący podstawą faktyczną przedmiotowego sprzeciwu pozostanie w mocy. Istnieje zatem zależność pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem tego zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem niniejszej sprawy i wydaniem decyzji. Z tego też względu Urząd uznał, że zasadnym jest zawieszenie postępowania w sprawie sprzeciwu do czasu prawomocnego zakończenia postępowań przed EUIPO. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Wnoszącego sprzeciw Organ wydał zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Urząd Patentowy zwrócił w pierwszej kolejności uwagę, że na mocy art. 97 § 1 pkt 4 Kpa organ prowadzący postępowanie administracyjne ma obowiązek zawiesić postępowanie, gdy wyłoniło się zagadnienie wstępne w toku postępowania administracyjnego, którego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, to rozstrzygnięcie musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji i istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Jak to dalej podkreślił Organ, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa konieczność zastosowania instytucji zawieszenia postępowania zachodzi tylko wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia prejudykatu przez inny organ lub sąd wydanie decyzji byłoby niemożliwe. Urząd Patentowy zważył, że przywołany przez Zgłaszającego, w odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez Wnoszącego sprzeciw, art. 166 ust 8 Pwp, przewidujący obligatoryjne zawieszenie postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest przepisem regulującym właśnie postępowanie prowadzone w trybie spornym w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego, zawartym w Rozdziale 6 ustawy Pwp, zatytułowanym Unieważnienie i wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy. Organ przyjął, że prowadzone postępowanie sprzeciwowe stanowi odrębny rodzaj postępowania przed Urzędem Patentowym i co do zasady stosuje się do niego przepisy Rozdziału 42 zatytułowanego Postępowanie w sprawie sprzeciwu. Żaden z przepisów tego rozdziału nie wskazuje, że przepis art 166 ust. 8 Pwp powinien znaleźć bezpośrednie zastosowanie w toku postępowania sprzeciwowego, zatem, wbrew temu co zdaje się sugerować Zgłaszający, nie stanowi on bezpośredniej podstawy do zawieszenia niniejszego postępowania. Przechodząc do oceny zasadności zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, Urząd Patentowy ocenił, przede wszystkim, czy wynik postępowania o wygaśnięcie znaku towarowego Yergeer, nr [...] stanowi dla postępowania sprzeciwowego zagadnienie wstępne. Zdaniem Organu należało więc zbadać, czy istnieje zależność miedzy uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji w niniejszej sprawie. Jak podkreślił Urząd Patentowy, zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Jednocześnie sam wpływ wyniku innego postępowania na treść decyzji nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Prejudykatem jest bowiem tylko ta kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie, nie zaś jedynie determinuje kierunek wydawanej przez organ administracji publicznej decyzji. Jak zauważył Organ, w niniejszej sprawie takim zagadnieniem wstępnym miałoby być orzeczenie wydane przez EUlPO w wyniku wszczętego przed tamtym organem postępowania o wygaśnięcie znaku towarowego Yergeer, nr [...], będącego jednocześnie jedyną podstawą faktyczną sprzeciwu nr [...]. Organ zważył, że jak podnosi Zgłaszający, w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia tego znaku unijnego, upadnie jedyna podstawa faktyczna niniejszego postępowania sprzeciwionego, przez co stanie się ono bezprzedmiotowe. Co istotne, wniosek o wygaszenie znaku unijnego, złożony został w dniu [...] czerwca 2021 r., natomiast wskazywał datę wcześniejszą, z jaką wystąpić miała jedna z podstaw stwierdzenia wygaśnięcia znaku, a mianowicie datę [...] listopada 2019 r. Jak podkreślił Organ obie strony są zgodne co do faktu, że wniosek wskazuje taką datę. Jak dalej podkreślił Organ, zgodnie z art. 62 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia [...].06.2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, w zakresie w jakim odnosi się on do skutków wygaśnięcia znaku unijnego, uważa się, że unijny znak towarowy od daty złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia nie powoduje skutków określonych w niniejszym rozporządzeniu w zakresie, w jakim stwierdzono wygaśnięcie praw właściciela. Na wniosek jednej ze stron może zostać ustalona w decyzji data wcześniejsza, z jaką wystąpiła jedna z podstaw stwierdzenia wygaśnięcia. Jak spostrzegł zatem Organ, wobec powyższego, w przypadku, gdyby wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia znaku unijnego Yergeer okazał się skuteczny, to zostałby on wygaszony z datą wcześniejszą wskazaną przez wnioskodawcę, a mianowicie z dniem [...] listopada 2019 r. Prowadzone zaś postępowanie dotyczy sprzeciwu wobec znaku YERGER, nr [...], który zgłoszony został w dniu [...] czerwca 2019 r. Następnie Organ podkreślił, odnosząc się do argumentacji Zgłaszającego, że zgodnie z art. 123 ust. 1 Pwp pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się z zastrzeżeniem art. 124 i 125, według daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Jak doprecyzowuje zaś doktryna ..Pierwszeństwo stanowi też punkt wyjściowy dla ustalenia ewentualnych praw konkurencyjnych. Rozstrzyga ono bowiem precedencję między wcześniejszym a późniejszym znakiem towarowym. Nawet jeżeli zgłoszony znak towarowy został zarejestrowany później niż kolizyjny znak towarowy, lecz został zgłoszony wcześniej, to o pierwszeństwie rozstrzyga data zgłoszenia znaku towarowego." (por. komentarz do art. 123 pwp w: K. Osajda [red. serii], Ł. Żelechowski [red. tomu]. Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2021, Legalis). Wobec powyższego bezsprzecznym jest w ocenie Organu, że przesłanki zasadności sprzeciwu z art. 1321 Pwp określa się na dzień zgłoszenia znaku, względem którego sprzeciw wniesiono. Wynika to z faktu, że to z dniem zgłoszenia znaku (który później uzyska rejestrację) zaczyna cieszyć się ochroną wynikającą z pierwszeństwa zgłoszenia. Wobec tego wnoszący sprzeciw, aby jego sprzeciw był skuteczny, musi wskazać podstawę faktyczną sprzeciwu, wcześniejsze prawo ochronne na znak towarowy, który cieszył się ochroną z rejestracji na dzień zgłoszenia znaku późniejszego, względem którego wniesiono sprzeciw. Jak podał Organ, datą oceny zasadności sprzeciwu nie jest ani data wniesienia samego sprzeciwu, ani tym bardziej data wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Urząd Patentowy uznał, że odmienne stanowisko Zgłaszającego jest niczym nieuzasadnione. Zdaniem Organu, w niniejszej sprawie istotne jest, aby znak wcześniejszy Yergeer, nr [...], stanowiący podstawę sprzeciwu, stanowił ważne prawo na dzień [...] czerwca 2019 r. Nawet zakładając, że wniosek o wygaśnięcie tego znaku, bez oceniania tutaj jego zasadności merytorycznej, zostanie uwzględniony i stwierdzone zostanie wygaśnięcie znaku Yergeer, nr [...], to skutek w postaci wygaśnięcia nastąpi z dniem [...] listopada 2019 r. W rezultacie wynik postępowania w sprawie wygaśnięcia znaku Yergeer, nr [...], jakie toczy się przed EUlPO, nie będzie miał żadnego wpływu na rozstrzygnięcie zasadności sprzeciwu nr [...]. Wobec tego kwestia wygaszenia znaku unijnego Yergeer, nr [...] nie ma dla niniejszej sprawy charakteru prejudykatu, nie zachodzi więc wskazana w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa przesłanka zawieszenia postępowania. Wobec powyższego Urząd Patentowy postanowił uchylić postanowienie z [...] lipca 2021 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona zarzuciła, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji Organ dopuścił się naruszenia: -przepisów postępowania: a) art. 245 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 Pwp w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 i art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako ,,Kpa") - poprzez uchylenie postanowienia z [...] lipca 2021 r., mimo że zaistniały podstawy do obligatoryjnego zawieszenia postępowania; b) art. 7 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa - poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem słusznego interesu Skarżącego, w szczególności zignorowanie negatywnych i nieodwracalnych skutków merytorycznego rozpatrzenia sprawy dla Skarżącego, mimo równolegle prowadzonego postępowania przed EUlPO o wyeliminowanie z obrotu prawnego rejestracji znaku będącego podstawą sprzeciwu; c) art. 7 Kpa i art. 77 Kpa w zw. z art. 62 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (dalej jako ,,RZTUE") i w zw. z art. 1321 ust. 1 pkt 3 Pwp - poprzez nieprzeprowadzenie analizy skutków toczącego się podstępowania o wygaszenie prawa do znaku unijnego "Vergeer" nr [...] na postępowanie w sprawie sprzeciwu, w szczególności na kwestię ważności znaku będącego podstawą sprzeciwu oraz na przesłankę ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, oraz zignorowanie dowodów i argumentów przedłożonych przez Skarżącego w tym zakresie; d) art. 80 Kpa - poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę argumentów i dowodów przedłożonych w sprawie, w szczególności rażącą nadinterpretację argumentów Skarżącego dotyczących art. 166 ust. 8 Pwp, w tym sugerowanie argumentów Skarżącego, które nie zostały przez niego przedstawione w jakimkolwiek piśmie; e) art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 126 Kpa - poprzez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym postanowienia wyjaśnienia przyczyn, dla których pominięto analizę wpływu postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia rejestracji znaku unijnego "Vergeer" nr [...] na kwestię ważności znaku będącego podstawą sprzeciwu oraz na przesłankę ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd, której spełnienie jest obligatoryjne do uznania sprzeciwu za zasadny, a jednocześnie której spełnienie nie będzie możliwe w przypadku wygaśnięcia znaku towarowego stanowiącego podstawę sprzeciwu; -przepisów prawa materialnego: a) art. 1321 ust. 1 pkt 3 Pwp - poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że właściwym momentem dla oceny w sprawie sprzeciwu jest data zgłoszenia znaku, podczas gdy sprawa powinna być oceniana według stanu z chwili wydawania decyzji; b) art. 1321 ust. 1 pkt 3 Pwp - poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że jedyną przesłanką w postępowaniu sprzeciwowym opartym na tej podstawie prawnej jest pierwszeństwo prawa ochronnego oraz na zignorowaniu przesłanki ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisu w zakresie oceny wpływu postępowania toczącego się przed EUlPO na sprawę rozpatrywaną przez Urząd; c) art. 18 ust. 1, art. 58 ust. 1 lit a) i art. 62 ust. 1 RZTUE oraz art. 19 ust. 1 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (dalej jako ,,DRZTUE") - poprzez błędną wykładnię, w szczególności nieprawidłowe zrekonstruowanie toku postępowania przed EUlPO w sprawie o wygaszenie i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że wynik tego postępowania nie będzie miał wpływu na rozstrzygnięcie zasadności sprzeciwu, podczas gdy wygaśnięcie prawa do znaku "Vergeer" spowoduje, że postępowanie sprzeciwowe stanie się bezprzedmiotowe (podstawa sprzeciwu przestanie istnieć); d) art. 97 § 1 pkt 4 Kpa - poprzez nieprawidłową interpretację pojęcia zagadnienia wstępnego skutkującą błędnym uznaniem, że postępowanie o wygaszenie prawa do unijnego znaku towarowego nie ma wpływu na postępowanie sprzeciwowe toczące się przed Urzędem, gdy w rzeczywistości wygaśnięcie prawa do unijnego znaku spowoduje, że postępowanie w sprawie sprzeciwu stanie się bezprzedmiotowe. Wskazując na powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie wskazując na jej bezzasadność. Uczestnik, w swoim stanowisku zajętym w sprawie, także wskazał na niezasadność zarzutów skargi, popierając słuszność zawartego w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności, w świetle istotny zagadnienia prawnego, jakie wymagało rozważenia na gruncie, tej sprawy, jak i zarzutów skargi, trzeba zwrócić uwagę na postanowienie art. 1321 ust. 1 pkt 3 Pwp. Ten bowiem przepis prawa stanowiący podstawę prawną zgłoszonego sprzeciwu kształtuje ramy prawne postępowania wywołanego jego wniesieniem. Zgodnie z jego postanowieniem nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym. Sąd podziela pogląd, że ocena zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie prawa następuje na dzień zgłoszenia znaku towarowego względem którego złożono sprzeciw. Znak towarowy zgłoszony z późniejszym pierwszeństwem nie może wchodzić w przestrzeń już zajętą przez znak wcześniejszy. Ustanowienie względnych przeszkód udzielania praw ochronnych ma za zadanie ochronę wypełniania funkcji odróżniających przez znaki towarowe już objęte ochroną, nie zaś tych, które jeszcze ochrony nie mają. Jest oczywiste, że zakres tej ochrony nie może być osłabiony lub niweczony przez działania faktyczne zgłaszającego znak późniejszy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2014 r., II GSK 1687/12, LEX nr 1452721). Omawiana tu kwestia, nie budzi wątpliwości w świetle orzecznictwa sądowego i poglądów doktryny. Trzeba przyznać przy tym rację też Skarżącej, że zastosowanie art. 1321 ust. 1 pkt 3 Pwp wymaga także rozważenia, czy zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym. Tym niemniej przesłanką pierwszoplanową, która determinuje wynik oceny zastosowania w sprawie ww. przepisu prawa jest to aby ryzyko to miało miejsce już na datę zgłaszania spornego znaku towarowego. Zaistnieje zaś gdy na tę datę będzie także aktualne prawo do znaku przeciwstawionego. Jak stwierdził Organ i co nie jest kwestionowane a przyznane przez Stronę w skardze (str. 16-17), w przypadku uwzględnienia wniosku Skarżącego o wygaszenie znaku przeciwstawionego znak ten zostałby uznany za wygasły z datą [...] listopada 2019r. Jest to, jak podkreśliła Strona data wcześniejsza od daty złożenia sprzeciwu (tj. [...] listopada 2019r.) a w konsekwencji należałoby jej zdaniem uznać, że na datę wniesienia sprzeciwu znak przeciwstawiony nie istniał albowiem wygasł z dniem [...] listopada 2019r. (str. 17 skargi). W tym jednak stanie rzeczy należy zaś zdaniem Organu spostrzec, że jest to data późniejsza niż data zgłoszenia spornego znaku towarowego, co nastąpiło w dniu [...] czerwca 2019r. A zatem, idąc dalej tym tokiem rozumowania, na datę zgłoszenia znaku spornego do wygaśnięcia znaku przeciwstawionego dojść by nie mogło. W ocenie Skarżącej istotne jest jednak to aby prawo do znaku przeciwstawionego było zachowane na datę złożenia sprzeciwu tj. [...] listopada 2019r. a w sytuacji gdy tak nie jest to wówczas należałoby uznać, że ,,sprzeciw wniesiony przez Uczestnika postępowania nie miał podstaw, a postępowanie powinno zostać umorzone" (str. 17 skargi). Strona zakłada zatem, że wymogiem koniecznym jest aby prawo ochronne na znak przeciwstawiony było aktualne także w dacie wniesienia sprzeciwu. Ocena zaś czy tak było może być dokonana dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie wygaśnięcia znaku przeciwstawionego. Uznając, że organ administracji publicznej wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa należy wskazać, że na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery istotne elementy: 1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu 3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji 4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Należy przy tym podkreślić, że ostatni z wymienionych elementów, w istocie najważniejszy, jest najbardziej sporny. Powyższe wynika z tego, że formułując wymóg istnienia zależności, Kodeks nie określa jej charakteru. W ocenie Sądu, przepis art. 97 Kpa wymaga zależności bezpośredniej ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 1999 r. IV SA 7444/97 niepubl.). W Kpa nie określa się wyraźnie podstaw prawnych tej zależności. Judykatura przyjmuje, że przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej i w nich nakazuje ich poszukiwać (patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 października 1991 r., SA/Wr 936/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 90 oraz 22 grudnia 1993 r. SA/Wr 1160/93, ONSA 1995 nr 1, poz. 21). Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (vide. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II - komentarz do art. 97 k.p.a.). Co do charakteru zagadnienia wstępnego, warto przytoczyć wyrok NSA z 20 lutego 2014 r. o sygn. akt I OSK 1789/12, LEX nr 1494705, zgodnie z którym: "Przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji lub postanowienia albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnienie wstępne musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie "główne", ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym." Podsumowując powyższe należy zatem uznać, że zagadnieniem wstępnym nie jest wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy ale przesądzenie kwestii istotnej z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, której potrzeba wyjaśnienia wynika z przepisu prawa materialnego. Odwołując się do wcześniejszych rozważań Sąd stwierdza, że w sprawie istotne jest to, czy względem znaku towarowego co do którego złożono sprzeciw istniało aktualne prawo ochronne na znak przeciwstawiony. Nadto to, czy na etapie składnia sprzeciwu czy też w toku postępowania wywołanego jego wniesieniem dojdzie do zmiany okoliczności faktycznej związanej z aktualnością istnienia prawa do znaku przeciwstawionego mieści się zdaniem Sądu w sferze ustaleń faktycznych sprawy wywołanej wniesionym sprzeciwem. Brak bowiem przepisu prawa materialnego, który nakazywałby wnioskować o prawnej konieczności rozsądzenia tej kwestii aby postępowanie sprzeciwowe mogło być kontynuowane. Z tego też względu to, czy doszło to takiej sytuacji i czy nastąpiło stwierdzenie wygaśnięcia tego prawa z określoną datą, będzie elementem oceny faktycznej dokonywanej przez Organ przy wydawaniu decyzji w sprawie sprzeciwu. Z zagadnieniem prawnym mamy bowiem do czynienia w sytuacji gdy rozpoznanie danej sprawy nie jest możliwe bez załatwienia prejudykatu albowiem determinuje on w ogóle możliwość kontynuowania postępowania a nie z sytuacją gdy tylko ma to wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy mogące ewentualnie mieć wpływ na jej wynik, w tym przypadku okoliczność związaną z tym, czy doszło do wygaśnięcia znaku przeciwstawionego i z jaką datą to nastąpiło. Z tych też względów Sąd przyjmuje, że Organ nieprawidłowo uznał, że kwestia wygaśnięcia znaku przeciwstawionego mieści się w granicach zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa a tylko ze względu na ewentualnie możliwe, zdaniem Organu, rozstrzygnięcie tej kwestii nie może mieć wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Organ na stronie 4 i 5 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia przekonuje bowiem o tym, że poruszana tu kwestia wygaśnięcia znaku nie będzie miała znaczenia w tej sprawie albowiem skutek w postaci wygaśnięcia nastąpi z dniem [...] listopada 2019r. w sytuacji gdy zgłoszenie spornego znaku nastąpiło wcześniej tj [...] czerwca 2019r. Urząd Patentowy niesłusznie ocenia zatem przez pryzmat ewentualnego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wygaśnięcia znaku, to czy mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym. Przyjmując ostatecznie, że nie mamy tutaj do czynienia z prejudykatem. Sąd stanął ponadto na stanowisku, że gdyby dopiero po wydaniu decyzji w sprawie sprzeciwu doszło do ewentualnego stwierdzenia wygaśnięcia wspomnianego znaku z określoną datą to okoliczność ta stałaby się następnie przedmiotem oceny pod kątem art. 253 ust.2 Pwp co do tego czy może stanowić okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania czy też może być podniesiona w sporze o unieważnienie prawa. Nie jest bowiem zasadne twierdzenie, że przed Urzędem Patentowym wyłączona całkowicie jest możliwość wznowienia postępowania w rozumieniu Kpa. Z powyższych względów, pomimo, że Sąd nie podzielił argumentacji Organu służącej uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, to jednak uznał, że jego rozstrzygnięcie odpowiada prawu i dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz. 329, dalej ,,Ppsa"). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że przedstawione stanowisko Sądu w uzasadnieniu wydanego wyroku nie pozwala uznać zasadności zarzutów skargi odwołujących się do wadliwie postrzeganej istoty postępowania w sprawie wygaśnięcia znaku a to naruszenia art. 18 ust 1, art. 58 ust. 1 lit a i art. 62 ust 1 RZTUE oraz art. 19 ust 1 DRZTUE czy też jego znaczenia w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, jak i zarzutów naruszenia przepisów postępowania (zarzuty a-e skargi) kwestionujących także prawidłowość dokonanej w tym zakresie oceny przez Organ. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnych w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów zawodowych stosownie do postanowienia art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 Ppsa.